Opgroeien in armoede...

quote:

Op zondag 22 mei 2011 20:10 schreef Ryon het volgende:

[..]

Uitkeringen worden in Nederland beschouwd als een uiterst vangnet. Alleen als het niet anders kan. Veel burgers zien dat echter anders, wat nog wel eens tot onbegrip leidt. De strenge controles en het letten op gezinsinkomen zijn onderdeel van het bestuurlijk beeld op uitkeringen. Als er leden van het huishouden instaat zijn om geld te verdienen, dan hoeft dat niet door de gemeente te worden uitgekeerd.

Er bestaat een maatschappelijke discussie die stelt dat (zwart) werken tot een zekere hoogte gedoogd moet worden om het werken te stimuleren. Ene Pim is daar een kleine 10 jaar geleden nog groot mee geworden. Maar aangezien dit niet strookt met het beeld dat bestaat m.b.t uitkeringen zal dit geen doorgang vinden.

Een uitkering krijgen omdat je niet instaat bent om genoeg te vangen met vast werk is eigenlijk een bevestiging dat je gefaald hebt in het leven. Je krijgt een erg sterk stigma opgeplakt en het heeft behoorlijke (bestuurlijk) stigma opgeplakt. Je wordt beschouwd als een derde rangs burger. Daarnaast is het beeld over uitkeringtrekkers binnen de samenleving ongelooflijk negatief. Je wordt dus door de hele samenleving beschouwd als een parasiet die niet gemist wordt. Daar word je ook niet vrolijk van en heeft een negatief effect op iemands sociale leven. Al met al valt het zeer aan te raden om er zover mogelijk weg van te blijven.

De vraag is of iemand van zestien financieel verantwoordelijk voor een huishouden moet zijn?

Achteraf gezien had ik beter één grote bende van alles kunnen maken. Jeugdcrimineeltje kunnen worden. Dan hadden er vele instanties klaar gestaan. Had de maatschappij ook meer geld gekost. Maar dan had ik wel gebruik kunnen maken van een rits subsidies.

Overigens heb ik ook de angst bij de medewerkers van de sociale dienst gezien. Mensen met een grote smoel en die de boel intimideerde werden min of meer met rust gelaten. Ook kregen zij meer " hulp " aangeboden. Zolang zij de medewerkers maar met rust lieten. Hun regels golden wel voor een invalide vrouw en haar zestienjarige zoon met broertje. Dit zal mij altijd bijblijven. De lafheid en kruiperigheid van deze " ambtenaren ".

Dan had je nog van die idioten die dachten dat mijn moeder wel kon werken. Zij had MS en zat in een rolstoel. " Maar zij kan dan toch wel een kantoorbaan hebben", " Dan kost het ons minder geld".

Zoals ik al eerder schreef. Het gebrek aan geld was niet het probleem maar de omgeving die ons gezin zag als een parasiet en het altijd maar hebben van zorgen. Ondanks dat ik mijzelf een slag in de rondte werkte. En ja, soms was het zuur wanneer mijn vrienden op vakantie gingen en ik zes dagen per week, in de vakantie, aan het werk was met de wetenschap dat ik meer dan de helft weer kon inleveren.

quote:

Op zondag 22 mei 2011 11:44 schreef Alec690 het volgende:

- Er was altijd genoeg, maar alles kwam wel van de Aldi.
- Chips, koeken, e.d. alleen in het weekend.
- Ik mocht op voetbal, maar kreeg wel de goedkoopste voetbalschoenen.
- We vierden elk jaar sinterklaas, maar je kreeg cadeaus voor max.50 gulden.
- Met je verjaardag kreeg je echt iets leuks (Nintendo of iets dergelijks), maar daar moest je vervolgens wel het hele jaar mee doen.
- Overbodige luxe (Canal +, internet, DVD-speler, computer, etc.) kwam niet of pas toen zo ongeveer heel Nederland het had.
- De wasmachine, TV, videorecorder, etc. worden pas vervangen als ze echt stuk zijn.
- Altijd voldoende en goede kleding, maar wel van de simpele merken.
- Etc.

Ik weet niet hoe oud je exact bent, maar ik ben opgegroeid in de jaren 70 - 80 en toen waren de meeste zaken die jij noemt eigenlijk gewoon gebruikelijk bij het merendeel van de mensen.
Hoewel er toen nog geen Aldi's waren bij ons in de buurt. Canal+ hadden wij in onze jeugd ook niet, hell, ik kan me nog herinneren dat de tv pas om 18:00 begon en dat we twee kanalen hadden. Had je eens in de maand op woensdagmiddag de hele middag jeugd tv, daar bleef je dan voor binnen. Ik kreeg alleen frisdrank en chips in de weekenden, maar wij waren daar niet de enigen in. Ook waren mensen veel minder met merkkleding bezig. Op het voortgezet onderwijs begon ik me pas druk te maken om merkkleding. Toen vond mijn moeder het tijd voor kleedgeld, dan moest ik zelf maar de keuze maken tussen veel goedkopere kleding of enkele dure items. Die keuze wou zij niet maken voor mij.
En zelf vervang ik ook pas dingen als ze stuk zijn, dat is me aangeleerd van huis uit. Ik kijk nog steeds op een ouderwetse breedbeeld tv, niet omdat ik geen nieuwe flatscreen kan betalen, maar zolang het ding nog werkt vind ik het zonde om een nieuwe te kopen. Andere dingen vervang ik ook pas als ze stuk zijn, wat is daar eigenlijk vreemd aan?

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:28 schreef Boris_Karloff het volgende:

Ik weet niet hoe oud je exact bent, maar ik ben opgegroeid in de jaren 70 - 80 en toen waren de meeste zaken die jij noemt eigenlijk gewoon gebruikelijk bij het merendeel van de mensen.
Hoewel er toen nog geen Aldi's waren bij ons in de buurt. Canal+ hadden wij in onze jeugd ook niet, hell, ik kan me nog herinneren dat de tv pas om 18:00 begon en dat we twee kanalen hadden. Had je eens in de maand op woensdagmiddag de hele middag jeugd tv, daar bleef je dan voor binnen. Ik kreeg alleen frisdrank en chips in de weekenden, maar wij waren daar niet de enigen in. Ook waren mensen veel minder met merkkleding bezig. Op het voortgezet onderwijs begon ik me pas druk te maken om merkkleding. Toen vond mijn moeder het tijd voor kleedgeld, dan moest ik zelf maar de keuze maken tussen veel goedkopere kleding of enkele dure items. Die keuze wou zij niet maken voor mij.
En zelf vervang ik ook pas dingen als ze stuk zijn, dat is me aangeleerd van huis uit. Ik kijk nog steeds op een ouderwetse breedbeeld tv, niet omdat ik geen nieuwe flatscreen kan betalen, maar zolang het ding nog werkt vind ik het zonde om een nieuwe te kopen. Andere dingen vervang ik ook pas als ze stuk zijn, wat is daar eigenlijk vreemd aan?

Blijkbaar heet dat allemaal nu 'opgroeien in armoede' Ik heb ook zo'n jeugd gehad hoor en mijn ouders waren heus niet arm. Was heel gewoon idd en ik ben er niet anders om geworden. Het verschil is dat het toen bijna bij iedereen thuis er zo aan toe ging en nu heb ik het idee dat er veel meer verschil is tussen kinderen uit een gezin waar bijna geen geld is en kinderen die met dure merkkleding en spelcomputers worden overladen.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:34 schreef Isabeau het volgende:

[..]

Blijkbaar heet dat allemaal nu 'opgroeien in armoede' Ik heb ook zo'n jeugd gehad hoor en mijn ouders waren heus niet arm. Was heel gewoon idd en ik ben er niet anders om geworden. Het verschil is dat het toen bijna bij iedereen thuis er zo aan toe ging en nu heb ik het idee dat er veel meer verschil is tussen kinderen uit een gezin waar bijna geen geld is en kinderen die met dure merkkleding en spelcomputers worden overladen.

Precies, ik vind het sowieso vreemd dat iedereen het bezit van merkkleding zo verheerlijkt bij jonge kinderen. Het is toch eigenlijk van de zotte dat we kinderen in kleding stoppen die twee keer zo duur is als merkloze kleding, waar ze binnen een jaar weer uitgegroeid zijn en waarvan de kans groot is dat ze uit een bijna identiek aan elkaar Chinese sweatshop komen, waarbij het enige verschil het labeltje met het merk is. En dan mogen we het tegenwoordig niet eens doorgeven aan famillie of bekenden, want dan ben je ook arm.

Echt ik kreeg geregeld kleding van mijn neef die 1,5 jaar ouder was, waar hij uitgegroeid was maar die verder nog prima was. Als je nagaat is het gewoon logisch om dat door te geven, vooral als het wat duurdere kwaliteit kleding was. Ik was er ook binnen enkele maanden weer uit gegroeid.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:44 schreef Boris_Karloff het volgende:

[..]

Precies, ik vind het sowieso vreemd dat iedereen het bezit van merkkleding zo verheerlijkt bij jonge kinderen. Het is toch eigenlijk van de zotte dat we kinderen in kleding stoppen die twee keer zo duur is als merkloze kleding, waar ze binnen een jaar weer uitgegroeid zijn en waarvan de kans groot is dat ze uit een bijna identiek aan elkaar Chinese sweatshop komen, waarbij het enige verschil het labeltje met het merk is. En dan mogen we het tegenwoordig niet eens doorgeven aan famillie of bekenden, want dan ben je ook arm.

Echt ik kreeg geregeld kleding van mijn neef die 1,5 jaar ouder was, waar hij uitgegroeid was maar die verder nog prima was. Als je nagaat is het gewoon logisch om dat door te geven, vooral als het wat duurdere kwaliteit kleding was. Ik was er ook binnen enkele maanden weer uit gegroeid.

Ik denk dat het in Nederland heel gebruikelijk is om goede kleding door te geven binnen het gezin of de familie. Zonde om een mooie broek weg te gooien als een 10-jarig neefje er nog wat aan heeft.

Het wordt anders als dat de enige bron is van kleding. Dan krijg je kinderen die in versleten en te grote kleding rondlopen van hun broer omdat mama te arm is om nieuwe te halen. Dat ziet er slonzig en verwaarloosd uit.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:28 schreef Boris_Karloff het volgende:

[..]

Ik weet niet hoe oud je exact bent, maar ik ben opgegroeid in de jaren 70 - 80 en toen waren de meeste zaken die jij noemt eigenlijk gewoon gebruikelijk bij het merendeel van de mensen.
Hoewel er toen nog geen Aldi's waren bij ons in de buurt. Canal+ hadden wij in onze jeugd ook niet, hell, ik kan me nog herinneren dat de tv pas om 18:00 begon en dat we twee kanalen hadden. Had je eens in de maand op woensdagmiddag de hele middag jeugd tv, daar bleef je dan voor binnen. Ik kreeg alleen frisdrank en chips in de weekenden, maar wij waren daar niet de enigen in. Ook waren mensen veel minder met merkkleding bezig. Op het voortgezet onderwijs begon ik me pas druk te maken om merkkleding. Toen vond mijn moeder het tijd voor kleedgeld, dan moest ik zelf maar de keuze maken tussen veel goedkopere kleding of enkele dure items. Die keuze wou zij niet maken voor mij.
En zelf vervang ik ook pas dingen als ze stuk zijn, dat is me aangeleerd van huis uit. Ik kijk nog steeds op een ouderwetse breedbeeld tv, niet omdat ik geen nieuwe flatscreen kan betalen, maar zolang het ding nog werkt vind ik het zonde om een nieuwe te kopen. Andere dingen vervang ik ook pas als ze stuk zijn, wat is daar eigenlijk vreemd aan?

Ik ben opgegroeid in de jaren 90, dus wel een andere periode.

En ik geeft nergens aan dat ik in 'armoede' ben opgegroeid. Ik vind het zelfs leven in luxe, met mate. En het is in mijn ogen prima om op te groeien met enige zuinigheid.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 16:01 schreef Alec690 het volgende:

[..]

Ik ben opgegroeid in de jaren 90, dus wel een andere periode.

En ik geeft nergens aan dat ik in 'armoede' ben opgegroeid. Ik vind het zelfs leven in luxe, met mate. En het is in mijn ogen prima om op te groeien met enige zuinigheid.

Zuinigheid?
Vorige week zag je de schaduwzijde van het volproppen van jonge kinderen met allerlei zoetigheid, de tandartsen schijnen tegenwoordig veel melkgebitten te trekken omdat ze gewoon aan het wegrotten zijn met alle gevolgen van dien. het belooft ook leuk te worden met de jeugd die ik af en toe een lunch zie halen bij de lokale supermarkt. Zakken chips en energy drinks. Waar zijn de gesmeerde boterhammen van thuis gebleven? Dat is zeker ook te min voor de jeugd van tegenwoordig.
En de toename van suikerziekte patienten?

Al die "luxe" heeft schijnbaar toch vervelende bijwerkingen

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:28 schreef Boris_Karloff het volgende:

En zelf vervang ik ook pas dingen als ze stuk zijn, dat is me aangeleerd van huis uit. Ik kijk nog steeds op een ouderwetse breedbeeld tv, niet omdat ik geen nieuwe flatscreen kan betalen, maar zolang het ding nog werkt vind ik het zonde om een nieuwe te kopen. Andere dingen vervang ik ook pas als ze stuk zijn, wat is daar eigenlijk vreemd aan?

Niks, het is raar dat mensen dingen wegdoen die nog prima werken. Alleen voor dingen die echt verouderen zoals PC's vind ik het nog acceptabel om af en toe een nieuwe te kopen terwijl de oude nog werkt. (anders zat ik nu nog achter een commodore 64 te werken) Al doe ik zelf ook wel een stuk langer met pc's dan vroeger. Vroeger kocht ik om de 2 jaar maximaal een nieuwe pc, nu is dat minimaal om de 3 jaar (laptops) en desktops om de 6 jaar.

Heb zelf ook nog een CRT kanon staan, wel een breedbeeld en 100hz ding maar hoe mooi die nieuwe plasma en LCD schermen ook zijn, die komt er pas als deze om zeep is en hoop dat ie nog heel lang meegaat ivm mijn oude spelcomputers die er niet uitzien op nieuwe tv's

Eigenlijk is iedereen tegenwoordig verwend tot op het bot als je erover nadenkt. Om de zoveel maanden een nieuw mobieltje, tv's vervangen omdat er een nieuw type uit is, kleding repareer je niet maar gooi je weg (ik repareer het nog wel eens ) , schoenen laat je niet maken maar gooi je weg, nutteloze gadgets zijn enorm populair en minstens een keer of 2 - 3 per jaar op vakantie.

En als je in de bijstand zit en je kan niet op vakantie dan leef je in armoe sorry hoor, zelfs werkenden konden vroeger niet altijd op vakantie. Ja , naar Drenthe ofzo.

Mensen, we zijn echt enorm verwend en we beseffen het niet eens.

Interessant topic.

Interessant nachtvoer om te lezen. Zelf opgegroeid in de jaren '90 met een moeder waarvan ik me niet kan herinneren dat ze destijds werkte en mijn vader maar kort. Mijn moeder zal eind jaren 90 weer aan de slag zijn gegaan na diverse omscholingen/bijscholingen en mijn vader heeft zich ook laten omscholen/bijscholen, maar heeft nooit lang werk gehad, hij was uiteindelijk vaak 'te oud'. Oftewel, wij hebben diverse jaren van uitkering/bijstand geleefd. Wat ik daarvan gemerkt heb? Niks, noppes, nakkes, nada, niente. Ik begin pas de laatste jaren, sinds ik op mijzelf woon en een idee heb van geld en inkomen, te realiseren dat mijn ouders een laag inkomen hadden. Mijn moeder is gewoon een kei met geld en met sparen en daardoor zijn mijn zusje en ik nooit wat tekort gekomen. Mijn ouders zijn ook nooit wat tekort gekomen. Ik kan natuurlijk niet oordelen over hoe het was voor die tijd, maar sinds de jaren 90 bestaat armoede in Nederland niet meer, wat mij betreft. Dan doe je toch iets niet goed, ook al heb je maar een uitkering of bijstand. Dan geef je het geld gewoon verkeerd uit.

quote:

Op donderdag 26 mei 2011 02:56 schreef CindieY het volgende:
IWat ik daarvan gemerkt heb? Niks, noppes, nakkes, nada, niente. Ik begin pas de laatste jaren, sinds ik op mijzelf woon en een idee heb van geld en inkomen, te realiseren dat mijn ouders een laag inkomen hadden.

Wat "grappig". Ik had dat besef ook ineens pas jaren later! Al hadden mijn ouders wel allebei een baan, maar beiden eigenlijk gewoon laaggeschoold werk in van die typische uitknijpberoepen. Dus er was gewoon weinig geld. Hoe weinig realiseerde ik me pas toen mijn ouders me vorig jaar vroegen hen te helpen met een ardbeidsconflict dat mijn vader had en ik dus ook zijn loonstrookjes moest inzien. Mijn vader, +60, verdiende evenveel als ik op dat moment (29) en ik weet dat ik niet zo gek veel verdien tov leeftijdsgenoten... Ik kan me dus alleen maar voorstellen hoe weinig hij 25 jaar geleden verdiende, met 2 opgroeiende kinderen... Mijn moeder werkte ook parttime, maar ook niet een baan die echt fatsoenlijk verdiende...

Mijn moeder was (en is) supergestructureerd met geld en wij hadden een aantal mazzeltjes. Zo kon mijn vader zeer regelmatig echt heel goed eten meenemen van zijn werk, omdat het anders toch weggegooid werd. Wij zaten dus regelmatig aan de biefstuk en hadden regelmatig 2 keer per weekend super de luxe ontbijt met broodjes en sapjes en de hele rambam. (Zure is dat dat soort dingen tegenwoordig niet eens meer zouden mogen, bureaucratie etc...) En mijn oma woonde aan het strand. Mijn vader riep altijd iets in de trant van "waarom naar een buitenlands strand, wanneer het mooiste strand van de wereld hier in de achtertuin ligt?" Later realiseerde ik me pas dat we gewoon NOOIT naar het buitenland hadden gekund. Een auto huren om naar mijn oma te kunnen rijden was al een flinke aanslag op het budget van mijn ouders.

Het was absoluut niet zo krap zoals sommige mensen het in dit topic beschrijven, maar ik realiseerde me pas later dat mijn ouders het ook absoluut niet ruim hadden. Vroeger dacht ik dat mijn moeder gewoon streng met geld en zuinig was en een soort van "voor niets gaat de zon op" instelling bij ons wilde bijbrengen. Ik realiseerde me veel later pas dat het geld er gewoon echt niet was. Eigenlijk ben ik ze daar best dankbaar voor.

Ik denk ook wel dat er een waarheid zit in dat het niet gaat om opgroeien met of zonder geld, maar om opgroeien met "goede" of "slechte" ouders. En slechte ouders komen helaas in all shapes and sizes... En met alle maten bankrekening

@Dancing_Phoebe: Dat herken ik wel, behalve dat er veel mazzeltjes waren bij ons. Al die keren dat ik als kind aan het zeuren was over speelgoed en golfslagbad ed. Daar heb ik behoorlijk spijt van.