Hier komt mijn (lange) verhaal van de afgelopen maand. Ik heb er net goed over kunnen praten met een vriendin, maar ik wil het nog even van me af schrijven.
Ik heb bijna 3 maanden verkering gehad met het leukste meisje dat ik ooit gekend heb. 3 maanden is natuurlijk niet zo lang, maar lees even verder. Na een geweldige 2enhalve maand samen ging het een weekje wat minder. De eerste verliefdheid is er een klein beetje af, en je begint ook minder leuke dingen van elkaar te zien. Ik denk dan, we gaan hierna weer verder en we gaan samen zorgen dat het weer geweldig wordt. Zij denkt, zonder het er met mij over te hebben, dit wordt hem niet meer, dus ze maakt het uit.
Op de avond dat ze het uit maakte drong het nog niet goed tot me door, ik begon na een half uurtje met haar te praten alweer grapjes te maken en ik heb er die avond geen traan om gelaten. Na mijn vorige relaties van 3 jaar en van een half jaar heb ik (we) een avond liggen janken. De reden die ik mijzelf hiervoor gaf was de duur van de relatie. Dit was maar een paar maanden dus daarom vind ik het minder erg.
De reden die zij mij gaf toen ze het uitmaakte was 'het gevoel is een beetje weg'. Als we net een paar geweldige maanden hebben gehad dan ben ik er van overtuigd dat dat gevoel niet in een weekje weg kan zijn, en als dat wel zo is dan kan het ook weer terug komen. Zij kon niet echt verklaren waarom ze er geen moeite voor wilde doen. Verklaring die ik haar gaf: je vindt mij gewoon niet leuk genoeg. Haar antwoord: ik vind je wel heel leuk, maar het gevoel is gewoon een beetje weg. Ik, als iemand die dingen graag rationeel verklaart, was hier niet echt tevreden mee en daarmee kon ik het niet echt afsluiten. De 2 dagen daarna heb ik nog wat met haar gepraat via msn. Ook toen kon ze geen verklaring geven waar ik tevreden mee was. Ik weet van mezelf dat ik vaak door zeur over dingen, dus op het moment dat ik dat door kreeg ben ik gestopt.
De 3 weken daarna heb ik geen woord meer tegen haar gezegd omdat het niet zo handig is om door de zeuren. Zij heeft ook geen woord tegen mij gesproken. Ik heb het er die weken erg moeilijk mee gehad. Veel kleine dingetjes deden mij aan haar denken en ik heb haar erg gemist. Na mijn vorige relaties, 3 jaar en een half jaar, werd het liefdesverdriet gedurende de eerste weken minder. Nu wordt het niet minder. Ik mis haar nog net zo als dat ik een paar weken terug deed.
Ik heb haar ontmoet op een camping waar we beiden deze zomer gewerkt hebben. Inmiddels werken we er niet meer, maar vandaag was er een personeelsdag als afsluiting van het jaar. Deze hele avond heb ik nog geen hoi gezegd of gekregen en we hebben niet één blik uitgewisseld. Daar ben ik zeker mede schuldig aan omdat ik mijn avond niet wilde verpesten door moeilijk te gaan doen over haar. Toch baal ik er verschrikkelijk van dat zij niets liet blijken. Aan de ene kant denk ik dan dat het haar niets meer kan schelen, dat ze er klaar mee is. Aan de andere kant hoop ik dat ze een vergelijkbare reden heeft als ik.
Na mijn vorige relaties die een stuk langer duurden werd het na een paar weken langzaam aan beter. Nu is dat absoluut niet het geval. Ik wil haar terug. Zij gedraagt zich alsof ze nooit meer aan me denkt. Ik heb het er ongelofelijk moeilijk mee en dat verward me omdat ik dat na vorige, langere, diepere relaties niet had.
Ik wil binnenkort vragen of ze een keer met me wil afspreken. Ik moet dit aan haar kwijt en ik moet weten wat zij denkt. Ik hoop natuurlijk dat zij een zelfde gevoel heeft, maar ik acht de kans vrij groot dat dat absoluut niet zo is. Hoe dan ook, ik moet dit aan haar kwijt. Als zij dan keihard zegt ik ben klaar met je, dan zij dat zo. Dan weet ik in ieder geval echt hoe het zit.
Tips, gedachten, meningen of wil je me even goed de waarheid zeggen? Graag.