Ja en nee. Het is gewoon een heel raar beroep eigenlijk. Elke keer weer je koffer pakken. Wildvreemde crew waar je een band mee krijgt op allerlei plekken in de wereld, waar je anders nooit naartoe was gegaan. En aan boord is het gewoon echt keihard werken. Het is zo wisselend iedere keer. Passagiers zijn er in alle soorten en maten. En jij vliegt niet naar die bestemmingen;jij loopt!
En daarnaast wordt je hele leven thuis ook totaal omgegooid. Ik leef soms in heel andere tijdzones, mijn weekeinden liggen niet vast op zaterdag en zondag, feestjes, verjaardagen, afspraken, etc; ik weet niet of ik er ben. En je liefje zit thuis en wacht je heel verwachtingsvol op, maar dan lig jij er compleet vanaf. Niet hee gezellig.
Toch krijg je er ook veel voor terug. Heb de gaypride in toronto mogen meemaken, we zijn naar een supergrote gay/lesbo club geweest in brazilie, ben inmiddels poepbruin van al die tropische stranden waarop ik lekker kan uitrusten. De hotels zijn echt prachtig. Zondag lig ik met mn reet op het zand van cancun. Niet verkeerd, maar er zit ook heus een keerzijde aan en ik denk dat dit beroep echt in je ziel moet zitten, wil je dit je hele leven doen. ik weet nog niet of dat zo is, ik moet echt nog groeien in dit nieuwe leven.
Als kunst volmaakt is, is de wereld overbodig.
Wees wie je bent, maar accepteer ook anderen!