Het is nooit leuk je paard te moeten verkopen. Zo was de vorige eigenaar van mijn haf ook heel verdrietig, maarja, oud type haf en zij had ammbitie om hoger in de dressuur te komen, wilde dat alleen op een vriendelijke manier doen en daarmee kreeg ze de haf niet hoger. Daarnaast toond een oud type haf natuurlijk niet zoals een mooie kwpn-er die speciaal gefokt is voor dressuur.
Zaten we daar tegenover haar, haar ouders en de instructrice

Allemaal zeer begaan met de haf.
Toen we hem ophaalde was het tranen met tuiten, je voelt je wel een beetje een dief dan, maar ik wist wel zeker dat hij van een liefdevol huis kwam en nooit wat slechts met mensen mee had gemaakt.
Ze is later nog een keer komen kijken bij hem, dat vond ik wel ok, die betrokkenheid.
Bij de merrie was dat anders, ze hadden haar dan wel zelf gefokt, maar wisten niet wat ze met haar aanmoesten, ze vonden haar wel lief, maar ze was absoluut niet geschikt voor de kinderlesjes die ze voor haar in de planning hadden. Die is eerst aan de buurboer verkocht, maar dat liep uit in een regelrecht drama wat op het italietransport eindigde, waar de eigenlijke eigenaar haar weer vanaf had gehaald, kantje boord was dat.
Ik had wel zin in een projectje en was op slag verliefd op dat koppie en het is het waard geweest, een leuke kinderpony gaat het nooit worden, ze heeft veelste veel spirit in haar donder, maar wat een pony om mee te werken, flitsend is ze!
Als je altijd doet wat je altijd deed zul je altijd krijgen wat je altijd kreeg.