Sociale Angst

quote:

Op donderdag 20 juni 2002 21:57 schreef Ceased2Be het volgende:"Een veel voorkomende angst is sociale angst. Hierbij is iemand vooral bang voor de afwijzing door anderen. Waarschijnlijk komt sociale angst het vaakste voor. Zo ongeveer één op de tien mensen heeft er last van. Sociale angst leidt vaak tot vermijding van sociale contacten en kan daardoor tot vereenzaming leiden. Die vereenzaming is dan een soort van zelfbescherming geworden. De eenzaamheid geeft je immers de garantie dat anderen je dan niet kunnen afwijzen.
Sociale angst kan er ook toe leiden dat mensen in contact met anderen niet durven zeggen wat ze eigenlijk willen of denken. Ze zijn geneigd om vooral dingen te doen waarvan ze denken dat anderen ze van ze verwachten. Ook hierdoor denken ze afwijzing te voorkomen. Het kan dan ook leiden tot sterke afhankelijkheid van anderen.

Hier heb ik heel erge last van, maar dan ook nog eens dat ik het moeilijk vind om
contact te houden met vrienden omdat ik er vaak geen behoefte aan heb om met ze
af te spreken of te bellen. Zo zijn vele vriendschappen al verloren gegaan en zelf baal ik daar
enorm van want als ik bij die personen ben hebben we het altijd super leuk! maar thuis ben ik niet
zo snel van afspreken enzo. Vaak moet het dan weer van die ander komen en ik kan me voorstellen dat ze op een gegeven moment zoiets hebben van: Ja laat haar nou ook maar eens een keer bellen hoor!

Ook heb ik heel erg het gevoel dat anderen een bepaald oordeel over mij hebben en dat ik bang ben voor een afwijzing. Daardoor als ik bekenden zie op straat wil ik er meestal voor zorgen dat ze me niet herkennen of zien. dan ontloop ik ze meestal, ik denk dan vaak dat ik niet weet waar we
het over zouden moeten hebben, dus dat we maar beter niet kunnen gaan praten.
Baal Baal Baal.

Ik heb wel vriendinnen en vrienden hoor, maar ik denk dat als school
is afgelopen het mij echt veel moeite gaat kosten om ze te behouden, en ik denk
dat ik ze ook wel kwijt zal raken.
Ik had 1 echte vriendin, waarbij ik het niet moeilijk vond om contact te houden omdat allesw eigenlijk vanzelf ging! Zij belde mij vaak en daardoor ik haar, het werd een soort gewoonte dus dan ging het automatisch. Het voelde ook niet als een verplichting om haar te bellen, want zij belde sowieso wel! Ik hou niet van verplichtingen, zoals: Ik heb haar laatst gebeld, laat haar nu maar een bellen.
Ook vind ik het bij mij thuis vaak saai dus gaan we eigenlijk altijd naar haar toe, omdat als ze hier is ik het als mijn taak zie om te verzinnen wat we gaan doen, dan gaat het niet vanzelf, bij haar wel, dan hebben we altijd wat te doen.
Het punt is dus dat zij eens mijn vriendin was waarbij ik het probleem van contact houden niet had! maar nu is ze heel erg veranderd en is ze echt zo'n BrEeZaH sletje geworden, dus nu wil ik eigenlijk al helemaal geen contact meer met haar.
Ik zou heel graag weer zo;n vriendin willen hebben waarbij alles zo automatisch gaat, maar die vind je dus niet zo makkelijk.
het kwam gewoon doordat ze me zo vaak belde en daardoor kenden we elkaar door en door en ik wist gewoon dat als ik een poostje niet zou bellen zij niet zoiets had van: Ja, nu mag zij wel eens gaan bellen.

Zo, mijn verhaal. Ja, ik zit aardig in de knup. Zelf heb ik er niet zo'n last van, maar wel vaak in de zomervakantie, waarbij je dus echt elkaar zou moeten bellen om contact te houden.

+ dat ik dus bang ben om de eerste stap te zetten omdat mensen daar misschien
niet op zitten te wachten. ( met mensen bedoel ik dus vooral bekenden )
Daarom laat ik anderen meestal de eerste stap zetten, dan zit het altijd goed.

[ Bericht 15% gewijzigd door -Strawberry- op 17-09-2005 08:46:14 ]

quote:

Ik had 1 echte vriendin, waarbij ik het niet moeilijk vond om contact te houden omdat allesw eigenlijk vanzelf ging! Zij belde mij vaak en daardoor ik haar, het werd een soort gewoonte dus dan ging het automatisch. Het voelde ook niet als een verplichting om haar te bellen, want zij belde sowieso wel! Ik hou niet van verplichtingen, zoals: Ik heb haar laatst gebeld, laat haar nu maar een bellen.
Ook vind ik het bij mij thuis vaak saai dus gaan we eigenlijk altijd naar haar toe, omdat als ze hier is ik het als mijn taak zie om te verzinnen wat we gaan doen, dan gaat het niet vanzelf, bij haar wel, dan hebben we altijd wat te doen.
Het punt is dus dat zij eens mijn vriendin was waarbij ik het probleem van contact houden niet had! maar nu is ze heel erg veranderd en is ze echt zo'n BrEeZaH sletje geworden, dus nu wil ik eigenlijk al helemaal geen contact meer met haar.
Ik zou heel graag weer zo;n vriendin willen hebben waarbij alles zo automatisch gaat, maar die vind je dus niet zo makkelijk.

Dit is bij mij echt precies hetzelfde! Ik had ook zo'n vriendin bij wie alles eigenlijk vanzelf ging, we deden bijna alles samen en het was altijd leuk. Nu heb ik die vriendin niet meer (ook een beetje om dezelfde reden als bij jou ) en het is moeilijk om weer zo iemand te vinden. Alleen heb ik voor de rest ook geen vriendinnen en/of vrienden meer, die ben ik allemaal kwijtgeraakt.

Ik heb zelf dus ook behoorlijk last van die angst en ik merk nu dat het ook heel erg in de weg zit bij mijn studie waar ik een paar weken geleden aan begonnen ben . We moeten nu in groepjes werken en dit lukt mij absoluut niet, ik zit dus iedere keer maar een beetje erbij en zeg dus helemaal niets.. op deze manier kan ik deze studie niet af gaan maken, dat hou ik ook niet vol.
Ik wist ook van tevoren dat dit een probleem zou gaan worden (het in groepjes werken) maar ik dacht dat ik me er wel overheen kon zetten door toch af en toe iets te zeggen, maar het wil maar niet lukken Voor anderen klinkt dat altijd raar, die denken altijd: 'zeg gewoon iets'.. Maar zo werkt het bij mij dus echt niet
Maar goed, ik wil echt niet dat ik hier mijn hele leven zo'n ontzettende last van blijf houden, want dit is gewoon geen leven zo En wat ik ook wil proberen en wil doen, ik kan me er niet overheen zetten, dat is gewoon zooo frustrerend. Soms denk ik wel eens dat ik het gewoon moet accepteren, en dat ik daardoor veel dingen in mijn leven niet zal kunnen doen... maar dat is ook een vreselijke gedachte want ik WIL echt op een andere manier leven dan zoals het nu is.

Ik heb dus verder ook geen advies voor anderen ofzo, maar moest ff m'n verhaal kwijt

quote:

Op maandag 19 september 2005 19:07 schreef Souriceau het volgende:

[..]

Dit is bij mij echt precies hetzelfde! Ik had ook zo'n vriendin bij wie alles eigenlijk vanzelf ging, we deden bijna alles samen en het was altijd leuk. Nu heb ik die vriendin niet meer (ook een beetje om dezelfde reden als bij jou ) en het is moeilijk om weer zo iemand te vinden. Alleen heb ik voor de rest ook geen vriendinnen en/of vrienden meer, die ben ik allemaal kwijtgeraakt.

Ik heb zelf dus ook behoorlijk last van die angst en ik merk nu dat het ook heel erg in de weg zit bij mijn studie waar ik een paar weken geleden aan begonnen ben . We moeten nu in groepjes werken en dit lukt mij absoluut niet, ik zit dus iedere keer maar een beetje erbij en zeg dus helemaal niets.. op deze manier kan ik deze studie niet af gaan maken, dat hou ik ook niet vol.
Ik wist ook van tevoren dat dit een probleem zou gaan worden (het in groepjes werken) maar ik dacht dat ik me er wel overheen kon zetten door toch af en toe iets te zeggen, maar het wil maar niet lukken Voor anderen klinkt dat altijd raar, die denken altijd: 'zeg gewoon iets'.. Maar zo werkt het bij mij dus echt niet
Maar goed, ik wil echt niet dat ik hier mijn hele leven zo'n ontzettende last van blijf houden, want dit is gewoon geen leven zo En wat ik ook wil proberen en wil doen, ik kan me er niet overheen zetten, dat is gewoon zooo frustrerend. Soms denk ik wel eens dat ik het gewoon moet accepteren, en dat ik daardoor veel dingen in mijn leven niet zal kunnen doen... maar dat is ook een vreselijke gedachte want ik WIL echt op een andere manier leven dan zoals het nu is.

Ik heb dus verder ook geen advies voor anderen ofzo, maar moest ff m'n verhaal kwijt

Ik heb dat in grotere groepen dat ik niks zeg.
In een groepjes van 5 mensen praat ik wel gemakkelijk.

quote:

Op maandag 19 september 2005 19:46 schreef partyyboyy het volgende:

[..]

Ik heb dat in grotere groepen dat ik niks zeg.
In een groepjes van 5 mensen praat ik wel gemakkelijk.

In grotere groepen gaat het inderdaad veel slechter, nu zit ik in een groep van 11 mensen.
Bij mij gaat het eigenlijk alleen 'goed' als het maar 2 of 3 mensen zijn

quote:

Op maandag 19 september 2005 19:54 schreef Souriceau het volgende:

[..]

In grotere groepen gaat het inderdaad veel slechter, nu zit ik in een groep van 11 mensen.
Bij mij gaat het eigenlijk alleen 'goed' als het maar 2 of 3 mensen zijn

maar ik heb ook helemaal niet de behoefte om in een grote groep iets te zeggen. Heb jij dat wel?

quote:

Op maandag 19 september 2005 20:01 schreef partyyboyy het volgende:

[..]

maar ik heb ook helemaal niet de behoefte om in een grote groep iets te zeggen. Heb jij dat wel?

Normaal gesproken niet nee, maar in mijn onderwijsgroep zal het eigenlijk wel moeten... daar is het juist de bedoeling dat iedereen meediscussieerd en dat je niet alleen maar zit te luisteren (zoals ik nu dus doe)

quote:

Op maandag 19 september 2005 19:46 schreef partyyboyy het volgende:

[..]

Ik heb dat in grotere groepen dat ik niks zeg.
In een groepjes van 5 mensen praat ik wel gemakkelijk.

grappig,
ik heb precies het tegenovergestelde
komt wellicht omdat ik het meer de moeite vind om iets te zeggen als er heel veel mensen luisteren.

en ook wel omdat ik het grappig vind om alle aandact op mij te richten als er genoeg mensen zijn.


OT: 1 advies , heb Zelfrespect en niemand is meer waard dan jij, zelfs ik ben niet meer waard dan jouw. dus

www.verlegen mensen.nl

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 00:52 schreef nikkie het volgende:
www.verlegen mensen.nl

Bij mij heeft het niet zozeer met verlegenheid temaken, maar ik heb vooral gewoon
moeite om mijn vrienden te behouden omdat ik dus niet uit mijzelf ze ga bellen om
een afspraak temaken, zoals ik al in mijn vehaal hierboven vertelde.

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 08:47 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Bij mij heeft het niet zozeer met verlegenheid temaken, maar ik heb vooral gewoon
moeite om mijn vrienden te behouden omdat ik dus niet uit mijzelf ze ga bellen om
een afspraak temaken, zoals ik al in mijn vehaal hierboven vertelde.

En waarom doe je dat dan niet als je het wel wil?

@Strawberry:
Jou verhaal lijkt echt superveel op dat van mij!! Dat heb ik ook ja! Heel maf eigenlijk! Aan de ene kant wil ik heel graag vrienden (die ik dus nauwelijks heb.. ) en aan de andere kant wil ik ze ook nooit bellen. Hierdoor is een hele hechte vriendschap al op de klippen gelopen en zo een als die heb ik sindsdien ook niet meer gehad. Zij belde ongeveer iedere dag en wanneer ze dan een keer niet belde kon ik de rust wel even gebruiken en had ik dus ook ff geen behoefte om haar te bellen.
En bekenden ontlopen op straat doe ik ook heel erg. Heeft ook te maken met geen onderwerp van gesprek weten.

@Souriceau:
Werken in groepjes is bij mij ook bagger ja! Ik zeg nauwelijks iets waardoor mensen ook iets hebben van: die heeft ook niks in te brengen! Groepjes van vier (en minder) gaat nog wel, maar meer dan dat wordt al lastiger.


Ik heb ook gehoord dat toneellessen goed zijn voor dit probleem. Heb vanavond mijn eerste! Hopelijk helpt het....

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 13:45 schreef Flibble het volgende:
@Strawberry:
Jou verhaal lijkt echt superveel op dat van mij!! Dat heb ik ook ja! Heel maf eigenlijk! Aan de ene kant wil ik heel graag vrienden (die ik dus nauwelijks heb.. ) en aan de andere kant wil ik ze ook nooit bellen. Hierdoor is een hele hechte vriendschap al op de klippen gelopen en zo een als die heb ik sindsdien ook niet meer gehad. Zij belde ongeveer iedere dag en wanneer ze dan een keer niet belde kon ik de rust wel even gebruiken en had ik dus ook ff geen behoefte om haar te bellen.
En bekenden ontlopen op straat doe ik ook heel erg. Heeft ook te maken met geen onderwerp van gesprek weten.

Meestal als ik bekenden tegenkom ben ik inderdaad bang dat ik niet genoeg te vertellen heb en dat
er dan van die akelige stiltes vallen waarbij ik me dan erg ongemakkelijk ga voelen.
En met die ene vriendin die ik had ging dat dus allemaal vanzelf! Daarbij hadden we genoeg te kletsen aan de telefoon maar ook gewoon als we elkaar tegenkwamen. Daarom vind ik het ook erg jammer dat die vriendschap stukgelopen is.

Ik ben eigenlijk niet verlegen ofzo als we in groepjes werken, ik geef vaak wel
mijn mening maar laat anderen het denkwerk doen.

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 10:30 schreef -DailaLama- het volgende:

[..]

En waarom doe je dat dan niet als je het wel wil?

Omdat ik er op dat moment geen behoefte aan heb, terwijl als ik daar eenmaal ben we
het heel leuk hebben hoor! Maar ik denk dat ik zoeits heb van: Ik kan het thuis toch netzoleuk hebben? Waarom zou ik dan naar diegene toegaan?
Dat diegene hierheen komt is ook geen optie, want kijk dan is het meestal zo dat IK ,om het maar
even zo te zeggen, moet verzinnen wat we gaan doen, waar we over praten etc.. En dan ben ik
vaak bang dat ik niets weet wat we zouden kunnen gaan doen.

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 15:26 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Omdat ik er op dat moment geen behoefte aan heb, terwijl als ik daar eenmaal ben we
het heel leuk hebben hoor! Maar ik denk dat ik zoeits heb van: Ik kan het thuis toch netzoleuk hebben? Waarom zou ik dan naar diegene toegaan?
Dat diegene hierheen komt is ook geen optie, want kijk dan is het meestal zo dat IK ,om het maar
even zo te zeggen, moet verzinnen wat we gaan doen, waar we over praten etc.. En dan ben ik
vaak bang dat ik niets weet wat we zouden kunnen gaan doen.

Is het bij jou ook niet dat er een zekere angst aan ten grondslag ligt? Bij mij heeft het denk ik ook te maken met het idee dat het bij mij toch niet gezellig is of zo. Dan denk ik: ach die persoon heeft toch geen zin om iets met mij te doen, die kan wel wat gezelligers verzinnen! Kortom, misschien het idee afgewezen te worden of zo...
Is dat bij jou ook of is het wat anders?

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 16:06 schreef Flibble het volgende:

[..]

Is het bij jou ook niet dat er een zekere angst aan ten grondslag ligt? Bij mij heeft het denk ik ook te maken met het idee dat het bij mij toch niet gezellig is of zo. Dan denk ik: ach die persoon heeft toch geen zin om iets met mij te doen, die kan wel wat gezelligers verzinnen! Kortom, misschien het idee afgewezen te worden of zo...
Is dat bij jou ook of is het wat anders?

Dat dacht ik ook. En dat is gewoon verlegenheid.

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 16:12 schreef -DailaLama- het volgende:

[..]

Dat dacht ik ook. En dat is gewoon verlegenheid.

Hm, weet ik niet. Over verlegenheid kan je je wel ff heen zetten denk ik.

Wel last van.

Psych wou mij eerst doorsturen naar een ander zorg instelling voor groeps terapie met leeftijdsgenoten maar was niet doorgegaan want dan zou het erger worden.

Dus moest ik maar sociaalevaardigheiden doen via mijn school wat ik toch al zou krijgen.
Ende verhaal met de pscy.

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 22:01 schreef SV het volgende:
Wel last van.

Psych wou mij eerst doorsturen naar een ander zorg instelling voor groeps terapie met leeftijdsgenoten maar was niet doorgegaan want dan zou het erger worden.

Dus moest ik maar sociaalevaardigheiden doen via mijn school wat ik toch al zou krijgen.
Ende verhaal met de pscy.

Wat een vreemd verhaal...
Van groepstherapie zou het erger worden maar sociale vaardigheidstraining via school moet wel helpen? Wat een idiote psych, volgens mij weet ie zelf niet eens waar ie het over heeft!

Succes ermee!

Ik heb moeite met drukke sociale situaties.

Ik heb er ook wel een bepaalde mate last van denk ik. Maar het is bij mij niet zozeer de angst om te worden afgewezen door anderen, want ik merk dat ik juist vaak een positie inneem die het tegenovergestelde is van wat anderen vinden. Op die manier zorg ik er zelf voor dat er een kloof ontstaat tussen mijzelf en anderen. Bij mij is het daarentegen meer de angst voor teleurstelling. Overal waar ik kom, vooral in groepen, zie je weer hetzelfde verschijnsel zich voordoen. Het sociale egoïsme van populair willen doen tegenover de groep. Het haantjesgedrag van mannen tegenover een meisje. Soms zie ik wel eens een tekenfilm of een sprookjesfilm ofzo en dan lijkt alles er zo gelukkig, lief, gezellig en fijn. In de werkelijkheid is dat helaas meestal niet zo en raak ik altijd teleurgesteld.

Bij mij is de sociale angst dus vooral een element van bang te zijn om teleurgesteld te raken.

quote:

Op woensdag 21 september 2005 15:31 schreef Natalie het volgende:
Ik heb moeite met drukke sociale situaties.

Ik ook ... net alsof ik het allemaal niet kan bijhouden.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 14:30 schreef -DailaLama- het volgende:

[..]

Ik ook ... net alsof ik het allemaal niet kan bijhouden.

Ja, dat heb ik precies zo ! Als ik allemaal mensen om mij heen hoor praten kan ik mij niet meer concentreren op het contact. Dan gaat het heel snel. Ik heb zelfs eens gehad dat ik eigenlijk alleen nog maar gesuis hoorde. Heel irritant en dan weer harder en weer zachter. Ik dacht: "HOU JULLIE BEKKEN DICHT!!!!!!!" Ik stond op het punt om het uit te schreeuwen en ben toen maar even naar buiten gegaan. Ik heb dit overigens vooral in perioden dat ik het heel druk met dingen heb en veel stress heb.

Maar ook bij 1 op 1 gesprekken. Het lijkt wel of ik over ieder woord wat iemand zegt eerst heel lang moet nadenken.

quote:

Op donderdag 22 september 2005 14:37 schreef -DailaLama- het volgende:
Maar ook bij 1 op 1 gesprekken. Het lijkt wel of ik over ieder woord wat iemand zegt eerst heel lang moet nadenken.

Ja, maar dat ligt er bij mij aan met wie dat is en in welke context. Ik heb het inderdaad ook wel op die manier in bepaalde gevallen.

En natuurlijk pas veeeeel te laat in zien wat voor dingen je allemaal had kunnen zeggen tijdens een gesprek.