PDD [Autisme, Asperger, PDD-NOS] #74 De nieuwe Wajong

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 17:40 schreef von_Preussen het volgende:

[..]

Het is niet zo dat ik veel gezellige dingen doe (ik lees graag boeken, dat kan je beter niet zeggen) maar het is niet zo moeilijk om het gesprek om te buigen na een ander onderwerp.

Dat is mooi dat je dat kan.

Toch vind het hele goed dat je kennelijk wel omgang hebt met medestudenten, hopelijk ook tussen colleges door. Het is echt belangrijk.

Een studentenvereiniging zou helemaal prachtig zijn dat je dat kunt, maar dat heb ik nooit gedaan. (100 bruggen te ver wmb)

Maar het feit dat jij bewust bent van ASS wapent je ook weer voor straks als je de arbeidsmarkt op gaat. Je weet wrs wat je sterke en minder sterke kanten zijn.

Ik hoop niets anders dat je straks goed terecht komt in je werk maar ook privé.

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 17:44 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Dat is mooi dat je dat kan.

Toch vind het hele goed dat je kennelijk wel omgang hebt met medestudenten, hopelijk ook tussen colleges door. Het is echt belangrijk.

Laat ik wel eerlijk zijn, het komt niet uit mezelf. Maar als ik bijv. een groepsopdracht moet doen, dan ontwikkelt er zich naast het werk ook een vriendschappelijk contact. Dus met die mensen hou ik dan ook als de opdracht afgelopen is wel een (oppervlakkig) contact, dat als ik ze op een feest of college zie dan kan ik wel altijd leuk wat gesprekjes voeren.

quote:

Een studentenvereiniging zou helemaal prachtig zijn dat je dat kunt, maar dat heb ik nooit gedaan. (100 bruggen te ver wmb)

Ben ook lid van een studentenvereniging en doe regelmatig (maandelijks) dingen met mijn jaarclub. Soms vind ik het lastig om aan groepsgesprekken deel te nemen, maar als je je dan met de persoon naast je in gesprek begeeft dan is dat verder geen probleem. Achteraf gezien zou ik altijd weer lid worden van een studievereniging, vooral omdat je daardoor veel makkelijker contact maakt met anderen.

Moet er wel bij zeggen dat ik het op mijn voorwaarden doe, dus niet elke week 2x zuipen maar gewoon wanneer ik er zin in heb. Daaromheen zit ik gewoon lekker rustig in mijn eentje op mijn kamer.

Ga ook regelmatig mee met de schietvereniging en heb dan een gezellige middag, vooral omdat we dan een gezamelijk interesse hebben waarover je een gesprek kunt voeren. Ik merk dat ik regelmatig ook bewondering oogst (tenminste, zo voelt het) omdat ik erg veel achtergrondinformatie over de vuurwapens, munitie, eventuele militaire tactieken etc. heb. Daar zie je erg duidelijk weer een aspect van autisme, het hebben van een fiep, in terug.

quote:

Maar het feit dat jij bewust bent van ASS wapent je ook weer voor straks als je de arbeidsmarkt op gaat. Je weet wrs wat je sterke en minder sterke kanten zijn.

Eigenlijk is het idd goed dat ik tijdens mijn studie op mijn bek ben gegaan en op onderzoek uit moest, zoals je aangeeft, als je je van je zwakke punten bewust ben kan je daar op de arbeidsmarkt op inspelen.

quote:

Ik hoop niets anders dat je straks goed terecht komt in je werk maar ook privé.

Dat hoop ik ook, qua werk denk ik nog wel dat het goed kan komen. En als de arbeidsmarkt mij geen kans geeft, dan kan ik altijd nog proberen via mijn netwerk iets te regelen zodat ik iig een eigen inkomen kan verdienen. Totdat ik de mogelijkheid heb om met een goed idee een eigen bedrijf te beginnen, want die vrijheidsdrang om de kapitein op mijn eigen schip (bedrijf) te zijn voel ik heel erg sterk. Komt mischien ook omdat ik uit een ondernemersfamilie kom.

Privé ben ik echter een stuk pessimistischer, want ik heb nog nooit een "echte" relatie gehad. Ben heel slecht in contact maken met vrouwen (behalve als we bijv. een groepsopdracht samen moeten doen), en zelfs als ze duidelijk signalen afgeven (naar je lachen, zwaaien, aan je zitten) dan merk ik nog niet eens dat er meer aan de hand is. En als ik dan toch een keertje iets door heb, of meer wil, dan "durf" ik niet de volgende stap te zetten omdat er een soort van weerstand is (bang voor psychologische intimiteit? fysieke intimiteit vind ik juist veel makkelijker).

En ik ben bang dat zich dat ook in de toekomst zo voortzet, aan de andere kant denk ik dat ik mischien helemaal niet geschikt ben om een relatie te voeren. Omdat ik toch wat "anders" ben en aan de ene kant wel de behoefte aan genegenheid heb (veel meer dan seks), maar aan de andere kant toch ook wel rust wil hebben en mijn plekje wat voor mij alleen is. Ik ben mij er terdege van bewust dat het een erg ambivalente houding is.

Hai.

Ik heb sinds gister de diagnose Aspergers, naast mijn diagnose ADD. Het uit zich vooral op een vervelende manier in sociale interactie, daarnaast heb ik er eigenlijk geen last van. Mijn probleem is dat ik alles over-denk. Ik evalueer elke situatie, hoe banaal deze ook is. Dit vaak vanuit een negatief oogpunt jegens mijzelf. Door het revalueren van situaties, is het erg lastig om mij 'neutral' of 'normaal' optelstelen naar vrienden, familie of in willekeurige sociale-situaties.

Ik ben dus nogal sociaal gehandicapt. Of eerder: ik leg teveel druk op alledaagse situaties. Als ik eenmaal opener naar iemand ben, dan gaat het mij ook prima af. Ik heb alleen enorm veel moeite met het tot stand brengen van zo'n connectie.

Derhalve lees ik graag even mee. Ook ben ik benieuwd of iemand misschien tips voor mij heeft, om dit 'probleem' aan te pakken.

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 19:46 schreef useraccount het volgende:
Hai.

Ik heb sinds gister de diagnose Aspergers, naast mijn diagnose ADD. Het uit zich vooral op een vervelende manier in sociale interactie, daarnaast heb ik er eigenlijk geen last van. Mijn probleem is dat ik alles over-denk. Ik evalueer elke situatie, hoe banaal deze ook is. Dit vaak vanuit een negatief oogpunt jegens mijzelf. Door het revalueren van situaties, is het erg lastig om mij 'neutral' of 'normaal' optelstelen naar vrienden, familie of in willekeurige sociale-situaties.

Ik ben dus nogal sociaal gehandicapt. Of eerder: ik leg teveel druk op alledaagse situaties. Als ik eenmaal opener naar iemand ben, dan gaat het mij ook prima af. Ik heb alleen enorm veel moeite met het tot stand brengen van zo'n connectie.

Derhalve lees ik graag even mee. Ook ben ik benieuwd of iemand misschien tips voor mij heeft, om dit 'probleem' aan te pakken.

'

Welkom hier

Helaas geen tips, heel herkenbaar wat je zegt verder

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 19:46 schreef useraccount het volgende:
Hai.

Ik heb sinds gister de diagnose Aspergers, naast mijn diagnose ADD. Het uit zich vooral op een vervelende manier in sociale interactie, daarnaast heb ik er eigenlijk geen last van. Mijn probleem is dat ik alles over-denk. Ik evalueer elke situatie, hoe banaal deze ook is. Dit vaak vanuit een negatief oogpunt jegens mijzelf. Door het revalueren van situaties, is het erg lastig om mij 'neutral' of 'normaal' optelstelen naar vrienden, familie of in willekeurige sociale-situaties.

Ik ben dus nogal sociaal gehandicapt. Of eerder: ik leg teveel druk op alledaagse situaties. Als ik eenmaal opener naar iemand ben, dan gaat het mij ook prima af. Ik heb alleen enorm veel moeite met het tot stand brengen van zo'n connectie.

Derhalve lees ik graag even mee. Ook ben ik benieuwd of iemand misschien tips voor mij heeft, om dit 'probleem' aan te pakken.

Hoi! Welkom in de wereld van de Aspies. 't Is hier vaak best gezellig, alleen snapt het leven ons niet altijd. En andersom dus ook

Verder is wat je schrijft heel herkenbaar.

Hoe oud ben je eigenlijk? En werk je of zit je op school/studie? En heb je het altijd, of alleen bij onbekenden of bij grote groepen of zo? Er zit nog wel wat verschil tussen Aspergers onderling, de een kan met bijna niemand praten en heeft helemaal geen vrienden, de ander heeft wel wat goede vrienden maar evengoed nog steeds een hekel aan feestjes, enzovoorts.
Dat maakt het misschien voor ons makkelijker om tips te geven als we een beetje weten wat voor situaties je in zit en waar je moeite mee hebt.

Overigens is het Asperger zonder -s aan het eind (en het moet worden uitgesproken met een gewone "g" erin en niet met een "zj" zoals in asperge, maar goed).

Ik ben 22 jaar oud, en ik begin volgend jaar een een universitaire opleiding. De opleiding hoef ik volgens mij niet te noemen, die is namelijk erg toepasselijk.

Met vrienden zit het bij mij nog wel goed, ook al heb ik er graag meer. Vooral vriendinnen mis ik eigenlijk, en dan niet als partner, maar puur als vriendin. Daarnaast is het nauw genoeg onmogelijk voor mij om dicht bij een meisje, op emotioneel vlak, te komen. Eigenlijk zijn al mijn vriendinnen (waar ik intiem mee ben geweest) meiden waar ik al héél lang contact mee had -- het is eigenlijk nooit spontaan, of initiatief vanuit mijn kant. Mijn vrees voor een afwijzing, in welke zin dat ook, belemmerd mij hierin (contact maken/zoeken) enorm.

Negatief zelfbeeld, negatief zelfredeneren. Ik denk dat deze eigenschappen mijn grootste belemmering zijn.

Er wordt wel eens gezegd dat Asperger eigenlijk een "extreem mannelijk brein" is. Dus erg gericht op logica, rationeel, technisch, detailmatig, probleemoplossend, direct, enzovoorts. Daarmee impliceert het dus ook dat een Aspie niet heel makkelijk met vrouwen zal kunnen communiceren. Vrouwen zijn namelijk (even generaliseren hoor) over het algemeen minder logisch, emotioneler, minder technisch, zijn meer van het overzicht, meer onderhandelingsgericht en wat "sociaal correcter". Ik kon zelf ook veel beter met mannen overweg dan met vrouwen. Nog steeds trouwens.
Dus helaas kan ik je niet echt helpen met tips om vriendinnen te maken. Eerlijk gezegd heb ik er ook niet heel veel behoefte aan, aan veel vriendschappen. Het kost me veel tijd en energie, en dan nog loopt het vaak mis omdat ik nou eenmaal minder behoefte heb om verplicht iedere week op de koffie te komen om op die manier te bevestigen dat we nog steeds "BFF" zijn of zoiets.

Maar als ik zo lomp, euh, direct mag zijn, waarom wil je perse vriendinnen-maar-dan-niet-als-relatie hebben? Mij zou het niets uitmaken of iemand met wie ik het goed kan vinden nou een man of een vrouw is, maar jij zoekt specifiek naar vrouwelijke vrienden. Als niet-heel-goed-met-vrouwen-overweg-kunnende persoon, snap ik die niet helemaal. Kun je dat uitleggen? (En zo ja, wil je dat dan ook? )

Overigens dat negatief zelfbeeld en negatief zelfredeneren komen me ook weer akelig bekend voor. En helaas heb ik ook daar weinig tips voor. Nou ja, eentje: zorg dat je erachter komt waar je wél heel goed in bent. En maak daar je kracht van. Er zullen genoeg dingen zijn die je minder goed of minder makkelijk doet dan de gemiddelde mens, maar er zijn ook altijd dingen die je opvallend goed kunt, ook al vind je het zelf heel normaal. Probeer erachter te komen wat jouw "gave" is.
(Voorbeeld: ik kan heel snel heel diep dingen analyseren en doordenken, en dat vervolgens ook uitleggen aan anderen. Ik vond dat altijd heel normaal, deed het altijd al, en zo bijzonder kan ik toch niet zijn; maar kom er inmiddels steeds meer achter dat dat toch iets bijzonders is.)

Misschien was mijn voorgaande woordkeuze niet helemaal correct. Laat ik het opnieuw proberen: Het lijkt me leuk, goed en leerzaam om -meer- vriendinnen te hebben. Het is niet dat ik dwangmatig vriendinnen wil, absoluut niet. Ik denk echter dat het wel mee helpt in bepaalde zaken, bijvoorbeeld het makkelijker contact leggen met vrouwen an sich. Het is een regelrechte horror om een vrouw te benaderen voor mij, in welke zin dan ook. Mocht het om een potentiële partner gaan... christ, lachwekkend gezicht voor een spectator.

Ik kan mezelf zover gelukkig prijzen dat ik überhaupt intieme relaties heb gehad met vrouwen. Dat meen ik oprecht. Ik heb nooit of te nimmer enig initiatief getoond naar vrouwen toe, ook al was er overduidelijke interesse vanuit de vrouw. Het is een -gigantisch- gemis. Het klinkt banaal, maar: Ik heb liefde nodig. Ik vind het verschrikkelijk om als een einzelgänger door het leven te gaan.

Het is niet dat ik het niet wil, het is puur een sociale-barrière die ik niet kan doorkruisen. Ik wil sociaal zijn, ik wil vrouwen 'natuurlijk' kunnen benaderen, maar ik kan het niet. Het lijkt zo simpel, maar om dat moment kan ik het niet invullen.

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 20:49 schreef Pandora73 het volgende:
Er wordt wel eens gezegd dat Asperger eigenlijk een "extreem mannelijk brein" is. Dus erg gericht op logica, rationeel, technisch, detailmatig, probleemoplossend, direct, enzovoorts. Daarmee impliceert het dus ook dat een Aspie niet heel makkelijk met vrouwen zal kunnen communiceren. Vrouwen zijn namelijk (even generaliseren hoor) over het algemeen minder logisch, emotioneler, minder technisch, zijn meer van het overzicht, meer onderhandelingsgericht en wat "sociaal correcter". Ik kon zelf ook veel beter met mannen overweg dan met vrouwen. Nog steeds trouwens.
Dus helaas kan ik je niet echt helpen met tips om vriendinnen te maken. Eerlijk gezegd heb ik er ook niet heel veel behoefte aan, aan veel vriendschappen. Het kost me veel tijd en energie, en dan nog loopt het vaak mis omdat ik nou eenmaal minder behoefte heb om verplicht iedere week op de koffie te komen om op die manier te bevestigen dat we nog steeds "BFF" zijn of zoiets.

Maar als ik zo lomp, euh, direct mag zijn, waarom wil je perse vriendinnen-maar-dan-niet-als-relatie hebben? Mij zou het niets uitmaken of iemand met wie ik het goed kan vinden nou een man of een vrouw is, maar jij zoekt specifiek naar vrouwelijke vrienden. Als niet-heel-goed-met-vrouwen-overweg-kunnende persoon, snap ik die niet helemaal. Kun je dat uitleggen? (En zo ja, wil je dat dan ook? )

Momenteel zit ik aan de anti-depressiva. Het helpt wel, maar ik zie het meer als een transition-drug. Ik wil leren positief te zijn, en ik wil leren om dit obstakel te nivelleren.

Ook weet ik dat ik mijn sterke kanten heb, momenteel overstemmen de negatieve echter wel. Ik ben intelligent, hoogbegaafd zelfs. Ik zie mijn precieze en empirische geest niet als een nadeel, wel zie ik het als een obstakel tijdens sociale interactie. Het moet natuurlijk zijn, hè, de interactie? Voor mij is het meer een concept dat uitgewerkt moet worden.

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 20:52 schreef Pandora73 het volgende:
Overigens dat negatief zelfbeeld en negatief zelfredeneren komen me ook weer akelig bekend voor. En helaas heb ik ook daar weinig tips voor. Nou ja, eentje: zorg dat je erachter komt waar je wél heel goed in bent. En maak daar je kracht van. Er zullen genoeg dingen zijn die je minder goed of minder makkelijk doet dan de gemiddelde mens, maar er zijn ook altijd dingen die je opvallend goed kunt, ook al vind je het zelf heel normaal. Probeer erachter te komen wat jouw "gave" is.
(Voorbeeld: ik kan heel snel heel diep dingen analyseren en doordenken, en dat vervolgens ook uitleggen aan anderen. Ik vond dat altijd heel normaal, deed het altijd al, en zo bijzonder kan ik toch niet zijn; maar kom er inmiddels steeds meer achter dat dat toch iets bijzonders is.)

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 20:58 schreef useraccount het volgende:

Ik kan mezelf zover gelukkig prijzen dat ik überhaupt intieme relaties heb gehad met vrouwen. Dat meen ik oprecht. Ik heb nooit of te nimmer enig initiatief getoond naar vrouwen toe, ook al was er overduidelijke interesse vanuit de vrouw. Het is een -gigantisch- gemis. Het klinkt banaal, maar: Ik heb liefde nodig. Ik vind het verschrikkelijk om als een einzelgänger door het leven te gaan.

Het is niet dat ik het niet wil, het is puur een sociale-barrière die ik niet kan doorkruisen. Ik wil sociaal zijn, ik wil vrouwen 'natuurlijk' kunnen benaderen, maar ik kan het niet. Het lijkt zo simpel, maar om dat moment kan ik het niet invullen.

Heel erg herkenbaar, is precies hetzelfde wat ik een paar posts hierboven beschreven heb.

Ik heb zojuist jouw posts ook gelezen. En idem: Het komt mijn eveneens erg bekend voor.

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 21:01 schreef von_Preussen het volgende:

[..]

Heel erg herkenbaar, is precies hetzelfde wat ik een paar posts hierboven beschreven heb.

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 20:49 schreef Pandora73 het volgende:
Er wordt wel eens gezegd dat Asperger eigenlijk een "extreem mannelijk brein" is. Dus erg gericht op logica, rationeel, technisch, detailmatig, probleemoplossend, direct, enzovoorts. Daarmee impliceert het dus ook dat een Aspie niet heel makkelijk met vrouwen zal kunnen communiceren. Vrouwen zijn namelijk (even generaliseren hoor) over het algemeen minder logisch, emotioneler, minder technisch, zijn meer van het overzicht, meer onderhandelingsgericht en wat "sociaal correcter". Ik kon zelf ook veel beter met mannen overweg dan met vrouwen. Nog steeds trouwens.
Dus helaas kan ik je niet echt helpen met tips om vriendinnen te maken. Eerlijk gezegd heb ik er ook niet heel veel behoefte aan, aan veel vriendschappen. Het kost me veel tijd en energie, en dan nog loopt het vaak mis omdat ik nou eenmaal minder behoefte heb om verplicht iedere week op de koffie te komen om op die manier te bevestigen dat we nog steeds "BFF" zijn of zoiets.

Dat ken ik. Vind het wel leuk om af en toe met mensen te kletsen, maar elke week verplicht bij iemand op de koffie zou ik echt niet trekken. Daarnaast vind ik vriendschappen erg lastig en ook onoverzichtelijk.

Vriendschappen zijn aan mij ook niet besteed. Ik kan niet timen wanneer het de bedoeling is dat je iemand belt of bij iemand langsgaat. Ik kan daar de motivatie ook niet voor opbrengen. Ik mis het persoonlijk niet echt het is alleen irritant dat iedereen je als een complete loser ziet omdat je geen vrienden hebt.

quote:

Het is niet dat ik het niet wil, het is puur een sociale-barrière die ik niet kan doorkruisen. Ik wil sociaal zijn, ik wil vrouwen 'natuurlijk' kunnen benaderen, maar ik kan het niet. Het lijkt zo simpel, maar om dat moment kan ik het niet invullen.

Ha ja, dat is bij mij ook het geval Ik denk er bijvoorbeeld over om bijvoorbeeld een "versiercursus" te doen (ja, ik snap de -heid ervan) En dat kan dan handig zijn, omdat je alles dat in 1 keer goed geleerd word.
Tegenoverstaande dat, als je dat aan iemand vertelt, kan je je niet meer over straat vertonen

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 23:31 schreef RandyMcRanderson het volgende:
Vriendschappen zijn aan mij ook niet besteed. Ik kan niet timen wanneer het de bedoeling is dat je iemand belt of bij iemand langsgaat. Ik kan daar de motivatie ook niet voor opbrengen.

Ik heb wel wat vrienden (en een sloot kennissen) maar idd, dat is echt amper als ik iemand opbel zeg "hey, biertje doen?" of iets in die trant.

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 18:08 schreef von_Preussen het volgende:

[..]

Laat ik wel eerlijk zijn, het komt niet uit mezelf. Maar als ik bijv. een groepsopdracht moet doen, dan ontwikkelt er zich naast het werk ook een vriendschappelijk contact. Dus met die mensen hou ik dan ook als de opdracht afgelopen is wel een (oppervlakkig) contact, dat als ik ze op een feest of college zie dan kan ik wel altijd leuk wat gesprekjes voeren.

Het voordeel heb je dat het onderwijs nu vaker groepsopdrachten behelst. Mooi dat je het informele dan ook aangaat. Het gaat niet natuurlijk, maar je doet het toch wel.

quote:

[..]

Ben ook lid van een studentenvereniging en doe regelmatig (maandelijks) dingen met mijn jaarclub.

Vind ik echt knap. Moet er zelf niet aan denken. Maar je doet het toch maar.

quote:

Soms vind ik het lastig om aan groepsgesprekken deel te nemen, maar als je je dan met de persoon naast je in gesprek begeeft dan is dat verder geen probleem. Achteraf gezien zou ik altijd weer lid worden van een studievereniging, vooral omdat je daardoor veel makkelijker contact maakt met anderen.

Zeker. Enne: is goed voor je CV!

quote:

Moet er wel bij zeggen dat ik het op mijn voorwaarden doe, dus niet elke week 2x zuipen maar gewoon wanneer ik er zin in heb. Daaromheen zit ik gewoon lekker rustig in mijn eentje op mijn kamer.

Verstandig. Hiermee overvraag je je zelf ook niet en je leert je eigen grenzen aangeven.

quote:

Ga ook regelmatig mee met de schietvereniging en heb dan een gezellige middag, vooral omdat we dan een gezamelijk interesse hebben waarover je een gesprek kunt voeren. Ik merk dat ik regelmatig ook bewondering oogst (tenminste, zo voelt het) omdat ik erg veel achtergrondinformatie over de vuurwapens, munitie, eventuele militaire tactieken etc. heb. Daar zie je erg duidelijk weer een aspect van autisme, het hebben van een fiep, in terug.

[..]

Yep, maar dat is dan ook je kracht en toegevoegde waarde voor anderen.

quote:

Eigenlijk is het idd goed dat ik tijdens mijn studie op mijn bek ben gegaan en op onderzoek uit moest, zoals je aangeeft, als je je van je zwakke punten bewust ben kan je daar op de arbeidsmarkt op inspelen.

Precies. Beter dat je het nu weet dan dat je er tijdens je loopbaan op je bek gaat.

quote:

[..]

Dat hoop ik ook, qua werk denk ik nog wel dat het goed kan komen. En als de arbeidsmarkt mij geen kans geeft, dan kan ik altijd nog proberen via mijn netwerk iets te regelen zodat ik iig een eigen inkomen kan verdienen. Totdat ik de mogelijkheid heb om met een goed idee een eigen bedrijf te beginnen, want die vrijheidsdrang om de kapitein op mijn eigen schip (bedrijf) te zijn voel ik heel erg sterk. Komt mischien ook omdat ik uit een ondernemersfamilie kom.

Ik hoop het zo voor je dat je je plek kan vinden. Mooi dat je uit een ondernemersfamilie komt, misschien dat zij je ook kunnen helpen. Het biedt extra kansen.

quote:

Privé ben ik echter een stuk pessimistischer, want ik heb nog nooit een "echte" relatie gehad. Ben heel slecht in contact maken met vrouwen (behalve als we bijv. een groepsopdracht samen moeten doen), en zelfs als ze duidelijk signalen afgeven (naar je lachen, zwaaien, aan je zitten) dan merk ik nog niet eens dat er meer aan de hand is. En als ik dan toch een keertje iets door heb, of meer wil, dan "durf" ik niet de volgende stap te zetten omdat er een soort van weerstand is (bang voor psychologische intimiteit? fysieke intimiteit vind ik juist veel makkelijker).

Ook hier geld weer dat je gelukkig bewust bent van je sterke en zwakke punten. Jezelf geven blijft moeilijk, voor ons wrs nog meer dan voor niet-ASS-ers.
Je weet het ook hier niet. Je hoeft maar een vriendin te vinden.

Wel bijzonder dat je geen moeite hebt met fysiek contact.

quote:

En ik ben bang dat zich dat ook in de toekomst zo voortzet, aan de andere kant denk ik dat ik mischien helemaal niet geschikt ben om een relatie te voeren. Omdat ik toch wat "anders" ben en aan de ene kant wel de behoefte aan genegenheid heb (veel meer dan seks), maar aan de andere kant toch ook wel rust wil hebben en mijn plekje wat voor mij alleen is. Ik ben mij er terdege van bewust dat het een erg ambivalente houding is.

Tja, een relatie zie ik als een brug verder dan werk. Geef het rustig de tijd. Er zijn ook ASS-er die een relatie hebben. Maar ook hier geldt dat ze het wrs lastiger hebben dan niet ASS-ers.

quote:

Op woensdag 23 februari 2011 20:51 schreef schaal_9 het volgende:

[..]

Het valt op mijn werk allemaal mee. Ik zit juist in een heel divers team. Dat levert vaak leuke gesprekjes op en ik leer ook veel van anderen. Een kerkdienst vinden collega’ ook prima; volgens mij maken ze er zelfs geen punt van als je niets doet. Verder het is geen cultuur van allemaal snelle vlotte types, wat mij niet aanspreekt. Een andere omgeving waar ik weinig mee heb, is een meeloperscultuur zoals op mijn vorige werk.

Als je in een groep met allemaal Aspergers werkt, sta je qua ontwikkeling ongeveer gelijk met de rest, maar herkenning kan confronterend zijn.

Op autsider iemand met ASS die (na een lange carrière) een opmerkelijk hoog salaris meldt. Ik geloof ook wel dat als ik mijn analytische vaardigheden echt stevig ga uitbouwen, er nog een hoop rek in zit.

Bij de overheid zit je idd een stuk beter dan bij die Cup-a-soep gladjakkers in het bedrijfleven

Mooi dat je collega's jou respecteren ook je privéleven

Die autisoos: inderdaad TE confronterend. Met de meesten is niet eens gesprek te voeren.

Tja. ik vind het dan zielig voor ze.

quote:

Op donderdag 24 februari 2011 22:11 schreef schaal_9 het volgende:

[..]

Autisoos... ik bedoelde eigenlijk meer als je mensen met Asperger als collega’s hebt (zoals bij Autest of Specialisterren). Lijkt me ook lastig als je een ad-hoc vraag hebt; een doorgewinterde Asperger schieten dan vrij snel in de stress. Voor een bepaalde groep is zo’n werkomgeving wel een uitkomst. Hier op het ministerie worden meer sociale vaardigheden gevraagd (om voldoende mee te kunnen draaien)... en krijg je dus ook meer voor terug.

Ben je pas nog naar een autismesoos geweest? Niet eens een gesprek te voeren, waren ze dan erg in zichzelf gekeerd?

Tja, iedere organisatie, ook non-profit, vraagt vandaag de dag om sociale vaardigheden. Helaas zou ik zeggen.

Het voordeel van NT-ers is dat je ermee kan praten. Ik kan me goed voorstellen dat iemand veel liever in een zo normaal mogelijke omgeving wil functioneren.

Autisoos: lang geleden dat ik daar voor het laatst ben geweest. Inderdaad, ze zijn enorm in zichzelf gekeerd. Ik verwacht er teveel van. Ik neem ze niet kwalijk uiteraard. Verder is het niet hip om te zeggen dat je zo'n soos hebt bezocht, je familie neemt je dan niet serieus. Dat is mijn gevoel.

Heeft er hier iemand ervaring met SSRI's en Asperger?