Wie kende iemand die zelfmoord heeft gepleegd?

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 19:56 schreef BrandX het volgende:

[..]

dat heb ik ook altijd als ik zoiets hoor of lees (gelukkig nog nooit van dichtbij meegemaakt).

zeker bij jonge mensen die, zoals dat zo mooi heet, hun hele leven nog voor hun hebben.
Ik vraag me altijd af, wat nou als de persoon vol had gehouden, wellicht had hij dan met 5 of 10 jaar lachend teruggekeken dat hij met dat soort hersenspinsels liep en hoe gelukkig hij nu wel niet is....

mijn gedachte ook,

Een collega van mij afgelopen maandag op het werk, was 25 jaar.
Heftig.

quote:

Op maandag 24 februari 2014 17:26 schreef Braddie het volgende:
Ik heb zelf 1 keer een moord meegemaakt, een van mijn ooms werd doodgeschoten omdat hij bij iemand aan de deur kwam om een ruzie uit te praten ( Dat wilde die andere persoon niet en schoot hem maar door z`n borst )
En mijn vader wilde in 200...5 (Na de scheiding van mijn ouders) zelfmoord plegen, gelukkig maar dat mijn moeder die dag nog even het huis in ging om de laatste dingen te pakken en hem toen "Zag hangen in het trappengat" Anders had ik nu geen vader meer....

Allebei wel vrij heftig, vooral die moord kwam erg hard aan omdat 2 weken daarvoor hij nog gezellig in de tuin aan een biertje zat en vertelde hoe hij het weer goed wilde maken...

Dat van m`n vader was ook iets wat ik niet zag aankomen, ja... hij was een emotioneel wrak op dat moment, maar het laatste waar je dan aan denkt is een zelfmoordpoging....

Hier ben ik ook bang voor.

quote:

Op maandag 24 februari 2014 12:42 schreef IkStampOpTacos het volgende:

[..]

Nee.

Kan wel degelijk, maar komt niet vaak voor.

http://www.hln.be/hln/nl/(...)-uitzonderlijk.dhtml

quote:

Op maandag 24 februari 2014 23:45 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Kan wel degelijk, maar komt niet vaak voor.

http://www.hln.be/hln/nl/(...)-uitzonderlijk.dhtml

Oh ik had het over dat 'kanker'-gedeelte. Daar doen ze namelijk naar mijn weten minder moeilijk over in het geval van terminale kanker. Al zou het alsnog nauwelijks voorkomen. Niemand die zijn kind voortijdig laat euthanaseren lijkt me.

quote:

Op maandag 24 februari 2014 23:42 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Hier ben ik ook bang voor.

Dat je wordt vermoord of dat jouw ouders na een scheiding een zelfmoordpoging ondernemen?

Het zou denk ik niet eens in m'n hoofd opkomen om ooit zelfmoord te plegen. Ik zou denk ik(hoe depri dan ook) toch steeds proberen er bovenop te komen. Maar ik zit dit nu wel met m'n gezonde verstand te verzinnen, wie weet denk je daar dan heel anders over. Lijkt me wel heftig, ik had een meisje op de middelbare wiens vader zelfmoord had gepleegd. Van buiten zag ze er redelijk oké uit eigenlijk.

quote:

Op dinsdag 25 februari 2014 00:42 schreef hunterwow het volgende:
Het zou denk ik niet eens in m'n hoofd opkomen om ooit zelfmoord te plegen. Ik zou denk ik(hoe depri dan ook) toch steeds proberen er bovenop te komen. Maar ik zit dit nu wel met m'n gezonde verstand te verzinnen, wie weet denk je daar dan heel anders over. Lijkt me wel heftig, ik had een meisje op de middelbare wiens vader zelfmoord had gepleegd. Van buiten zag ze er redelijk oké uit eigenlijk.

Al je motivatie verdwijnt als rook voor de zon als je er echt geen zin meer in hebt, als dat lang duurt heb je zoiets van ''mijn effort heeft geen zin'' en dan wordt het helemaal leuk.

Maargoed ik had er een tijd ook echt geen zin in maar ik kon prima dood willen zijn maar zelfmoord plegen? Mwehhhh zo ver was ik gelukkig niet.

quote:

Op dinsdag 25 februari 2014 00:44 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Al je motivatie verdwijnt als rook voor de zon als je er echt geen zin meer in hebt, als dat lang duurt heb je zoiets van ''mijn effort heeft geen zin'' en dan wordt het helemaal leuk.

Maargoed ik had er een tijd ook echt geen zin in maar ik kon prima dood willen zijn maar zelfmoord plegen? Mwehhhh zo ver was ik gelukkig niet.

Dat is het ook denk ik, die laatste stap om jezelf van je leven te beroven.Je overlevingsinstict is echt bijzonder sterk. Ik heb laatst een aantal documentaires bekeken van die self-harmers. Wilde allemaal dood maar konden het zelf niet doen.

quote:

Op dinsdag 25 februari 2014 00:49 schreef hunterwow het volgende:

[..]

Dat is het ook denk ik, die laatste stap om jezelf van je leven te beroven.Je overlevingsinstict is echt bijzonder sterk. Ik heb laatst een aantal documentaires bekeken van die self-harmers. Wilde allemaal dood maar konden het zelf niet doen.

Tjah maar je bent ook nog wel rationeel genoeg om te bedenken dat het je ziekte is... Wel een die je volledig in zijn greep heeft natuurlijk maargoed.

Mijn moeder heeft een zelfmoord poging gedaan dat ik 14 jaar was, echt heel veel jaren geleden.
Maar ik nu dit allemaal hier lees komt het weer naar boven.
Hoe depressief je ook bent doe de nabestaande dit verdriet niet aan.

quote:

Op maandag 24 februari 2014 17:55 schreef Luxuria het volgende:
Een collega van mij afgelopen maandag op het werk, was 25 jaar.
Heftig.

Ja, sterkte! Wat voor bedrijf was het, misschien was hij daarom ongelukkig?

quote:

Op maandag 24 februari 2014 17:21 schreef IkStampOpTacos het volgende:

[..]

Sja, is niet niks nee. Ook omdat je (nog) niet veel lichamelijke achteruitgang ziet en ze er nog redelijk gezond uitziet dus.

Dat vind ik dan wel weer goed te zien hoor. Je kan wel goed zien dat ze langzaamaan op leek te gaan. Maar dat bij zo'n jong iemand, dat zou je niet snel verwachten denk ik. Tenminste, ik had het niet gedacht als ik haar zo ergens tegen had gekomen.

quote:

Op dinsdag 25 februari 2014 01:02 schreef vronie het volgende:
Mijn moeder heeft een zelfmoord poging gedaan dat ik 14 jaar was, echt heel veel jaren geleden.
Maar ik nu dit allemaal hier lees komt het weer naar boven.
Hoe depressief je ook bent doe de nabestaande dit verdriet niet aan.

Uiteraard, maar de 'zelfmoordenaar' heeft zelf ook veel verdriet/pijn.

Ik was trouwens 14, mijn middelbare schoolperiode -nadat mijn vader er niet meer was- was een grote waas. Het is een wonder dat ik mijn Havo zonder problemen heb afgerond, aangezien ik me er echt niets meer van herinner.

Ik kende meerdere mensen die zelfmoord pleegden. Vreselijk

Het ergste is dat ik een keer misbruik maakte van de situatie toen een vreemd iemand zelfmoord pleegde om een dag vrij te krijgen van school. Ik voel me er nu nog schuldig over ook al is het 11 jaar geleden. Ik kan er nu niks meer aan doen. Maar het spijt me enorm.

[ Bericht 3% gewijzigd door richardbaalman op 26-02-2014 09:18:13 ]

Sindsdien wijd ik mijn leven aan vreemden en vrienden te helpen als t kan. Ik praat met ze, wandel met ze en help ze weer op de been. Ik heb sindsdien altijd spijt betuigd en ik zal dit mijn leven lang moeten meedragen.

Dit is de eerste keer dat ik beken dat ik dat gedaan heb, wetende dat mijn username mijn echte naam is betekend voor mij dat ik klaar ben met maskers dragen en onder ogen heb gezien wat voor monster ik was toen ik 12 was

Een van mijn ooms heeft zichzelf verhangen in een bos. Niemand begreep eerst waarom (hij was recentelijk gescheiden, maar daar leek hij niet heel zwaar onder gebukt te gaan), maar al snel bleek dat hij een gokverslaving had ontwikkeld en flink wat schulden had. Waarschijnlijk vormde dat dus zijn reden.

Hoe dan ook, door uit het leven te stappen heeft hij zijn twee minderjarige dochters en ex-vrouw niet alleen opgezadeld met schulden en een administratieve puinzooi, maar ook met koopwoning die moeilijk te verkopen bleek. Het heeft voor die nabestaanden jaren geduurd voordat ze hun leven weer enigszins op orde kregen, en dat was nog los van het emotionele aspect...

quote:

Op dinsdag 25 februari 2014 02:48 schreef LazyDave het volgende:

[..]

Ja, sterkte! Wat voor bedrijf was het, misschien was hij daarom ongelukkig?

Wat een gekke reactie dit.

Moeilijk onderwerp vind ik dit nog steeds.
Ik heb zelf een vrij radeloze zm-poging gedaan nadat ik misbruikt ben door een toenmalig vriendje.(was bij mij de druppel na 15 jaar geestelijke en fysieke mishandeling).
Een online kennis pikte dit op en liet het niet meer los. Trok alles uit me en wilde me oprecht helpen door te gaan.
Maanden gesproken tot hij uiteindelijk zei : "als je niet meer voor je jezelf wilt blijven, en zelfs niet voor je familie, blijf dan alsjeblieft voor mij"

Juist. Wat ik niet wist is dat die jongen zelf terminale kanker had. Hij was 16.
Twee maanden na zijn vraag om voor hem te blijven heeft hij me doen beloven dat ik mezelf nooit meer wat zou aandoen en zou proberen om toch overal het positieve van in te blijven zien. Zijn leven zou langzaam wegsijpelen en hij wilde zo graag blijven leven. Ik moest dankbaarder zijn en er zelf wat van maken.
12 uur na mijn belofte heeft hij zelfmoord gepleegd. Dat was vorige week 12 jaar geleden.
het verdriet slijt niet. Elke dag denk ik aan hem. Ik ben alleen gewend geraakt aan het feit dat hij er niet meer is en nooit zal zijn. Ik lach nu wel vaak. Voor hem! Ik leef nu mijn leven voor 2 personen.

Ik ben absoluut niet gelovig en geloof niet in een god of een hemel. Maar ergens heel diep in mijn hart.. hoop ik dat ik het misheb en hem ooit weer terugzie als alles voorbij is.

quote:

Op donderdag 27 februari 2014 13:15 schreef Moppie_krisje het volgende:

...

Wat een heftig verhaal! Ik hoop met je mee dat er een soort hemel is, waarin we elkaar allemaal terug kunnen zien

Het mag niet gezegd worden eigenlijk, door familie, maar een goede vriendin van mij heeft ook zelfmoord gepleegd door teveel soorten drugs (en teveel) te nemen. Was ook wel heftig, heb haar een paar uur voor haar dood nog gezien want ze was speciaal voor mij die avond nog bij onze vriendengroep langs geweest. Ze is op haar 18de verjaardag begraven

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Oh en toen ik een jaartje of 13 was ging ik altijd om met de dochter van mijn vaders collega.. op een dag had de vader van het gezin zich op gehangen aan de trap. Ik wist toen niet zo goed hoe je met zoiets omging. Kreeg wel altijd een naar gevoel als ik daar in de gang stond en de trap zag. Ze wonen nog steeds in het zelfde huis, waar ik echt respect voor heb want ik zou dat echt niet kunnen. Elke dag over de trap heen lopen waar mijn vader/man zich aan op heeft gehangen

[ Bericht 28% gewijzigd door Ama op 27-02-2014 13:54:13 ]

quote:

Op donderdag 27 februari 2014 13:15 schreef Moppie_krisje het volgende:
Moeilijk onderwerp vind ik dit nog steeds.
Ik heb zelf een vrij radeloze zm-poging gedaan nadat ik misbruikt ben door een toenmalig vriendje.(was bij mij de druppel na 15 jaar geestelijke en fysieke mishandeling).
Een online kennis pikte dit op en liet het niet meer los. Trok alles uit me en wilde me oprecht helpen door te gaan.
Maanden gesproken tot hij uiteindelijk zei : "als je niet meer voor je jezelf wilt blijven, en zelfs niet voor je familie, blijf dan alsjeblieft voor mij"

Juist. Wat ik niet wist is dat die jongen zelf terminale kanker had. Hij was 16.
Twee maanden na zijn vraag om voor hem te blijven heeft hij me doen beloven dat ik mezelf nooit meer wat zou aandoen en zou proberen om toch overal het positieve van in te blijven zien. Zijn leven zou langzaam wegsijpelen en hij wilde zo graag blijven leven. Ik moest dankbaarder zijn en er zelf wat van maken.
12 uur na mijn belofte heeft hij zelfmoord gepleegd. Dat was vorige week 12 jaar geleden.
het verdriet slijt niet. Elke dag denk ik aan hem. Ik ben alleen gewend geraakt aan het feit dat hij er niet meer is en nooit zal zijn. Ik lach nu wel vaak. Voor hem! Ik leef nu mijn leven voor 2 personen.

Ik ben absoluut niet gelovig en geloof niet in een god of een hemel. Maar ergens heel diep in mijn hart.. hoop ik dat ik het misheb en hem ooit weer terugzie als alles voorbij is.

Wat een heftig verhaal!

Beide ouders van mijn vader hebben zelfmoord gepleegd, wat ervoor gezorgd heeft dat mijn vader ernstig verslaafd raakte.
Ook heb ik een zelfmoordpoging meegemaakt van mijn beste vriendin, we waren toen beide een jaar of 15 en ze was psychisch erg ziek. De laatste paar jaar ging het echter steeds beter, tot het punt dat ze zelfs op zichzelf ging wonen. Een paar weken later werd ze vermoord door haar ex.
Het moeilijkste daaraan vind ik dat ze zo gevochten heeft, dat ze door zo'n enorm dal is gegaan en daarna toch besloot dat ze wilde leven en er alles aan deed om verder te komen en voor dat doorzettingsvermogen heb ik heel veel bewondering. Eigenlijk is ze het grootste deel van haar leven bezig geweest om te werken naar het punt waar ze was vlak voor haar dood, het punt waarop alles goed was, ze niet meer beperkt werd door psychische problemen, maar gewoon gelukkig kon zijn en eindelijk de dingen kon doen die ze wilde. Dat dat van zo'n korte duur is geweest door het toedoen van een ander vind ik ontzettend oneerlijk.