Extreme Onzekerheid 02

Hoe gaat het bij jullie?

Ik vraag me af wat jullie mening is over het volgende:
Bij mij gaat het altijd een hele tijd goed maar dan toch 'sluipt' de onzekerheid er na een tijdje weer een beetje in en dan hangt het af van die dag hoe goed ik er mee om kan gaan en of ik me laat meeslepen of niet.
Wat veroorzaakt volgens jullie dat de onzekerheid op een gegeven moment terug sluipt? Waar heeft het mee te maken/waar komt het door/wat kun je er tegen doen?

quote:

Op vrijdag 18 maart 2011 14:30 schreef Surfergirl het volgende:
Hoe gaat het bij jullie?

Ik vraag me af wat jullie mening is over het volgende:
Bij mij gaat het altijd een hele tijd goed maar dan toch 'sluipt' de onzekerheid er na een tijdje weer een beetje in en dan hangt het af van die dag hoe goed ik er mee om kan gaan en of ik me laat meeslepen of niet.
Wat veroorzaakt volgens jullie dat de onzekerheid op een gegeven moment terug sluipt? Waar heeft het mee te maken/waar komt het door/wat kun je er tegen doen?

Ik denk dat zelfs als je je hebt neergelegd bij je irrationele gedachten en ze een plaats geeft, ze toch altijd weer terug kunnen komen. Het is geen gemakkelijk proces, en als je eraan gewend bent dan is het moeilijk om er echt voor de volle 100% vrede mee te hebben, hoeveel je je ook focust op jezelf, hoeveel boeken je ook leest en hoeveel afleiding je hebt buiten de reden van het irrationele.

Er kunnen verschillende oorzaken zijn. Of er zijn discussies die je eigenlijk liever niet had (zoals die rare uitspraak van Suesse's vriend handjevol posts geleden) waardoor je je weer even klote voelt, maar dan komt het toch weer goed.

Het kan ook zijn dat er issues buiten het irrationele zijn die op je uitwerken en wat je reflecteert op je eigen situatie. Soms is het moeilijk om tussen al dat gedoe door een juiste balans te vinden, en dan komen die gevoelens weer. Het is dan wel kunst om je er niet gek door te laten maken en proberen bij jezelf te blijven, juist op zulke momenten moet je de moed erin houden.

Wat mezelf betreft: de afgelopen tijd ging het goed met me. De laatste paar dagen ben ik weer een beetje tegen het irrationele aangekomen. Ik had al bijna een week niks van mijn vriendin gehoord. Ik deed mijn best volledig bij mezelf te blijven en was druk bezig met studeren, maar op den duur ging het toch aan me trekken. Ik stuurde meerdere berichtjes met de vraag hoe het met haar gaat, maar op een gegeven moment werd ik het zat en focuste ik me er niet meer op.

Vandaag kwam het irrationele een beetje in me los en stuurde ik haar een mail en sms met de vraag hoe het met haar gaat en of ze me intussen niet vergeten is. Ik kreeg vandaag respons. Haar internet heeft er een paar keer uitgelegen, en ze heeft me meerdere whatsapp berichtjes gestuurd met de vraag of ik wou skypen. Deze berichten heb ik echter nooit gekregen. Ik geloof dat er iets mis is met mijn whatsapp, dus ik heb hem even verwijderd en opnieuw geinstalleerd. Ze benadrukte dat ze elke dag aan me denkt en me heel graag weer wil spreken. Dus tsja, het lag niet aan mij....maar ja, is ook iets wat je je pas op het eind realiseert. Maandag is ze jarig. Zal een moeilijke dag worden, maar ik moet keihard werken vanwege een tentamen dinsdag, maar ik bel haar uiteraard gewoon. Daar hamerde ze ook nog op, anders kan ze haar verjaardag daar niet fatsoenlijk vieren.

Tussendoor vertelde mijn zusje me ook nog dat het niet goed gaat tussen haar en haar vriend. De kans is aanwezig dat het binnenkort uitgaat tussen hun. En hoe zeker ik ook probeerde over te komen door te benadrukken dat ze afstand moet nemen en nu even meer voor zichzelf moet leven in zo'n moeilijke situatie; ik reflecteerde haar relatieproblemen ook op mezelf door het feit dat ik door die stomme whatsapp mijn vriendin niet heb kunnen spreken. Uiteraard staan deze situaties los van elkaar. Maar ja, een prima voorbeeld van andere omgevingsinvloeden die kunnen meespelen in je irrationele gedachten. Ik doe trouwens wel mijn best mijn zusje door dik en dun te steunen. Hoe groot ze zich ook houdt, ik merk wel hoe moeilijk ze het er mee heeft, en dat kan ik gewoon niet aanzien. Ze kan prima voor zichzelf zorgen, maar ik zal voor haar klaarstaan als ze een schouder nodig heeft!

Doordat ik bijna elke dag thuis in de boeken hang verlies ik mijn concentratie een beetje. Gister had ik afgesproken met een vriendin en heb ik de rest van de dag veel in de trein gezeten, puur om er even uit te zijn. Van Arnhem, via Haarlem, Schiphol, Rotterdam en Breda terug naar Arnhem. Was wel even lekker Ik deed dat vroeger vaak, ik heb nu besloten om die treinendagjes weer nieuw leven in te blazen. Is een beetje in de vergetelheid geraakt sinds ik met mijn vriendin ben.

Verder veel onzekerheid over het vinden van een nieuwe baan, mijn tentamens, aankomend rijexamen. Veel onzekerheid, maar om eerlijk te zijn, als ik zou moeten kiezen....dan kies ik liever voor deze onzekerheden dan die over mijn vriendin. Want ik ben daardoor wel veel meer met mezelf bezig....het is gewoon een kwestie van doorzetten......en mijn vriendin zie ik over iets minder dan een maand weer in warmere oorden, dus dat moet gewoon goedkomen!

Straks lekker slapen en weer een heel weekend de boeken induiken....we gaan ervoor!

Ben er achter gekomen dat het zeker irrationeel was. Ook vreemd dat dit voorkwam in een week waarin ik hem niet heb gezien. Ik begin me af te vragen of die onzekere gevoelens niet voortkomen uit mijn liefde voor hem ipv andersom. Want als er zo overduidelijk niks aan de hand is vanuit hem naar mij, waar maak ik me dan druk om in vredesnaam.

Hee Surfergirl,

Als het bij mij een tijd goed gaat dan word ik ook weer wat onzekerder. Ik denk dat het komt door 1) de angst dat de relatie vanzelfsprekend wordt 2) je ergens toch verslaafd bent aan drama, omdat je daardoor op de een of andere manier het gevoel hebt dat je controle over de situatie hebt: met drama krijg je bevestiging, of dat nou positief of negatief is 3) Wat Volt zegt: ergens heb je niet geaccepteerd dat je die irrationele gevoelens nog hebt. En dat heeft weer te maken met mijn 2e punt, die irrationele gevoelens zijn een manier om controle over jezelf, hem en de algehele situatie te hebben.

Zie het als een afkickproces met terugvallen. Ik zal het even puntsgewijs vertellen, voor het overzicht.

1) Om af te kicken moet je stoppen met het gebruik van drugs (dus in dit geval irrationele gedachten).
2) Maar omdat je zo gewend bent aan dat 'lekkere' gevoel (in dit geval drama), is het heel moeilijk om te stoppen. Dat 'lekkere' gevoel geeft je controle over de situatie. Het gevoel dat je alles in de hand hebt.
3) Alleen: als je even geen drugs gebruikt (alles gaat goed tussen jou en je vriend(in), je laat de controle over de situatie los), dan voel je je rot (het gevoel dat dat niet kan, dat alles goed gaat!) 4) 4) Je lichaam en psyche reageren hierop door (weer) te willen gebruiken (in dit geval ruzie maken met/onzeker doen tegen vriend(in) om van dat rotgevoel af te komen.
5) Je wordt onzeker, omdat je lichaam/psyche hunkert naar drugs (irrationele gedachten)
6) Je kunt er vervolgens voor kiezen om niet te gebruiken (je stopt je irrationele gedachten, laat het rotgevoel er zijn en kan het na een tijdje loslaten), of je kunt ervoor kiezen om wel weer drugs te gebruiken (irrationele gedachten/onzekerheid toelaten en ruzie zoeken met je vriend(in)
7) Hoe langer je het volhoudt om de drugs (irrationele gedachten) te negeren, hoe makkelijker het na verloop van tijd wordt om drugs af te wijzen. Het verschilt alleen van persoon tot persoon hoe lang dit duurt. De een kan makkelijker en sneller afkicken dan de ander.
8) Wat alleen bij elk afkickproces wel een keertje voorkomt, is dat je een terugval krijgt. Dat is heel normaal. Twee stapjes terug, een stapje vooruit. Maar als je de wil hebt om af te kicken, dan zal het uiteindelijk goedkomen.

Eigenlijk een simpel verhaal, maar wat ik hiermee wil zeggen: je hebt een terugval omdat je de controle dat het drama je geeft mist, en dat is niet erg. Ga er niet tegen vechten, accepteer dat het even niet gaat en blijf tegen jezelf zeggen dat je er vroeg of laat mee om kan gaan. Ik zit op dit moment ook middenin het afkickproces. Nu een week geen ruzie gehad met vriend... supergoed, maar ergens voelt het heel onwennig. Dan wil ik die controle van het ruziemaken/het uiten van mijn onzekerheid (drugs) Maar ik houd mezelf voor dat ik door deze fase heen moet (ik voel me op dit moment afgevlakt, raar gevoel aangezien ik altijd zo emotioneel ben), dat het ontwenning is en dat ik me op een gegeven moment wel weer beter ga voelen. Eerder had dit gevoel me afgeschrikt, maar dat loslaten voelt ergens ook heel fijn!

Ja voor mij ook niet helemaal, want voor mij is het 'toegeven' aan hem dat ik me zo voel in welke vorm dan ook: ruzie/onzekerheid iets wat ik altijd zo veel mogelijk probeer te vermijden. Doe ik zelden. Ik heb ook NOOIT ruzie met hem. Soms zou ik wel willen dat we dat hadden, want ik vraag me af of het wel normaal is. We hebben wel eens kleine discussies maar nooit echt ruzie. Op de een of andere manier vind ik onze relatie ook 'te waardevol' om ruzie te maken over kleine dingen, grote dingen zijn er nog nooit echt voorgekomen.

Ik denk dat ik ergens ook hele hoge verwachtingen heb van een relatie, en het is bijna onmogelijk om daaraan te voldoen. Ik wou dat Floorjeno nog eens terug kwam haha.

Ruzie hoort in elke relatie thuis. We zijn allemaal verschillende mensen met verschillende wensen, verlangens en minder leuke eigenschappen. En soms kan dat botsen, maar als je eenmaal ruzie hebt, en een periode van afkoeling hebt gehad, dan ga je je beiden realiseren dat er ook rationeel over valt te praten en dat je ondanks alles niet zonder elkaar kunt. Ruzies kunnen een relatie scherp houden. Althans....dat ik vind ik. Ware het niet dat veel van de ruzies die wij hebben gehad hun roots vonden in mijn irrationele gedachtegang, en dat is iets waar ik gewoon veel beter op moet letten in de toekomst. Tegelijkertijd zie ik wel in dat onze ruzies en discussies ook een typisch gevalletje van karakterbotsing zijn, omdat we gewoon zo verschillend zijn. Ik zie ook in dat zij niet perfect is, en voor mij geldt hetzelfde. Als je maar weet wat je aan elkaar hebt, en dat is belangrijk.

Ik snap de visie van Suesse wel. Dat gevoel maak ik nu ook enigszins door. Na een periode van stabiliteit toch weer het gevoel krijgen dat er iets niet in de haak is, en dat je daar op in wilt springen. Gelukkig heb ik die irrationele gedachten voor een deel voor mezelf kunnen houden, behalve dan dat gedoe van vorige week, ook al heb ik dat in beginsel wel een plaats kunnen geven. Maar mijn houding wordt wel steeds afwachtender, en door haar gewoon regelmatig te laten weten dat ik van haar hou ga ik er maar gewoon van uit dat alles goed komt en we over 3 weken een heerlijke vakantie hebben samen. Niks is zeker.....

Te erg gewoon hoe ik mezelf gek kan maken. Ik heb me nu in mijn hoofd gehaald dat, iedere keer als ik het idee heb dat er 'iets is' en er vanuit mijn vriend helemaal niks is, het dan misschien vanuit mij komt. Dat ik onbewust niet meer super verliefd ben op hem of zo? Ik weet het ook niet meer.

Surfergirl, lastig om daar antwoord op te geven maar haal je nu niet 2 dingen door elkaar? Die onzekerheid komt vanuit jezelf, maar zegt dat wat over je gevoelens voor hem positief/negatief? In mijn situatie was ik heel erg gek op haar en juist daarom dacht ik steeds dat er 'iets' was...

Ja dat heb ik ook, juist omdat ik gek op haar ben borrelt er vanalles (irrationeel) naar boven. Als ik me helder voel, dan zie ik juist weer de dingen die minder leuk zijn aan haar en de relatie in zijn algemeen. Die juiste balans vinden blijft moeilijk. Maar ik denk niet dat er sprake is van verlies van gevoelens, eerder van stabiliteit in de gevoelens. Net als wat ze zeggen van verliefdheid, dat dat gevoel op een gegeven moment omslaat naar "houden van".

Maar ja...kan me ook vergissen. Kan vanalles zijn....

Het brein he....

Er wordt niet meer zo vaak geupdate hier, betekent dat dat alles goed gaat bij jullie?

Ja hier gaat het ook wel goed

Gelukkig! Ik ben ook erg benieuwd naar Suesse? Nog ruzies gehad? Hoe sta je nu in de relatie?

Met mij gaat het wel goed. Het is nog steeds een strijd om iedere dag voor mezelf te kiezen. Zo merk ik de laatste tijd dat hij wat minder moeite doet voor mij en zich erg lui opstelt tegenover de relatie. Maar op dit moment heb ik het eigenlijk te druk met belangrijkere dingen om me hier zorgen over te maken. Ik wil hem eigenlijk laten 'voelen' dat ik wat koeler doe zodat hij zich misschien realiseert dat hij ook wat moeite moet doen.

Hoi allemaal!

Met mij gaat het nu wel goed. De afgelopen weken waren weer wat minder, en mijn vriend en ik hebben toen besloten dat het beter is dat ik met een psycholoog ga praten. Ik loop gewoon tegen teveel dingen aan (niet alleen op relationeel gebied) en ik wil helderheid in mijn hoofd. Zo gezegd zo gedaan, verwijsbrief gekregen van de dokter en gisteren had ik mijn eerste afspraak. En dat was echt zo fijn! Voel me nu al beter.

Hele aardige psycholoog, grappig en de omgeving waar we gesprekken hebben is ook heel fijn. Het voelt heel goed en ben blij dat ik die stap gezet heb. Gisteravond wilde mijn vriend alles weten, hij is erg trots op me. Eerst wilde ik niet teveel in details treden (beetje bang dat we anders weer ruzie zouden krijgen als ik dingen zou vertellen die hij opzich allang weet, maar wat toch elke keer niet zo fijn is om te horen) maar uiteindelijk toch besloten om het er over te hebben. Gewoon op een normale toon en zonder verwijten.

Het was een heel goed gesprek waardoor ik ook weer meer inzicht in de situatie heb gekregen. Bijvoorbeeld waarom ik onzeker kan worden van hem en waarom ik soms het gevoel krijg dat hij mij als vanzelfsprekend ziet. Mijn vriend kan zichzelf héél goed vermaken, TE goed zoals hij gisteren zei. Echt dingen doen hoeft van hem niet zo nodig en als ik iets wil doen, dan moet ik dat zeggen. Dat wist ik al van hem, maar gisteren hebben we het er goed over gehad. Ik heb gezegd dat ik nu eenmaal wel graag dingen doe, en dat het voor mij als een soort van 'afwijzing' voelde als hij ergens geen zin in had. Ik betrok het heel erg op mezelf, dat hij geen dingen met mij wilde doen (vindt ie me wel leuk genoeg?), maar nu zie ik dat hij zo in elkaar zit.

En daar moet wel echt iets aan gedaan worden, want ik vind het zo jammer dat hij dat niet echt in zich heeft. Ik denk dat mijn boosheid daar ook een beetje mee te maken heeft: ik kan er juist niet zo goed tegen als ik de hele dag binnen zit en het gevoel heb dat ik een dag daarmee heb weggegooid. Dan voel ik me 'kriebelig'. En dat is erg handig als je een vriendje hebt die zo'n huismus is Wil zo graag leuke dingen doen met hem. Hoe dan ook, ik ga hem wat meer pushen en hij zal ook zijn best doen. Want ik heb wel gezegd: ik vind het prima dat je zo bent, en ik wil ook graag het initiatief nemen, maar ik zou wel willen dat jij mij daarin gaat aanvoelen en mij ook eens ergens mee naartoe neemt. Ik weiger gewoon om hierin constant het voortouw te nemen, want dat schiet niet op. We moeten beiden water bij de wijn in bepaalde situaties en dit is zijn situatie.

Surfergirl (en de rest): ik kan je aanraden om ook met iemand te gaan praten. En koel doen is oke, maar daar word je zo moe van op den duur. Probeer op een normale, niet verwijtende toon tegen je vriend te zeggen wat je dwarszit. Ik vind dat ook nog steeds eng, maar als je gewoon rustig met hem praat dan is dat geen zeuren. Ik denk juist dat je vriend respect voor je krijgt als je op een 'volwassen' manier met hem praat.

Mooi verhaal Suesse. Wel goed dat je inziet dat het van 2 kanten moet komen, en hij zelf ook inziet dat niet alles zo vanzelfsprekend is als het lijkt.

Ik voel me nu dichter bij mezelf dan ooit, en dat straal ik ook als zodanig uit. Zoals ik een paar posts eerder ook zei ga ik daardoor ook de mindere dingen aan onze relatie inzien. Tegelijkertijd merk ik dat een verbeterde uitstraling ook aandacht van anderen trekt. Ik heb in 1 weekend tot 2 keer toe meer dan gewone aandacht van vrouwen gehad, maar met knikkende knieën gaf ik aan dat ik al iemand heb en heel veel van haar hou. Het was raar om mee te maken, maar het sterkte me tegelijkertijd ook wel. Ik heb mijn vriendin het hele verhaal ook verteld en tegelijkertijd op zo'n subtiel mogelijke wijze uitgelegd dat me bepaalde dingen dwarszitten.

Gelukkig begreep ze het helemaal en ziet ze zelf ook in dat we allebei een beetje schuldig zijn aan de foute balans in onze relatie, dus zijn we het er ook unaniem over eens dat we ons best gaan doen een nieuwe start te maken. Ik heb mijn verwachtingspatroon op 0 gezet wat de vakantie betreft, eerst even kijken of de "klik" er nog is. Maar verder ga ik me er zo min mogelijk mee bezig houden. OK, ik geef eerlijk toe....toen ze zei dat mijn verhaal haar toch best jaloers maakte gaf me dat best een kick, maar ja...ben ook maar een mens

Oh, en ik heb mijn rijbewijs gehaald vandaag....

Life's pretty good op het moment......

Ook een mooi verhaal van jou Flyib! Geniet van die aandacht van andere vrouwen, dat mag best! Natuurlijk geen misbruik van maken maar je begrijpt wel wat ik bedoel. Het geeft je zelfvertrouwen en dat kan je relatie echt een boost geven omdat je o.a. daardoor lekker in je vel zit. Grappig eigenlijk hé... dat je omgeving het metéén oppikt als je geen vertrouwen hebt of juist wel.

Door het gesprek van gister met mijn vriend zie ik ook de wat mindere dingen vanuit zijn kant. Ik dacht altijd dat alles aan mij lag, dat ik iets 'fout' deed, maar door dat hij min of meer toegaf dat hij zichzelf TE goed vermaakt wist ik dat als ik voel dat er iets niet klopt, dat vaak ook zo is. Punt is alleen dat ik tot gister niet precies wist waar het aan lag en nu wel (denk ik). Zullen ongetwijfeld nog andere factoren meespelen waar ik nog geen weet van heb, maar nu ik een beetje een idee heb ben ik al stukken rustiger en heb ik meer vertrouwen in ons. Hij maakt ook fouten en is niet 'heilig', en dat zie ik nu beetje bij bij beetje in. Jij ziet dat nu ook bij je vriendin en hoe gek het dus ook klinkt, dat is goed. Nu zul je jezelf steeds meer op een gelijk voetstuk gaan plaatsen

Enneh... GEFELICITEEEERD met je rijbewijs Heeft ongetwijfeld ook te maken met de nieuwe jij!

Thanx Suesse!

Ja inderdaad, ik heb mezelf behoorlijk versterkt en dat zorgt ervoor dat sommige dingen veel beter verlopen dan voorheen. Ik heb vertrouwen in mezelf en haal daar ook gewoon eigenwaarde uit. En dat voelt best goed. Dat onschuldige flirten en aanbiedingen van andere vrouwen heeft me alleen nog maar bewuster gemaakt van de wereld om me heen, die eindigt gelukkig niet bij mijn vriendin, en het is toch mooi om dat nu in te zien en ook te erkennen.

Wel mooi dat jij nu een beetje in die zelfde fase zit. Door het vervagen van de irrationele gedachten komt de waarheid naar boven, dat maakt je ook veel sterker. En het geeft natuurlijk ook de kracht om aan het 1 en ander te werken, zodat de relatie op een waardige manier sterker wordt, zonder elkaar naar een bepaald niveau te tillen.

We worden onafhankelijk

Nou ja, niet echt een terugval. Meer een gedachte die er is bijgekomen.

Ik had al een tijdje het idee dat mijn vriendin in India ontzettend gelukkig is. Dat straalt ze uit in haar foto's, blogs, maar ook in haar stem als ik haar spreek.

Nou sprak ik haar heel even via whatsapp en gaf ze aan dat de gedachte aan het idee dat ze deze week weggaat van haar omgeving en haar schoolkinderen haar angstig maakt voor haar leven in Nederland. Ze ziet het totaal niet zitten om weg te gaan, want ze heeft nu echt het idee dat haar leven hierna alleen maar saai zal zijn.

Ik kon er weinig meer op zeggen dan het idee dat zij gewoon moet proberen nog zoveel mogelijk uit het leven te halen zolang het kan, ze is immers nog maar 23.

Ik loop al een tijdje rond met twijfels over ons, een automatisch gegeven wat er in is gekomen sinds ik haar min of meer heb losgelaten. Ik word later dit jaar 30, ik heb eindelijk het gevoel dat mijn leven een beetje vooruitkomt, wat ook automatisch met zich meebrengt dat er bepaalde gevoelens en behoeftes zijn waarvan ik graag zie dat mijn partner zich daar ook in kan vinden. Met andere woorden: settelen, kinderen krijgen enz....het hele huisjeboompjebeestje plaatje.

Voor mijn gevoel is mijn vriendin zodanig veranderd dat ik eigenlijk het idee heb dat we niet meer op 1 lijn zitten qua behoeften, waardoor ik begin te twijfelen of wij nog wel met elkaar verder kunnen na de vakantie. 23 en bijna 30 is misschien op papier geen groot leeftijdsverschil, maar als het erop aankomt merk ik toch wel dat het parten kan spelen.

Misschien draaf ik teveel door. Het zou best kunnen dat ze de draad prima weer prima op kan pakken en dezelfde ideeën heeft als mij, maar het is niet iets waar ik op reken. En al helemaal niet na alle ervaringen die India haar heeft gegeven. Voor mijn gevoel moet ze zich niet aan iets of iemand binden, maar gewoon lekker leven, als ze wilt dat haar leven straks in NL niet te saai wordt....

Ik voel me er aan de ene kant ongemakkelijk over, want ik hou gewoon heel veel van haar, maar ik erken tegelijkertijd wel dat onze relatie alle kanten op kan gaan, ook richting een eindstation. Het is sowieso iets waar we in Maleisië wel uitgebreid over zullen praten, maar verder probeer ik mijn verwachtingspatroon nog lager te zetten, richting -20 of zo.....want ik weet ook even niet meer hoe het verder zal gaan.

Rare situatie als ik het vergelijk met 2 maanden geleden....maar ja.....ik zie nu ook in dat ik niet meer de jongste ben.......

Mag ik me hier ook melden?

Ik denk dat je een beetje doordraaft Flyib. Kijk eerst nou maar hoe het is als jullie elkaar weer zien. Tuurlijk kan het zijn dat er wat verandert is, maar jullie zijn ten slotte twee maanden zonder elkaar geweest dus het zal sowieso wel even gek zijn in het begin. Dan moeten jullie weer aan elkaar wennen.

En welkom Flew! Vertel eens

Je hebt gelijk Suesse. Ik zie er eigenlijk ook wel een beetje tegenop om haar weer te zien, maar misschien is dat gewoon een irrationele gedachte die er van uitgaat dat er verder weinig meer is tussen ons. Ik was vandaag uit eten geweest met haar broertje, en toen ik hem het verhaal uitlegde zei hij ook dat ik me verder niks in mijn hoofd moet halen als nog niks zeker is. Gewoon afwachten, dat doen we dan maar.........

Welkom Flew!!

Precies, gewoon afwachten. Meer kun je niet doen, je kunt ten slotte haar gedachten niet beheersen. Ik zit nu ook weer even in zo'n periode dat ik denk dat mijn vriend afstandelijk doet. Maar ik weet ondertussen van mezelf dat ik op dat gebied dan snel een tunnelvisie ontwikkel. Dan denk ik bij het minste of geringste te zien dat hij me niet meer wil. Ik kijk eerst naar het negatiefste. Wat ik vergeet is om naar de dingen te kijken die wél leuk aan hem zijn. Ik probeer mezelf hier in te trainen. Als ik merk dat de gedachte 'ohjee, hij neemt afstand, volgens mij gaat hij het binnenkort uitmaken' de overhand probeert te krijgen, zeg ik tegen mezelf dat ik het moet loslaten. Want als ik me in hem ga vastbijten dan jaag ik hem juist weg. En als hij mij niet meer wil, dan is dat jammer maar dan had dat kennelijk zo moeten zijn. Alles gebeurt met een reden! Ben ervan overtuigd dat het universum de juiste dingen voor me doet