Extreme Onzekerheid

Ja dat klopt wat je zegt, we zijn inderdaad geneigd om al onze gevoelens serieus te nemen en er een koppeling van gedachtes mee te associëren die allemaal afkomstig zijn van negatieve ervaringen uit het verleden. Zo merkte ik vandaag, ik was lang bij mijn vriend en had dus weinig tijd gehad voor mezelf. Vaak na een paar dagen bij hem voelde ik me erg eenzaam als ik dan weer zonder hem was. Omdat ik dan een eenzaam gevoel heb, koppel ik dat terug aan eerdere keren dat ik datzelfde gevoel had en eerdere gedachtes die ik toen had. Zoals: wat nu als het de laatste keer was dat ik bij hem was. Wat als hij het eigenlijk niet meer ziet zitten met me enz. Ik moet me dan echt even bewust worden van het feit dat ik irrationeel denk. Heb het vooral als ik erg weinig op mezelf ben geweest.

Zo, wat een kentering in mijn gevoelens na die eerste semi-goede periode

Het begint met een ander staartje achter onze relatie. Ik heb niet echt een geheel goede band met haar familie. De redenen hiervoor zijn ook terug te vinden in mijn teruggetrokkenheid, onzekerheid en angst. Ik heb hierdoor over het algemeen moeite met mensen waar ik geen klik mee heb, en al helemaal als het mensen zijn die van nature uit keihard en flapuit zijn. Dat soort mensen tref je over het algemeen aan in haar familie. En omdat ik zelf zo niet ben heb ik moeite me aan hun aan te passen. Ik onderneem weinig initiatieven en heb weinig durf getoond in het tonen van mijn gevoelens naar mijn vriendin toe waar hun bij zijn.

Hierdoor hebben vooral haar broer en zus het idee gekregen dat wij niet gelukkig zijn en mijn vriendin heeft vlak voordat ze wegging daar nog flinke ruzie over gehad met hun, maar ze nam het voor me op. Ik moest dit achteraf horen van haar en was daar best boos over. Ik heb toen een mailtje naar haar zus gestuurd om duidelijk te maken dat ik ze wel begrijp wat hun gedachten betreft, maar dat ze het best recht in mijn gezicht hadden mogen zeggen.

Vanochtend las ik een mailtje van haar broer die hij gisteravond heeft gestuurd. Ze geloven wel dat we gelukkig met elkaar zijn, maar hebben het idee dat we dat totaal niet uitstralen en dat zij veel meer straalt op de momenten dat we niet samen zijn dan de momenten dat we wel samen zijn. Daarnaast (zoals ik had verwacht) de algemene klacht dat ik me te weinig op mijn best laat zien en dat ze dat jammer vinden en hopen dat ik mijn best zal doen haar gelukkig te maken zodat zij en wij samen dat ook echt uitstralen.

Vooral dat stukje over het "stralen" raakte me, want dat wist ik helemaal niet. Daardoor heb ik het hele idee van haar die zo gelukkig oogt in India in een heel ander perspectief genomen. Ze straalt echt veel meer geluk uit zonder mij en bij mij bekruipt ook het gevoel dat ik mijn onzekere, angstige, teruggetrokken karakter onbewust ook op haar uitstraal, waardoor mensen het idee hebben dat het niet goed zit tussen ons.

Ik werd vanochtend sowieso gedomineerd door mijn negatieve gevoelens. Ze zou me een berichtje 's avonds sturen over hoe haar bezoek aan een bruiloftsritueel was. Maar ik hoorde niks meer van haar. Ze zal wel moe zijn geweest en gelijk gaan slapen, maar ja...dat komt natuurlijk niet in je op met zo'n bui....

Toen ik dieper in mijn negatieve gedachten ging over dat mailtje van haar broer en het feit dat ik niks van haar hoorde deed me in paniek raken. Ik overstelpte haar met berichtjes als "wil je iets tegen me zeggen?", "Ik wil echt voor jou en ons vechten", "Laat me alsjeblieft niet in de steek"....enzovoort enzovoort...

Uiteindelijk stuurde ze een berichtje terug dat ze niet begreep waar ik het over had. Ik vertelde haar over het mailtje van haar broer en dat ik het idee had dat zij daar ook van op de hoogte was. Ze vroeg of ik het door wou sturen. Dat mailtje had ook op haar indruk gemaakt en ze zei dat hij op bepaalde punten wel gelijk had, wat ik overigens ook wel vind.

Mijn negatieve gedachtengang beheerste me zodanig dat ik er vanuit ging dat zij me helemaal los zou laten, terwijl daar geen sprake van was. Ik heb tegen haar gezegd dat ik haar zsm op skype wil spreken. Hoe klote het ook is, ik moet haar gewoon een paar dingen duidelijk maken, alvorens ik echt het gevoel heb dat ik haar geestelijk los kan laten en me kan focusen op hetgene wat nu echt belangrijk is.....anders krijg ik geen rust, het krijgt nu echt stress-achtige vormen....

Tot overmaat van ramp zag ik op facebook dat ze vrienden was geworden met een Mexicaanse jongen die nog maar net een dag in dat vrijwilligershuis is gearriveerd. Aan de foto's te zien een leuke jongen om te zien....tsja, dat wordt de druppel in de volle emmer met negatieve substantie.....

Ik wil niet opgeven, maar dit vergt echt zoveel energie en wilskracht. Het is net of het per bui steeds duidelijker wordt hoe afhankelijk ik ben van haar.....ik ga floorjeno's posts nog maar eens doorspitten.....

[ Bericht 1% gewijzigd door Flylib op 24-02-2011 20:49:21 ]

Toen ik dieper in mijn negatieve gedachten ging over dat mailtje van haar broer en het feit dat ik niks van haar hoorde deed me in paniek raken. Ik overstelpte haar met berichtjes als "wil je iets tegen me zeggen?", "Ik wil echt voor jou en ons vechten", "Laat me alsjeblieft niet in de steek"....enzovoort enzovoort...

Hier bij dit stukje ging je de mist in. Waarom kon je je gedachtes niet stop zetten. Als je die paniek voelt opborrelen moet je proberen afstand te doen van ze en ernaar te kijken en niet je erdoor laten meeslepen zoals je nu hebt gedaan. Achteraf voelt het vrij dom ook denk ik he? Terwijl het op dat moment zo echt aanvoelde allemaal. Je bent heel erg afhankelijk van haar. Je zult toch echt moeten leren van jezelf te houden en gelukkig te zijn zonder haar voordat je een goede relatie met haar zult kunnen hebben. Maar hier ben je jezelf ook van bewust.

Achteraf is dat inderdaad heel dom van me. Ik wist niet wat me bezielde.

Ik ga echt mijn best doen om meer afstand te houden en me echt op mezelf te richten.

Blij dat ik morgen mijn laatste werkdag heb. Ik denk dat ik ook oververmoeid ben. Ik kan vanaf morgenavond even heerlijk mijn rust nemen en me tegelijkertijd focusen op mijn studie en mijn aankomende rijexamen....dat is pas echt belangrijk.

Bewust zijn is 1 ding, dat bewustzijn in de praktijk brengen is geen lekker proces. Maar ik hou de moed erin.....het gaat sowieso wel wat beter nu. Ze kon niet op skype komen omdat de wifi daar plat lag, ik heb een heel kort smsje teruggestuurd zonder de gebruikelijke hvj-dingetjes. Ik wil echt met haar praten, maar ik ga haar niet dwingen snel online te komen of zo.....I'll see her when she gets there....eerst slapen.

quote:

Op donderdag 24 februari 2011 22:10 schreef Surfergirl het volgende:
Toen ik dieper in mijn negatieve gedachten ging over dat mailtje van haar broer en het feit dat ik niks van haar hoorde deed me in paniek raken. Ik overstelpte haar met berichtjes als "wil je iets tegen me zeggen?", "Ik wil echt voor jou en ons vechten", "Laat me alsjeblieft niet in de steek"....enzovoort enzovoort...

Hier bij dit stukje ging je de mist in. Waarom kon je je gedachtes niet stop zetten. Als je die paniek voelt opborrelen moet je proberen afstand te doen van ze en ernaar te kijken en niet je erdoor laten meeslepen zoals je nu hebt gedaan. Achteraf voelt het vrij dom ook denk ik he? Terwijl het op dat moment zo echt aanvoelde allemaal. Je bent heel erg afhankelijk van haar. Je zult toch echt moeten leren van jezelf te houden en gelukkig te zijn zonder haar voordat je een goede relatie met haar zult kunnen hebben. Maar hier ben je jezelf ook van bewust.

Dit is inderdaad erg belangrijk. Maar oh zo moeilijk. Ik voel me al een beetje schuldig over vanmiddag: ik miste mijn vriend zo erg door alle hormonen dat ik hem dat ook gestuurd heb (alleen dan gewoon 'ik mis je') en graag bij hem wilde zijn. Ik vond dat erg lastig om te smsen omdat ik me dan zo afhankelijk van hem voel, maar aan de andere kant wil hij graag dat ik me voor hem open stel/mezelf aan hem geef dus heb ik tegen hem gezegd hoe ik me voel. Verschil is wel dat er absoluut geen sprake was van ruzie/negatieve sfeer en dat als hij zich zo voelde, ik er ook graag voor hem zou willen zijn.

Ondanks dat ik het heel eng vind om mijn gevoelens op deze manier te tonen, voel ik me er ietsje beter bij. Eerst kropte ik mijn mis-gevoelens op waardoor ik gefrustreerd raakte omdat ik het niet durfde te uiten, nu probeer ik het gewoon te uiten op een gezonde, normale, rustige manier. Toch knaagt het wel dat ik zo'n dramaqueen ben de laatste tijd, ook al ben ik vandaag dus niet boos geweest. Dit had ook niks met hem te maken, want ik voel me gewoon verrot en heb ook gezegd dat het niet aan hem ligt Gek genoeg wil ik mijn excuses aanbieden voor het drama van vandaag, ik voel me ergens schuldig (omdat ik het associeer met mijn onredelijke drama-momenten). Een klein beetje net als Flyib. Maar dat ga ik niet doen! Ten eerste omdat ik hem dan toch weer help herinneren aan die negativiteit en we er dan zo in blijven hangen. Ten tweede omdat ik dan mezelf weer naar beneden haal, terwijl daar nu geen reden voor is. Deze emoties mogen er wél zijn vind ik.

Als ik hem sms, is het een LEUK smsje a la 'welterusten lieverd'. Ik vind het wel lastig, maar ik moet hem/het echt weer even loslaten, ook voor mezelf.

Wat je beschrijft in je middelste alinea heb ik precies. In het verleden 'viel ik hem erg vaak lastig' met vragen als vind je me nog leuk en ik zei hem te vaak dat ik hem miste ook al waren we al dagen lang samen geweest.. ik voelde me dan iedere keer als er iets was zo'n enorme dramaqueen. Echt geen fijn gevoel want dat benadrukt die afhankelijkheid en dat onzekere wat in je zit. Anyways, ik voel me nu over het algemeen dus helemaal geen drama queen meer maar als er dan nu iets kleins is en ik praat daar met hem over vind ik het nog steeds erg lastig om me niet schuldig of afhankelijk of laag te voelen zeg maar. Erg lastig allemaal.

Na een nachtje overpeinzen heb ik echt besloten een knop om te zetten. Want ik maak mezelf alleen maar gek, en hoe meer ik me hier aan schuldig ga maken hoe verder ik haar van me wegjaag. Nu zegt ze dat ze van me houdt, maar als ik haar maar blijf confronteren met mijn afhankelijke gedrag zal ze op den duur zelf ook wel inzien dat dit niet gezond is. Ik zal haar zo min mogelijk belasten met mijn frustraties en ze gewoon proberen te accepteren en een plaats te geven.

Neemt niet weg dat ik erg in mijn maag zit met dat "stralen" verhaal van haar broer. Het is overduidelijk dat er iets niet goed is gegaan. Daar was ik me al van bewust, maar dat is nu op een nog pijnlijkere manier duidelijk geworden. Stiekem ben ik toch wel benieuwd naar haar opinie op zijn mail. Als het moment daar is dat we elkaar spreken zal ik het ook wel op een subtiele manier brengen, maar verder moet ik echt mijn best gaan doen om het verleden te laten rusten na alle spijt die ik heb betuigd voor de manier waarop ik met de relatie ben omgegaan. Ik ga er vanuit dat ze zich dat al lang en breed realiseert en ze rustig verder kan met haar leven in India. Ik vraag de hele tijd om bevestigingen. Die geeft ze ook elke keer, maar als ik zo door ga dan zal er een moment komen dat het gevoel er niet meer is en ze zich alleen maar gedwongen voelt om vanalles te zeggen. Ondanks alles zie ik het met haar zitten en geef ik gewoon aan dat ik een nieuwe start wil maken en dan hou ik er voor eens en voor altijd over op, voor mezelf in de 1e plaats en uiteindelijk voor ons. Want op deze manier zorg ik er zelf voor dat we uit elkaar groeien en worden mijn angsten werkelijkheid door mijn eigen domme schuld, en dat zou ik haar nieteens kwalijk nemen.

Haar broer is niet de eerste die me heeft gewezen op mijn tekortkomingen. Van mijn ouders heb ik het ook meedere keren aan moeten horen en zelfs mijn zusje (die er doorgaans een "leve de lol" attitude op nahoudt) was daar behoorlijk serieus over. Het is niet meer een kwestie van de juiste intenties hebben, maar het gewoon doen. En dat is ook iets wat ik mijn vriendin duidelijk zal maken.

Ik probeer vanaf nu alles een plaats te geven en focus me volledig op mezelf....want een cruciale maand komt steeds dichterbij.........

@ Surfergirl: erg herkenbaar dus ja! Voel me nu dus nog steeds schuldig, terwijl er niks aan de hand is Maar dat wordt op dit moment ook versterkt door bepaalde dingen

@ Flyib: Aan de ene kant vind ik het een terechte opmerking van dat stralen, en aan de andere kant niet. Terecht omdat ik me goed kan voorstellen dat je vriendin moe is van de situatie. Het is voor haar moeilijk om te genieten als je weet dat je een vriend hebt die met zichzelf in de knoop zit. Je wil gewoon dat de ander gelukkig is en als het dan niet echt in jouw macht ligt om dat te veranderen, dan is dat niet leuk. Daar word je gewoon niet blij van.
Ik vind het onterecht dat ze zeggen dat ze niet straalt omdat het iets is wat zij in eerste instantie zelf in de hand heeft. En bovendien, zij zijn niet 24/7 bij jullie betrokken.

Focus je inderdaad meer op jezelf. Dat heb ik gisteravond ook maar weer tegen mezelf gezegd dus. Maarrrrr vermijd het contact met je vriendin NIET! Begin niet over je onzekerheden over jullie, maar wees grappig en positief. Alsof er niks aan de hand is. Ga haar niet constant vragen hoe ze zich voelt omdat je de controle wil behouden. Dat werkt juist averechts: ze kan zo niet ademen. Als je haar loslaat in de zin van positief doen en niet meer over jullie problemen begint, dan geeft haar dat ongetwijfeld een vrijer gevoel. Bovendien word je er op den duur (accepteer dat dit tijd nodig heeft! Want volgens mij is dat ook een probleem van ons, ik wil namelijk METEEN resultaat zien) zelf ook vrolijker en positiever. Je hebt op een leuke manier contact met haar en tegelijkertijd werk je aan jezelf.

Ik heb me voorgenomen om elke dag bijvoorbeeld 5 leuke dingen voor mezelf te doen. Dingen waarmee ik mezelf blij maak zoals bijvoorbeeld heel eenvoudig een lekker kopje thee voor mezelf zetten of m'n nagels in een leuk kleurtje lakken. Of een cadeautje voor jezelf kopen, of tegen jezelf zeggen dat je echt een lekker ding bent Het zijn van die hele simpele dingen maar op den duur werkt het echt!

Hihi... Meteen resultaat met grappige/positief smsjes naar mn vriend sturen: ergens eng, toch gedaan en ik kreeg o.a. terug 'vroeg me net af wanneer ik smsje ging krijgen van t leukste meisje van de wereld ' Ik reageerde terug met: hier heb je er nog één Het zijn maar korte berichtjes, maar ik word vrolijk van mijn eigen positiviteit en hoe mijn vriend erop reageert. Flyib, ik wilde hiermee vooral jou even laten zien dat je moet durven positief te zijn, ondanks dat het onwennig aanvoelt

Je hebt helemaal gelijk suesse

Ik kom er nog uitgebreid op terug.... ( )

Pffff ik haat dat paranoide gevoel!

En ik word niet goed van vrouwen die om kleine dingen boos worden.

Ik ga koken met een van mn beste vrienden, gewoon 2 goede maten onder elkaar. Dat is gay volgens haar en als ik het er niet mee eens ben moet ik haar troosten? Afknapper.

Hmm das wel heel erg dom ja. Gewoon doen wat je leuk vindt.

Ik werd vandaag weer voor het eerst in HEEL lang overspoeld door zo'n paranoide aanval. Ik was echt bang dat er iets aan de hand was, dat hij me niet meer zag zitten oid. Ga vanavond wel naar hem toe dus hopen dat het snel weer normaal is als ik hem zie.

En ik heb mijn vriendin zojuist gesproken op skype. Gelukkig heb ik haar nog helemaal niet weggejaagd, want ze gaf weer eens aan dat ze me ontzettend mist en zo graag al haar ervaringen daar met mij zou willen delen. Ze raakte zelfs in tranen en ik ook bijna. Ik kon het niet laten haar te zeggen dat ik aan mezelf ga werken voor mezelf en voor ons en dat ik me bewust ben van mijn fouten uit het verleden. Zij heeft erop gehamerd het verleden te laten rusten en dat ik me nergens zorgen over hoef te maken en dat het allemaal goed komt. Ik heb op mijn beurt beloofd dat ik er vanaf nu echt niet meer over zal beginnen.

OK, ik heb het nu helemaal gehad met al die paranoia. Nu gaat die knop ECHT om. Ik voel me nu een stuk beter doordat ik haar stem heb gehoord, maar het is voor mijn eigen bestwil dat ik mijn geest nu echt even goed ga proberen te schonen, anders ga ik weer van een mug een olifant maken terwijl dat nergens voor nodig is. Gelukkig ben ik nu van mijn werk verlost. Ik kan nu even rust nemen. Heb net mijn vriendin nog even een liefkozend "welterusten kus" berichtje gestuurd en laat het los. Vanaf zondag ga ik lekker in mijn studieboeken duiken!!!

Ik he.....echt waar......ben nog blij dat ze het zo goed heeft opgepakt

quote:

Op vrijdag 25 februari 2011 14:19 schreef Suesse het volgende:
(accepteer dat dit tijd nodig heeft! Want volgens mij is dat ook een probleem van ons, ik wil namelijk METEEN resultaat zien)

Haha....soms vraag ik me weleens af hoe het zou zijn om een relatie te hebben met iemand die precies zo in elkaar zit als mij. Jij voldoet in veel opzichten aan dat plaatje. Is beslist niet lullig bedoeld......ik sta gewoon versteld van alle overeenkomsten met jullie allemaal. Waarom heb ik niet eerder gelijkgestemden gevonden?

[ Bericht 4% gewijzigd door Flylib op 25-02-2011 20:13:13 ]

Je weet het hé...zoals ik hier ergens heb gelezen; niet toegeven aan dat gevoel! Vanavond normaal gedragen en kijken wat er gebeurd, gebeurd er niks bijzonders of juist positief...dan is dat weer een bevestiging dat je jezelf weer onzeker hebt gemaakt, en dat gevoel onjuist is...en nergens voor nodig, om eraan toe te geven of naar te handelen...

Ja alleen ik krijg het nu niet klaar om die uren normaal door te komen tot ik hem zie. Ik ga hem nu niet overstelpen met vragen maar heb wel een ongelofelijk misselijkmakend gevoel in mijn buik blehhh.

Ik denk dat ik toch even met hem moet praten vanavond over dat we elkaar iets minder moeten zien/spreken.

quote:

Op vrijdag 25 februari 2011 20:38 schreef VoltVolt het volgende:

[..]

Ok want je komt niet meer bij jezelf?

Ja ik vind het gewoon heel toevallig dat ik hem de laatste weken als ik hem 'maar' 3 keer per week zag het veel beter ging. En nu heb ik deze week super veel tijd met hem doorgebracht en voel ik me meteen van streek als hij 'even wat anders doet' en ik denk gewoon dat het te maken heeft met het feit dat ik hem te veel heb gezien.

Nee want voorheen is er een periode geweest dat ik hem ook heel vaak zag en dat ging ook niet zo denderend, kregen veel commentaar van mijn vriendinnen en ik werd met de dag onzekerder! In eerste instantie was hij het die met het idee kwam om misschien elkaar iets minder te zien en ik vind het zelf een prima idee maar toch trekken we op de een of andere manier altijd heel sterk naar elkaar toe, en gaan we elkaar steeds vaker zien tot we elkaar weer heel erg veel zien.