Extreme Onzekerheid

Ok, die pubquiz was best OK. Maar ik ergerde me kapot aan de buurman van mijn ouders (die ook in het team zit) die de hele quiz als een leven/dood kwestie zit. Behoorlijk irritant. Net als het feit dat de ceremoniemeester een verkeerd antwoord had gegeven. Het waren Boeing 767's die het WTC invlogen, geen 757's!! Okay, ik kon ook best geïrriteerd zijn...maar toch, ik weet veel over vliegtuigen, en ik wist gelijk het antwoord. En dan geeft die dude een verkeerd antwoord....tsja...

Ik heb de hele avond veel aan haar gedacht, maar ik voelde het niet aan mijn hart (is echt mijn leidraad geworden ). Ik zat meer in mijn maag met dat hele misverstand. Ik hoop echt dat ze zich niet emotioneel gaat opstellen morgen en bereid is mijn verhaal aan te horen. Ik denk dat ik wat vaker moet proberen klare taal te gebruiken. Mijn mailtjes zijn soms ook een beetje te wetenschappelijk

Ik zit er best mee dat ze hierom in tranen heeft gezeten. Ik had juist verwacht dat ze het zou begrijpen, maar ja...details, die ontbraken. Eigenlijk stom....ik had haar sowieso niet moeten negeren. Ik heb een beetje teveel aan mezelf gedacht als ik er nu over nadenk. Ik kan en wil haar natuurlijk niet uit het oog verliezen, want ze is en blijft mijn schatje , nu maar slapen....daarna naar de huisarts, daarna tentamens weer oppakken, dan zal ik vanzelf wel zien hoe het gesprek verloopt....to be continued...

Hmm veel dingen bij gekomen, interessant om te lezen en veel succes iedereen.

Iemand hier ervaring met onzekerheid mbt iemands ex-vriend(in)? Mijn vriendin is onzeker hierover, maar ik stiekem ook. Zeker nu ik weet dat ze echt een flinke tijd in een dip heeft gezeten over het uitgaan van haar vorige relatie.

quote:

Op zondag 20 februari 2011 18:29 schreef Suesse het volgende:
Haha, ja, maak weer eens wat mee joh

Ik denk dat ik 'm vanavond wel weer wil zien. Ook omdat ik erg nieuwsgierig ben naar hoe ik me nu ga gedragen, omdat ik steeds beter zie hoe mijn gedachten werken. Ergens in m'n achterhoofd klinkt wel een stemmetje dat zegt 'straks heeft hij al andere plannen gemaakt en/of wil hij je niet zien' maar ik weet dat dat een stemmetje is en ik daar niet naar moet luisteren. Het is ook een afhankelijk stemmetje: in feite ben ik bang dat hij me af gaat wijzen. Maar aangezien ik eerder al besloten heb dat ik naar huis ga omdat ik morgen wil studeren en niet naar huis ga vanwege hem, en omdat ik dus weet dat die angst voor afwijzing een irrationele gedachte is, doet het me niet zoveel.

Nog even een vraag aan Surfergirl, het springt net in mijn hoofd: voelde/voelt het negeren van zo'n bui en het je afhankelijk opstellen niet als een soort van spel voor jou? Dat heb ik nu een beetje namelijk. Ik weet dat het gewenning is, dat dit 'spel' onnatuurlijk aanvoelt omdat je je eigenlijk nooit eerder zo hebt opgesteld, maar toch... het is lastig om de controle los te laten/niet op de gedachten in te gaan. Ondanks dat het nu eenmaal een feit is dat dat niet in een paar dagen tijd gaat en dat ik de gedachten moet accepteren. Bah, balen dat het zoveel tijd nodig heeft

Ja op het begin voelt het wel als een spel ja. Op zwakkere momenten nog steeds wel. Als ik goed begrijp wat je ermee bedoelt tenminste. Bedoel je dat je denkt, raar eigenlijk dat ik zo bewust hiermee bezig ben, dat ik dit doe niet omdat mijn gevoel dat zegt maar om iets bepaalds te bereiken. Iets dat erg tegenstrijdig aanvoelt omdat je gewend bent om te handelen vanuit je emotie en denkt dat je in een relatie alles hoort te kunnen delen. Maar zodra je ziet dat het werkt, ga je ook inzien dat relaties eigenlijk niet zo heel zweverig zijn en dat perfecte liefde en het hele soulmate idee onzin is. Het haalt wel een beetje de naïeve sfeer ervan af. Ook omdat je je partner voorheen zag als iets dat je koste wat kost moest zijn te behouden, iemand die bijna 'beter' is dan jezelf en meer waard dan jezelf. Als je onafhankelijk wordt leer je ook dat dit niet het geval is en dan moet je het geïdealiseerde beeld van je partner flink bijstellen. Kan een koude douche zijn.

Anyways, liefde gaat niet vanzelf. Meestal als je het vanzelf laat gaan krijg je twee personen die volledig afhankelijk van elkaar zijn of een die de ander helemaal leegzuigt. Vroeg of laat zul je erbij moeten gaan nadenken en bewust de balans herstellen. Dan voelt het tegennatuurlijk en alsof je een spel speelt. Maar wij hebben dat nu eenmaal nodig, anders laten we onszelf te veel gaan. Wellicht dat het met de leeftijd en ervaring meer vanzelf en minder bewust gaat.

Had het er vandaag ook weer even moeilijk mee, maar heb me niet te veel laten gaan gelukkig.

quote:

Op maandag 21 februari 2011 10:56 schreef VoltVolt het volgende:
Mijn moeder vertelde mij dat zij via het consultatiebureau het advies had gekregen omdat ik zou aan m'n moeder hing. En dat was om mij naar een crèche te sturen zodat ik wat losser kwam van m'n moeder en niet meer zo aan haar zou hangen. Echter eenmaal achter gelaten op die crèche hield ik niet meer op met huilen. M'n moeder zegt ook dat het bij haar door merg en been ging en het eigenlijk helemaal niet goed voelde om mij daar achter te laten. Maar bij het consultatiebureau zeiden ze dat dat goed voor mij zou zijn?! Is dit nu in deze tijd gezien een verkeerde aanpak? M'n moeder heeft er nog steeds spijt van dat ze dat toen gedaan heeft .. volgens mij heeft ze het zelfs nog steeds niet verwerkt ... want de tranen sprongen in haar ogen op het moment van vertellen. Maar goed dat terzijde. Ik weet dus niet hoe vaak dit gebeurd is heb ik niet gevraagd. Wel vertelde mijn moeder dat ze het idee had dat dit iets bij mij heeft veranderd bij mij als kind en dat ik afstandelijker werd naar m'n moeder werd na die crèche bezoeken. Zelf weet ik er eigenlijk weinig zeg maar gerust niets meer van.

Wat ik me wel nog kan herinneren is de eerst keer dat ik met die verlatingsangst te maken kreeg ik me echt heel kinderlijk gedroeg. Ik heb vanaf m'n 15de vriendinnetjes gehad, maar echte gevoelens voor iemand kreeg ik op mn 19 a 20ste. Toen ik een weekje met haar samen was geweest en zij zoiets had van zo nu ga ik weer even wat dingen voor mezelf doen ... en zij mij toen verliet (om het zo maar even te noemen) ik dat echt gewoon niet trok en echt heb lopen stampvoeten omdat ik me geen raad wist met het gevoel dat het me gaf. En volgens mij is dat stampvoeten echt een peuter/kleuter reactie. En nou werd niet echt laat volwassen ofzo integendeel lol
Ik weet niet of zoiets herkenbaar is voor jullie, maar ik heb er vroeger dus echt heeeeel erg last van gehad.

Klinkt herkenbaar. Ik weet niet of het vergelijkbaar is met hoe het bij mij was. Als klein jochie heb ik ook regelmatig gehuild als mijn moeder wegliep nadat ze me op school had afgezet. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ze een keer in kwam vallen als overblijfjuffrouw, nou....je wilde niet weten hoe ik me voelde toen ze aan kwam lopen. Ik klampte me aan haar vast en wilde eigenlijk dat ze daarna ook nog les ging geven.

Het huilen heeft naarmate ik ouder werd plaatsgemaakt voor stilletjes in een hoekje opkroppen. Ik miste vooral mijn moeder heel erg, en kreeg toen regelmatig het gevoel dat ze me een groot deel van de dag liever kwijt dan rijk was. Uiteindelijk verdween dat gevoel toen ik de puberteit naderde.

Huilbuien had ik ook bij familieleden waar ik (vandaag de dag nog steeds) heel hecht mee ben. Als ze een weekendje kwamen logeren en op zondag weer naar huis gingen dan voelde ik me echt bagger. En ook bij sommige vrienden moest ik even slikken als ze ineens weg waren voor een tijdje, vooral mijn toenmalige beste vriend toen ik een jaar of 10 was, die ging elke zomer een week of 6 naar Marokko toe. En jaloers dat ik was dat ie zoveel leuks had te vertellen, terwijl ik het eigenlijk zelf ook prima naar mijn zin had in Spanje of centerparcs, maar dat was irrelevant. Verhoudingen waren toen al een klein beetje zoek.....

Was een maf dagje vandaag. Ik moest naar de huisarts voor vaccinatie advies vanwege onze reis. Rest van de dag was ik mijn tentamenboeken ingedoken en nam ik een hoofdstukje uit het boek van Jan Geurtz tot me.

Totdat mijn vriendin online kwam op skype. We hebben elkaar bijna een uur gesproken. Ze had me ontzettend veel te vertellen over wat ze de laatste week had beleeft (we hebben elkaars stem al bijna 2 weken niet meer gehoord). Ik verwachtte een fikse terugval, maar mijn gevoel viel best mee, mijn hart deed niet zo raar. Ik praatte juist goed met haar mee en zo, vooral over zaken als armoede in India e.d.

Ik ontdekte jaloezie in mezelf, maar ik deed mijn best heel blij voor haar te zijn. Helaas begaf mijn negatieve bewustzijn het een beetje toen het moment van uitleg was aangebroken.

Ik heb haar in grote lijnen uitgelegd wat er met me aan de hand is. Ze begreep me, en respecteerde mijn manier van denken/doen. Ze stelde wel 2 voorwaarden: 1) de volgende keer als ik een terugval krijg en ik haar liever niet wil spreken dan moet ik haar dat van tevoren laten weten. 2) ze wil wel zoveel mogelijk met me in contact blijven, ook al is het 1 eenvoudig "hou van je" smsje. Aan die voorwaarden kan ik best voldoen.

Kon het niet laten om haar toch 1 concreet voorbeeld van negatief bewustzijn te geven; dat ik het idee heb dat ze me vergeet, dat ze daar verandert en dat het een kwestie van tijd is voor ze is ingepalmd door een local. Dit heeft ze keihard bestreden door te zeggen:

- Ik denk elke dag heel veel aan je, en ik mis je heel erg. Bij elk romantisch liedje krijg ik een brok in mijn keel en wil ik je naast me hebben
- Ik zal niet veranderen. Ik zie veel ellende, maar ook veel moois...en dat heeft de overhand, het maakt me alleen maar sterker, en dat heeft helemaal niks te maken met jou
- Ik zal er niet met een Indiër vandoorgaan, want ik heb er al eentje, jou!

Tevens vertelde ze dat ze donderdag naar een bruiloft gaat. Traditionele bruiloften zijn 1 grote happening. Ik hoop ook ooit op zo'n manier te kunnen trouwen (met haar? ). Ze vertelde ook dat ze iedereen met trots vertelt over mij en het feit dat ik net als al die miljoenen mensen daar een Indiase achtergrond heb. Haar huisgenoten verheugen zich erop dat wij straks op traditionele wijze gaan trouwen en richting India gaan om de bruidskleding te kopen

Eigenlijk is het fout dat ik om deze bevestiging vroeg. Aan de andere kant voelde het wel goed. Nu is het nog een kwestie van gewoon aannemen en weer verder met mijn leven. We hebben afgesproken dat we elkaar gewoon berichtjes sturen via whatsapp en dat ik online kom op skype op haar commando. Als ik zelf elke dag online ga krijg ik alleen maar de neiging elke 5 minuten haar status te checken, en dat is niet de bedoeling.

Op dit moment schommelt mijn gevoel een beetje. Maar dat komt allemaal door dat gesprek en het feit dat ik me toch even liet gaan met mijn rare gedachtengang. Ik probeer wel mijn best te doen voet bij stuk te houden, vanaf morgen richt ik me weer helemaal op mezelf. Tsja....niemand heeft gezegd dat het een gemakkelijk proces is. Ik geef niet op, want het moet gewoon! De negatieve stemmetjes in mijn hoofd worden wel stukje bij beetje minder.....alleen moet ik het nu weer wat minder aan mijn hart gaan voelen, dan komt het wel weer goed.

Ik droom trouwens helemaal niet meer over haar. In plaats daarvan droomde ik vannacht dat ik vreemdging. WTF?

Even kijken wat Brain Studios vannacht op het programma heeft staan...........

Shit man, ik geloof toch dat ik een flinke terugval heb gekregen. Alsof ik weer van voor af aan moet beginnen

Ik vond het fijn om haar gisteren te spreken, heb mijn best gedaan om gewoon alles aan te nemen wat ze zei en blij te zijn voor haar. Maar nu voel ik al die stemmetjes weer in mijn hoofd en komen al die doemscenario's weer opzetten. Ik hoop maar dat ze het de komende tijd zodanig druk heeft dat we elkaar weinig kunnen spreken, anders ben ik bang dat ik weer hetzelfde flik als 2 weken geleden. Dan heb ik weinig andere keus. Als ik het gewoon eerlijk zeg hoop ik dat ze het begrijpt nu ik het heb uitgelegd. Want het is en blijft gewoon heel moeilijk...

...

foutje..

@ VoltVolt: aan de ene kant kan het je wel helpen. Je weet namelijk waar het vandaan zou kunnen komen, je weet dat het in je zit. Aan de andere kant is het iets dat in het verleden is gebeurd, en dat kun je niet meer veranderen. Het enige waar je invloed is het nu. Bovendien realiseer je je dat het een 'probleem' is. Dat je je bewust bent neemt al heel veel weg

@ Rbhp: ik snap niet wat je bedoelt. Ex-vriend(in)?

@ Surfergirl: ja, dat bedoel ik. Dat je het doet om iets te bereiken. Het voelt zo onnatuurlijk, ook omdat je je eigenlijk toch nog afhankelijk van iemand opstelt. Je speelt een spel om iemand te behouden, eigenlijk zou liefde zonder weerstand moeten zijn. Ik ben zelf wel erg van het zweverige en van het soulmate idee, dus dan is dat best lastig om te geloven dat het er niet is. Aan de andere kant snap ik ook wat je bedoelt (denk ik): je levenspartner hoeft niet perse je soulmate te zijn en liefde is niet altijd mooi.

Sinds gisteren voel ik me weer erg goed. Net als toen ik me anderhalve week geleden voelde: dat je je gedachten niet bent. Weer even een voorbeeldje: als je iets niet weet (extreem: je vriend is vreemd gegaan en hij heeft dat niet verteld) dan ben je daar ook niet mee bezig en dus handel je niet naar die gedachten die zouden ontstaan als je het wel wist. Als je het dus wél te weten zou komen, dan zou je naar die gedachten handelen. Zien jullie het verschil? In dezelfde lijn zou je dus kunnen kiezen of je ingaat op nare gedachten of niet. Als je er wel op in zou gaan, dan weet je dat je een naar gevoel krijgt. Als je besluit er niet op in te gaan, dan kies je ervoor om geen nare gedachten te hebben. Ik moest het even delen

Gisteren drong ook tot me door wat nou echt mijn probleem is met mijn vriend. Ik heb me de afgelopen maanden steeds erg onafhankelijk opgesteld, terwijl ik dat niet wilde zijn. Uitleg:

- Ik dacht dat ik hem op den duur zou vervelen als ik alleen maar zou uiten hoe leuk ik hem vond. Dat hij mij voorspelbaar zou gaan vinden. Dat probeerde ik met een onafhankelijk opstelling krampachtig te voorkomen.
- Ik wilde me niet afhankelijk voelen van hem, omdat ik bang was dat hij me zou kwetsen. En als ik dan onafhankelijk zou opstellen, dan zou dat minder hard aankomen.

Het punt is dat ik dit compleet voor mezelf heb ingevuld. Ik DACHT dat ik hem zou vervelen met mijn gezwijmel, ik DACHT dat hij me zou kwetsen. Maar toen we gisteren weer een gesprek hadden, bleek dat hij mij ook het liefst elke seconde van de dag laat weten hoe gek hij op me is. En dat hij mij niet kwijt wil, want we horen bij elkaar. En ik ben zo ontzettend verliefd op je. Toen dacht ik, en dat had hij alláng door: ik vecht zo hard tegen mezelf. Ik ben mezelf niet als ik me zo onafhankelijk opstel, want wat ik eigenlijk wil is me helemaal laten gaan, hem laten weten wat ik voor hem voel. Hem binnenlaten. Ik dacht dat ik dat al wel deed, maar integendeel.

Sinds ik sinds gisteren pas echt door heb dat doordat ik mezelf niet was, en me DAARDOOR juist kwetste (i.p.v. dat ik DACHT dat hij dat deed), heb ik besloten om mezelf aan hem te geven. Er helemaal voor te gaan. Het drong pas echt tot me door dat hij zei dat hij zijn vriendinnetje weer terugwilde... Ik heb niks meer te verliezen: ik heb mezelf ondertussen al een paar keer keihard gekwetst terwijl hij nog niet één keer die intentie had. Dus erger kan het niet worden, mocht hij het ooit doen. En omdat ik mezelf nu geef, voel ik me niet meer schuldig naar mezelf en hem omdat ik nu wel mezelf ben. Dan maar een beetje afhankelijk. Ik ben vreselijk verliefd, en handelen naar liefde is toch mooi? Toevallig las ik vandaag een interview met Frouke de Both. Die zei dat ze nu zo gelukkig is met haar vriend, omdat alles zo natuurlijk gaat. Ze maakt zich nooit zorgen, terwijl ze in andere relaties vaak het gevoel had dat alles zo stroef verliep. En nu heeft ze iemand waarmee het allemaal klopt. Die anderen waren het gewoon niet... als het echt ment to be is, dan komt het goed. Dan zit het goed. Dus waarom niet jezelf zijn, en jezelf bevrijden van die gedachten? Go with the flow. Als hij/zij wil gaan dan gaat 'ie maar. Het zijn maar mensen, en er komt dan heus wel weer een ander op je pad. Dat had ik ook met mijn ex en huidige vriend: ik dacht dat mijn ex het helemaal was, en nu met mijn vriend denk ik: dit is nog veel leuker!

@ Flyib: rustig maar, het komt goed! Probeer niet tegen die stemmetjes te vechten, dat maakt het alleen maar erger. Probeer je niet krampachtig vast te houden. I know, makkelijker gezegd dan gedaan en ik heb er ook last van. Heb nu wel weer een mooi verhaal opgehangen, maar morgen kan ik ook weer last hebben van stemmetjes. Het punt is doordat je nu weet dat je je ook goed kan voelen, dat zo'n dip extra rot aanvoelt. Je was ten slotte op de goede weg en dan lijkt die hoop op herstel zomaar te zijn vervlogen. Zie het als iets moois: je weet dat je je ook goed kunt voelen! Bovendien, en misschien helpt dit: wat je ook denkt, wat je ook doet, je kan NOOIT de controle over iemand anders zijn gedachten lichaam hebben. Nooit. Wat iemand anders denkt en doet, daar heb jij niks mee te maken. Dus dan kun je je er ook maar beter geen zorgen over maken, dat is verspilde tijd! Let it go. Het enige waar je invloed op hebt zijn je eigen gedachten.

Ik zei dit al ergens: if its meant to be, its meant to be. Mijn huidige vriendin gelooft hier ook in en het is we doen ons best zonder het door te hebben.

In zekere zin is die gedachten loslaten ook jezelf helemaal geven. Je besluit om niet meer dagelijks te piekeren over: wat als hij me opeens niet meer wil maar je neemt meer een instelling aan van: dat zien we dan wel. Ook zonder hem kan ik gelukkig zijn. Het is inderdaad heel moeilijk om een goede balans te vinden, je moet onafhankelijk zijn, maar niet in de zin van dat je jezelf afsluit voor hem. Het moet gewoon gezond zijn.

quote:

Op dinsdag 22 februari 2011 18:32 schreef Surfergirl het volgende:
In zekere zin is die gedachten loslaten ook jezelf helemaal geven. Je besluit om niet meer dagelijks te piekeren over: wat als hij me opeens niet meer wil maar je neemt meer een instelling aan van: dat zien we dan wel. Ook zonder hem kan ik gelukkig zijn. Het is inderdaad heel moeilijk om een goede balans te vinden, je moet onafhankelijk zijn, maar niet in de zin van dat je jezelf afsluit voor hem. Het moet gewoon gezond zijn.

Ik merk wel dat het vinden van die balans verrekte moeilijk is. Maar ja, ik zit nog maar net in dat proces. Ik heb mede n.a.v. het doorlezen van dit hele topic vorige week een soort takenlijstje gemaakt om mezelf een beetje op peil te houden. Ik heb het uitgeprint en boven mijn laptop aan de muur gehangen, ik heb ook een uitdraai in mijn tas liggen, voor het geval het buitenshuis even tegenzit. Ik merk wel dat als ik het lees me wel wat zelfverzekerder ga voelen. Maar ja...die gesprekken he....zou best kunnen dat dit hele proces uiteindelijk pas is geslaagd als ik haar weer zie in Maleisië en ik bij haar uit ga huilen over alles. We zullen het zien....

quote:

Op dinsdag 22 februari 2011 16:14 schreef Suesse het volgende:
@ Surfergirl: ja, dat bedoel ik. Dat je het doet om iets te bereiken. Het voelt zo onnatuurlijk, ook omdat je je eigenlijk toch nog afhankelijk van iemand opstelt. Je speelt een spel om iemand te behouden, eigenlijk zou liefde zonder weerstand moeten zijn. Ik ben zelf wel erg van het zweverige en van het soulmate idee, dus dan is dat best lastig om te geloven dat het er niet is. Aan de andere kant snap ik ook wat je bedoelt (denk ik): je levenspartner hoeft niet perse je soulmate te zijn en liefde is niet altijd mooi.

Gisteren drong ook tot me door wat nou echt mijn probleem is met mijn vriend. Ik heb me de afgelopen maanden steeds erg onafhankelijk opgesteld, terwijl ik dat niet wilde zijn. Uitleg:

- Ik dacht dat ik hem op den duur zou vervelen als ik alleen maar zou uiten hoe leuk ik hem vond. Dat hij mij voorspelbaar zou gaan vinden. Dat probeerde ik met een onafhankelijk opstelling krampachtig te voorkomen.
- Ik wilde me niet afhankelijk voelen van hem, omdat ik bang was dat hij me zou kwetsen. En als ik dan onafhankelijk zou opstellen, dan zou dat minder hard aankomen.

Het punt is dat ik dit compleet voor mezelf heb ingevuld. Ik DACHT dat ik hem zou vervelen met mijn gezwijmel, ik DACHT dat hij me zou kwetsen. Maar toen we gisteren weer een gesprek hadden, bleek dat hij mij ook het liefst elke seconde van de dag laat weten hoe gek hij op me is. En dat hij mij niet kwijt wil, want we horen bij elkaar. En ik ben zo ontzettend verliefd op je. Toen dacht ik, en dat had hij alláng door: ik vecht zo hard tegen mezelf. Ik ben mezelf niet als ik me zo onafhankelijk opstel, want wat ik eigenlijk wil is me helemaal laten gaan, hem laten weten wat ik voor hem voel. Hem binnenlaten. Ik dacht dat ik dat al wel deed, maar integendeel.

Sinds ik sinds gisteren pas echt door heb dat doordat ik mezelf niet was, en me DAARDOOR juist kwetste (i.p.v. dat ik DACHT dat hij dat deed), heb ik besloten om mezelf aan hem te geven. Er helemaal voor te gaan. Het drong pas echt tot me door dat hij zei dat hij zijn vriendinnetje weer terugwilde... Ik heb niks meer te verliezen: ik heb mezelf ondertussen al een paar keer keihard gekwetst terwijl hij nog niet één keer die intentie had. Dus erger kan het niet worden, mocht hij het ooit doen. En omdat ik mezelf nu geef, voel ik me niet meer schuldig naar mezelf en hem omdat ik nu wel mezelf ben. Dan maar een beetje afhankelijk. Ik ben vreselijk verliefd, en handelen naar liefde is toch mooi? Toevallig las ik vandaag een interview met Frouke de Both. Die zei dat ze nu zo gelukkig is met haar vriend, omdat alles zo natuurlijk gaat. Ze maakt zich nooit zorgen, terwijl ze in andere relaties vaak het gevoel had dat alles zo stroef verliep. En nu heeft ze iemand waarmee het allemaal klopt. Die anderen waren het gewoon niet... als het echt ment to be is, dan komt het goed. Dan zit het goed. Dus waarom niet jezelf zijn, en jezelf bevrijden van die gedachten? Go with the flow. Als hij/zij wil gaan dan gaat 'ie maar. Het zijn maar mensen, en er komt dan heus wel weer een ander op je pad. Dat had ik ook met mijn ex en huidige vriend: ik dacht dat mijn ex het helemaal was, en nu met mijn vriend denk ik: dit is nog veel leuker!

@ Flyib: rustig maar, het komt goed! Probeer niet tegen die stemmetjes te vechten, dat maakt het alleen maar erger. Probeer je niet krampachtig vast te houden. I know, makkelijker gezegd dan gedaan en ik heb er ook last van. Heb nu wel weer een mooi verhaal opgehangen, maar morgen kan ik ook weer last hebben van stemmetjes. Het punt is doordat je nu weet dat je je ook goed kan voelen, dat zo'n dip extra rot aanvoelt. Je was ten slotte op de goede weg en dan lijkt die hoop op herstel zomaar te zijn vervlogen. Zie het als iets moois: je weet dat je je ook goed kunt voelen! Bovendien, en misschien helpt dit: wat je ook denkt, wat je ook doet, je kan NOOIT de controle over iemand anders zijn gedachten lichaam hebben. Nooit. Wat iemand anders denkt en doet, daar heb jij niks mee te maken. Dus dan kun je je er ook maar beter geen zorgen over maken, dat is verspilde tijd! Let it go. Het enige waar je invloed op hebt zijn je eigen gedachten.

Haha, en weer weet je een gevoelige snaar te raken bij mij. Het was vooral mijn vriendin die elke keer weer benadrukte hoe graag ze met me wilde gaan samenwonen, en ze vindt het heerlijk om te fantaseren over zaken als trouwen en kinderen krijgen. Op zulke momenten heb ik me in de meeste gevallen heel afstandelijk opgesteld omdat ik mezelf eigenlijk geen perfecte partner vond voor haar plannetjes en fantasieën. Er was eind vorig jaar zelfs bijna sprake van dat ik een 1-persoons appartementje zou betrekken en stelde me tegelijkertijd afwachtend op naar haar toe. Uiteindelijk heb ik mijn plannen afgeblazen omdat ik diep in mijn hart wist dat ik dan een fout zou maken. Na onze "grote" ruzie waren we het erover eens dat we over 2 maanden maar eens werk moeten gaan maken van onze samenwoonplannen die nu al heel lang rondzweven....ik wil eigenlijk niks liever, maar mijn negatieve gedachte zegt iets anders.

Lang verhaal -> Kort: Ik probeerde me ook zo onafhankelijk op te stellen, maar stiekem was ik zo verliefd dat ik alles voor me zag, inclusief mezelf die de plaatjes draait op onze bruiloftsreceptie

Ik merk nu ook gewoon dat mijn verliefdheid nog hartstikke sterk is, dat in combinatie met haar afwezigheid veroorzaakt deze mood bij mij, inclusief al die friggin stemmetjes. Ik weet gewoon dat wij bij elkaar horen, maar ik wil gewoon niet meer op deze manier leven. Ik hoop echt dat er een einde aan komt. Zal vast nog wel de nodige dipjes te verwerken krijgen, maar ik moet ze maar gewoon accepteren, dat maakt het misschien een stuk makkelijker. Overigens geloof ik wel in een soulmate. Alleen bij een soulmate zou ik zoveel dingen durven doen/zeggen als ik bij haar doe. Dat zegt heel veel. Ze is veel meer dan mijn vriendin, ze is ook mijn beste vriendin. En die mis ik nu echt......

Het gaat intussen weer wat beter. Wat ook een grote rol speelt in mijn mood: ben deze week voor het laatst op mijn huidige werkplek. Hierna is het even 2 maanden bewust van een uitkering leven en in de tussentijd werken aan al die belangrijke dingen zodat ik vanaf mei de draad weer kan oppakken. Mijn motivatie is helemaal weg en ik heb echt geen zin meer in al die #@%dossiers. Pfff...nog 3 dagen en dan voel ik me volgens mij even een stuk vrijer dan voorheen.......

Sprak mijn vriendin heel even via whatsapp toen ik onderweg was naar huis. Ze ging vroeg slapen. Ze is volgende maand jarig, maar haar verjaardag viert ze in India. Ik heb me al een tijdje voorgenomen een heel bijzonder cadeautje voor haar te kopen, en heb haar gister tussen neus en lippen door gezegd dat ze de 1e dag in Kuala Lumpur een verrassing kan verwachten. Dat heb ik bewust gedaan omdat ze niet tegen verrassingen kan. Ze vroeg me net de hemd van het lijf, maar ik gaf geen kick. Voordeel van deze situatie is dat ze mijn gezicht niet ziet, dus ze kan niet aflezen wat ik van plan ben. Ze zegt dat ze blijft proberen erachter te komen, maar dat gaat haar (in tegenstelling tot alle andere keren ) niet lukken. Haar een beetje in mijn macht hebben geeft ook wel een kick

Dit wordt echt een dagboek.....

Geen probleem, ik vindt het leuk om te lezen, en te vergelijken..keep on posting

@ Flyib Die negatieve gedachtes zijn de angst dat het mis zal gaan. Of juist dat je bang bent dat jij degene bent die het mis laat gaan, en dat je haar en jezelf dan teleurstelt. Waarschijnlijk omdat je weinig vertrouwen in jezelf hebt, en bang bent voor het onbekende. Ik heb dat ook. Maar wat er in feite gebeurt is een selffulfillig-prophecy. Ik probeer(de) zo krampachtig mezelf bij elkaar te houden en m'n gedachten te controleren, en juist toen werd ik veel boos op mijn vriend. Onmacht, omdat ik iets vast probeerde te houden en daarbij dus helemaal niet mezelf kon zijn.

Nu loop ik al twee dagen rond met een gevoel dat het me niet zo veel meer kan schelen, we zien het wel, met andere woorden: ik heb hem geestelijk losgelaten. Het is zo fijn! Ik heb nu totaal geen zorgen. Voor zolang het duurt, maar ook daar maak ik me niet zoveel zorgen over. Gisteren hebben we bij mij thuis gegeten en zijn we naar de bios geweest. Dat had ik hem nog voor Valentijn gegeven. Het was heel leuk en ik heb me de hele dag prima gevoeld Gisteravond toen we in bed lagen zei hij nogmaals dat we bij elkaar horen (vlinders, hihi). Nu ben ik weer thuis om te studeren. Dat gaat ook super, omdat ik nu weer ruimte in mijn hoofd heb! Hij heeft vanavond een feest van zijn studievereniging en ik vind het oprecht leuk voor hem. Vanavond ga ik gezellig bij een vriendin koffie drinken, dus ik vermaak me ook prima Nu weer aan de studie!

Je kunt inderdaad mensen wegdrijven met die onzekerheid.

Vriendin vertelde dat ze een huisfeestje had, toen begon ik aan te geven dat ze voorzichtig moest zijn. Ze peste me er eerst mee omdat ze een reactie verwachtte, uiteindelijk werd ze een beetje boos. Ah bah.

Hartstikke mooi Suesse!

Volgens mij is het ook zo dat als je echt het gevoel hebt dat het geestelijk los is, je een eventuele terugval veel beter kan verwerken dan in de periode toen het hele "loslaat proces" begon.

Het is zo verrekte moeilijk he.....echt, ik schommel constant met mijn gedachten

Ik ben het hele topic weer eens aan het doorpluizen, ik check de posts van floorjeno...en my god, het werkt als je het goed doorleest en even tot je neemt. Op dit moment voel ik me een stuk meer bij mezelf. Weird stuff

Keerzijde hiervan is wel dat ik mijn vriendin weer even negeer. Ik negeerde haar inkomende telefoontjes op skype en heb mijn telefoon uitgezet om die tel-check-drang even uit me te werken. Ik bericht haar voor het slapen gaan wel dat ik me in een negatieve spiraal bevind/bevond....

Nogmaals....het schommelt....

Dit topic is 1 dikke medicine show

Ja, floorjeno heeft hele goede dingen gezegd! Ik lees haar posts ook nog wel eens terug.

Jammer van je negatieve spiraal. Ik zit er helaas ook weer even in, maarja, dat komt ongetwijfeld ook door menstruatieperikelen. Voel me zo zenuwachtig en duf tegelijk... Van vriend heb ik al een dag niks gehoord (heb zelf ook niks laten horen sinds gisteren hoor, dus ik verwijt hem helemaal niks) en hij had gisteravond een feestje. Ga ik me toch (onbewust) een beetje zorgen maken. Heb hem net gesmst om te vragen hoe hij het heeft gehad en verteld wat ik heb gedaan en ga doen. Gewoon een normaal smsje. Wilde eigenlijk niks sturen omdat ik me niet zo goed voelde/hij laat maar wat van zich horen (wat geheel onterecht is natuurlijk), maar ik heb het toch gedaan om het patroon 'ik wil eigenlijk niet smsen want dat vindt hij vast niet leuk/hij reageert toch niet' te doorbreken. Ik wil namelijk wel smsen dus dan doe ik dat gewoon! Oh hij reageert al. 'Het was me het feestje wel ' Leuk En toch dat stemmetje dat denkt dat er van alles is gebeurd. Zucht.

Anyway, ik ga het rotgevoel even uitzitten/ er niet op ingaan. Word soms zo moe van mezelf, waarom kan ik niet non-stop genieten. Hm, ik ga toch maar weer positief blijven denken, da's veel leuker

Zojuist iets bijzonders gebeurd:

Sprak m'n vriend via FB en ik voel me dus niet zo fijn/ben chagerijnig. En we kijken altijd Wie is de Mol op donderdagavond, maar nu heeft hij bardienst tot een uur of twaalf. Ik heb heel goed naar mezelf geluisterd. Ik ben chagerijnig, tegelijkertijd mis ik hem enorm en voelt het weer even alsof hij mij geen bevestiging geeft. Hierdoor wordt ook deels de chagerijnigheid veroorzaakt. Hoe dan ook: ik denk dat ik vanavond in een pesthumeur ben als ik hem zo laat pas zie. Want hij zegt dat hij rond 00.00 uur klaar is, maar ik weet hoe dat gaat. Dat wachten, daar zit ik nu niet op te wachten en vooral niet met dit humeur Dus heb ik hem gezegd dat ik denk dat ik niet zo gezellig ben en dat we maar beter vrijdag af kunnen spreken. Het voelt echt ENORM tegenstrijdig omdat ik het liefst naar hem toe wil gaan (god, wat mis ik hem), maar dan loopt het misschien weer uit op een ruzie en daar heb ik geen zin in. Ik ben trots op mezelf! Vooral nadat hij zij dat hij echt blij is dat ik het nu zo vooraf aangeef, dan dat ik vanavond niet lekker in m'n vel blijk te zitten. Inmiddels begint de tegenstrijdigheid van deze actie in m'n hoofd plaats te maken voor rust, omdat ik nu eens echt naar mezelf heb geluisterd. Want ik heb ook nog eens eerlijk gezegd dat ik hem ondanks dat ik me niet fijn voel ook mis, want dat voel ik ook. Straks ga ik lekker eten met een vriend, daar kijk ik erg naar uit

Oh jee, met een vriend...stel je voor dat jouw vriend nu ineens chagrijnig wordt...

Wat moet ik hier op zeggen? Ik vind het al erg genoeg dat ik wel om dit soort dingen chagerijnig kan worden, en dat dat 9 van de 10 keer nergens op slaat.

Soms is het goed om het vanuit een anders perspectief (in dit geval die van hem) te zien.

Je doet niks verkeerd.

Dat doe ik ook. Daarom is het ook zo frustrerend

Geniet je nog wel van je relatie? Ik vraag het me zelf ook weleens.