quote:
Ik heb even ine je postgeschiedenis gekeken en deze vond ik opvallend:
Opdringen van de homo en emancipatie agendaquote:
Op woensdag 26 januari 2011 23:51 schreef TheLoneGunmen het volgende:Na het pushen van condooms, de pil en abortus nu dus het homofileren van de populatie (en dan doel ik niet eens op
Kwik maakt vogels Gay ).
Waar die eerste drie populatiegroeioppressiemethoden in mijn ogen nog enig bestaansrecht hebben, gaat deze laatste mij echt te ver. De wereld wordt ontwricht.
Vrouwen worden geridiculiseerd wanneer zij voor een traditionele rol kiezen (moeder/huisvrouw). Rockefeller steekt miljarden in women studies en de emancipatie van de vrouw.
Emancipatie, onze heersende gender-ideologie, gemaskeerd als een beweging voor het opkomen voor de rechten van de vrouw. In werkelijkheid is feminisme een wrede hoax; vrouwen wordt voorgehouden dat hun biologische natuurlijke instincten 'sociaal geconstrueerd' zijn om ze te onderdrukken.
Feminisme is een geraffineerde sociale constructie ontworpen om de gender-identiteit te vernietigen door vrouwen masculien en mannen feminien te maken. Steeds meer heteroseksuelen worden geconditioneerd om zich te gedragen als homoseksuelen.
Trouw en monogamie worden vervangen door seksuele promiscuiteit, zoals voorspeld in Aldous Huxley's Brave New World.
Maar zoals ik begrepen heb geldt dit dus alleen voor voor vrouwen? Want als mannen er op los neuken terwijl ze een relatie hebben is dat niet promiscue maar nog steeds monogaam en trouw?
En deze:
Ex zoent na week met een anderquote:
Op donderdag 23 juni 2011 20:02 schreef TheLoneGunmen het volgende:[..]
Vooral vrouwen lijken er wel een handje van te hebben zich na een relatie 'plotseling' heel anders te profileren. Een vrouw kan in een relatie gemeend zeggen dat ze niks heeft met een bepaald type man, of er zelfs afkeer van heeft. Doodleuk kan zij na het verbreken van de relatie zich storten in de armen van precies dat type man. Huichelachtig? Misschien, maar belangrijker is dat, deze keuze niet eens zo haaks hoeft te staan op haar ware aard. Het staat wél haaks op het beeld dat je kan hebben van de aard van deze vrouw. Dat is de ene kant van het verhaal. De andere kant, net zo belangrijk, is dat we ook bijdragen aan een bepaald beeld wat de ander van ons heeft. Dus enerzijds leg je als partner een bepaald patroon op de ander, anderzijds draagt de partner ook bij aan dit patroon -door zich er naar te gedragen- en versterkt zo het beeld dat er van hen bestaat en het gevoel dat men elkaar écht kent. Daarom líjkt het ineens zo'n schokkende verandering wanneer iemand zich na een relatiebreuk niet volgens het opgelegde patroon gedraagt.
Dat is ook de totale paradox van een relatie überhaupt: de wederzijdse beïnvloeding. In principe raak je verliefd op- en geïnteresseerd in een individu dat op dat moment nog los van jou staat. Met haar eigen interesses, denkbeelden en dromen. Vervolgens wanneer je een relatie krijgt, begin je nog meer over elkaar te weten en zonder dat je het doorhebt begin je elkaar te veranderen. In deze fase heb je al een volgroeide constructie van wat die ander is (of beter zou moeten zijn). Deze is deels gebaseerd op een denkbeeld dat je al had, voordat je de ander überhaupt ontmoette, en dat is de fundamentele stap die vaak leidt tot teleurstelling. De beste en oprechtste relatie is één uit pure liefde voor de ander, zónder die persoon te (willen) veranderen. Zo'n relatie bestaat niet in de praktijk, of bestaat hoogstens een paar seconden. Een heel onschuldig mechanisme, nl. dat je je best wilt doen voor een ander - dat je zo wilt zijn zoals de ander je graag ziet, is uiteindelijk dat wat er mede voor zorgt dat een relatie kapot gaat en dat er vervolgens wederzijds onbegrip ontstaat.
Stel een vrouw heeft een bepaald idee over onderwerp A. Zij merkt echter dat haar partner dat niet zo leuk vindt. Hij vindt ook eigenlijk dat een vrouw idealiter niet zo hoort te denken over dat onderwerp. Uit liefde en om haar vriend niet te kwetsen neemt zij langzaam afstand van haar oorspronkelijke idee over A. De man merkt dit, en sterkt zich in de gedachte dat zij echt een goede partner is. Hij ziet ook zijn beeld van hoe een vrouw zou moeten zijn bevestigd, zijn mentale constructie heeft positieve feedback gekregen en wordt daarmee paradoxaal genoeg nog wat dwingender. Precies zo vormt zij zich qua gedachten, ethiek en oordelen precies naar het beeld dat hij van haar heeft. Alles goed en wel, tot de scheiding tussen wat zij echt is en wat hij (en zij vaak ook) denkt dat zij is te groot wordt. Dan leiden alle niet eens zo slecht bedoelde acties tot pijn, teleurstelling en een verbroken relatie. Wanneer de vrouw zich, nu deels onttrokken van de onbewust altijd dwingende verwachting van haar partner, meer naar haar ware aard gaat gedragen, neemt de man een groot verschil waar tussen hoe zij nu is en hoe zij in de relatie was. De denkfout echter is dat het verschil dat hij waarneemt niet tussen hoe zij nu is en hoe zij eerder was is, maar tussen hoe zij echt is en hoe hij steeds meer begon te geloven dat zij was. Dit is een dodelijk mechanisme en vergt veel mentale volwassenheid om het te voorkomen (tot zover dat mogelijk is). Houd in je achterhoofd dat je ooit bent gevallen voor een individu dat nog totaal los van jou stond. Zo iemand moet je niet willen veranderen/vormen. Hoewel dat wel een bijna natuurlijk proces is binnen hedendaagse relaties.
Je hebt het hier over dat de man een bepaald beeld heeft en (wellicht onbewust) verwacht dat de vrouw daar in meegaat, wat ze meestal zal doen omdat ze zoveel om haar man geeft. Als het echter uit gaat, komt ze er achter dat ze eigenlijk al die tijd alleen maar aan het doen was wat de man wilde/gepushed werd. Maar ze is nu wel weer vrij om zichzelf te zijn, zonder het juk van de man.
Wat is in jouw opvatting de rol van de man? Als ik zoal lees wat en hoe jij post komt het erg over dat je vrouwen ziet als de bron van alle kwaad, lust en verleiding en dat de beste plek voor een vrouw is om trouw achter het aanrecht te blijven en te zorgen voor het gezin terwijl ze de man geen strobreed in de weg mag leggen bij zijn "mannendingen" want "dat is nu eenmaal het verschil tussen mannen en vrouwen". Dit terwijl de man slachtoffer is van de sluwe en emotioneel onstabiele vrouw en hij zich gedraagt als "reactie" op de vrouw en zijn "natuurlijke man zijn".
Dit soort gedachtes zie je ook bij de religieuze fundamentalisten zoals extreme moslims of, dichter bij huis, de SGP.
Wat is jouw reden voor deze redenatie? Ik vind het fascinerend want ondanks (of dankzij) al jouw aangehaalde academische, progressieve kennis klinkt het als ontzettend conservatief, zelfs regressief.
"L'homme naît sans dents, sans cheveux et sans illusions, et il meurt le même, sans cheveux, sans dents et sans illusions" - Alexandre Dumas