R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Wie kende iemand die zelfmoord heeft gepleegd?
Ik ken vrijwel alle moord en doodslag van de laatste tien jaar.quote:Op zaterdag 1 maart 2014 21:18 schreef Afhaalchinees het volgende:
[..]
Ja klopt inderdaad, naam van die jongen kan ik me herinneren, was redelijk vaak nog wat over in de krant toentertijd. Kom je ook uit de buurt daar?
Je raekt an de dinge geweun.
Oh, puur uit interesse of iets met je werk?quote:
[..]
Ik ken vrijwel alle moord en doodslag van de laatste tien jaar.
Mijn groep 8 docent heeft zelfmoord gepleegd. Toen ik in de 1e van de middelbare school zat kreeg ik dat te horen. Hij had porno gekeken in de klas, het digibord stond aan en de kinderen hadden het gezien en tegen de directeur verteld. Hij is op staande voet ontslagen. Tegen de kinderen werd gezegd dat hij een hartaanval heeft gehad, maar tegen de ouders dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Was wel onverwacht om te horen, vooral omdat hij ook zo betrokken was met de musical in groep 8 en ik dus vaak met hem had geoefend.
quote:
heb zelf vaak de gedachte, maar doe het toch niet, zit de rit wel uit, doe het familie en vrienden niet aan
hoor stemmen, ben psychotisch en zwaar depressief en voel me eenzaam
Sterkte. Een oud-klasgenoot van de middelbare school heeft onlangs zelfmoord gepleegd. Ik kende hem eigenlijk niet goed, heb nog nooit echt met 'm gepraat, maar hij woonde in de buurt en ik zag hem weleens in de bus. Hij had zichzelf opgehangen op zijn verjaardag... Het heeft nog dagen erna in mijn hoofd gezeten. Erg triest.
Volgens mij hebben zulke mensen vaak 0,0 sociale contacten (opgebouwd).quote:
[..]
Een oud-klasgenoot van de middelbare school heeft onlangs zelfmoord gepleegd. Ik kende hem eigenlijk niet goed, heb nog nooit echt met 'm gepraat, maar hij woonde in de buurt en ik zag hem weleens in de bus. Hij had zichzelf opgehangen op zijn verjaardag... Het heeft nog dagen erna in mijn hoofd gezeten. Erg triest.
Why stay small, if you can grow big..
Beidequote:
[..]
Oh, puur uit interesse of iets met je werk?
Je raekt an de dinge geweun.
Heb zelf meerdere keren op het punt gestaan om het te doen en heb 2x ook een poging gedaan.
Heb het er niet veel over omdat het nog steeds een taboe is. Veel mensen vinden het egoïstisch.
Kan iedereen de docu Beachy Head aanraden. Over de gelijknamige plek in zuid Engeland met krijtrotsen die berucht is als zelfmoordplek. Heel indrukwekkende documentaire.
Heb het er niet veel over omdat het nog steeds een taboe is. Veel mensen vinden het egoïstisch.
Kan iedereen de docu Beachy Head aanraden. Over de gelijknamige plek in zuid Engeland met krijtrotsen die berucht is als zelfmoordplek. Heel indrukwekkende documentaire.
Zelf van dichtbij meegemaakt nl. mijn vader. Heeft zich 10 jr geleden opgehangen aan de zoldertrap in ons huis. Ik heb hem zelf gelukkig niet gevonden, maar sliep wel op zolder en heb 2 jaar tegen de afdrukken van het touw in het hout aan zitten kijken iedere keer dat ik de trap op en af ging, daarna zijn we toch verhuisd.
Heb me weleens zorgen gemaakt of zoiets niet genetisch kan zijn. Ik hoorde later dat 2 ooms van mijn vader zich ook ooit hebben verhangen. Ik zie mezelf absoluut niet tot zoiets in staat, maar dat dacht iedereen ook van mijn vader (gangmaker op feestjes/verjaardagen etc. altijd grapjes maken, totdat hij werkeloos raakte en in een depressie kwam).
Heb me weleens zorgen gemaakt of zoiets niet genetisch kan zijn. Ik hoorde later dat 2 ooms van mijn vader zich ook ooit hebben verhangen. Ik zie mezelf absoluut niet tot zoiets in staat, maar dat dacht iedereen ook van mijn vader (gangmaker op feestjes/verjaardagen etc. altijd grapjes maken, totdat hij werkeloos raakte en in een depressie kwam).
Ook hier mijn eigen vader. Helaas ontdekt in de garage. Volgens mij bereide hij het al voor. Een dag voor zijn zelfmoord zei hij ook dingen tegen mij en me zusje, kom we gaan iets leuks doen, en doe dat en dat maar want dat zal waarschijnlijk niet meer kunnen.quote:
Zelf van dichtbij meegemaakt nl. mijn vader. Heeft zich 10 jr geleden opgehangen aan de zoldertrap in ons huis. Ik heb hem zelf gelukkig niet gevonden, maar sliep wel op zolder en heb 2 jaar tegen de afdrukken van het touw in het hout aan zitten kijken iedere keer dat ik de trap op en af ging, daarna zijn we toch verhuisd.
Heb me weleens zorgen gemaakt of zoiets niet genetisch kan zijn. Ik hoorde later dat 2 ooms van mijn vader zich ook ooit hebben verhangen. Ik zie mezelf absoluut niet tot zoiets in staat, maar dat dacht iedereen ook van mijn vader (gangmaker op feestjes/verjaardagen etc. altijd grapjes maken, totdat hij werkeloos raakte en in een depressie kwam).
Volgende dag liep ik door het huis, en riep me vader. Toen ik de garagedeur opendeed werd ik helemaal gek van paniek. Mijn zusje krijste en durfde niet te kijken. Het heeft meer als een jaar geduurd om zonder schimbeeld de garagedeur weer open te doen.
Mijn vader had het erg zwaar met mijn moeder die psychisch verward was, kanker kreeg, en ons zwaar dwarsboomde en later ook drugs gebruikte. Het gaat nu redelijk met haar, maar ik heb er haast tot zelden nog contact mee.
Zo, kan me goed voorstellen dat je dat schimbeeld niet snel vergeet nee.
Mijn vader was (achteraf) ook al lang bezig met zijn zelfmoord. Zijn boot verkocht, motor verkocht, administratie uitgezocht e.d. De ochtend voor zijn daad heel lang mijn moeder geknuffeld in bed (wat hij normaal nooit echt deed) Achteraf hoorde ik van mijn moeder dat hij een aantal weken eerder al eens een poging had ondernomen met pillen. Maar dat heeft mijn moeder toen geheim voor ons (de kinderen) gehouden. Heb ik later nog weleens gemengde gevoelens aan over gehouden, maar zal voor mijn moeder ook een lastige keuze zijn geweest.
Mijn vader was (achteraf) ook al lang bezig met zijn zelfmoord. Zijn boot verkocht, motor verkocht, administratie uitgezocht e.d. De ochtend voor zijn daad heel lang mijn moeder geknuffeld in bed (wat hij normaal nooit echt deed) Achteraf hoorde ik van mijn moeder dat hij een aantal weken eerder al eens een poging had ondernomen met pillen. Maar dat heeft mijn moeder toen geheim voor ons (de kinderen) gehouden. Heb ik later nog weleens gemengde gevoelens aan over gehouden, maar zal voor mijn moeder ook een lastige keuze zijn geweest.
Mijn (toenmalige) ex belde mij, maanden nadat het uit was en we geen contact meer hadden, op dat ze alle pillen die ze had kunnen vinden in het huis ingeslikt had. Ikzelf woonde te ver van haar vandaan om er naartoe te kunnen gaan, heb haar kunnen overtuigen de voordeur op een kier te zetten en melk te laten drinken. Ondertussen 112 gebeld en haar aan de lijn gehouden tot ambulance er was.
Achteraf nog gebeld met ziekenhuis om te vragen hoe het ging en ze was weer helemaal prima. Haar laatste woorden waren "dit is jouw schuld" waarna een ambulance broeder de telefoon pakte en zei wie hij was en dat hij haar naar "ziekenhuis ***" ging brengen. Twee jaar later heeft haar moeder een succesvollere poging gedaan, hoe (pillen of iets) weet ik niet, maar ze is er in ieder geval niet meer.
Achteraf nog gebeld met ziekenhuis om te vragen hoe het ging en ze was weer helemaal prima. Haar laatste woorden waren "dit is jouw schuld" waarna een ambulance broeder de telefoon pakte en zei wie hij was en dat hij haar naar "ziekenhuis ***" ging brengen. Twee jaar later heeft haar moeder een succesvollere poging gedaan, hoe (pillen of iets) weet ik niet, maar ze is er in ieder geval niet meer.
Wat een heftige verhalen zeg.
In ons gezin zijn we allemaal een beetje bang voor de erfelijkheidsfactor. Een paar jaar geleden heeft mijn moeder de diagnose 'manisch depressief' voorgeschoteld gekregen. Aangezien dat (een van) de diagnose(s) van mijn (in '99 overleden) vader was, is dit niet iets dat we willen horen.
Mijn zusje is een blije gup, daar maakt niemand zich zorgen over. Ze is wel eens verdrietig, maar is echt een positivo.
Broer en ik zijn wat stiller en leunen naar het pessimisme. Tijdens mijn laatste bezoek aan hem, keek hij op een zeker moment in de spiegel en zei "Man, ik begin steeds meer van die ouwe in mezelf te zien. Ik weet niet of ik daar blij mee ben of niet."
Het hakt erin, een zelfdoding in een gezin. Bij ons heeft het ons gezin heel hecht gemaakt, maar we hebben wel allemaal een grote deuk opgelopen.
In ons gezin zijn we allemaal een beetje bang voor de erfelijkheidsfactor. Een paar jaar geleden heeft mijn moeder de diagnose 'manisch depressief' voorgeschoteld gekregen. Aangezien dat (een van) de diagnose(s) van mijn (in '99 overleden) vader was, is dit niet iets dat we willen horen.
Mijn zusje is een blije gup, daar maakt niemand zich zorgen over. Ze is wel eens verdrietig, maar is echt een positivo.
Broer en ik zijn wat stiller en leunen naar het pessimisme. Tijdens mijn laatste bezoek aan hem, keek hij op een zeker moment in de spiegel en zei "Man, ik begin steeds meer van die ouwe in mezelf te zien. Ik weet niet of ik daar blij mee ben of niet."
Het hakt erin, een zelfdoding in een gezin. Bij ons heeft het ons gezin heel hecht gemaakt, maar we hebben wel allemaal een grote deuk opgelopen.
Mon 'en!
Ik heb zojuist deze mooie documentaire gekeken:
Moeders springen niet van flats
Relevant in dit topic want het laat goed zien wat voor impact een suïcide had op de familie en andere mensen die erbij betrokken raakten.
Het gaat over een vrouw die 11 jaar na de zelfmoord van haar moeder, wiens verzoek om euthanasie werd afgewezen, in gesprek gaat met verschillende mensen die bij haar behandeling betrokken waren met de vraag waarom ze haar moeder niet konden/wilden helpen, en met bewoners van de flat waar ze vanaf is gesprongen.
Prachtig om te zien hoe bij verschillende mensen het beeld dat zij van de situatie hadden, verandert als zij het hele verhaal aanhoren. Vooral het interview met de voorzitter van de euthanasiecommissie die het verzoek had afgewezen is interessant. En frustrerend.
Moeders springen niet van flats
Relevant in dit topic want het laat goed zien wat voor impact een suïcide had op de familie en andere mensen die erbij betrokken raakten.
Het gaat over een vrouw die 11 jaar na de zelfmoord van haar moeder, wiens verzoek om euthanasie werd afgewezen, in gesprek gaat met verschillende mensen die bij haar behandeling betrokken waren met de vraag waarom ze haar moeder niet konden/wilden helpen, en met bewoners van de flat waar ze vanaf is gesprongen.
Prachtig om te zien hoe bij verschillende mensen het beeld dat zij van de situatie hadden, verandert als zij het hele verhaal aanhoren. Vooral het interview met de voorzitter van de euthanasiecommissie die het verzoek had afgewezen is interessant. En frustrerend.
Why are you wearing that stupid man suit?
Ik ken zelf trouwens ook iemand die zelfmoord heeft gepleegd. Afgelopen augustus. Een kennis, hij was 24.
Ik had hem nu al een half jaar niet gesproken en toen hoorde ik van mijn moeder die van mijn zus had gehoord dat zij op facebook had gezien dat hij was overleden ... Het is zo raar om dat te horen, 'H. is dood' Ik schrok echt, kreeg een heel raar en naar gevoel. Omdat ik hem niet zo vaak sprak had ik veel momenten dat ik toevallig aan hem dacht en dan dacht 'oh ja, hij is dood.' Elke keer weer dat besef. Het is zo vreselijk raar. Gewoon gek. En kut.
Ik besef me hoe verschrikkelijk het moet zijn voor zijn broertje (die ik ook ken), familie en vrienden, als ik als kennis het al zo ervaar ... Vind het zo erg voor ze. Ik zou heel graag een keer willen praten met zijn broertje, ik heb hem niet gesproken sinds zijn broer is overleden.
Natuurlijk is er ook het standaard schuldgevoel. Al die 'wat als ik dit en dat wel/niet had gedaan?' gedachten.
Het schijnt dat er geen voortekenen waren en het dus heel onverwacht was. Het verbaast me eigenlijk niet dat hij het heeft gedaan. Niet dat ik het verwachtte, maar hij was wel het type met verhoogd risico zeg maar. Ik kende hem wel goed genoeg om dat te kunnen zeggen.
Verder wil ik even zeggen dat, hoewel ik weet hoe erg het is voor je nabestaanden als je zelfmoord pleegt, die gedachte mij er niet van zou weerhouden om het te doen. Het is wel een reden die telt als je een voor-tegen lijstje zou maken, maar als de enige reden om geen zelfmoord te plegen is dat je anderen niet wilt laten lijden, zou dat voor mij echt niet genoeg zijn.
Ik had hem nu al een half jaar niet gesproken en toen hoorde ik van mijn moeder die van mijn zus had gehoord dat zij op facebook had gezien dat hij was overleden ... Het is zo raar om dat te horen, 'H. is dood' Ik schrok echt, kreeg een heel raar en naar gevoel. Omdat ik hem niet zo vaak sprak had ik veel momenten dat ik toevallig aan hem dacht en dan dacht 'oh ja, hij is dood.' Elke keer weer dat besef. Het is zo vreselijk raar. Gewoon gek. En kut.
Ik besef me hoe verschrikkelijk het moet zijn voor zijn broertje (die ik ook ken), familie en vrienden, als ik als kennis het al zo ervaar ... Vind het zo erg voor ze. Ik zou heel graag een keer willen praten met zijn broertje, ik heb hem niet gesproken sinds zijn broer is overleden.
Natuurlijk is er ook het standaard schuldgevoel. Al die 'wat als ik dit en dat wel/niet had gedaan?' gedachten.
Het schijnt dat er geen voortekenen waren en het dus heel onverwacht was. Het verbaast me eigenlijk niet dat hij het heeft gedaan. Niet dat ik het verwachtte, maar hij was wel het type met verhoogd risico zeg maar. Ik kende hem wel goed genoeg om dat te kunnen zeggen.
Verder wil ik even zeggen dat, hoewel ik weet hoe erg het is voor je nabestaanden als je zelfmoord pleegt, die gedachte mij er niet van zou weerhouden om het te doen. Het is wel een reden die telt als je een voor-tegen lijstje zou maken, maar als de enige reden om geen zelfmoord te plegen is dat je anderen niet wilt laten lijden, zou dat voor mij echt niet genoeg zijn.
Why are you wearing that stupid man suit?
'De Japanners juichen, het net beweegt, maar de vis is niet gevangen.' http://www.youtube.com/watch?v=hzHKKo1oKD0
Ja, ik heb ook een zelfmoord meegemaakt. Een dame van mijn leeftijd sprong van een gebouw. Ze belandde op de I.C. en overleed 's nachts...
'De Japanners juichen, het net beweegt, maar de vis is niet gevangen.' http://www.youtube.com/watch?v=hzHKKo1oKD0
Gek genoeg had ik het laatst met iemand over dit onderwerp en zei ik nog dat ik me het niet voor kon stellen omdat ik nog nooit zoiets heb meegemaakt. Maar toen was ik toch iets vergeten ... waarschijnlijk diep weggestopt.
Een aantal jaren geleden heeft mijn moeder een zelfmoordpoging gedaan. Een overdosis gecombineerd met drank. Mijn vader vond haar, bewusteloos en ze is naar het ziekenhuis gebracht. Pas daar zag ik had. Echter, er werd me toen niet de waarheid verteld, alleen dat mijn moeder onwel was geworden en even in het ziekenhuis moest blijven. Ik was toen veertien of vijftien. Pas later, na de scheiding van mijn ouders kwam ik erachter wat er echt gebeurd was, maar ik weet niet eens meer van wie ik dit heb gehoord.
Mijn moeder was al jaren ongelukkig, maar had een aardig masker op daar de buitenwereld toe. Ze was altijd al wat gesloten en dronk wel op abnormale tijden, maar ik denk dat ik toen zo bezig was met mijn eigen pubersores dat ik het nooit echt opgemerkt heb. Ergens voel ik me daar best kut over, maar aan de andere kant was ik misschien wat jong om zoiets te beseffen.
Een aantal jaren geleden heeft mijn moeder een zelfmoordpoging gedaan. Een overdosis gecombineerd met drank. Mijn vader vond haar, bewusteloos en ze is naar het ziekenhuis gebracht. Pas daar zag ik had. Echter, er werd me toen niet de waarheid verteld, alleen dat mijn moeder onwel was geworden en even in het ziekenhuis moest blijven. Ik was toen veertien of vijftien. Pas later, na de scheiding van mijn ouders kwam ik erachter wat er echt gebeurd was, maar ik weet niet eens meer van wie ik dit heb gehoord.
Mijn moeder was al jaren ongelukkig, maar had een aardig masker op daar de buitenwereld toe. Ze was altijd al wat gesloten en dronk wel op abnormale tijden, maar ik denk dat ik toen zo bezig was met mijn eigen pubersores dat ik het nooit echt opgemerkt heb. Ergens voel ik me daar best kut over, maar aan de andere kant was ik misschien wat jong om zoiets te beseffen.
A man once asked me if it hurt my head when I broke through the earth's crust on my ascension from Hell.
Ik heb het zelfde meegemaakt op die leeftijd.quote:Op woensdag 12 maart 2014 00:40 schreef Fera het volgende:
Gek genoeg had ik het laatst met iemand over dit onderwerp en zei ik nog dat ik me het niet voor kon stellen omdat ik nog nooit zoiets heb meegemaakt. Maar toen was ik toch iets vergeten ... waarschijnlijk diep weggestopt.
Een aantal jaren geleden heeft mijn moeder een zelfmoordpoging gedaan. Een overdosis gecombineerd met drank. Mijn vader vond haar, bewusteloos en ze is naar het ziekenhuis gebracht. Pas daar zag ik had. Echter, er werd me toen niet de waarheid verteld, alleen dat mijn moeder onwel was geworden en even in het ziekenhuis moest blijven. Ik was toen veertien of vijftien. Pas later, na de scheiding van mijn ouders kwam ik erachter wat er echt gebeurd was, maar ik weet niet eens meer van wie ik dit heb gehoord.
Mijn moeder was al jaren ongelukkig, maar had een aardig masker op daar de buitenwereld toe. Ze was altijd al wat gesloten en dronk wel op abnormale tijden, maar ik denk dat ik toen zo bezig was met mijn eigen pubersores dat ik het nooit echt opgemerkt heb. Ergens voel ik me daar best kut over, maar aan de andere kant was ik misschien wat jong om zoiets te beseffen.
Maar verschil is dat ik mijn moeder na haar poging heb gevonden en dat staat in mijn geheugen gegrift
|
|
Wie kende iemand die zelfmoord heeft gepleegd?
