Wanneer 'het moment' om kinderen te krijgen?

Hier zijn we hard op weg om de 'randvoorwaarden' geregeld te krijgen. We zijn inmiddels 7 jaar samen, mijn vriend heeft een goede vaste baan met fijn inkomen, ik ben bijna afgestudeerd, na de vakantie gaan we trouwen... en de wens voor een kindje is bij ons beiden gelukkig aanwezig.

Op het 'afstreeplijstje' staan nog een ander huis (we wonen nu in een huurflatje dat ons inziens niet echt handig is met een baby) en een baan voor mij (hopelijk binnen afzienbare tijd na mijn afstuderen). En zoals het er nu voor staat hopen we dit binnen een jaar of twee voor elkaar te hebben en dan een kindje te kunnen krijgen

Wat betreft liefde en stabiliteit (de belangrijkste voorwaarden m.i.) zitten we wel goed, financieel zou het fijn zijn wat meer ruimte te hebben, zeker als we een huis willen kopen. Een baan voor mij zou dus wel handig zijn. Maar ik zou er ook niets op tegen hebben om kinderkleertjes van de wibra/zeeman te kopen en de inboedel voor een kamertje (deels) van marktplaats te halen en op te knappen, dus ik denk dat het wel goed zit

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 13:59 schreef ueberduitser het volgende:

[..]

Wil je even een weekje met me ruilen en zelf zien hoeveel geluk je eigenlijk hebt als je kindje gezond ter wereld komt?

Wel even noodzakelijk om de verschillende betekenissen van 'geluk' van elkaar te onderscheiden.
Als je het hebt over 'geluk' als in 'toeval dat het lukt' is een kind krijgen allesbehalve een kwestie van geluk. Hell, het is op deze aarde al enkele tientallen miljarden keren gelukt. Niks toeval.
Als je het hebt over 'geluk' als in 'emotionele toestand van gelukkig zijn met iets', dan is het wat anders: dan ik een gezond kind het gelukkigst wat je kunt overkomen.

Maar in de discussie gaat het m.i. om de eerste definitie van 'geluk'.

Een redelijke financiële basis is verstandig, ja, maar ik heb het idee dat mensen soms denken dat ze eerst voldoende geld hebben om een nieuwe Bentley voor de deur te kunnen zetten voordat 'kinderen' mogelijk zijn. Dat is natuurlijk de grootste onzin. Zorg voor een basis van liefde, zorg en toewijding; dan ben je qua geld al snel uitkomend.

En die discussie over 'een kind kost twee ton': ja dat klint als veel ja.
Heb je een auto? Wist je dat een auto al snel 350 tot 500 euro in de maand kost aan onderhoud/brandstof/belasting/afschrijving? Is ook 4000-5000 euro per jaar. Als je twintig jaar verder bent kost dat ook 80.000 euro per auto, en dan zijn er zat gezinnen die er 2 hebben.
En voor een kind krijg je kinderbijslag, kinderopvangtoeslag, belastingkorting als beide partners werken, etc etc.

Onze situatie: mijn vrouw (toen nog vriendin) en ik kenden elkaar net een jaar toen we gingen samenwonen, we trouwden toen we elkaar 2jr7mnd kenden en op onze huwelijksreis werd ze zwanger. Nu hebben we 2 kinderen (2jr4mnd en 8mnd), allebei een vaste baan (18 en 36 uur) en een niet al te duur koophuis. Maar toen we eraan begonnen vonden we 'het' allebei gewoon goed, ook al had ik toen nogal wat onzekerheid over mijn werk.

Als je alles tot in de puntjes geregeld wilt hebben, kun je maar beter niet aan kinderen beginnen omdat je daarop voorbereiden precies datgene is dat ke niet kunt: je (goed) erop voorbereiden. Het is veel emotioneler, heftiger, liefdevoller, prachtiger, extremer, superlatiever dan je ooit kunt bevroeden.

My $0.02...

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 13:45 schreef Oognip het volgende:

[..]

Ik krijg altijd een beetje die kriebels van de woorden 'kind' en 'nemen' in 1 zin. Ik vind dat je een kind krijgt.

Kinderen 'krijgen' vind ik echt dikke onzin. Krijgen? Van wie? De ooievaar?

Ik vind dat je bewust je leuter in een vrouw stopt. Niet zo van "oeps sorry ik gleed uit, hij vloog er per ongeluk in en blafte je vol en nu ben je zwanger".

Kortom, je neemt kinderen; je krijgt ze niet.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 15:05 schreef darpios het volgende:

[..]

Kinderen 'krijgen' vind ik echt dikke onzin. Krijgen? Van wie? De ooievaar?

Ik vind dat je bewust je leuter in een vrouw stopt. Niet zo van "oeps sorry ik gleed uit, hij vloog er per ongeluk in en blafte je vol en nu ben je zwanger".

Kortom, je neemt kinderen; je krijgt ze niet.

Je kiest er bewust voor om kinderen te willen en het te proberen, maar of het lukt is een tweede. De vraag blijft of je het gaat lukken om een kindje te krijgen. Je neemt een hond, die kun je met het blote oog uitzoeken en zien of alles goed is (garantie heb je natuurlijk nooit). Het is altijd maar de vraag of het je gegund is om een kindje te krijgen. Maar goed, ieder zijn ding

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 14:08 schreef Oognip het volgende:

[..]

Wat is dit nou voor onzin 'waar kun je dat krijgen dan'? Een ziekte neem je toch ook niet, die krijg je. Moet daar dan een speciaal afhaalpunt voor zijn of wat klets je nu dom?

Een kind een beetje met een ziekte vergelijken. Voor een ziekte kies je niet, voor een kind over het algemeen wel.
Je "krijgt" de ziekte van of de vorige patient, of van je ouders(in geval van genetisch)
Je "neemt" een kind nadat je erover hebt nagedacht en ervoor gekozen hebt een kind te "nemen" je kan niet kiezen om iets te "krijgen" nl

Ik zou wel mee willen gaan om te zeggen dat mensen bij wie het onverwacht is, dat ze dan wel het kind "krijgen" Maar in principe kies je er dan nog voor om het te houden, en dus te "nemen".

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 15:26 schreef Oognip het volgende:

[..]

Je kiest er bewust voor om kinderen te willen en het te proberen, maar of het lukt is een tweede. De vraag blijft of je het gaat lukken om een kindje te krijgen. Je neemt een hond, die kun je met het blote oog uitzoeken en zien of alles goed is (garantie heb je natuurlijk nooit). Het is altijd maar de vraag of het je gegund is om een kindje te krijgen. Maar goed, ieder zijn ding

Of het wel of niet lukt heeft er niets mee te maken. Het feit dat je het probeert geeft per definitie al aan dat je er bewust een wil nemen.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 16:18 schreef darpios het volgende:

[..]

Of het wel of niet lukt heeft er niets mee te maken. Het feit dat je het probeert geeft per definitie al aan dat je er bewust een wil nemen.

je kan een kind willen nemen, maar dan nog kunnen er 300.000 dingen misgaan op zowat elk punt. er zijn geen garanties, je mag niet kiezen en je moet maar gewoon afwachten. want hoe graag sommigen ook zouden willen, we leven nu eenmaal niet in een maatschappij waarin alles een keuze is. ik word altijd wat filosofisch van dit soort topics.

het enige waarin je keuze hebt, is de voorbereiding. dus waarom en wanneer je besluit een kind te nemen. de rest is enkel je best doen en er maar het beste van hopen. en vooral niet vergeten om het allemaal met plezier te doen

[ Bericht 0% gewijzigd door simmu op 04-05-2011 16:29:56 (ttttttaalgriebels!) ]

Het beste moment is, als je nog flexibel bent en niet "alles voor elkaar hebt", van elkaar houdt en het aandurft. Een kind schopt namelijk je hele leven door de war. En dat zorgt er voor dat alles anders wordt.

Je dagindeling wordt anders, je relatie wordt anders, de stabiele basis wordt anders, alles wordt anders. En daar heb je bar weinig invloed op.

Sta je dan met je geweldige geplande en geregelde leventje.

na bijna 9 jaar samen te zijn geweest zijn we in 2009 getrouwd.
In 2008 hebben we samen een huis gekocht. Vorig jaar juni ben ik gestopt met de pil en augustus zwanger (dit hadden we niet verwacht omdat ik bijna 10 jaar aan de pil was en we beide zo iets hadden van het loopt niet zo hard)
Ik ben nu 26 manlief is 31.....
Momenteel ben ik wel werkloos, ik heb tot begin februari gewerkt. manlief heeft wel een vast baan en verdiend goed waar we beide van kunnen leven. Mijn salaris is voor leuke dingen vakantie ed.

Straks wil ik wel weer gaan werken voor 16 tot 20 uur. Wat voor werk maakt me eigenlijk niet zo heel veel uit, als ik er maar ''uit'' ben en thuis weer wat te vertellen hebben....

Veel spullen voor de babykamer hebben we van vrienden gekregen of te leen gekregen.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:05 schreef Ienemini het volgende:
na bijna 9 jaar samen te zijn geweest zijn we in 2009 getrouwd.
In 2008 hebben we samen een huis gekocht. Vorig jaar juni ben ik gestopt met de pil en augustus zwanger (dit hadden we niet verwacht omdat ik bijna 10 jaar aan de pil was en we beide zo iets hadden van het loopt niet zo hard)
Ik ben nu 26 manlief is 31.....
Momenteel ben ik wel werkloos, ik heb tot begin februari gewerkt. manlief heeft wel een vast baan en verdiend goed waar we beide van kunnen leven. Mijn salaris is voor leuke dingen vakantie ed.

Straks wil ik wel weer gaan werken voor 16 tot 20 uur. Wat voor werk maakt me eigenlijk niet zo heel veel uit, als ik er maar ''uit'' ben en thuis weer wat te vertellen hebben....

Veel spullen voor de babykamer hebben we van vrienden gekregen of te leen gekregen.

Ik was er op die leeftijd zeker niet aan toe om mijzelf en mijn carriere volledig op een zijspoor te willen zetten en mijn leven voortaan te willen wijden aan een koter.
En nu, op mijn 33ste, nog steeds niet.
Geen idee of er nog een moment komt waarop ik ervan overtuigd zal zijn dat ik wel gewoon een kind kan krijgen zonder dat ik er -voor mijn gevoel- teveel voor opoffer.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:11 schreef cinnamongirl het volgende:

[..]

Ik was er op die leeftijd zeker niet aan toe om mijzelf en mijn carriere volledig op een zijspoor te willen zetten en mijn leven voortaan te willen wijden aan een koter.
En nu, op mijn 33ste, nog steeds niet.
Geen idee of er nog een moment komt waarop ik ervan overtuigd zal zijn dat ik wel gewoon een kind kan krijgen zonder dat ik er -voor mijn gevoel- teveel voor opoffer.

Kwestie van goede afspraken maken. En het sluiten van deuren opent weer nieuwe andere deuren. Ik was er ook niet klaar voor. Ben toch mama geworden en er nu heel erg gelukkig mee.
Het heeft mijn leven echt verrijkt en me kanten van het leven laten zien, die ik anders nooit had gezien. Ook professioneel heeft het me meer opgeleverd dan gekost, al dacht ik daar eerst anders over. Heb mijn oude carriere op moeten geven en de jaren erna een stapje terug gedaan.
Nu ben ik een ander pad ingeslagen en daarmee succesvoller dan ik met mijn "oude" carriere zou zijn.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:14 schreef Jojoortje het volgende:
Ik vraag me af of de ouders hier ook nog kinderen hadden gekregen als ze nooit een financiële stabiliteit hebben gehad?

Is relatief. Je kan je baan zo kwijtraken. Of ziek worden. Of scheiden. Of besluiten toch maar minder te gaan werken. Stabiliteit bestaat niet.

Dit geneuzel vind ik allemaal ook niet zo interessant, maar ik ben wel benieuwd hoe TS zich opstelt tegen die vriendin. Ze lijkt een redelijk kritische houding aan te nemen hier, maar waar komt dat in de dagelijkse praktijk op neer?

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:16 schreef Tinkepink het volgende:

[..]

Kwestie van goede afspraken maken. En het sluiten van deuren opent weer nieuwe andere deuren. Ik was er ook niet klaar voor. Ben toch mama geworden en er nu heel erg gelukkig mee.
Het heeft mijn leven echt verrijkt en me kanten van het leven laten zien, die ik anders nooit had gezien. Ook professioneel heeft het me meer opgeleverd dan gekost, al dacht ik daar eerst anders over. Heb mijn oude carriere op moeten geven en de jaren erna een stapje terug gedaan.
Nu ben ik een ander pad ingeslagen en daarmee succesvoller dan ik met mijn "oude" carriere zou zijn.

Dit is natuurlijk niet de standaard. Natuurlijk kan het allemaal heel goed lopen ook al is het anders, maar het kan ook niet goed gaan. Je kunt het ook toch niet leuk vinden om moeder/vader te zijn (tamelijk taboe, maar het bestaat!), goede afspraken lukt niet, je carriere is naar de knoppen en je vindt geen ander pad dat je leuk vindt.

Heel fijn hoor, dat het voor jou allemaal goed heeft uitgepakt, maar dat is niet vanzelfsprekend!

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:16 schreef Tinkepink het volgende:

[..]

Kwestie van goede afspraken maken. En het sluiten van deuren opent weer nieuwe andere deuren. Ik was er ook niet klaar voor. Ben toch mama geworden en er nu heel erg gelukkig mee.
Het heeft mijn leven echt verrijkt en me kanten van het leven laten zien, die ik anders nooit had gezien. Ook professioneel heeft het me meer opgeleverd dan gekost, al dacht ik daar eerst anders over. Heb mijn oude carriere op moeten geven en de jaren erna een stapje terug gedaan.
Nu ben ik een ander pad ingeslagen en daarmee succesvoller dan ik met mijn "oude" carriere zou zijn.

Leuk om te lezen. Ik zie om me heen toch vaak dat het leven van vrouwen, ook in deze tijden, toch helemaal in het teken staat van de kinderen en dat er van de eigen ontplooiing nog maar weinig terecht komt. En dan heb ik het echt niet alleen maar over zwa(a)r(e) betaalde banen.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:24 schreef cinnamongirl het volgende:

[..]

Leuk om te lezen. Ik zie om me heen toch vaak dat het leven van vrouwen, ook in deze tijden, toch helemaal in het teken staat van de kinderen en dat er van de eigen ontplooiing nog maar weinig terecht komt. En dan heb ik het echt niet alleen maar over zwa(a)r(e) betaalde banen.

Dat is vaak toch wel een keuze, denk ik.

Ik merk aan mezelf dat ik ook een hele tijd weinig andere interesses heb gehad dan mijn dochter. Ik hoefde niet zo nodig weg van haar, wilde gewoon graag bij haar zijn. Ik deed mijn werk meer op de automatische piloot, maakte best wel eens afspraken, maar niet heel erg veel, en was voornamelijk thuis. Nu is dat weer een beetje rechtgetrokken. Ik haal weer plezier uit mijn werk, stel weer doelen. Ik maak weer plannen en afspraken voor mezelf met anderen, zonder haar maar met mijn partner of alleen.
Mijn dochter wordt twee in juli. Ik ken ook vrouwen die dat al veel sneller hadden, ook bij wie het nog jaren langer duurde. Het is ook moeilijk te zeggen tot welke categorie je gaat horen, omdat je niet weet hoe het moederschap voor je zal zijn.

Goede afspraken maken met je partner is wel van belang, zodat je iig wel weet dat je samen op één lijn zit, welke dat ook is.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:10 schreef Jojoortje het volgende:
Wat leuk

Zijn jullie eigenlijk getrouwd? Of geen behoefte aan?

Nee, niet getrouwd, maar dat wil ik wel graag (en daar heb ik nooit een geheim van gemaakt ).

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:04 schreef Tinkepink het volgende:
Het beste moment is, als je nog flexibel bent en niet "alles voor elkaar hebt", van elkaar houdt en het aandurft. Een kind schopt namelijk je hele leven door de war. En dat zorgt er voor dat alles anders wordt.

Je dagindeling wordt anders, je relatie wordt anders, de stabiele basis wordt anders, alles wordt anders. En daar heb je bar weinig invloed op.

Sta je dan met je geweldige geplande en geregelde leventje.

Dat geloof ik ook wel Maar, en ik spreek nu alleen voor mijzelf, ik wil een kind wel wat kunnen bieden. Wat er nog gaat komen in de toekomst, kan ik niet voorspellen en garanderen, maar ik kan wel streven naar een stabiel milieu voor mijn kind

We zijn 11 jaar samen...en ben pas begin dit jaar met de pil gestopt en nu dus zwanger. We hadden nooit zin in kinderen, we hadden nooit echt leuke banen/eigen huis/genoeg geld...nu voelt het gewoon beter, natuurlijker om aan kinderen te beginnen.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:24 schreef cinnamongirl het volgende:

[..]

Leuk om te lezen. Ik zie om me heen toch vaak dat het leven van vrouwen, ook in deze tijden, toch helemaal in het teken staat van de kinderen en dat er van de eigen ontplooiing nog maar weinig terecht komt. En dan heb ik het echt niet alleen maar over zwa(a)r(e) betaalde banen.

Ik heb nooit de behoefte gehad om me te ontplooien. Ik heb ook altijd onder mijn niveau gepresteerd, MBO-banen terwijl ik een HBO-diploma heb. Ik wil niet met die druk omgaan, nooit gewild ook. Ik zei al tegen mijn vader toen ik nog een jonkie was: ik zoek een rijke vent en word huisvrouw. Daar ben ik redelijk in geslaagd en ik hobby nu wat bij als lotusslachtoffer.

Ik zou in ieder geval willen dat mijn man er ook helemaal voor wil gaan. Ik zou 'm niet proberen over te halen. Dat klinkt wellicht heel logisch maar het blijkt wel voor te komen en ik zou mijn kind geen ongemotiveerde of ongeïnteresseerde vader aan willen doen.
Verder zijn er wel wat dingen die je minder goed kunt doen wanneer je kinderen hebt, zoals verre en lange reizen maken of carrière maken. In mijn geval zou ik in ieder geval nog wel willen reizen voor ik aan kinderen begin.

Mijn ouders komen uit een omgeving en tijd waarin het gebruik van anticonceptie nog amper voor kwam. Ik ben blij dat anticonceptie bestaat en maak er graag gebruik van maar merk dat het nu wel lastig is om te bepalen wanneer je er nu 'echt' klaar voor bent, zie ook dit topic. Mijn ouders kregen gewoon kinderen en dan gaf je daar veel vrijheden voor op maar dat hoorde er gewoon bij en er was geen andere optie. Ergens ook wel makkelijk

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 13:09 schreef Jojoortje het volgende:

[..]

En als je dat niet kan dekken? Dan krijg je vast wel zo'n extra uitkering ofzo, zodat het kind toch de basisdingetjes krijgt toch?

als je " gewoon" een baan hebt krijg je niks hoor. dan is het gewoon op en bezuinig je op jezelf. Met liefde. en de kinderbijslag is leuk, maar daarvoor zou ik het niet doen. die 176 euro die je in het begin krijgt in de 3 maanden dekt misschien net de kosten van luiers.

maar ja, kinderen kosten geld. en steeds meer ook. Grotere kleren, duurdere kleren (ook bij dezelfde winkel) tot maat 36 kosten Nikes 45 euro, vanaf die maat ineens 89. dat soort fratsen.

Maar je relatie redt je niet. het kost namelijk nogal wat veerkracht vond ik. een baby.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 20:16 schreef debuurvrouw het volgende:
Maar je relatie redt je niet. het kost namelijk nogal wat veerkracht vond ik. een baby.

Voordat ik zelf een baby had, vond ik het al een heel slecht idee om een baby te nemen om je relatie te redden. Nu ik er een heb gehad, weet ik dat het inderdaad niet echt gemakkelijk is en je relatie best wat moet kunnen hebben.

Wel heb ik zelf het gevoel dat er nu nog meer 'lijm' zit in onze relatie, die overigens al goed was, anders was ik niet aan een kind begonnen.

Ik ben op dit moment 3.5 jaar samen met mijn vriend (waarvan we twee jaar samenwonen). Hij is 27, ik 23 (word nog 24 dit jaar). Op dit moment zijn we er zeker nog niet aan toe om kinderen te krijgen, maar op de lange termijn is het wel een wens van ons. Helaas weten we al dat het niet makkelijk gaat worden (vanwege erfelijke afwijkingen).

Even van de positieve situatie uitgaande dat we er wel aan gaan beginnen, dan willen we in ieder geval nog een paar jaar wachten. Dit omdat we nog veel willen reizen (op dit moment sparen we hard voor een rondreis door de VS van 3 maanden in 2012), en nog erg genieten van ons lekker-doen-waar-we-zin-in-hebben leventje. Ook willen we het financieel gezien zodanig voor elkaar hebben dat één van ons moeiteloos kan stoppen met werken, mochten we een kindje krijgen met een afwijking (die kans is dus groter bij ons, maar eigenlijk vind ik dat dat voor ieder stel zou moeten gelden - je weet maar nooit of je een kindje krijgt met een ziekte). En, last but not least, willen we graag eerst trouwen. We willen sowieso trouwen en we vinden dat dat echt nog iets is voor ons tweeën, niet voor ons tweeën+kind/kinderen.

Dit is natuurlijk wel alleen maar de situatie in het ideale geval, mocht het zo zijn dat ik onverwacht toch al zwanger raak, dan lukt het ook heus allemaal in het minder ideale plaatje. Maar dat neemt niet weg dat ik vind dat je je er in ieder geval zo goed mogelijk op kunt voorbereiden. Financieel gezien, maar ook qua kennis.

Oh en over het kinderen nemen/krijgen: je neemt de beslissing om aan kinderen te beginnen, maar of je ze krijgt is een tweede. Vind ik dan.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 17:48 schreef Jojoortje het volgende:

[..]

Mag ik vragen waarom je er niet klaar voor was?

Gewoon, omdat ik carriere wilde maken en andere plannen had. Maar zoals ik al zei, is het leven niet planbaar en heb ik geleerd dat het leven komt zoals het komt.
[trotse ouder mode]En we komen net terug van de ouderavond en beide leraressen zeiden onafhankelijk van elkaar over onze kinderen dat ze én sociaal geweldig zijn, netjes luisteren en gewoon goed hun best doen en daarnaast ook nog de beste van hun klas zijn, dus we doen het iig goed [/trotse ouder mode]

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 21:25 schreef Jojoortje het volgende:

[..]

Hehe leuk

Moraal van het verhaal: niet alles kapotredeneren en plannen maar het leven laten komen zoals het komt en zo goed mogelijk je best doen er wat van te maken

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 21:42 schreef Tinkepink het volgende:

[..]

Moraal van het verhaal: niet alles kapotredeneren en plannen maar het leven laten komen zoals het komt en zo goed mogelijk je best doen er wat van te maken

[like] .

Teveel gefaceboekt vandaag .

Rationeel gezien had ik het nooit "het moment" gevonden, want wanneer ben je nou echt overal zeker van? Maar als je er een tijdje samen over nadenkt dan komt er voor de meeste stellen vanzelf een moment dat ze het zo graag willen dat die rationele dingen ineens niet meer boeien en voila, daar is je moment.