Extreme Onzekerheid 02

Het lijkt erop dat mijn irrationele gedachten steeds een betere plaats hebben gekregen in mijn maffe brein. Ik voel me steeds beter en heb ook geen voelbare vorm van terugval meer gehad sinds vorig weekend. Ben zeer gedreven vanwege de dingen die ik op het moment moet doen, en mijn vriendin mis ik op een veel gezondere manier dan pakweg anderhalve week geleden, terwijl ik haar toch een paar keer gesproken heb en nieuwe foto's van haar heb gezien. Ik begin haar nu echt geestelijk los te laten........

Misschien komt het toch nog goed met me.....

.......maar zeg nooit nooit....blijft een bad mutha die gedachtenstroom.....

[ Bericht 3% gewijzigd door Flylib op 05-03-2011 00:12:15 ]

quote:

Ik ben geen specialist eigenlijk alleen maar ervaringsdeskundige om het zo maar te noemen. Wel kan ik (helemaal nu ik weer bij mezelf zit) erg goed analyseren ,)

Goed dat je denk te weten waar het vandaan komt dat zal je zeker helpen met accepteren. Dan komt het niet uit een 'zwart' verleden zeg maar!

Ik denk (als je het werkelijk alleen maar gezien hebt en daardoor hebt meegekregen) je er makkelijk vanaf kunt komen! Er is je tenslotte zelf niets aangedaan. Waardoor ik denk dat het minder diep geworteld zit dan als je zelf werkelijk in je jeugd bijv, wel een verlaten bent. Maar goed dat is een aanname van mij en is dus geen ervaring ,)

Het belangrijkste is dat je alles accepteert dat je zo bent en denkt. Dat is er nu eenmaal en kan je niet veranderen als je denkt dat het er niet is. Dus dat is erg belangrijk ... het accepteren.
Door dat niet te doen ben ik jaren lang verliefdheid uit de weg gegaan. Omdat ik het niet accepteerde van mezelf ... ik wilde niet dat het er was waardoor je dingen wegdrukt of ontloopt.

De acceptatie van het feit dat ik zo onzeker was, was op het moment dat ik contact op nam met mijn psycholoog. Dit was op een kritiek punt in de relatie met mijn ex, waarbij we een korte pauze hadden ingelast omdat zij tijd voor haarzelf nodig had. Helaas was de psycholoog pas na 3 á 4 weken beschikbaar en gezien ik toen in mijn hoofd iets had van: alleen de psycholoog kan mij de oplossing geven, werkte dit niet echt mee. Want na die 3 weken wilde ik zo graag terug bij mijn ex en zij gaf daar aan toe, waardoor het allemaal alsnog in het honderd liep.

quote:

Op dit stukje kan ik uitleggen waar ik zelf laatst achter ben gekomen. Het gaat erom dat je bij jezelf blijft! En je niet laat leiden door gedachten die vanuit dat gevoel ontstaan waardoor je jezelf gek maakt.

Iedereen denkt als je vriendin langer weg blijft dan 'afgesproken'. Vaak denk je eerst onschuldige dingen maar vaak ook iets negatiefs. En daar zit het hem ... wat doe je dan met die gedachtes. Wij gaan ons gevoel voeden door van alles te denken. En dan word het gevoel heftiger en dan word het een wissel werking die escaleert. En dat moet je zien te voorkomen. Als je heel goed nadenkt zijn al die gedachten die erna komen van dat soort onzin ... zoals je het zelf al noemt.
Verklaar die gedachte op het moment dan ook echt als onzin. Als irrationeel! Ze zijn niet echt en komen alleen maar om je gevoel te voeden en jezelf gek te maken zodat je bijna niet meer normaal kunt doen. Als je al die extra gedachte uit kan schakelen ... want waarom zou je over dingen na gaan denken die onzin zijn. Dan kom je weer terug bij je eerste gedachte waar het allemaal mee begon en hoef je geen gekke dingen meer te denken. Daar komt het in grote lijnen op neer. Een paar posts terug leg ik het aan surfergirl uit in een zeg maar uitgebreidere versie. Die zou je eens goed door kunnen lezen.

De laatste paar dagen, sinds ik dit topic een beetje volg, probeer ik dit wel in mijn hoofd aan te pakken. Soms lukt het en soms lukt het niet. Zoals afgelopen nacht lukte het niet. Ik heb van mijn huisarts ook Alprazolam 0.25 mg mee gekregen een tijd geleden, dus als het mij echt niet lukt om in slaap te komen neem ik dat en dat helpt perfect. Overdag heb ik dit niet nodig, omdat ik dan genoeg afleiding heb en er ook met mensen over kan praten.

quote:

Er zijn altijd leukere ergens ... alleen is zij nu wel met jou ... als ze INEENS zonder reden een andere leuker zou vinden dan weet je voor jezelf toch ook genoeg en kan je lekker snel verder

Dat is ook zo. Ik ben wel meer waard dan dat

quote:

Is helemaal geen probleem je hebt tenminste een ex en een meid die je nu ook weer hebt weten te interesseren en die jou leuk vind. Accepteer het wel van jezelf dat het zo is ... zie het in ... ander kan je er ook nooit iets aan veranderen

Verwacht ook niets van haar ... weet wat je wilt dat wel. Vrouwen zijn voor mannen ook niet altijd te peilen ... en waarschijnlijk heeft ze zelf ook wel haar onzekerheden Gewoon rustig aan ... er komt een moment dat jullie elkaar langer aankijken als normaal en dat er een stilte valt en dat je denkt ... jah dit het moment!

Ik weet niet of ze mij weer leuk vind. De signalen zijn er wel, maar in dit soort situaties weet je het nooit. In ieder geval bedankt voor je reactie Ik heb er al veel aan gehad

Dankje voor het inzicht Volt. Ik vul inderdaad veel voor hem in, denk veel voor hem. De reden waarom ik dan denk dat hij me niet meer wil is omdat ik meerdere malen op een bepaalde manier in een situatie heb gereageerd. Maar dat weten jullie al.

Gisteren weer een dipje gehad. Hoe zouden jullie reageren op het volgende?

Ik fietste met hem naar huis vanuit werk. Op het werk had ik een klein dingetje met een van mijn leidinggevenden. Verder een prima vrouw hoor, ik kan prima met haar overweg maar gister gewoon een kleine irritatie. Dat frustreerde me een beetje en vertelde dat aan mijn vriend. Hij vond het vervelend voor me, maar vervolgens zegt hij: ,,Ik kan altijd prima met haar overweg. Zij mag me zo dat ze me nog haar dochter zou aanbieden om haar te laten neuken, hahaha''

Dit was een grap, en hij heeft vaker lompe mannengrappen en ik vind dat niet erg, maar dit vond ik te ver gaan. Respectloos naar mij. Hij mag veel tegen me zeggen, maar dit... Dit deelt 'ie maar met zijn vrienden. De rest van de weg naar huis was ik wat geïrriteerd en dat liet ik ook even merken toen hij wat aan me vroeg. Maar ik dacht toen tegelijkertijd 'houd je in' en 'laat het even bezinken anders wordt het zo weer gezeur'. Het punt was alleen dat toen ik even naar huis was geweest om wat op te halen en weer bij hem kwam, ik merkte dat het me nog dwarszat. Ik ben hem toen deels uit irritatie gaan negeren, omdat ik ook zoiets had van je ziet toch wel dat er iets aan de hand is en je hebt toch wel door waarom.

Dat laatste was niet netjes van hem, om hem te negeren. Ik had het direct moeten zeggen. Want toen ik weg wilde gaan hebben we er nog een hele tijd over gepraat. Ik zei dat ik het lomp vond van hem en dat je dat niet in het bijzijn van je vriend zegt. Hij was pissig dat ik het niet direct tegen hem had gezegd en wilde het uitleggen. Prima, maar ik vond dat er niet zoveel uit te leggen viel. Vervolgens heeft hij zijn excuses aangeboden en zat er ook wel echt mee. Hij voelt zich zo op zijn gemak bij mij dat hij dit soort dingen ook zegt. Een compliment ergens, maar er zijn grenzen...

Komt er op neer dat ik, ondanks dat hij de fout in ging, toch met een schuldgevoel kamp omdat we weer een onenigheid hadden. Hij is namelijk ook zo koppig en gaf mij tijdens de discussie vaak het gevoel dat IK degene was die fout zat, omdat ik hem zo lang had genegeerd. En dat ik hem niet begreep. Pff... Gelukkig is het allemaal weer goed hoor, maar ik vind het zoooo vervelend dat ik me zelfs schuldig voel als HIJ iets verkeerds gedaan heeft.

* niet netjes van hem = niet netjes van mij
* vriend = vriendin

Voortaan even post doorlezen op fouten

Hey Suesse, ik begrijp jou volkomen. Ik zou zoiets nooit kunnen/durven zeggen tegen mijn vriendin, hoe gemakkelijk ik me ook bij haar voel. Ik kan haar alle details vertellen over het wel en wee van poep (ook al weet ik dat ze dat smerig vindt maar er tegelijkertijd om moet lachen ), maar sommige opmerkingen hou je gewoon voor je. Zoals je zelf al aangeeft; wat je vriend zei.....dat is "vriendenklets". Niet meer dan logisch dat je dat lomp vond.

Je vriend begrijp ik aan de andere kant ook wel. Tuurlijk, hij weet hoe je in elkaar steekt en weet dat je bepaalde dingen hebt waar je mee zit en probeert je daarin zoveel mogelijk te steunen waar mogelijk. Als je hem negeert en niet laat merken dat je ergens niet blij mee bent, dan kan hij ook geen hoogte van je krijgen. Dan is het nog maar een kwestie van tijd voordat het je tot hier zit en het er op een ongelukkig moment uitkomt met als resultaat: onderlinge irritatie. Dit is zo herkenbaar (what's new ).

Als mijn vriendin iets zei wat bij mij niet in goede aarde viel; ik hield het verborgen, deed net of er niets aan de hand was tot ik het niet meer aankon en haar voor vanalles en nog wat begon uit te maken. Discussie en bekvechten tot resultaat, tot uiteindelijk de aap uit de mouw kwam en mijn vriendin zei; "waarom zei je het niet gelijk? Dan hadden we er normaal over kunnen praten en dan hoefde dit hele gedoe er niet omheen" en "zeg het gewoon gelijk als er iets is, ik weet dat het soms tolt in je hoofd, maar daarom moet je gewoon eerlijk tegen me zijn, dan begrijp ik ook veel beter hoe je je voelt". Tsja....ze kan vaak geen hoogte van me krijgen.

Ik heb mezelf ook echt voorgenomen om vanaf het moment dat we elkaar weer zien zoveel mogelijk open kaart te spelen. Dan kan ik beter recht door zee proberen te zijn zoals haar dan vanalles op te kroppen, want tot nu toe heb ik haar daar te vaak pijn mee gedaan......

Gewoon gelijk proberen te zeggen ipv opkroppen. Je zult merken dat het dan ook veel makkelijker is om er mee om te gaan.....

Klinkt gemakkelijker dan het is (ik weet er alles van ), maar zo voorkom je wel een hoop misverstanden....

Leuk dat jij ook al zo'n lekkere flapuit als partner hebt

[ Bericht 0% gewijzigd door Flylib op 06-03-2011 00:32:12 ]

quote:

Op zaterdag 5 maart 2011 11:42 schreef VoltVolt het volgende:

[..]
We hebben de verlatingsangst ooit gekregen door een rationele gedachte wat een gevoel heeft opgeleverd. Vervolgens gaan we dat gevoel lopen voeden met irrationele gedachte?!?! En dan moeten we ons zelf 'wijsmaken' dat het gevoel en gedachten wat we ooit door een rationele gedachte hebben gekregen nu irrationeel is ... uuhhmm!??!

In mijn geval koppelde ik negatieve gedachten aan verliefd zijn. Super vermoeiend ... om vervolgens dat om te draaien en er positieve gedachte bij te hebben en dan te merken dat hetzelfde gevoel in je maag (verliefd) nu ineens energie oplevert!

Iemand met verlatingsangst moet loslaten om een persoon toch bij je te houden?!?! hehe lekkerdubbel.nl

Met alles is inzicht natuurlijk belangrijk wil je er iets mee kunnen doen, maar met verlatingsangst begin ik te beseffen dat het extra heeeeeeeeeeel erg belangrijk is. Juist omdat dingen zo dubbel zijn

Rationeel, irrationeel, rationeel, irrationeel......ik zie door de bomen het bos ook niet meer hoor. Het is echt zo vaag allemaal. Wat wel fijn is; doordat ik me nu stukken beter voel, en mijn irrationele gedachten nog eens duidelijk analyseer ga ik me ook realiseren dat het grotendeels geen hout snijdt. Ik creëer een waarheid die er totaal niet is. Tegelijkertijd merk ik door het grotendeels richten op mezelf dat ik me gewoon veel zelfverzekerder voel. Door de stress van de afgelopen maand ben ik ruim 5 kilo afgevallen. Maar ik bekijk het nu vanuit een positief oogpunt: ik ben een stuk aantrekkelijker geworden

Maar je hebt gelijk, het gevoel is wel dubbel. Want aan de andere kant smacht ik wel regelmatig naar haar en alle dingetjes waardoor ik zo verliefd op haar ben geworden, maar meer dan haar stem via skype en berichtenuitwisseling via whatsapp zit er nog minstens een maand niet in. De enige persoon die ik kan sturen ben ik zelf, en daar ben ik nu ook echt mee bezig. Tegelijkertijd zie ik wel in dat ik met mijn vriendin iemand in mijn leven heb die me op diverse punten prima kan aanvullen, en ik weet dat zij hetzelfde vindt, anders zou ze niet elke keer tegen me zeggen dat ze van me houdt en me mist (yep, al het irrationele uit die zinnen halen en gewoon erkennen). Als ik nou gewoon mijn best blijf doen het hoofd koel te houden, dan kan die balans in onze relatie een stuk gelijkwaardiger worden. Althans, dat hoop ik...maar we gaan maar gewoon van het beste uit

[ Bericht 10% gewijzigd door Flylib op 06-03-2011 11:59:47 ]

Ik kan soms gewoon niet geloven hoe vreselijk lomp mijn vriend kan zijn Nu is hij wel bijna drie jaar jonger dan dat ik ben, alleen dan nog Maar wat jij ook zegt, ik had er wel meteen iets van moeten zeggen. Opkroppen is niet gezond, ook niet voor de ander!

Je bent echt goed bezig Flyib. Ik kom er ook steeds meer en meer achter hoe belangrijk het is om dichtbij mezelf te blijven. Goed naar mezelf te luisteren, goed voor mezelf te zorgen. Ik wil dit jaar nog afstuderen en daar MOET ik me nu echt op focussen, anders red ik het niet. Het brengt wat stress met zich mee (ik denk dat ik daarom ook af en toe - al dan niet bewust - wat prikkelbaar ben tegenover mijn vriend... en afgelopen week ben ik twee dagen koortsig geweest waardoor ik niet aan studeren toe kwam), maar het is een goede afleiding. Vandaag realiseerde ik me weer even dat het ook echt te belachelijk voor woorden is dat ik m'n studie wel eens verzaak omdat ik me met hem bezig houd. Dat zit me dan ook dwars dat ik me zó afhankelijk opstel en dat is absoluut niet de bedoeling. Bovendien gaat hij ook lekker zijn gang.

Dus, in het kader van dichtbij mezelf blijven: ik ga nu lekker m'n bed in, nog wat tv kijken of wat lezen, en dan morgen weer vroeg opstaan om achter de laptop te duiken en te studeren Ik denk dat als ik elke dag wat afmaak, ik me ook een stuk fijner/zelfverzekerder voel!

quote:

Op zondag 6 maart 2011 23:35 schreef Suesse het volgende:
Dus, in het kader van dichtbij mezelf blijven: ik ga nu lekker m'n bed in, nog wat tv kijken of wat lezen, en dan morgen weer vroeg opstaan om achter de laptop te duiken en te studeren Ik denk dat als ik elke dag wat afmaak, ik me ook een stuk fijner/zelfverzekerder voel!

Ik doe gezellig met je mee

Plus mijn 2e rijexamen donderdag....ik hoop maar dat mijn zenuwen dit keer thuisblijven...

Oeh, spannend! Gewoon doen alsof je examinator er niet is

Nou, het weekend is voorbij. En wat een weekend was dat zeg!

Afgelopen zaterdagavond heb ik een date gehad met mijn ex. We hebben bij mij tapa's gemaakt en daarna hebben we een film gekeken. Haar naam was Sarah, erg emotionele film, wat mij meer aan greep dan haar. Zij is van nature niet zo iemand die een traantje weg pinkt bij zulke films. Maakt niet uit. Het was erg gezellig en we hadden al aardig wat wijn op. Ik vroeg aan haar hoe ze het de afgelopen week had ervaren. Ik weet niet of dit dom was om te vragen, maar het voelde goed, dus ik deed het wel. Ze zei dat ze het na elke date beter vond gaan. Daarna gaf ze aan dat ze geen zin had om naar huis te fiets, dus ik gaf aan dat ik wel een matras voor haar kon neer leggen zodat ze daar op kon gaan slapen. Dat heeft ze ook gedaan. Er is voor de rest niks gebeurd, we hebben alleen geslapen.

De volgende dag, zondag, ging ik met haar mee naar huis om een voetbalwedstrijd te kijken van Fc Groningen. Gezien het daarna vrij laat werd heeft ze voor me gekookt. Ik zou dan om 8 uur weer de bus pakken, maar zij kwam er opeens mee dat ze een bepaalde film niet had gezien en die wilde ze wel kijken met mij. Nouja prima zei ik, maar als die film is afgelopen rijdt er geen bus meer, dus kan ik dan blijven slapen? En gezien ze geen logeerbed heeft (wel een slaapbank) zei ik dat ik wel bij haar in bed kon slapen, maar dat ze niet bang hoefde te zijn dat ik iets deed. Gewoon slapen. Ze zei dat ze niet wist of ze dat wel wilde. En ik vroeg waar dat aan lag. En ze vertelde dat ze nog twijfelde aan ons. Niet meer dan logisch lijkt mij, gezien we nog maar een week aan het daten waren. Maar goed, we hebben de film gekeken en er reed idd geen bus meer. Dus ik zei, weet je wat, ik ga lekker op de slaapbank slapen! Dat vond ze goed en op het moment dat ik zei dat ik de boel klaar wilde zetten, omdat ik nogal moe was zei zij: waarom zou je zo moeilijk doen? Hoe bedoel je vroeg ik. Nouja je kan ook gewoon bij mij in bed gaan liggen, ook al weet ik niet of dat een goed idee is. :S :S :S :S :S.

Uhm oke right. Ik kan geen hoogte krijgen van die meid. Ik ben wel naast haar liggen, maar wel met mijn rug haar kant op. Vanochtend werd ik wakker met een verstikkend gevoel. Volgens mijn psycholoog omdat ik waarschijnlijk in conflict was met mezelf, omdat het allemaal zo onduidelijk was. Maar voor de rest van de dag was ik erg rustig en liet ik geen gedachten toe. Misschien dat ik het allemaal nu heb geaccepteerd hoe het gaat en dat het zinloos is om mezelf steeds terug te laten gaan naar die gedachten. Ik heb gelijk het boek: De kracht van het nu besteld, omdat ik overal lees dat dat best een goed boek kan zijn, als je er zat van bent om steeds weer na te denken over het verleden en de toekomst.

Iemand ook zulke momenten gehad als ik vandaag? Zijn dit tijdelijke dingen of zijn deze momenten wel degelijk een vooruitgang?

quote:

Op maandag 7 maart 2011 17:49 schreef pbroken het volgende:

Uhm oke right. Ik kan geen hoogte krijgen van die meid. Ik ben wel naast haar liggen, maar wel met mijn rug haar kant op. Vanochtend werd ik wakker met een verstikkend gevoel. Volgens mijn psycholoog omdat ik waarschijnlijk in conflict was met mezelf, omdat het allemaal zo onduidelijk was. Maar voor de rest van de dag was ik erg rustig en liet ik geen gedachten toe. Misschien dat ik het allemaal nu heb geaccepteerd hoe het gaat en dat het zinloos is om mezelf steeds terug te laten gaan naar die gedachten. Ik heb gelijk het boek: De kracht van het nu besteld, omdat ik overal lees dat dat best een goed boek kan zijn, als je er zat van bent om steeds weer na te denken over het verleden en de toekomst.

Ben jij in behandeling bij een psych? helpt dat voor jou? denk er laatste tijd ook geregeld aan, heb het gevoel soms dat ik er niet uit kom (al is mijn situatie anders)..

Ga dat boek ook bestellen, denk dat ik er nu wel aan toe ben, nu alle stofwolken rondom mijn ex wat zijn neergedaald, loop ik wel met iets teveel levens vragen zeg maar...

Ik bedacht mij vandaag iets, (zoals elke dag ) Ik gun mijn ex eingelijk helmaal geen geluk, ik hoop dat ze ongelukkig is zonder mij! schrok een beetje toen ik daar over nadacht..Als ik zoveel om haar geef, dan moet ik het beste voor haar willen toch?? ik wens haar niks ergs toe, dat niet! maar echt geluk ook niet...En toen kwam gelijk de bijkomende gedachtes, tijdens onze relatie stond ook mijn geluk voorop, ik hoopte ook dat ze gelukkig was maar ik was haar nodig voor mijn geluk, heb haar doelen in het leven, niet echt belangrijk gevonden lijkt het wel... voel me heel slecht daardoor, maar ik weet dat ik niet slecht ben, die onzekerheid heeft mij totdat egoistisch gedrag gemaakt zeg maar...........pff ik weet wel dat dit emotionele gedachtes zijn die ieder mens wel krijgt na een break, maar ik snap niet dat ik dat niet zag...voor de rest was ik wel heel goed voor haar, ze kreeg alles wat ze wou, had alles voor haar over enz.!! alleen, dacht nooit na over wat zij nou echt wou in het leven, moet ook zeggen dat zij daar weinig tot geen initatief in nam, tot de laatste maanden, en toen verzette ik mij daar tegen, puur door mijn onzekerheid en jah ik denk dat ik ook onder de noemer verlatingsangst val...kan door mijn verleden, mischien ook wel een oorzaak van vinden pff hoop dat ik er alleen uit kom, het heeft ook tijd nodig zoiets, heb wel vaker voor hete vuren gestaan alleen dit is zo`n enorme reality check, valt mee enorm zwaar, alleen wel in periodes valt me op...dus kan me heeeel slecht voelen maar ook steeds vaker wat vrolijker, dus heb wel het gevoel dat ik enige vooruitgang boek......

Maar ik heb nog steeds ergens het gevoel dat ik het goed moet maken met haar, of in ieder geval proberen en als het dan niet lukt, zal ik er sneller over heen komen...en ik weet iedereen zal zeggen je moet niet blind staren op een 2e kans bij haar, je komt vanzelf iemand tegen waarbij je een 1e kans krijgt en dan maak je niet dezelfde fouten, jaja, maar ik hou echt zoveel van haar....of is het puur een schuldgevoel.......Ze is niet boos, al heeft ze de relatie wel abrupt beeindigd, was opgelucht...weet dat ik het beste voor haar over had alleen mijn egoistische/ jaloerse gedrag heeft daar niet aan meegeholpen...het blijft vreemd dat ze daar nooit iets over heeft gezegd, wel het feit dat ik niemand vertouw zoals zij dat zei, zat haar dwars...en daar moest ik mischien hulp in zoeken heeft ze aan het eind eens aangegeven, bedoelde ze mijn onzekerheid?

Zoals jullie lezen zit ik nog met veel vragen, ik durf en denk dat het niet verstandig is om daarover nog bij haar aan te kloppen, zij is zoveel verder (nu al!) en bij elk contact wat we hebben verteld ze altijd wel iets, wat ze voor leuks gaat doen, en dat zijn allemaal dingen die tijdens onze relatie niet gebeurde en waarom niet?? door mijn reactie daarop? of omdat ze dat zelf ook niet ondernam...ik hoop/denk beide...maar het komt ook over dat ze dat maar al te graag aan mij wil briefen...
Ze ziet mij puur als vriendschappelijk vriend nu, zo snel al?? ik kan dat niet, en denk dat ik mijn `date` met haar binnenkort, maar even vooruit schuif, kan daar gewoon weg nu nog niet mee handelen....maar wil haar niet definitief kwijt! en zal haar dus wel een keer moeten afspreken, en zij staat daar helemaal voor open....

Sorry voor het lange verhaal, moet het even kwijt.......

Ze bedoelde daarmee inderdaad je onzekerheid. Verlatingsangst en onzekerheid veroorzaken heftige gevoelens, waaronder jaloezie en die gevoelens ga je dan uiten. Zij gaat zich daardoor in een hoekje gedrukt voelen. De reden dat jij haar ongelukkig wil zien is denk ik vanwege het feit dat je nog geen antwoorden op al je vragen hebt, waarom de relatie precies stuk is gelopen. Als je deze antwoorden hebt, kun je rust met jezelf vinden en haar ook wat meer geluk gunnen.

En dat zij allemaal leuke dingen aan het doen is, dat kan ook betekenen dat ze wil laten merken dat ze over je heen is, terwijl ze dat nog niet is. Als ze zich na 2 maanden al goed voelt en dat tegen jou verkondigt, dan vind ik dat behoorlijk cru. Als je uit een lange relatie komt, dan heb je tijd nodig om dat te verwerken en natuurlijk ligt dat bij elke persoon anders. Maar kom op, ze mag wel een beetje respect tonen, al helemaal omdat ze weet dat je nogal onzeker bent.

Mijn tip naar jou is. Ook al ben je super onzeker, laat dat niet zien aan haar. Zeg ook tegen haar dat je leuke dingen hebt gedaan, terwijl dat misschien niet zo is en zoek anders even geen contact met haar. Blok haar desnoods. En als ik jou was zou ik wel even naar een psycholoog gaan. Dit heeft mij heel erg geholpen. De meeste genezing die je ondervind, doe je echt zelf, maar de psycholoog helpt je op weg en stuurt je een richting op. Dit doet hij door gerichte vragen stellen over je verleden en over hoe je over de toekomst denkt. Hierdoor vallen er steeds vaker en sneller puzzelstukjes op zijn plek en kun je er beter mee om gaan.

Mijn dag vandaag begon echt super! Ik werd wakker, zag de zon en voelde me gelijk lekker. Geen verstikkend gevoel toen ik op stond, maar gelijk lekker douchen en met school bezig geweest. Maar toen mijn ex smste dat ze de afspraak om donderdag naar een spa te gaan van de middag naar de avond te verplaatsen, omdat ze de avond ervoor de stad in zou gaan, was mijn humeur gelijk aan stront. En dat is ie nog steeds. Irrationele gedachten all over the place....met wie zou ze gaan, zou ze versierd worden, zou ze dit zou ze dat blaaaaaaaaat. Ik kan deze gedachten helaas niet omzetten in rationele gedachten. Als ik een relatie met haar zou hebben, zou ik zeggen, vertrouw haar dan komt het goed. Maar ik heb nu geen relatie met haar, dus ALLES KAN en dat is KUUUUUUUUUUUUUUUUUUT.

Hoe dan ook, ik heb vandaag het boek De kracht van het nu ontvangen en die ga ik straks in bed even lezen. Hoop dat het wat meer inzichten geeft. Ik zal zo snel mogelijk een update hierover geven

Zo, en ook weer een update van mijn kant.

Sprak mijn vriendin vanavond op skype. Het werd me toen behoorlijk duidelijk dat ik er echt in slaag haar los te laten. Toen ze vroeg of ik online kwam moest ik nog vanalles doen. Ik was even daarvoor gezakt voor mijn rijexamen, en moest wat formaliteiten regelen voor mijn volgende examen over een week of 3 (yep, ik zet door! ), daarnaast had ik nog wat andere administratieve dingen liggen die echt voorrang hadden. Ik was daardoor zo druk bezig dat ik skype helemaal vergat. Uiteindelijk kreeg ik een berichtje van haar met de vraag of ik haar uberhaupt wel wilde spreken. Toen was ik toevallig ook klaar met alles en ben ik online gegaan.

Hoewel ik erg geïnteresseerd was in al haar verhalen over afgelopen week merkte ik tegelijkertijd aan mezelf dat ik het liever kort wilde houden omdat ik verder wilde gaan met leren (morgen tentamen), maar op dat moment hield mijn geest me tegen om het zomaar af te kappen (dat beetje irrationele wat nog in me zit). Uiteindelijk nog best lang gesprek gehad, maar die werd door de slechte internetverbinding in haar Indiase stulpje verbroken. Ze slaagde er niet meer in om online te komen. Ik stuurde haar een hvj-berichtje, wenste haar succes verder en ging maar eens aan het avondeten.

Ik dacht wel veel aan haar, maar ik voelde vrij weinig negatiefs in me. Sterker nog: bij vlagen ergerde ik me soms aan haar doordat ze zoveel in 1 keer vertelde (de babbelaar/flapuit en zo) en me nauwelijks de kans gaf om mijn verhaal te doen, tot ik er maar even zomaar doorheen begon te brabbelen.....toen was het voor haar wel duidelijk

Later heb ik haar nog gesmst en haar gewoon gezegd dat ik het heel druk heb, dus ze het me niet kwalijk moet nemen als ze te weinig van mij hoort. Maar dat begreep ze gelukkig wel.

Nu dat loslaatproces steeds verder gaat begin ik ook weer de dingen te zien die niet helemaal in balans zijn/waren tussen ons, waaronder onze manier van communiceren. Die zag ik eerder niet door dat verschrikkelijke kutgevoel van een paar weken geleden.....als ik haar stem hoorde dan was ik al 5 minuten blij om daarna weer terug te vallen in mijn oude irrationele gedrag. Nu ben ik redelijk nuchter en ben ik ook wat realistischer.......

Intussen ben ik er ook achtergekomen dat ik niet 5 maar 7 kilo ben afgevallen, door dat in combinatie met een nieuwe look (van veel hoofdhaar naar helemaal geen hoofdhaar ) voel ik me niet alleen een stuk zelfverzekerder, maar ook een stuk aantrekkelijker , ben benieuwd hoe dat uitvalt als ik weer de deur uitga....

[ Bericht 5% gewijzigd door Flylib op 10-03-2011 23:45:50 ]

Hee VoltVolt! Ja ik heb een hele drukke week gehad, heb wel meegelezen maar had niet echt de tijd/behoefte om te posten. Het gaat erg goed, ik surf momenteel de goede kant op haha. Alleen het lijkt alsof ik steeds rationeler begin te worden, en daarmee ook de relatie minder zwaar/heftig/speciaal begin te vinden. Nu ik me realiseer dat hij helemaal geen 'god' is voelt het allemaal wat saaier ofzo. Erg vervelend. Heb vrijwel geen irrationele gedachtes meer gehad. Ik merk ook dat hij regelmatig bevestiging vraagt en dat vind ik eigenlijk wel fijn.

Hoe gaat het met jou?

En ik stoor me denk ik ook aan het feit dat hij alles zo vanzelfsprekend vind. Nou is dat wel normaal in een lange relatie, dat je elkaar niet meer zo uitzonderlijk speciaal behandelt. Maar ik irriteer me wel aan het feit dat hij me soms zo zusterlijk behandelt

Het klinkt inderdaad wel alsof je erg sterk en zelfstandig in je schoenen staat. Ik heb nu ruim een jaar een relatie met hem. Maar ik denk dat het ergens ook mijn schuld is dat het zo gaat. Ik laat hem denk ik te veel keuzes maken rondom wanneer hij mij weer ziet bijvoorbeeld. En ik plan mijn weekenden nog te veel om hem heen. En vervolgens wil ik liever afzeggen dan, om onafhankelijk te zijn maar dan voelt het alsof onze 'discussie' over wanneer we elkaar zien en op welke dag niet is opgelost en voel ik me niet zo top tot ik hem weer heb gezien. En wat je zegt over wat Floorjeno zei kan heel goed kloppen, ik denk dat het bij mij zo werkt, maar bij hem ook wel. Omdat ik me de laatste tijd zo aanhankelijk en beschikbaar heb opgesteld ben ik in zijn ogen misschien niet meer die sterke vrouw die haar eigen ding doet en voor wie hij moet vechten om een dag met haar te zijn. Altijd stom dat je de mist in moet gaan voor je je zulke dingen realiseert.

quote:

[b]Op dinsdag 8 maart 2011 23:42

Hoe dan ook, ik heb vandaag het boek De kracht van het nu ontvangen en die ga ik straks in bed even lezen. Hoop dat het wat meer inzichten geeft. Ik zal zo snel mogelijk een update hierover geven

En? Al wat gelezen?

quote:

En? Al wat gelezen?

Ja, ik heb het begin gelezen. Vanwege drukte heb ik het niet verder gelezen. Wat ik tot nu toe van het boek vind, is dat hij je in een korte tijd een aantal doelen geeft, waar je naar toe zou moeten werken. Bijvoorbeeld dat je je gedachten moet observeren en je gedachten de baas moet zijn ipv dat je gedachten jouw baas zijn. Je moet je gedachten leren stoppen wanneer jij dat nodig acht. Een voorbeeld van een oefening: Als je iets aan het doen bent, maakt niet uit wat, focus je dan op de fysieke dingen die je doet. Zoals als je de trap op loopt, focus je op de bewegingen en op je ademhaling.

Allemaal leuk en aardig, maar ik vergeet het steeds te doen hahaha. Misschien dat er verder in het boek nog interessante dingen staan

Dus dat is wel de basis ook een beetje wat in dit topic wordt gezegd, niet toegeven aan je ( onzekere ) gedachten...vanavond ook maar bestellen dan, en stoppen met roken :p

Hoe gaat het bij jullie?

Ik vraag me af wat jullie mening is over het volgende:
Bij mij gaat het altijd een hele tijd goed maar dan toch 'sluipt' de onzekerheid er na een tijdje weer een beetje in en dan hangt het af van die dag hoe goed ik er mee om kan gaan en of ik me laat meeslepen of niet.
Wat veroorzaakt volgens jullie dat de onzekerheid op een gegeven moment terug sluipt? Waar heeft het mee te maken/waar komt het door/wat kun je er tegen doen?

quote:

Op vrijdag 18 maart 2011 14:30 schreef Surfergirl het volgende:
Hoe gaat het bij jullie?

Ik vraag me af wat jullie mening is over het volgende:
Bij mij gaat het altijd een hele tijd goed maar dan toch 'sluipt' de onzekerheid er na een tijdje weer een beetje in en dan hangt het af van die dag hoe goed ik er mee om kan gaan en of ik me laat meeslepen of niet.
Wat veroorzaakt volgens jullie dat de onzekerheid op een gegeven moment terug sluipt? Waar heeft het mee te maken/waar komt het door/wat kun je er tegen doen?

Ik denk dat zelfs als je je hebt neergelegd bij je irrationele gedachten en ze een plaats geeft, ze toch altijd weer terug kunnen komen. Het is geen gemakkelijk proces, en als je eraan gewend bent dan is het moeilijk om er echt voor de volle 100% vrede mee te hebben, hoeveel je je ook focust op jezelf, hoeveel boeken je ook leest en hoeveel afleiding je hebt buiten de reden van het irrationele.

Er kunnen verschillende oorzaken zijn. Of er zijn discussies die je eigenlijk liever niet had (zoals die rare uitspraak van Suesse's vriend handjevol posts geleden) waardoor je je weer even klote voelt, maar dan komt het toch weer goed.

Het kan ook zijn dat er issues buiten het irrationele zijn die op je uitwerken en wat je reflecteert op je eigen situatie. Soms is het moeilijk om tussen al dat gedoe door een juiste balans te vinden, en dan komen die gevoelens weer. Het is dan wel kunst om je er niet gek door te laten maken en proberen bij jezelf te blijven, juist op zulke momenten moet je de moed erin houden.

Wat mezelf betreft: de afgelopen tijd ging het goed met me. De laatste paar dagen ben ik weer een beetje tegen het irrationele aangekomen. Ik had al bijna een week niks van mijn vriendin gehoord. Ik deed mijn best volledig bij mezelf te blijven en was druk bezig met studeren, maar op den duur ging het toch aan me trekken. Ik stuurde meerdere berichtjes met de vraag hoe het met haar gaat, maar op een gegeven moment werd ik het zat en focuste ik me er niet meer op.

Vandaag kwam het irrationele een beetje in me los en stuurde ik haar een mail en sms met de vraag hoe het met haar gaat en of ze me intussen niet vergeten is. Ik kreeg vandaag respons. Haar internet heeft er een paar keer uitgelegen, en ze heeft me meerdere whatsapp berichtjes gestuurd met de vraag of ik wou skypen. Deze berichten heb ik echter nooit gekregen. Ik geloof dat er iets mis is met mijn whatsapp, dus ik heb hem even verwijderd en opnieuw geinstalleerd. Ze benadrukte dat ze elke dag aan me denkt en me heel graag weer wil spreken. Dus tsja, het lag niet aan mij....maar ja, is ook iets wat je je pas op het eind realiseert. Maandag is ze jarig. Zal een moeilijke dag worden, maar ik moet keihard werken vanwege een tentamen dinsdag, maar ik bel haar uiteraard gewoon. Daar hamerde ze ook nog op, anders kan ze haar verjaardag daar niet fatsoenlijk vieren.

Tussendoor vertelde mijn zusje me ook nog dat het niet goed gaat tussen haar en haar vriend. De kans is aanwezig dat het binnenkort uitgaat tussen hun. En hoe zeker ik ook probeerde over te komen door te benadrukken dat ze afstand moet nemen en nu even meer voor zichzelf moet leven in zo'n moeilijke situatie; ik reflecteerde haar relatieproblemen ook op mezelf door het feit dat ik door die stomme whatsapp mijn vriendin niet heb kunnen spreken. Uiteraard staan deze situaties los van elkaar. Maar ja, een prima voorbeeld van andere omgevingsinvloeden die kunnen meespelen in je irrationele gedachten. Ik doe trouwens wel mijn best mijn zusje door dik en dun te steunen. Hoe groot ze zich ook houdt, ik merk wel hoe moeilijk ze het er mee heeft, en dat kan ik gewoon niet aanzien. Ze kan prima voor zichzelf zorgen, maar ik zal voor haar klaarstaan als ze een schouder nodig heeft!

Doordat ik bijna elke dag thuis in de boeken hang verlies ik mijn concentratie een beetje. Gister had ik afgesproken met een vriendin en heb ik de rest van de dag veel in de trein gezeten, puur om er even uit te zijn. Van Arnhem, via Haarlem, Schiphol, Rotterdam en Breda terug naar Arnhem. Was wel even lekker Ik deed dat vroeger vaak, ik heb nu besloten om die treinendagjes weer nieuw leven in te blazen. Is een beetje in de vergetelheid geraakt sinds ik met mijn vriendin ben.

Verder veel onzekerheid over het vinden van een nieuwe baan, mijn tentamens, aankomend rijexamen. Veel onzekerheid, maar om eerlijk te zijn, als ik zou moeten kiezen....dan kies ik liever voor deze onzekerheden dan die over mijn vriendin. Want ik ben daardoor wel veel meer met mezelf bezig....het is gewoon een kwestie van doorzetten......en mijn vriendin zie ik over iets minder dan een maand weer in warmere oorden, dus dat moet gewoon goedkomen!

Straks lekker slapen en weer een heel weekend de boeken induiken....we gaan ervoor!

Ben er achter gekomen dat het zeker irrationeel was. Ook vreemd dat dit voorkwam in een week waarin ik hem niet heb gezien. Ik begin me af te vragen of die onzekere gevoelens niet voortkomen uit mijn liefde voor hem ipv andersom. Want als er zo overduidelijk niks aan de hand is vanuit hem naar mij, waar maak ik me dan druk om in vredesnaam.

Hee Surfergirl,

Als het bij mij een tijd goed gaat dan word ik ook weer wat onzekerder. Ik denk dat het komt door 1) de angst dat de relatie vanzelfsprekend wordt 2) je ergens toch verslaafd bent aan drama, omdat je daardoor op de een of andere manier het gevoel hebt dat je controle over de situatie hebt: met drama krijg je bevestiging, of dat nou positief of negatief is 3) Wat Volt zegt: ergens heb je niet geaccepteerd dat je die irrationele gevoelens nog hebt. En dat heeft weer te maken met mijn 2e punt, die irrationele gevoelens zijn een manier om controle over jezelf, hem en de algehele situatie te hebben.

Zie het als een afkickproces met terugvallen. Ik zal het even puntsgewijs vertellen, voor het overzicht.

1) Om af te kicken moet je stoppen met het gebruik van drugs (dus in dit geval irrationele gedachten).
2) Maar omdat je zo gewend bent aan dat 'lekkere' gevoel (in dit geval drama), is het heel moeilijk om te stoppen. Dat 'lekkere' gevoel geeft je controle over de situatie. Het gevoel dat je alles in de hand hebt.
3) Alleen: als je even geen drugs gebruikt (alles gaat goed tussen jou en je vriend(in), je laat de controle over de situatie los), dan voel je je rot (het gevoel dat dat niet kan, dat alles goed gaat!) 4) 4) Je lichaam en psyche reageren hierop door (weer) te willen gebruiken (in dit geval ruzie maken met/onzeker doen tegen vriend(in) om van dat rotgevoel af te komen.
5) Je wordt onzeker, omdat je lichaam/psyche hunkert naar drugs (irrationele gedachten)
6) Je kunt er vervolgens voor kiezen om niet te gebruiken (je stopt je irrationele gedachten, laat het rotgevoel er zijn en kan het na een tijdje loslaten), of je kunt ervoor kiezen om wel weer drugs te gebruiken (irrationele gedachten/onzekerheid toelaten en ruzie zoeken met je vriend(in)
7) Hoe langer je het volhoudt om de drugs (irrationele gedachten) te negeren, hoe makkelijker het na verloop van tijd wordt om drugs af te wijzen. Het verschilt alleen van persoon tot persoon hoe lang dit duurt. De een kan makkelijker en sneller afkicken dan de ander.
8) Wat alleen bij elk afkickproces wel een keertje voorkomt, is dat je een terugval krijgt. Dat is heel normaal. Twee stapjes terug, een stapje vooruit. Maar als je de wil hebt om af te kicken, dan zal het uiteindelijk goedkomen.

Eigenlijk een simpel verhaal, maar wat ik hiermee wil zeggen: je hebt een terugval omdat je de controle dat het drama je geeft mist, en dat is niet erg. Ga er niet tegen vechten, accepteer dat het even niet gaat en blijf tegen jezelf zeggen dat je er vroeg of laat mee om kan gaan. Ik zit op dit moment ook middenin het afkickproces. Nu een week geen ruzie gehad met vriend... supergoed, maar ergens voelt het heel onwennig. Dan wil ik die controle van het ruziemaken/het uiten van mijn onzekerheid (drugs) Maar ik houd mezelf voor dat ik door deze fase heen moet (ik voel me op dit moment afgevlakt, raar gevoel aangezien ik altijd zo emotioneel ben), dat het ontwenning is en dat ik me op een gegeven moment wel weer beter ga voelen. Eerder had dit gevoel me afgeschrikt, maar dat loslaten voelt ergens ook heel fijn!

Ja voor mij ook niet helemaal, want voor mij is het 'toegeven' aan hem dat ik me zo voel in welke vorm dan ook: ruzie/onzekerheid iets wat ik altijd zo veel mogelijk probeer te vermijden. Doe ik zelden. Ik heb ook NOOIT ruzie met hem. Soms zou ik wel willen dat we dat hadden, want ik vraag me af of het wel normaal is. We hebben wel eens kleine discussies maar nooit echt ruzie. Op de een of andere manier vind ik onze relatie ook 'te waardevol' om ruzie te maken over kleine dingen, grote dingen zijn er nog nooit echt voorgekomen.

Ik denk dat ik ergens ook hele hoge verwachtingen heb van een relatie, en het is bijna onmogelijk om daaraan te voldoen. Ik wou dat Floorjeno nog eens terug kwam haha.

Ruzie hoort in elke relatie thuis. We zijn allemaal verschillende mensen met verschillende wensen, verlangens en minder leuke eigenschappen. En soms kan dat botsen, maar als je eenmaal ruzie hebt, en een periode van afkoeling hebt gehad, dan ga je je beiden realiseren dat er ook rationeel over valt te praten en dat je ondanks alles niet zonder elkaar kunt. Ruzies kunnen een relatie scherp houden. Althans....dat ik vind ik. Ware het niet dat veel van de ruzies die wij hebben gehad hun roots vonden in mijn irrationele gedachtegang, en dat is iets waar ik gewoon veel beter op moet letten in de toekomst. Tegelijkertijd zie ik wel in dat onze ruzies en discussies ook een typisch gevalletje van karakterbotsing zijn, omdat we gewoon zo verschillend zijn. Ik zie ook in dat zij niet perfect is, en voor mij geldt hetzelfde. Als je maar weet wat je aan elkaar hebt, en dat is belangrijk.

Ik snap de visie van Suesse wel. Dat gevoel maak ik nu ook enigszins door. Na een periode van stabiliteit toch weer het gevoel krijgen dat er iets niet in de haak is, en dat je daar op in wilt springen. Gelukkig heb ik die irrationele gedachten voor een deel voor mezelf kunnen houden, behalve dan dat gedoe van vorige week, ook al heb ik dat in beginsel wel een plaats kunnen geven. Maar mijn houding wordt wel steeds afwachtender, en door haar gewoon regelmatig te laten weten dat ik van haar hou ga ik er maar gewoon van uit dat alles goed komt en we over 3 weken een heerlijke vakantie hebben samen. Niks is zeker.....

Te erg gewoon hoe ik mezelf gek kan maken. Ik heb me nu in mijn hoofd gehaald dat, iedere keer als ik het idee heb dat er 'iets is' en er vanuit mijn vriend helemaal niks is, het dan misschien vanuit mij komt. Dat ik onbewust niet meer super verliefd ben op hem of zo? Ik weet het ook niet meer.

Surfergirl, lastig om daar antwoord op te geven maar haal je nu niet 2 dingen door elkaar? Die onzekerheid komt vanuit jezelf, maar zegt dat wat over je gevoelens voor hem positief/negatief? In mijn situatie was ik heel erg gek op haar en juist daarom dacht ik steeds dat er 'iets' was...

Ja dat heb ik ook, juist omdat ik gek op haar ben borrelt er vanalles (irrationeel) naar boven. Als ik me helder voel, dan zie ik juist weer de dingen die minder leuk zijn aan haar en de relatie in zijn algemeen. Die juiste balans vinden blijft moeilijk. Maar ik denk niet dat er sprake is van verlies van gevoelens, eerder van stabiliteit in de gevoelens. Net als wat ze zeggen van verliefdheid, dat dat gevoel op een gegeven moment omslaat naar "houden van".

Maar ja...kan me ook vergissen. Kan vanalles zijn....

Het brein he....

Er wordt niet meer zo vaak geupdate hier, betekent dat dat alles goed gaat bij jullie?

Ja hier gaat het ook wel goed

Gelukkig! Ik ben ook erg benieuwd naar Suesse? Nog ruzies gehad? Hoe sta je nu in de relatie?

Met mij gaat het wel goed. Het is nog steeds een strijd om iedere dag voor mezelf te kiezen. Zo merk ik de laatste tijd dat hij wat minder moeite doet voor mij en zich erg lui opstelt tegenover de relatie. Maar op dit moment heb ik het eigenlijk te druk met belangrijkere dingen om me hier zorgen over te maken. Ik wil hem eigenlijk laten 'voelen' dat ik wat koeler doe zodat hij zich misschien realiseert dat hij ook wat moeite moet doen.

Hoi allemaal!

Met mij gaat het nu wel goed. De afgelopen weken waren weer wat minder, en mijn vriend en ik hebben toen besloten dat het beter is dat ik met een psycholoog ga praten. Ik loop gewoon tegen teveel dingen aan (niet alleen op relationeel gebied) en ik wil helderheid in mijn hoofd. Zo gezegd zo gedaan, verwijsbrief gekregen van de dokter en gisteren had ik mijn eerste afspraak. En dat was echt zo fijn! Voel me nu al beter.

Hele aardige psycholoog, grappig en de omgeving waar we gesprekken hebben is ook heel fijn. Het voelt heel goed en ben blij dat ik die stap gezet heb. Gisteravond wilde mijn vriend alles weten, hij is erg trots op me. Eerst wilde ik niet teveel in details treden (beetje bang dat we anders weer ruzie zouden krijgen als ik dingen zou vertellen die hij opzich allang weet, maar wat toch elke keer niet zo fijn is om te horen) maar uiteindelijk toch besloten om het er over te hebben. Gewoon op een normale toon en zonder verwijten.

Het was een heel goed gesprek waardoor ik ook weer meer inzicht in de situatie heb gekregen. Bijvoorbeeld waarom ik onzeker kan worden van hem en waarom ik soms het gevoel krijg dat hij mij als vanzelfsprekend ziet. Mijn vriend kan zichzelf héél goed vermaken, TE goed zoals hij gisteren zei. Echt dingen doen hoeft van hem niet zo nodig en als ik iets wil doen, dan moet ik dat zeggen. Dat wist ik al van hem, maar gisteren hebben we het er goed over gehad. Ik heb gezegd dat ik nu eenmaal wel graag dingen doe, en dat het voor mij als een soort van 'afwijzing' voelde als hij ergens geen zin in had. Ik betrok het heel erg op mezelf, dat hij geen dingen met mij wilde doen (vindt ie me wel leuk genoeg?), maar nu zie ik dat hij zo in elkaar zit.

En daar moet wel echt iets aan gedaan worden, want ik vind het zo jammer dat hij dat niet echt in zich heeft. Ik denk dat mijn boosheid daar ook een beetje mee te maken heeft: ik kan er juist niet zo goed tegen als ik de hele dag binnen zit en het gevoel heb dat ik een dag daarmee heb weggegooid. Dan voel ik me 'kriebelig'. En dat is erg handig als je een vriendje hebt die zo'n huismus is Wil zo graag leuke dingen doen met hem. Hoe dan ook, ik ga hem wat meer pushen en hij zal ook zijn best doen. Want ik heb wel gezegd: ik vind het prima dat je zo bent, en ik wil ook graag het initiatief nemen, maar ik zou wel willen dat jij mij daarin gaat aanvoelen en mij ook eens ergens mee naartoe neemt. Ik weiger gewoon om hierin constant het voortouw te nemen, want dat schiet niet op. We moeten beiden water bij de wijn in bepaalde situaties en dit is zijn situatie.

Surfergirl (en de rest): ik kan je aanraden om ook met iemand te gaan praten. En koel doen is oke, maar daar word je zo moe van op den duur. Probeer op een normale, niet verwijtende toon tegen je vriend te zeggen wat je dwarszit. Ik vind dat ook nog steeds eng, maar als je gewoon rustig met hem praat dan is dat geen zeuren. Ik denk juist dat je vriend respect voor je krijgt als je op een 'volwassen' manier met hem praat.

Mooi verhaal Suesse. Wel goed dat je inziet dat het van 2 kanten moet komen, en hij zelf ook inziet dat niet alles zo vanzelfsprekend is als het lijkt.

Ik voel me nu dichter bij mezelf dan ooit, en dat straal ik ook als zodanig uit. Zoals ik een paar posts eerder ook zei ga ik daardoor ook de mindere dingen aan onze relatie inzien. Tegelijkertijd merk ik dat een verbeterde uitstraling ook aandacht van anderen trekt. Ik heb in 1 weekend tot 2 keer toe meer dan gewone aandacht van vrouwen gehad, maar met knikkende knieën gaf ik aan dat ik al iemand heb en heel veel van haar hou. Het was raar om mee te maken, maar het sterkte me tegelijkertijd ook wel. Ik heb mijn vriendin het hele verhaal ook verteld en tegelijkertijd op zo'n subtiel mogelijke wijze uitgelegd dat me bepaalde dingen dwarszitten.

Gelukkig begreep ze het helemaal en ziet ze zelf ook in dat we allebei een beetje schuldig zijn aan de foute balans in onze relatie, dus zijn we het er ook unaniem over eens dat we ons best gaan doen een nieuwe start te maken. Ik heb mijn verwachtingspatroon op 0 gezet wat de vakantie betreft, eerst even kijken of de "klik" er nog is. Maar verder ga ik me er zo min mogelijk mee bezig houden. OK, ik geef eerlijk toe....toen ze zei dat mijn verhaal haar toch best jaloers maakte gaf me dat best een kick, maar ja...ben ook maar een mens

Oh, en ik heb mijn rijbewijs gehaald vandaag....

Life's pretty good op het moment......

Ook een mooi verhaal van jou Flyib! Geniet van die aandacht van andere vrouwen, dat mag best! Natuurlijk geen misbruik van maken maar je begrijpt wel wat ik bedoel. Het geeft je zelfvertrouwen en dat kan je relatie echt een boost geven omdat je o.a. daardoor lekker in je vel zit. Grappig eigenlijk hé... dat je omgeving het metéén oppikt als je geen vertrouwen hebt of juist wel.

Door het gesprek van gister met mijn vriend zie ik ook de wat mindere dingen vanuit zijn kant. Ik dacht altijd dat alles aan mij lag, dat ik iets 'fout' deed, maar door dat hij min of meer toegaf dat hij zichzelf TE goed vermaakt wist ik dat als ik voel dat er iets niet klopt, dat vaak ook zo is. Punt is alleen dat ik tot gister niet precies wist waar het aan lag en nu wel (denk ik). Zullen ongetwijfeld nog andere factoren meespelen waar ik nog geen weet van heb, maar nu ik een beetje een idee heb ben ik al stukken rustiger en heb ik meer vertrouwen in ons. Hij maakt ook fouten en is niet 'heilig', en dat zie ik nu beetje bij bij beetje in. Jij ziet dat nu ook bij je vriendin en hoe gek het dus ook klinkt, dat is goed. Nu zul je jezelf steeds meer op een gelijk voetstuk gaan plaatsen

Enneh... GEFELICITEEEERD met je rijbewijs Heeft ongetwijfeld ook te maken met de nieuwe jij!

Thanx Suesse!

Ja inderdaad, ik heb mezelf behoorlijk versterkt en dat zorgt ervoor dat sommige dingen veel beter verlopen dan voorheen. Ik heb vertrouwen in mezelf en haal daar ook gewoon eigenwaarde uit. En dat voelt best goed. Dat onschuldige flirten en aanbiedingen van andere vrouwen heeft me alleen nog maar bewuster gemaakt van de wereld om me heen, die eindigt gelukkig niet bij mijn vriendin, en het is toch mooi om dat nu in te zien en ook te erkennen.

Wel mooi dat jij nu een beetje in die zelfde fase zit. Door het vervagen van de irrationele gedachten komt de waarheid naar boven, dat maakt je ook veel sterker. En het geeft natuurlijk ook de kracht om aan het 1 en ander te werken, zodat de relatie op een waardige manier sterker wordt, zonder elkaar naar een bepaald niveau te tillen.

We worden onafhankelijk

Nou ja, niet echt een terugval. Meer een gedachte die er is bijgekomen.

Ik had al een tijdje het idee dat mijn vriendin in India ontzettend gelukkig is. Dat straalt ze uit in haar foto's, blogs, maar ook in haar stem als ik haar spreek.

Nou sprak ik haar heel even via whatsapp en gaf ze aan dat de gedachte aan het idee dat ze deze week weggaat van haar omgeving en haar schoolkinderen haar angstig maakt voor haar leven in Nederland. Ze ziet het totaal niet zitten om weg te gaan, want ze heeft nu echt het idee dat haar leven hierna alleen maar saai zal zijn.

Ik kon er weinig meer op zeggen dan het idee dat zij gewoon moet proberen nog zoveel mogelijk uit het leven te halen zolang het kan, ze is immers nog maar 23.

Ik loop al een tijdje rond met twijfels over ons, een automatisch gegeven wat er in is gekomen sinds ik haar min of meer heb losgelaten. Ik word later dit jaar 30, ik heb eindelijk het gevoel dat mijn leven een beetje vooruitkomt, wat ook automatisch met zich meebrengt dat er bepaalde gevoelens en behoeftes zijn waarvan ik graag zie dat mijn partner zich daar ook in kan vinden. Met andere woorden: settelen, kinderen krijgen enz....het hele huisjeboompjebeestje plaatje.

Voor mijn gevoel is mijn vriendin zodanig veranderd dat ik eigenlijk het idee heb dat we niet meer op 1 lijn zitten qua behoeften, waardoor ik begin te twijfelen of wij nog wel met elkaar verder kunnen na de vakantie. 23 en bijna 30 is misschien op papier geen groot leeftijdsverschil, maar als het erop aankomt merk ik toch wel dat het parten kan spelen.

Misschien draaf ik teveel door. Het zou best kunnen dat ze de draad prima weer prima op kan pakken en dezelfde ideeën heeft als mij, maar het is niet iets waar ik op reken. En al helemaal niet na alle ervaringen die India haar heeft gegeven. Voor mijn gevoel moet ze zich niet aan iets of iemand binden, maar gewoon lekker leven, als ze wilt dat haar leven straks in NL niet te saai wordt....

Ik voel me er aan de ene kant ongemakkelijk over, want ik hou gewoon heel veel van haar, maar ik erken tegelijkertijd wel dat onze relatie alle kanten op kan gaan, ook richting een eindstation. Het is sowieso iets waar we in Maleisië wel uitgebreid over zullen praten, maar verder probeer ik mijn verwachtingspatroon nog lager te zetten, richting -20 of zo.....want ik weet ook even niet meer hoe het verder zal gaan.

Rare situatie als ik het vergelijk met 2 maanden geleden....maar ja.....ik zie nu ook in dat ik niet meer de jongste ben.......

Mag ik me hier ook melden?

Ik denk dat je een beetje doordraaft Flyib. Kijk eerst nou maar hoe het is als jullie elkaar weer zien. Tuurlijk kan het zijn dat er wat verandert is, maar jullie zijn ten slotte twee maanden zonder elkaar geweest dus het zal sowieso wel even gek zijn in het begin. Dan moeten jullie weer aan elkaar wennen.

En welkom Flew! Vertel eens

Je hebt gelijk Suesse. Ik zie er eigenlijk ook wel een beetje tegenop om haar weer te zien, maar misschien is dat gewoon een irrationele gedachte die er van uitgaat dat er verder weinig meer is tussen ons. Ik was vandaag uit eten geweest met haar broertje, en toen ik hem het verhaal uitlegde zei hij ook dat ik me verder niks in mijn hoofd moet halen als nog niks zeker is. Gewoon afwachten, dat doen we dan maar.........

Welkom Flew!!

Precies, gewoon afwachten. Meer kun je niet doen, je kunt ten slotte haar gedachten niet beheersen. Ik zit nu ook weer even in zo'n periode dat ik denk dat mijn vriend afstandelijk doet. Maar ik weet ondertussen van mezelf dat ik op dat gebied dan snel een tunnelvisie ontwikkel. Dan denk ik bij het minste of geringste te zien dat hij me niet meer wil. Ik kijk eerst naar het negatiefste. Wat ik vergeet is om naar de dingen te kijken die wél leuk aan hem zijn. Ik probeer mezelf hier in te trainen. Als ik merk dat de gedachte 'ohjee, hij neemt afstand, volgens mij gaat hij het binnenkort uitmaken' de overhand probeert te krijgen, zeg ik tegen mezelf dat ik het moet loslaten. Want als ik me in hem ga vastbijten dan jaag ik hem juist weg. En als hij mij niet meer wil, dan is dat jammer maar dan had dat kennelijk zo moeten zijn. Alles gebeurt met een reden! Ben ervan overtuigd dat het universum de juiste dingen voor me doet