Ghosts of Mars (2001, VS, John Carpenter)Er is genoeg aan te merken op de film. Het heeft de standaard mankementen van een B actiefilmpje; slecht acteerwerk, stereotypen, matige actie, neppe sfx, e.d. Maar hij was nog best vermakelijk. Zeker in het begin, als nog niet bekend is wat er is gebeurd in het mijnstadje, wist de film prima mijn aandacht vast te houden.
cijfer: 6
The Public Enemy (1931, VS, William A. Wellman)Dit is dan weer een klassieker die voor mij de tand des tijds niet heeft doorstaan. Vond het allemaal namelijk behoorlijk saai. Ook vond ik die alom geprezen James Cagney tegenvallen.
cijfer: 5
Melancholia (2011, Den, Lars von Trier)De nieuwste film van het enfant terrible Lars von Trier, die ook dit jaar in Cannes weer voor opschudding zorgde door zichzelf te vergelijken met nazi's, begint alweer heel bijzonder; met een ouverture, waarin we als kijker alvast een voorproefje krijgen van wat komen gaat.
Melancholia is één van von Triers meest persoonlijkste films. Von Trier is enkele jaren depressief geweest. De ervaring en inzichten die hij heeft gekregen in z'n depressieve periode heeft hij verwerkt in deze film.
Film opgedeeld in twee delen genoemd naar twee zussen in de hoofdrollen, Justine (Kristin Dunst) en Claire (Charlotte Gainsbourg). In het eerste gedeelte staat het huwelijksfeest van Justine met Michael (Alexander Skarsgård van True Blood faam). Dit feest zo goed geregeld door Claire samen met de duurste huwelijksfeestorganisator van het land en betaald door zwager John (Kiefer Sutherland) gaat niet zoals men had verwacht. Claire weer last heeft van depressie.Waardoor ze constant wegloopt, zichzelf opsluit in haar kamer, rustig een bad neemt, allemaal tot wanhoop van de rest en weet zelfs haar kersverse meelevende echtgenoot die nacht nog van haar af te stoten. Tel daarbij een chagerijnige moeder (Charlotte Rampling), die geen mogelijkheid onbenut laat om haar desillusies over het huwelijk te delen, bij op en je hebt een feest waarbij de meeste mensen gillend van weg zullen rennen. Gelukkig heeft vader (John Hurt) het wel naar zin met al die bruidsmeisjes genaamd Betty.
Het tweede deel focust op de komende botsing van de planeet Melancholia met de onze. Justine is na haar huwelijk helemaal depressief geworden en woont bij Claire en John in hun gigantische villa. Ze is zo depressief dat ze niks meer kan. Zelfs een bad nemen met hulp van haar zus is te veel. Ondertussen stevent de planeet Melacholia op aarde af. Claire wordt steeds banger dat die wel eens aarde zou gaan kunnen raken. Maar wordt constant gerustgesteld door haar man John, die haar vertelt dat dat rampscenario's zijn van doemdenkers op internet en alle echte wetenschappers hebben berekent dat de planeet langs de aarde heengaat. Die wetenschappers blijken het mis te hebben, zoals John zegt is er is nou eenmaal een foutmarge bij zulke berekeningen. Justine leeft ondertussen wonderbaarlijk weer op, terwijl Claire juist steeds verder wegzakt in paniek.
De boodschap van von Trier zit in het verschil van hoe deze twee zussen met de twee verschillende situaties omgaan. We beginnen normaal met wat de meeste mensen de gelukkigste dag van je leven is met niet zo maar een huwelijksfeest, maar eentje waar je u tegen zegt. Justine saboteert haar eigen geluk met haar gedrag. In de onverschilligheid die depressie met zich mee brengt trekt ze zich ook niks aan wat haar geliefden allemaal voor haar hebben gedaan en overhebben.
In het deel waarin er een grote catastrofale ramp staat te gebeuren is het juist de stevig in haar schoenen staande Claire die steeds banger en radelozer wordt. Terwijl Justine opleeft en de kalmte zelf blijft. Op het einde onderneemt Claire zelfs een wanhoopspoging om in een golfkarretje te ontsnappen naar het dorp om te kunnen ontsnappen aan de botsing der planeten. Uiteindelijk is het juist Justine die op het allerlaatste moment tot actie overgaat door een magische grot te bouwen. Natuurlijk weet ze best dat die magische grot hun nooit kan beschermen, maar ze beseft ook dat haar zus en het zoontje dat nodig hebben om gekalmeerd te worden. Dat Claire de illusie nodig heeft dat ze iets hebben ondernomen om hun naderende onheil mee af te wenden, terwijl ze zelf al lang en breed kalm haar lot heeft aanvaard.
Door die eerder genoemde ouverture, de muziek van Wagner en de grootsheid van de film balanceert de film regelmatig op het randje van het pretentieuze. Zo ligt de symboliek van een planeet genaamd Melancholia, die zich verschool achter de zon, er wel heel dik bovenop. Daar tegenover staan kleine menselijke scene's. Zoals de prachtige eerste scene waarin Justine en Michael in een limousine op weg naar hun feest vast komen te zitten, omdat de auto te groot is voor een nauw bochtje.
Von Trier staat bekend om dat die het beste haalt uit z'n actrices, vaak op zo'n manier dat die daarna niet meer met hem willen werken. Voor Dunst geldt hetzelfde, ze is hier beter dan ooit en heeft verdient in Cannes een prijs gekregen.
Zeker in de ouverture en het einde zitten enkele prachtige beelden, o.a. van een vallend paard, Claire die haar zoontje dragend wegzakt in het gras, Justine ploeterend door wol in een bos,
cijfer: 8.5