Wie kende iemand die zelfmoord heeft gepleegd?

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 19:56 schreef BrandX het volgende:

[..]

dat heb ik ook altijd als ik zoiets hoor of lees (gelukkig nog nooit van dichtbij meegemaakt).

zeker bij jonge mensen die, zoals dat zo mooi heet, hun hele leven nog voor hun hebben.
Ik vraag me altijd af, wat nou als de persoon vol had gehouden, wellicht had hij dan met 5 of 10 jaar lachend teruggekeken dat hij met dat soort hersenspinsels liep en hoe gelukkig hij nu wel niet is....

Dat had ik ook bij Leon, ik was in het begin erg boos op hem omdat die zichzelf een hele mooie toekomst heeft ontnomen en ten tweede was ik ook best wel boos omdat zijn moeder hem vond alleen in huis.
Ik kende zijn moeder niet , maar gewoon het idee dat degene die je in haar buik heeft gedragen, hem dan zo hulpeloos ziet hangen lijkt me voor elke moeder een nachtmerrie.
Aan een kant begrijp ik het wel , maar de pijn die hij anderen met die beslissing heeft aangedaan vind ik moeilijker en ik weet wel dat die geen uitweg zag, maar toch er waren wel degelijk mensen die om hem gaven.
Het verwerken vond ik gewoon heel moeilijk, het is nu wel een jaar later en ik ben verder gegaan en er is veel veranderd maar toch weet ik wel dat hij wel een plekje in mijn hart blijft houden.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 18:49 schreef FruitenCo het volgende:
Ik heb ooit eens iemand gezien op straat die zich door zijn eigen hoofd schoot

Aan een kant geluk gehad,

Voor je het weet nam die eerst jou leven af en daarna zn eigen

Maar het is wel treurig voor die persoon en nabestaande

Ik kende er drie. Eerst in 1998 een amanuensis van mijn middelbare school (waar ik iets van twee jaar weg was). Dat leidde tot een soort reünie en een grote optocht door de stad, van de school naar de begraafplaats. Later hoorde ik dat hij al jaren met zichzelf in de knoop zat, hoewel je dat totaal niet aan hem merkte, het was een onwijs toffe gast.

De tweede was in 1999 een vage kennis die ik al een tijd niet meer gezien had, en waarvan ik nooit helemaal heb begrepen waarom hij het deed.

De derde was vorig jaar: een van mijn vaste collega's die al een tijd thuis zat met diverse klachten, lichamelijk en geestelijk. Zijn tweede poging was wèl succesvol, terwijl hij na de eerste nog vond dat ie ontzettend stom bezig was geweest. Het was de collega die mij wegwijs maakte binnen het bedrijf toen ik net binnen was, ik heb een jaar of acht met 'm gewerkt en ik kende 'm dus ook persoonlijk. Na z'n dood vraag je je af: waarom, en ook: had ik maar gebeld, et cetera. Niet dat dat echt geholpen had.

Wat mij betreft is er nog steeds een gat waar hij ooit was, misschien komt dat ook wel omdat het minder dan een jaar geleden is. Het moet slijten.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 20:13 schreef Duvel het volgende:
Ik kende er drie. Eerst in 1998 een amanuensis van mijn middelbare school (waar ik iets van twee jaar weg was). Dat leidde tot een soort reünie en een grote optocht door de stad, van de school naar de begraafplaats. Later hoorde ik dat hij al jaren met zichzelf in de knoop zat, hoewel je dat totaal niet aan hem merkte, het was een onwijs toffe gast.

De tweede was in 1999 een vage kennis die ik al een tijd niet meer gezien had, en waarvan ik nooit helemaal heb begrepen waarom hij het deed.

De derde was vorig jaar: een van mijn vaste collega's die al een tijd thuis zat met diverse klachten, lichamelijk en geestelijk. Zijn tweede poging was wèl succesvol, terwijl hij na de eerste nog vond dat ie ontzettend stom bezig was geweest. Het was de collega die mij wegwijs maakte binnen het bedrijf toen ik net binnen was, ik heb een jaar of acht met 'm gewerkt en ik kende 'm dus ook persoonlijk. Na z'n dood vraag je je af: waarom, en ook: had ik maar gebeld, et cetera. Niet dat dat echt geholpen had.

Wat mij betreft is er nog steeds een gat waar hij ooit was, misschien komt dat ook wel omdat het minder dan een jaar geleden is. Het moet slijten.

Pfff 3 jeetje ik vond het al moeilijk een iemand te verwerken laat staan drie. Ik hoop ook dat het maar bij een blijft , maar dat heb je helaas niet altijd in de hand.

Een paar jaar geleden heeft een goede vriend van me zich opgehangen. Hij had van tevoren de hulpdiensten vast gebeld zodat 'professionals' zijn lichaam konden afvoeren. De dag ervoor was ik nog bij hem en toen wilde hij graag dat ik bleef want er was iets (maar wat precies wilde hij niet zeggen), maar ik had al een andere afspraak. Ik neem het mezelf nog wel kwalijk dat ik niet gebleven ben, dat is wel eens moeilijk. Maarja, wat doe je eraan?

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 19:00 schreef superbad het volgende:
Heeft iemand op Fok! ooit zelfmoord gepleegd?

Ja, ik weet alleen niet meer de username...

Alleen een verre neef die een paar jaar geleden voor de trein is gesprongen... Weet zo niet hoe de situatie bij hem precies in elkaar stak. Kon m verder ook niet. Maar het maakte niet minder indruk op me... Hoe donker moet je wereld wel niet zijn dat je het allemaal ECHT niet meer ziet zitten en uit het leven wilt stappen...

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 20:21 schreef formerjellybean het volgende:

[..]

Pfff 3 jeetje ik vond het al moeilijk een iemand te verwerken laat staan drie. Ik hoop ook dat het maar bij een blijft , maar dat heb je helaas niet altijd in de hand.

Het scheelt dat ik de eerste twee minder goed kende. Ik vraag me trouwens af of het heel anders of minder erg zou zijn geweest als mijn collega een plotselinge, natuurlijke dood was gestorven...

Klasgenoot van me, 18 jaar jong, voor de trein gesprongen vorig jaar..
Ik ben hier echt kapot van geweest, heb het er nu nog steeds erg moeilijk mee..
Onbegrijpelijk

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 20:41 schreef melanie_x het volgende:
Klasgenoot van me, 18 jaar jong, voor de trein gesprongen vorig jaar..
Ik ben hier echt kapot van geweest, heb het er nu nog steeds erg moeilijk mee..
Onbegrijpelijk

had je een goede band met die klasgenoot?

't is niet echt fijn om met iemand te zijn die zelfmoord gedachten heeft en dat ook nog uitvoert. Voorlopig mijd ik mensen die depressief zijn om niet weer zoiets mee te maken.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 20:44 schreef Kittl het volgende:
't is niet echt fijn om met iemand te zijn die zelfmoord gedachten heeft en dat ook nog uitvoert. Voorlopig mijd ik mensen die depressief zijn om niet weer zoiets mee te maken.

Dat helpt niet. Ten eerst omdat je lang niet altijd weet of iemand depressief is. Ten tweede hebben mensen juist aandacht nodig om dat soort dingen te voorkomen. Niet dat dit altijd helpt.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 20:40 schreef Duvel het volgende:

[..]

Het scheelt dat ik de eerste twee minder goed kende. Ik vraag me trouwens af of het heel anders of minder erg zou zijn geweest als mijn collega een plotselinge, natuurlijke dood was gestorven...

Het verwerken van zelfmoord is heel anders dan andere rouw , juist omdat het zo confronterend is .
Voor mij is er een heel verschil tussen een gewone dood, en een zelfmoord qua verwerking, juist door de vragen.
Bij weet ik wel dat ik niet veel had kunnen doen, maar er is inderdaad een lege plek waar hij was en het is nu beter als eerst vooral omdat ik het eerste jaar heb gehad, maar toch dingen die heel erg Leon waren mis je nu ook .
En ik ben gewoon leven heel anders gaan bekijken.

1 in mijn familie, ook heb ik wel verhalen uit de omgeving van mensen die ik niet persoonlijk kende, maar wel wist wie het was. Een moeder van een vriendin van mijn zusje, de reden was omdat ze had gestolen in een bejaardentehuis, was betrapt d.m.v. camera's en vervolgens was ontslagen. Ze heeft pillen ingenomen en heeft zichzelf laten verdrinken. Dan laat je dus je man, 2 dochters achter (en je verdere familie).. Echt erg.

Er was hier een jongen, die hing zichzelf op omdat zijn vriendin het had uitgemaakt. Dat was ongeveer in 2007 maar dat meisje zit er nu nog steeds mee (logisch).

Ook een 17-jarig meisje hier uit de omgeving die vorig jaar zelfmoord heeft gepleegd in een crisis centrum, ze heeft wel 5x proberen zelfmoord te plegen en steeds overleefde ze het. Ze zat in een crisiscentrum (onder streng toezicht), die begeleiding kwam om de 5 minuten bij haar kijken omdat ze in zo'n soort psychose ofzo zat, en op de 1 of andere manier heeft ze zich in 5 minuten tijd op weten te hangen. Wat ik van haar weet is dat ze is misbruikt/mishandeld door haar vader en altijd herbelevingen had. Haar vader kwam niet eens op haar begrafenis.

Ik kan het gewoon niet begrijpen, waarom iemand dat doet. Maar als je het leven zo naar vindt, veel hulp krijgt maar het gewoon écht niet meer ziet zitten, is het misschien wel beter voor die persoon denk ik soms.

Ja, een teamgenoot had relatieproblemen en is voor een trein gesprongen. Was best heftig, schokkend dat mensen zo'n beslissing kunnen nemen terwijl er zoveel is om voor te leven. Hij was net toegelaten tot een opleiding waar hij heel erg graag heen wilde.

En voor de trein springen vind ik nog wel het allerergste, want dan weet je gewoon dat je er andere mensen trauma's mee bezorgd. Dat vind ik nou écht onbegrijpelijk. En sowieso moet dat toch echt super pijnlijk zijn, ik krijg er nu al de rillingen van.. (echt).

2 redelijk close vrienden van me. Ik heb er wel een tijdje ermee gezeten, omdat niemand het zag aankomen bij geen van beide, maar ik heb wel alles redelijk snel kunnen verwerken dankzij goeie opvang van school. Ze hadden speciale praatgroepen gemaakt voor de leerlingen die er heel erg ermee zaten.

Helaas waren er wel een paar mensen die er misbruik van maakte aangezien die praatgroep je vrijstelling kreeg van bepaalde vakken.

-edit-

1 vriend heeft zichzelf in de fik gestoken en de andere is voor de trein gesprongen.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 18:37 schreef TimMer1981 het volgende:
Ik ken wel iemand die zelfmoord heeft gepleegd; zat vroeger bij mij op school, kende hem redelijk.

Het effect: zijn zus heeft vijf jaar niet gelachen, zijn moeder lacht nog steeds niet en is binnen twee jaar compleet grijs geworden.

Dat.
Ja, heb het meegemaakt, van dichtbij en het vormt je voor de rest van je leven (denk ik). Het verdriet wordt wel zachter in de loop van de tijd, je gaat je de leuke dingen herinneren en lacht daar in het begin voorzichtig om. Dat wordt makkelijker naarmate de tijd verstrijkt en later kun je met elkaar dubbel liggen van het lachen om de anecdotes.
Voor ouders is het het ergste wat er is. Die komen er nooit meer overheen, maar leren er mee te leven. Stapje voor aarzelend stapje.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 21:23 schreef Lavenderr het volgende:

[..]

Dat.
Ja, heb het meegemaakt, van dichtbij en het vormt je voor de rest van je leven (denk ik). Het verdriet wordt wel zachter in de loop van de tijd, je gaat je de leuke dingen herinneren en lacht daar in het begin voorzichtig om. Dat wordt makkelijker naarmate de tijd verstrijkt en later kun je met elkaar dubbel liggen van het lachen om de anecdotes.
Voor ouders is het het ergste wat er is. Die komen er nooit meer overheen, maar leren er mee te leven. Stapje voor aarzelend stapje.

dat geloof ik best...

De beste vriend en huisgenoot van mijn broer waar ik ook wel kwam natuurlijk en die wij al langer kenden heeft vorig jaar zich van hun flat gegooid. De ouders van de vriendin van mijn broer hebben de klap gehoord en hebben hem daarna zien liggen. Ze dachten eerst dat er een aanrijding was gebeurt.

Vriendinnetje maakte het uit, overal problemen en ruzies, gokken, drinken, overal manse praatjes en hij kende iedereen. Misschien was het onzekerheid. Hij had iedereen voorgelogen (ons verteld dat hij weer bij zijn ouders ging wonen, zijn ouders dat hij een nieuwe woning had gevonden). Mijn broer ging namelijk samenwonen en het was een beetje de bedoeling dat hij weg zou gaan op termijn. Maar dat ging ie de hele tijd niet. We voelden het op zich wel aan maar toch heb ik er flink ptss aan overgehouden.

Waarom zou je jezelf in de fik steken? Hoe erg is dat?

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 21:13 schreef otacon het volgende:
2 redelijk close vrienden van me. Ik heb er wel een tijdje ermee gezeten, omdat niemand het zag aankomen bij geen van beide, maar ik heb wel alles redelijk snel kunnen verwerken dankzij goeie opvang van school. Ze hadden speciale praatgroepen gemaakt voor de leerlingen die er heel erg ermee zaten.

Helaas waren er wel een paar mensen die er misbruik van maakte aangezien die praatgroep je vrijstelling kreeg van bepaalde vakken.

-edit-

1 vriend heeft zichzelf in de fik gestoken en de andere is voor de trein gesprongen.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 20:41 schreef melanie_x het volgende:
Klasgenoot van me, 18 jaar jong, voor de trein gesprongen vorig jaar..
Ik ben hier echt kapot van geweest, heb het er nu nog steeds erg moeilijk mee..
Onbegrijpelijk

Wat voor persoon was het? Wat was de reden?

En hoe komt het dat zoveel mensen zelfmoord plegen door de liefde? En: de mijne had geen depressie maar zag er gewoon geen leuke toekomst meer in. Het rare is dat ze niet allemaal een klinische depressie hadden ofzo. Ze maakten gewoon een keuze.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 21:56 schreef Mishu het volgende:

[..]

En hoe komt het dat zoveel mensen zelfmoord plegen door de liefde?

Never underestimate the power of love

Wellicht omdat liefde voor velen hét belangrijkste is in het leven? En doordat dat juist wegvalt, zien zij er geen heil meer in? Je kunt je flink waardeloos voelen en niet iedereen heeft een knop in zn hersenpan die omgezet kan worden... van het een komt het ander ...

Zoiets denk ik...

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 21:53 schreef Mishu het volgende:
Waarom zou je jezelf in de fik steken? Hoe erg is dat?

[..]

Hij had schizofrenie en zover ik me kan heugen had hij het nooit tegen iemand verteld en op een dag zei een stem dat hij zichzelf moest vermoorden en hij had zichzelf toen in de fik gestoken. Hij was nog geblust en in de ziekenhuis heeft hij verteld dat hij stemmen hoorde. Hij is daarna een coma in gegaan en hij is uiteindelijk overleden aan de brandwonden .

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 22:10 schreef Apotheose het volgende:

[..]

Never underestimate the power of love

Wellicht omdat liefde voor velen hét belangrijkste is in het leven? En doordat dat juist wegvalt, zien zij er geen heil meer in? Je kunt je flink waardeloos voelen en niet iedereen heeft een knop in zn hersenpan die omgezet kan worden... van het een komt het ander ...

Zoiets denk ik...

Nouja, ik vraag het omdat ik bij mijn ex heel bang was om het uit te maken omdat hij een suïcidaal verleden had. Dat was echt stom, bleef ik bij hem omdat ik niet wilde dat hij het mogelijk in een opwelling zou doen.

Maar uiteindelijk heb je daar toch geen controle over.