Mijn leven in puin

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:26 schreef INTJ het volgende:

[..]

Dat is de spijker op de kop ja, maar zonder die muur heb ik geen copingsmechanisme meer en een ieder mens heeft toch wel een copingsmechanisme nodig. Wat moet er dan voor in de plaats komen? Als jij mij kan vertellen hoe je jezelf kan beschermen als je je open stelt wil ik dat wel van je aannemen. Maar open stellen op zich is geen oplossing. Je stelt je open, maar je wordt gekwetst. Hoe ga je daarmee om? Waar haal je de energie vandaan om naar iedere val weer op te staan? Waar haal je de energie vandaan om met pijn in je buik en slappen benen te werken? Geef me een gezond copingsmechanisme.

Overigens mag ik ''zo'' over anderen spreken omdat niet alleen zeg wat ik doe maar ook doe wat ik zeg met het hart op de goede plaats.

Bijvoorbeeld, een collega op mijn werk is ''van de kerk'' en daar wordt achter de rug om gelachen. Dan vragen collega's met een grijns op hun gezicht: wat vindt jij nou van die collega? Dan antwoord ik dat ze wel aardig is. Dan krijg ik een verbaasde reactie terug: ja, ze is wel aardig, maar...heb je gezien hoe ze zich kleed? Dan antwoord ik met: ja, so what? Nou ze is nogal van de kerk, is het antwoord dan. En dan antwoord ik weer dat het niet uitmaakt. Ondertussen maakt een andere collega weer een flauwe opmerking over die collega en kan er weer gelachen worden. Maar niet door mij, ik accepteer mensen en praat niet achter hun rug om.

Dat maakt mij een beter mens dan zij. Wie goed doet goed ontmoet? Welnee, want door niet mee te lachen met andere collega's maak je jezelf niet populair. Maar lach je wel mee dan ben je weer niet jezelf en een meeloper. Wie lost deze complexe puzzel op?

Mensen hangen ook hele verhalen op over alle negatieve kanten van hun vriend of hun vriendin. Maar ik zou nooit het priveleven van mijn vriendin aan de grote klok hangen. Dat maakt mij beter dan zij. Dat maakt zelfs dat ik meer recht heb op een vriendin dan zij.

Ik kan zo wel even doorgaan. Jazeker sta ik boven anderen.

Je ziet het allemaal veel te zwartwit. Je hoeft geen keuze te maken tussen arrogantie en kwetsbaarheid.

Het lijkt erop dat je er vanuit gaat dat mensen je hoe dan ook afwijzen, no matter hoe je je opstelt. En dat is niet waar. Als je ernaar streeft mensen met respect en sympathie te benaderen, krijg je dat ook terug. Hoe andere mensen op jou reageren, is een spiegel van hoe je je naar hen opstelt. Je wordt over het algemeen behandeld zoals je anderen behandelt.

INTJ je zult nooit een diplomaat worden, daarvoor heb je niet de benodigde sociale vaardigheden.
Stel je voor dat je bij moslimleiders zo uit de hoogte doet als je nu bij ons doet .
En dat is bij jou zo verwrongen dat je het ook niet kunt trainen. In dat opzicht is het leven inderdaad niet maakbaar.
Maakt niet uit hoor, iedereen heeft dromen die niet uit komen. Ik word ook nooit profvoetballer.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:55 schreef Pulzzar het volgende:

[..]

Je ziet het allemaal veel te zwartwit. Je hoeft geen keuze te maken tussen arrogantie en kwetsbaarheid.

Het lijkt erop dat je er vanuit gaat dat mensen je hoe dan ook afwijzen, no matter hoe je je opstelt. En dat is niet waar. Als je ernaar streeft mensen met respect en sympathie te benaderen, krijg je dat ook terug. Hoe andere mensen op jou reageren, is een spiegel van hoe je je naar hen opstelt. Je wordt over het algemeen behandeld zoals je anderen behandelt.

Helemaal correct. Ik snap wel dat INTJ zo denkt. Als ik de wereld zou zien als een "dog eat dog" wereld bestaand uit unter- en ubermenschen zou ik ook bang zijn constant om gekwetst te worden of misbruik van me gemaakt te worden.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 15:01 schreef Lonewolf2003 het volgende:

[..]

Helemaal correct. Ik snap wel dat INTJ zo denkt. Als ik de wereld zou zien als een "dog eat dog" wereld bestaand uit unter- en ubermenschen zou ik ook bang zijn constant om gekwetst te worden of misbruik van me gemaakt te worden.

volgens mij is dat nog een vrij optimistische opvatting van hoe ts de wereld ziet. hij ziet zichzelf (ubermensch) en de rest van de mensheid (untermenschen) lijkt wel

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:46 schreef HostiMeister het volgende:
Wauw, er straalt me toch een air van arrogantie van je posts af waar ik bang van word. Nog erger, de manier waarop je het verwoord is gewoon al eng. Jij voelt je de man, de perfectie van hoe een mens zou moeten leven en alle anderen die begrijpen het niet en die zijn dom en die leven hun leven verkeerd.

Stap eens uit je bubbel.

Het leven is niet zo simpel dat, wie goed doet, goed ontmoet. Het leven is bevolkt door mensen, mensen die allemaal imperfect zijn, mensen die voornamelijk voor zichzelf kiezen. Jouw sociale isolement is iets wat je jezelf hebt opgelegd. Verlaag je eens naar het niveau van de untermenschen, de "arrogante, lelijke, nerderige, stinkende, moddervette, medogeloze, ijskoude, zielige excuses voor stukken vlees die rond lopen en die overal lekker hun lul in kunnen stoppen".

Geloof me, het is een stuk gezelliger hier.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:26 schreef INTJ het volgende:

[..]

Dat is de spijker op de kop ja, maar zonder die muur heb ik geen copingsmechanisme meer en een ieder mens heeft toch wel een copingsmechanisme nodig. Wat moet er dan voor in de plaats komen? Als jij mij kan vertellen hoe je jezelf kan beschermen als je je open stelt wil ik dat wel van je aannemen. Maar open stellen op zich is geen oplossing. Je stelt je open, maar je wordt gekwetst. Hoe ga je daarmee om? Waar haal je de energie vandaan om naar iedere val weer op te staan? Waar haal je de energie vandaan om met pijn in je buik en slappen benen te werken? Geef me een gezond copingsmechanisme.

Overigens mag ik ''zo'' over anderen spreken omdat niet alleen zeg wat ik doe maar ook doe wat ik zeg met het hart op de goede plaats.

Bijvoorbeeld, een collega op mijn werk is ''van de kerk'' en daar wordt achter de rug om gelachen. Dan vragen collega's met een grijns op hun gezicht: wat vindt jij nou van die collega? Dan antwoord ik dat ze wel aardig is. Dan krijg ik een verbaasde reactie terug: ja, ze is wel aardig, maar...heb je gezien hoe ze zich kleed? Dan antwoord ik met: ja, so what? Nou ze is nogal van de kerk, is het antwoord dan. En dan antwoord ik weer dat het niet uitmaakt. Ondertussen maakt een andere collega weer een flauwe opmerking over die collega en kan er weer gelachen worden. Maar niet door mij, ik accepteer mensen en praat niet achter hun rug om.

Dat maakt mij een beter mens dan zij. Wie goed doet goed ontmoet? Welnee, want door niet mee te lachen met andere collega's maak je jezelf niet populair. Maar lach je wel mee dan ben je weer niet jezelf en een meeloper. Wie lost deze complexe puzzel op?

Mensen hangen ook hele verhalen op over alle negatieve kanten van hun vriend of hun vriendin. Maar ik zou nooit het priveleven van mijn vriendin aan de grote klok hangen. Dat maakt mij beter dan zij. Dat maakt zelfs dat ik meer recht heb op een vriendin dan zij.

Ik kan zo wel even doorgaan. Jazeker sta ik boven anderen.

och ja wat is je leven kut.
Maar als je dat er zelf zo van maakt (en dat doe je voor een groot deel ook) moet je ook niet lopen zeiken dat het zo is.
Dingen als een chronische ziekte is kut, maar kun je (leren) accepteren.
de rest is up to you.

TS is aantoonbaar een idioot. Hij voelt zich beter dan anderen, maar zegt tegelijkertijd indirect dat hij heel zwak is. Iets waar andere mensen, die volgens hem minder zijn dan hem, geen last van lijken te hebben. Dat is zeer inconsistent. Verder lijkt hij te stellen dat, door de zaken in te kaderen met termen als 'beter' en 'slechter', er zoiets bestaat als absoluut goed en slecht. Hieraan ontleent hij zijn schijnbaar recht zichzelf beter te voelen dan alle anderen. Maar laat iedereen nu zijn/haar eigen idee hebben van wat écht goed en écht slecht is, en daarmee het eigen gedrag beoordelen. Jouw criteria zijn even relevant voor al die anderen als hun individuele criteria voor jou zijn: Niet.

Verder doet TS zijn naam schande aan, indien het een resultaat is van een MBTI.

TS geeft zelf al aan dat hij medelijden wenst, gevolgd door perspectief(hoewel wij allemaal ook onwaardige anderen zijn, dus wat kunnen onze woorden nu waard zijn? Nouja...). Welnu, ik heb medelijden met je, TS. Je zit gevangen in je capabele edoch zelf-limiterende geest. Maar joh, als je dat los kan laten dan kun je nog best ergens komen!

Je lijkt het contact met je gevoel compleet verloren te zijn. Enig zins herken ik dit wel maar dan om andere redenen dan jij hebt (vermoed ik).

Hoe cliché dit ook mag klinken maar als je stopt met naar je gevoel luisteren en alles volledig rationeel probeert te behandelen zal je nooit voldoening uit het contact met andere mensen halen. En dat is waar je voornamelijk problemen mee lijkt te hebben. Wat jij ziet als "minderwaardige mensen" zijn waarschijnlijk mensen die veel meer volgens hun gevoel leven en vanuit hun gevoel hun leven indelen. Ja, misschien komt dat omdat zij rationeel minder sterk zijn. En die mogelijke "rationele/intellectuele" "tekort koming" daar lijkt jij je op te focussen.

Waarschijnlijk denk je daarom alleen voldoening te halen uit externe/materiële dingen omdat je onbekend bent met je gevoelswereld.

Je hebt eigenlijk een gedachtegang die ik erg kenmerkend vindt voor een depressie. Je ben dan ook totaal je gevoel kwijt, het enige wat je voelt is leegte,angst, somberheid.
Ik denk dat het goed voor je zal zijn al zou je je onderdompelen tussen die mensen waar jij zo op neer kijkt. En eens gezelligheid, vriendschap, liefde als doel te hebben. Waarschijnlijk wordt je pas echt gelukkig al ga je eens (dronken) met die "minderwaardige" mensen rond hangen.

Ik denk dat bij jouw de standaard tips als "ga op een teamsport" juist werken. Je zit veel te veel in je hoofd, dat is niet nodig. Ook als je stopt met constant nadenken is er een wereld om in te leven. Er bestaat ook iets als ervaren en voelen.

Ook lijkt het me dat al zijn al die "minderwaardige"mensen wel gelukkig en jij niet dat er iets fout gaat bij jou en niet bij hen.
Weet je zeker niet depressief te zijn?

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:26 schreef INTJ het volgende:

[..]

Dat is de spijker op de kop ja, maar zonder die muur heb ik geen copingsmechanisme meer en een ieder mens heeft toch wel een copingsmechanisme nodig. Wat moet er dan voor in de plaats komen? Als jij mij kan vertellen hoe je jezelf kan beschermen als je je open stelt wil ik dat wel van je aannemen. Maar open stellen op zich is geen oplossing. Je stelt je open, maar je wordt gekwetst. Hoe ga je daarmee om? Waar haal je de energie vandaan om naar iedere val weer op te staan? Waar haal je de energie vandaan om met pijn in je buik en slappen benen te werken? Geef me een gezond copingsmechanisme.

Overigens mag ik ''zo'' over anderen spreken omdat niet alleen zeg wat ik doe maar ook doe wat ik zeg met het hart op de goede plaats.

Bijvoorbeeld, een collega op mijn werk is ''van de kerk'' en daar wordt achter de rug om gelachen. Dan vragen collega's met een grijns op hun gezicht: wat vindt jij nou van die collega? Dan antwoord ik dat ze wel aardig is. Dan krijg ik een verbaasde reactie terug: ja, ze is wel aardig, maar...heb je gezien hoe ze zich kleed? Dan antwoord ik met: ja, so what? Nou ze is nogal van de kerk, is het antwoord dan. En dan antwoord ik weer dat het niet uitmaakt. Ondertussen maakt een andere collega weer een flauwe opmerking over die collega en kan er weer gelachen worden. Maar niet door mij, ik accepteer mensen en praat niet achter hun rug om.

Dat maakt mij een beter mens dan zij. Wie goed doet goed ontmoet? Welnee, want door niet mee te lachen met andere collega's maak je jezelf niet populair. Maar lach je wel mee dan ben je weer niet jezelf en een meeloper. Wie lost deze complexe puzzel op?

Mensen hangen ook hele verhalen op over alle negatieve kanten van hun vriend of hun vriendin. Maar ik zou nooit het priveleven van mijn vriendin aan de grote klok hangen. Dat maakt mij beter dan zij. Dat maakt zelfs dat ik meer recht heb op een vriendin dan zij.

Ik kan zo wel even doorgaan. Jazeker sta ik boven anderen.

Natuurlijk zijn het mooie eigenschappen als jij goed kunt omgaan met vertrouwelijke informatie en als jij niet met de rest meeloopt, omdat je niet oordeelt op kleding. En dat maakt je als persoon ok "beter" dan wanneer je dergelijke eigenschappen niet zou hebben (maar voor de rest dezelfde persoon bent). Of jij "beter" bent dan anderen is ook een vraag. Ik denk dat jij beter aan jouw eigen normen en waarden voldoet dan anderen. Jij zult ongetwijfeld een reden hebben om die normen en waarden belangrijk te vinden, maar dat betekent niet dat er geen andere normen en waarden zijn, die door een ander nagestreefd worden. In termen van normen en waarden bestaat er geen goed en fout, net zoals dat niet bestaat omtrent mensen. Echter, mensen zijn geneigd zich aan andere mensen en aan hun normen en waarden te meten.
Hoewel je zelf aangaf moeite te hebben met empathie, zou je ook eens kunnen proberen je te verplaatsen in de normen en waarden van een ander. Wat vinden zij belangrijk? Wat is voor hen moreel gedrag? En vooral: wáárom?

Dan is er vervolgens het leren dingen voor informatie aan te nemen zonder erover te oordelen. Jouw oordelende neiging is érg sterk. Oordelen is een mechanisme om de wereld in te delen in "veilig" en "onveilig". Zeer begrijpelijk na wat jij hebt meegemaakt, maar het kan niet altijd kwaad om zonder oordeel naar dingen te kijken. Dus niet: "een tomaat is lelijk", maar "een tomaat is rood en rond". En dan dus ook niet: "ik faal", maar "ik heb mijn doel niet behaald". En niet: "die excuses voor stukken vlees(?)", maar "die mensen". Dit geldt ook voor jezelf. Niet "die jongen die altijd faalt", maar "die jongen die regelmatig sport". En niet: "die jongen die beter is dan anderen", maar "die jongen die zich beter voelt dan anderen". Verdiep je er eens in wat dingen/wie mensen zijn, zonder meteen je oordeel klaar te hebben.
Nog een andere variant hierop is zoeken naar positieve punten van andere mensen. Dus: die man is mooi. Die vrouw is hulpvaardig. Die .... En die hulpvaardige vrouw kan dan zo lelijk als de nacht zijn (in jouw ogen), hulpvaardig is ze. En die mooie man kan verschrikkelijk dom zijn. Daar wordt hij niet minder mooi van.

Dan is er nog het "recht hebben op". Je hebt geen "recht op een vriendin". Een relatie is iets dat ontstaat op basis van een bepaalde spanning tussen twee personen. Die spanning zul je niet krijgen wanneer je zó zonder positieve emoties zit. Die spanning wordt namelijk onder andere bepaald door neurotransmitters en hormonen, e.d. Wanneer jij en je lijf ervoor openstaan, kan die spanning pas ontstaan. Grote kans dat dat onbewust in je lijf wordt tegengehouden.

Overigens kan ik me nog wel voorstellen dat jouw Crohn bepaalde gevolgen heeft voor je interne huishouding. Hoewel reguliere artsen dat niet zullen erkennen, zijn er verbanden gevonden tussen dikke darmen en autisme, etc. De darm bepaalt veel van wat er in de hersenen gebeurt.
Ik kan me niet voorstellen dat het met jouw gehele probleem in verband staat, maar het kan zeker wel iets uitmaken. Ik ken best wat mensen die van antidepressiva en angststoornissen (dus anxiolitica) zijn af gekomen, nadat hun interne systeem goed nagekeken en behandeld was.

Dan is er ook nog het copingmechanisme. Dat is lastig, jezelf openstellen en iedere keer weer opstaan. Het is een kwestie van vertrouwen en dat is moeilijk. Je eerste stap zal dus wel over een drempel heengaan zijn. Echter, je hoeft je niet meteen voor 100% open te stellen en je hele levensverhaal te vertellen. Hoe dichterbij iemand komt, hoe kwetsbaarder jij wordt. Zorg dus dat je je niet meteen 100% kwetsbaar opstelt. Je kunt voorzichtig en laagdrempelig beginnen. Neem een voetbalwedstrijd en schiet er eens een collega over aan (bijvoorbeeld). Of ga wat drinken, schiet iemand aan en vraag of hij/zij er vaker komt. Vraag waar je volgens hem/haar moet zijn om leuk vermaak te hebben en waarom. Zo kun je steeds een stapje dieper gaan, tot: "zullen we eens een keer samen gaan ...". Vergeet daarbij niet het succes van een vorige keer goed op te slaan (liefst op te schrijven). Dus: "toen ik wat ging drinken en even een praatje maakte, was dat gezellig". Mocht je dan gekwetst worden bij het samen ergens heen gaan, dan weet je wel dat het praatje bij het drinken gezellig was.
Daar komt bij dat leren luisteren een wezenlijk onderdeel is van sociale vaardigheden. Luister naar wat diegene te vertellen heeft, stel er vragen over.

Dit is een stom voorbeeld, zo kun je nog talloze voorbeelden en situatie in scène zetten.
Creëer daarnaast een ander copingmechanisme. Jouw copingmechanisme is nu je afzonderen en je beter voelen dan anderen. Op zich is dat de extreme variant van denken: "die is gek". Want ja, dat heeft iedereen wel vaker dan eens. Je kunt best eens iets op een ander afschuiven, maar verlies jezelf niet uit het oog. Het leven is niet zo zwart-wit dat iedereen slechter is dan jij enzovoorts. Het is dus niet zozeer het krijgen van een ander copingmechanisme alswel jouw copingmechanisme iets minder vaak inzetten.

Echt veel verder dan dit kan ik je zo ook niet helpen, zeker niet als ik geen gewoon gesprek met je kan voeren (zo op het forum bedoel ik dus). Ik denk dat je op z'n minst één op één contact nodig hebt. En als je dan echt geen geld hebt om je te laten helpen door een professional, kun je ook contact zoeken met een organisatie die vrijwilligers in dienst heeft om eens een babbeltje mee te maken. Dan heb je tenminste één-op-één-contact. Dat is echt van belang in deze.

Je bent dood voor je 30ste als je zo door gaat.
Je sloopt jezelf gigantisch.

Iedereen kan hier zeggen wat ze willen, en iedereen probeert zich ook te verplaatsen.
Het heeft geen zin.

[ Bericht 17% gewijzigd door W1ckeDxt op 21-06-2011 21:39:04 ]

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 21:56 schreef INTJ het volgende:

[..]

Hoe leer je dat accepteren dan met je grote mond? Op basis van wat mag jij concluderen dat ik mijn leven kut maak?

Misschien n.a.v. je TT: "Mijn leven in puin"?

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 21:56 schreef INTJ het volgende:

[..]

Ja, want daar kun jij over oordelen vanachter je computer.

Dat klopt, dat kan ik inderdaad niet.. maar ik ga er vanuit dat je hier geen rol speelt .
En aangezien je geen vrienden hebt en geen vriendin, denk ik dat ik wel een beetje gelijk heb. Diplomaat zijn is kontenkruipen en je gaf zelf al aan dat je dat niet kunt.

Moet je het eens gaan opruimen.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 21:56 schreef INTJ het volgende:
Ik vraag me af hoe het einde van The Machinist geinterpreteerd moet worden. Is het allemaal maar een droom? Is hij dood? En Donnie Darko: moet hij per se dood om het instabiele universum te sluiten? Speelden alle betrokkenen slechts een rol en wisten ze vanaf de eerste minuut van de film wat Donnie te doen stond? Dat lachje in de bioscoop, hij wist al dat hij Frank door zijn hoofd heeft geschoten of niet?
Ach, wie praat er over en wie interesseert het...nee Black Swan was vet want daat zie je Natalie Portman vingeren. Nog dat doelpunt van Messi gezien? Zucht...

Ik voel me thuis in een andere wereld.

Gast je voelt je thuis tussen andere vrienden. Dit zijn precies de zaken waar ik en mijn vrienden mij voor interesseren en ook heel veel andere mensen door heel het land voor interesseren. Het probleem waar jij tegenaan loopt (en ik, zoals ik al schreef, ook lang tegenaan gelopen heb) is dat heel veel mensen niet zo zijn. zoek dan geen contact met die mensen! Ga op zoek naar een filmclub, ga naar OpenUvA college's of colleges van de universiteit in jouw stad, neem een museumjaarkaart en ga naar musea die je interesseren. Kortom, meng je tussen mensen met jouw interesses, en probeer niet leuk te zijn voor mensen met wie je toch geen binding hebt.. Ga naar bibliotheken en lees boeken, verdiep jezelf in dingen die je interesseren en niet in dingen die leuk gevonden moeten worden. Wees jezelf!

Nogmaals; ik heb nagenoeg in dezelfde situatie gezeten als jij, en ben daar uit gekomen door niet zelf over te blijven nadenken. Zoals hier boven al beschreven is ergert iedereen zich aan elkaar en hebben we allemaal onze zwaktes, maar doordat jij veel te veel op jezelf blijft nadenken is je normale afweerschild (wat is dat een eikel want hij doet x of y) verworden tot een totale motie van afkeuring van de hele menselijkheid (iedereen is een eikel). Lees het boek "Denk je sterk" om je gedachten te veranderen.

btw doe eens de zelftest op de site van mensa. Kijken of je echt zo geweldig bent als je zelf denkt. Als dat zo is, dan heb je ook meteen een groep mensen met wie je heel veel raakvlakken hebt en er een groep vrienden bij.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 21:56 schreef INTJ het volgende:

[..]

Ja, want daar kun jij over oordelen vanachter je computer.

[..]

Nee. Mijn ervaring is dat de meeste mensen mij inderdaad afwijzen hoe ik me ook opstel. Ik benader mensen met respect en sympathie, tevergeefs, maar dat gaat er bij jou niet in, omdat jij het niet voor mogelijk houdt dat zoiets kan.

[..]

Hoe leer je dat accepteren dan met je grote mond? Op basis van wat mag jij concluderen dat ik mijn leven kut maak?



[..]

Jij gooit met je eigen naamkaartje. Ik kan beter zijn in bepaalde opzichten maar slechter in andere opzichten. Dat is consistent. Als je zaken inkadert met termen als ''beter'' en ''slechter'' veronderstel je geen absoluut goed of slecht, maar een schaalverdeling.

Vervolgens vraag ik mij af hoe het mij gaat helpen het advies aan te nemen dat ik mijn naam een schande aandoe en snap ik niet hoe je erbij komt te concluderen dat ik iedereen ''onwaardig'' zou vinden.

Conclusie: jouw post is een ongefundeerde belediging.

[..]

Klopt, maar...maar...ik kan het niet helder verwoorden... *zucht*

Kijk, ieder moment dat ik met anderen doorbreng denk ik: ik had nu ook kunnen leren voor betere cijfers, of werken voor meer geld, of bijwerken voor ervaring, of de nieuwe film van Johnny Depp had kunnen kijken. Ik doe zo hard mijn best, maar ik heb geen interesse in Yvette, noch kan ik meepraten over hoe Yvette met vijf anderen ligt te neuken. Ik heb niet naar de laatste aflevering van CSI: Miami gekeken. CSI: Miami interesseert mij niet.

Als ik luister naar een vrouw waar ik mee uitga, dan denk ik: we hadden een veel mooiere tijd kunnen hebben als je nu met me meeging naar het bos, waar we een wandeling maken, naar de sterren kijken op een bank onder de maan en kunnen samen kunnen nadenken over het leven, alsof wij erboven staan. Hoe het decor van de wereld ieder decennium veranderd is, maar zelfs in de toekomst wanneer we ''de bus'' nemen naar een andere planeet nemen we ons nog steeds drukmaken om de eerste kus. Hoe liefde een mysterie blijft ondanks al onze wetenschappelijke vorderingen. Onderwerpen met diepgang, met betekenis...

Zelden weten mensen mijn aandacht vast te houden. Het zijn dan wel heel bijzondere mensen die er in slagen. Mensen waar ik tegen op kijk. Een vriend die na 2 universitaire studies bij de landmacht is gaan werken in de laagste rang. Hij had geen grote mond zoals de andere jongens op de middelbare school. Nee hij zei gewoon dat hij het leger in ging en deed het ook gewoon. Hij had geen grote mond over lekkere wijven neuken, zoals de meeste jongens. Nee hij stapt gewoon op vrouwen af en neemt ze dezelfde avond nog mee naar huis. Naar hem kan ik uren luisteren.

Of enkele vrouwen die ik heb ontmoet met grenzeloze speelsheid en optimisme. Zij praten niet over het Sonja Bakker dieet, of dat ze een vervelend zusje hebben, of dat ze moe zijn en morgen weer moeten werken. Nee zij zien toevallig een pot met krijtjes staan en gaan schaamteloos stoepkrijten alsof ze weer 7 zijn, ze hebben de grootste lol. Dat interesseert mij, ik wil daar deel van uitmaken, maar ik kan het triviale voorspel niet hebben. Het interesseert me niet hoe hun dag gisteren was, of ze gaatjes hadden bij de tandarts en of ze wat willen drinken. Ik wil die achterlijke stappen overslaan, ze gewoon aan de hand mee sleuren naar een pretpark ofzo en gewoon lol hebben.

Ik wil weten of iemand er weleens over na heeft gedacht, net als ik urenlang, na het bezoeken van lezingen van de beste natuurkundigen, hoe het kan dat het universum eindig is, maar toch geen grenzen heeft. Wat er gebeurt als je met een grotere snelheid dan het licht in 1 richting reist. Kom je dan weer op dezelfde plek uit? Maar ja, wie boeit dat soort nerd-onderwerpen nou. Het is not done om er over te praten.

Ik vraag me af hoe het einde van The Machinist geinterpreteerd moet worden. Is het allemaal maar een droom? Is hij dood? En Donnie Darko: moet hij per se dood om het instabiele universum te sluiten? Speelden alle betrokkenen slechts een rol en wisten ze vanaf de eerste minuut van de film wat Donnie te doen stond? Dat lachje in de bioscoop, hij wist al dat hij Frank door zijn hoofd heeft geschoten of niet?
Ach, wie praat er over en wie interesseert het...nee Black Swan was vet want daat zie je Natalie Portman vingeren. Nog dat doelpunt van Messi gezien? Zucht...

Ik voel me thuis in een andere wereld.

Wat me opvalt is dat alleen bijzonder mensen je aandacht weten te krijgen, die jongen en een paar bijzondere vrouwen. Dat als je een leuke vrouw ontmoet, meteen gaat denken hoe het ergens anders met haar nog beter zou kunnen zijn i.p.v. genieten van dat moment. Maar vooral dat je van je vrienden of vrouwen een ontzettend hoog niveau verwacht. Dat ze praten over natuurwetenschappen, interpretatie van "moeilijke" films, over liefde, leven, en andere diepe dingen. En dat je imo weer meteen heel neerbuigend doet over mensen die dat niveau niet halen en liever praten over het doelpunt van Messi.
Mijn vraag aan je is dan ook wat verwacht jij van een vriendschap?
Trouwens voor goede discussies over dat soort dingen is internet een prima medium De post boven me heeft ook goede tips.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 21:56 schreef INTJ het volgende:
Nee. Mijn ervaring is dat de meeste mensen mij inderdaad afwijzen hoe ik me ook opstel. Ik benader mensen met respect en sympathie, tevergeefs, maar dat gaat er bij jou niet in, omdat jij het niet voor mogelijk houdt dat zoiets kan.

Denk je nou echt dat ik uit mijn nek lul? Ik weet heel goed dat er mensen rondlopen die misbruik maken van andermans goedheid. Ik weet heel goed hoe het voelt om het beste met iemand voor te hebben en die persoon geeft je stank voor dank, wijst je af en je blijft alleen over. Afgewezen worden is één van de moeilijkste gevoelens waar je als mens mee dealt.

Dit is het leven. Je maakt leuke dingen mee en je maakt nare dingen mee. Als je je alleen maar richt op de nare dingen, raak je verbitterd en gefrustreerd. En al helemaal als je je daarbij ook nog eens gaat afsluiten voor andere mensen.

Zelfoverschatting is een slechte raadgever. Je kijk op jezelf en anderen raakt vervormd, waardoor je je nog eenzamer gaat voelen.

Je zit in een diep dal. Als je daar uit wilt komen, moet je daar hard voor werken. Je moet je koppigheid en trots loslaten en accepteren dat de dingen zoals jij ze ziet weleens anders kunnen zijn. Als je hiertoe niet bereid bent, blijft je leven zoals het nu is en heb je het recht niet om daarover te klagen.

En dat is volstrekt logisch aangezien je op je werk zit om geld te verdienen. Als je een paar goede vrienden hebt, zal je zien dat je op je werk de slechte kanten van mensen ook veel makkelijker kan accepteren. En nogmaals, ik denk zeker dat je je eens moet laten testen op hoogbegaafdheid bij Mensa. Misschien niet meteen om lid te zijn, maar in ieder geval te kijken of je jezelf hierin herkent.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 23:03 schreef INTJ het volgende:

[..]

Vriendschap is voor mij het gevoel wat je krijgt als je iemand onderdak biedt die op straat is gezet, het gevoel om naar het ziekenhuisgebracht te worden als je je enkelbanden scheurt, je allerlaatste energie gebruiken om een aanvaller onderuit te halen voor het team, vriendschap is iemand uitnodigen die alleen is met kerst...

Ok. Dan hebben we iig dezelfde kijk op vriendschap. Maar dat soort vriendschap ontstaat niet opeens uit het niets. Daar is tijd voor nodig. En omdat je geen vrienden hebt op dit moment is het imo niet raar dat je meeste contacten zich beperken tot laagdrempelige gesprekken. Mensen praten namelijk niet snel met vreemden over diepere dingen of persoonlijke zaken.
Hoe je dan wel vrienden moet maken zijn twee oplossingen voor al meer malen gegeven in dit topic. 1) Het probleem ligt aan anderen. Je hebt gewoon nog niet de juiste mensen ontmoet en als je die wel ontmoet zul je snel vrienden worden. 2) Het ligt aan jou. Iets in jouw houdt mensen tegen om vrienden met je te worden en verder te komen dan kennis niveau. (Natuurlijk stel ik het nu heel zwart/wit en is het waarschijnlijk een combinatie van die twee.)
Misschien is het een idee om eens met iemand, die jouw in het echt kent, te gaan praten over wat je wilt in het contact, over dat gemis dat je ervaart erin, over hoe je overkomt, over waarom jullie contact blijft steken op het small talk-niveau. Volgens mij heb je genoeg contacten op werk en sportschool, daar zit vast wel iemand tussen waar je wel een beetje een klik mee hebt.

quote:

Het internet voldoet daarin niet. Te sloom, te inpersoonlijk, te selectief, te beperkt...Ik doe niet neerbuigend en stel dit niet voor als een bepaald ''niveau''. Dat maak jij ervan. Ik vind het gewoon zonde, moeilijk te begrijpen en vooral een hindernis voor mezelf dat andere mensen niet zoveel aandacht aan de diepere dingen lijken te besteden.

Dat maak ik (en ongeveer alle andere reageerders in dit topic) ervan op basis van wat jij hier schrijft. Dus of wij interpreteren het allemaal compleet verkeerd of je ziet zelf niet in dat je neerbuigend over komt. Maar ik kan al raden voor welke optie jij kiest. Moet ik anders alle stukjes van je gaan quoten waar je imo neerbuigend overkomt?

[ Bericht 3% gewijzigd door Lonewolf2003 op 22-06-2011 01:19:08 ]

TS, ik vind het serieus schrijnend, tegelijkertijd voorspelbaar, hoe je mijn post terzijde schuift. Zeer zeker bevat die post elementen die opgevat kunnen worden als een belediging. De belediging was opzettelijk, ik koos ervoor jou zo te behandelen zoals jij (waarschijnlijk in stitle) naar verwachting conform wat je schrijft anderen behandelt.

Echter ga je op de belangrijkste inhoud niet in. En dat is het punt: Wat voor jou interessant is, wat jouw belevingswereld de moeite waard maakt voor je, is voor een ander een hel. Rationeel deel ik je visie op zaken qua wat wenselijk is in een ander, maar niet je houding die je daarbij aanneemt. Voor mensen die helemaal gek zijn van voetbal zijn doelpunten van minstens evenveel belang als voor jou (naar ik vermoed) bepaalde intellectuele paradoxen zijn. Zoals jij hun interesses 'jammer' vindt, zo zullen zij iets vergelijkbaars denken over jouw interesses. Jouw hemel is hun hel en vice versa. Ik heb dit niet eerder uitgelegd, omdat ik geen zin had in het triviale voorspel van eerst sympathie kweken door middel van empathie voor je me zou toestaan je even intellectueel aan de hand te nemen...

Derhalve is het ook uiterst logisch wat Lonewolf2003 voorstelt: Bezig je met je interesses in het openbaar en de kans vergroot enorm dat je mensen zal ontmoeten die je interesses delen. Dit punt zie je ook, maar vrijwel meteen moet je vermelden dat je het zelfs dan niet voor het uitkiezen hebt. Daaruit trek ik de conclusie dat je blijkbaar vindt dat je het voor het uitkiezen dient te hebben. Dit zal echter nooit de realiteit zijn. Dat besef je zeer zeker ook wel, maar toch ben je het er niet mee eens dat het zo is.

En dan kom ik tot de conclusie dat je één van de oudste problemen ter wereld hebt, waarmee ik me deels kan identificeren: Het ontbreekt de sociale wereld aan diepgang, de sociale wereld lijkt het bezit van diepgang hierdoor zelfs te straffen, en dat is zowel ontzettend irritant als kwetsend wanneer je wel die diepgang hebt of wilt hebben. Tot hier kan ik met je meekomen. Maar de schijnbare houding dat het probleem van die pijn vooral tot volledig bij de sociale wereld ligt en nauwelijks tot niet bij jou, dat vind ik een defaitistische houding.

Voel je vrij ook dit als beledigend/neerbuigend op te vatten, maar ik hoop dat je de punten ter overweging neemt. Een verdere reactie zal ik niet geven, omdat het steeds terug zal komen op deze kern en ik niet graag in herhaling val.

Tot slot, het vinden van de naam INTJ als schande in jouw geval heeft te maken met dat mensen van het INTJ type uiterst goed zijn in analyseren en complexe theoriën formuleren, terwijl jij naar mijn mening veel moeite lijkt te hebben met een probleem dat niet bepaald complex is. Maar, toegegeven, in de vorige post was ik opzettelijk wat extreem om een punt te drukken.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 23:23 schreef EenDroom het volgende:
En dat is volstrekt logisch aangezien je op je werk zit om geld te verdienen.

Idd. Collega's zijn geen vrienden (in de basis) .

TS, je bent een door de wereld onbegrepen genie

TS, je noemt dat vrienden dezelfde interesses moeten hebben als jij. In de praktijk zal het nauwelijks voorkomen dat iemand veel van dezelfde interesses heeft als jij.

Zelf heb ik dit opgelost door mij te richten op de raakvlakken die ik wel heb met mensen, in plaats van te kijken naar de raakvlakken die er niet zjin. Oftewel: met persoon A heb ik het over natuurwetenschappen, met persoon B over muziek, etc, etc.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 21:56 schreef INTJ het volgende:

[..]

Hoe leer je dat accepteren dan met je grote mond? Op basis van wat mag jij concluderen dat ik mijn leven kut maak?

Ik ga daar niet eens op reageren. heb je al eens teruggelezen wat je tot nu toe allemaal geschreven hebt?
Ik vind het niet zo gek dat je geen/weinig aansluiting vind bij anderen. Ik vind mezelf toch wel een vrij makkelijk persoon in de omgang, maar je arrogantie is erg afstotend.
Qua wat je tot nu toe hebt geschreven doe je me erg denken aan een goede vriend van me die een beetje dezelfde kijk op de wereld heeft als jij (maar zonder het moeilijke verleden).
Verschil is wel dat hij me niet zo mateloos irriteert, maar ja, shit happens.

Je lijkt me idd een erg intelligent persoon, maar je komt ook erg naïef over.
En gezien je je zo extreem vastklampt aan je wanhoop vindt ik het eigenlijk nutteloos om hier nog te reageren.
Wens je wel veel succes met je "zoektocht" naar iets beters. Hoop dat je er ooit een keer komt.

Blijkt een "ik ben geweldig en de wereld is kut" topic. Ik doe maar stoppen met volgen.