(Hier het stukje waar ik het in m'n vorige post over had. Was eigenlijk voor mezelf bedoeld, vandaar dat het lijkt alsof ik misschien post hier van gisteren vergeten ben en in herhaling val
)Gisteren heb ik haar na 15 dagen een sms gestuurd om af te spreken voor vanavond. Die afspraak stond min of meer, maar door de situaties is ie wel 2x niet doorgegaan.
Mijn laatste bericht was laten we over 15dagen contact hebben om eventueel af te spreken voor vandaag en antwoord nu maar even niet (15dagen geleden) als het je een goed plan lijkt. Als het je niets lijkt en je gevoel er niet goed bij is laat het dan gelijk even weten Niets meer gehoord. Ik zou het laten weten als ik in die dagen niet bij mezelf zou komen ivb met m'n verlatingsangst. Nou dat is me zeker wel gelukt. Dus daar ligt het niet aan. Dat betekend niet dat zij in die 15 dagen niet meer van gedachte kan veranderen.
Maar ik had het wel op prijs gesteld dat ze even van zich had laten horen. Van sorry lief maar ik ga niet mee of wil je nog even niet zien of heb andere plannen is beter nu ... maakt me allemaal niet uit ... of is dat teveel gevraagd ... misschien gezien de situatie niet ... naaah dat ze dat best had mogen doen en volgens mij is dat een behoorlijke rationele gedachte.
Nou is het geval dat ze de laatste keer dat ik haar sprak op Vrijdagavond iets te doen had. Stuurde haar gisteren in de namiddag die sms. Dus misschien had ze te weinig tijd om er even goed bij stil te staan en antwoord ze vandaag nog? Al wist ze 15 dagen geleden natuurlijk al dat ik haar gisteren zou contacten?!
De andere kant en het mooie van het verhaal is dat deze situatie me zoveel over mezelf verteld. En hoe ik nu in dingen sta betreft m'n verlatingsangst.
Toen ik gisteren op de send knop drukte van die sms schoot ik gelijk in de zenuwen ... ppfff wat werd het gevoel in m'n maag heftig ... niet te normaal. Ik zet mezelf op dat moment natuurlijk in een positie waarin ik afgewezen zou kunnen worden. Dus ik snap die reactie nu bij mezelf. Dat gevoel is een mega grote voedingsbron om gedachten te kweken. En er zijn ook gedachten geweest ... misschien antwoord ze niet ... tja ... misschien is iemand anders interessanter nu ... tja ... misschien denkt zij nu ook wel weer heel anders na 15dagen geen contact ... tja. Echter ben ik er gelijk vanuit gegaan dat ze irrationeel waren .. ik ken mezelf nu toch in die situatie
Er is alleen nu een verschil met eerdere situaties ... het is bij die enkele gedachte gebleven waardoor ik vrij snel alleen nog maar met een gevoel in m'n maag zat.
Ik accepteerde alles en volgens mij heb ik nu alleen rationele gedachten gehad ... die iedereen even zou denken (denk ik )
En het gevoel bleef over het gevoel waarmee ik mijn gedachte normaal zou voeden waarmee ik mezelf normaal helemaal gek zou maken door het denken. Echter stond het gevoel nu los van de gedachte want ik liet de gedachte niet meer toe ... daarvan had ik voor mezelf vastgesteld dat ze irrationeel waren gelijk in het begin al.
Ik ben even lekker gaan sporten ik en mn gevoel ... 30min zwaar cardio ff zweten en nog een beetje fitness erachteraan. Naar huis gelopen km of 8 en het bleef bij het gevoel .... wat langzaam minder werd ... want de gedachte waren er niet s'Avonds even met vrienden lopen babbelen ... het heel kort even over dit gehad.
Ik ben kan gerust zeggen dat ik bij mezelf gebleven ben! Heb de situatie waar ik in zat onder ogen gezien en geaccepteerd. Ik denk dat ik me te bewust ben wat er met me gebeurd momenteel waardoor ik nu zo kan handelen.
Wel moet ik nu niet te makkelijk voor mezelf gaan denken en me realiseren dat situatie's altijd anders zijn waardoor gevoelens en gedachten ineens op kunnen duiken. Het gevoel en gedachte moeten een trigger voor me zijn om te voorkomen dat ik er dieper in schiet ... en dat is het volgens mij al. Daar moet ik me bewust van zijn en blijven. Want ik ben er zeker nog niet, maar heb zeker weer een hele grote stap gezet
Jeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeej
Ik vraag me af en toe af waarom het lijkt alsof het mij makkelijker af gaat dan andere ... die verlatingsangst. En ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ik van mezelf uit niet onzeker ben ... ik van mezelf hou ... ontzettend positief in het leven sta ... niet bang ben om alleen te zijn ... vertrouwen in mezelf heb. Dus ik denk dat ik een goede basis heb mezelf om op terug te vallen ... wat helemaal niet eng is integendeel. Het 'enge' is vooruitgaan mezelf confronteren met mezelf en met het onbekende ... waar ik nu dus mee bezig ben. Ik denk dat ik mezelf gewoon aan moet gaan leren hoe ik ook anders met gevoelens en gedachte om kan gaan zoals ik dus gister heb gedaan! En dat het dan allemaal wel goed komt met mij en mn gevoelenssss
[ Bericht 1% gewijzigd door VoltVolt op 26-02-2011 11:38:58 ]