Nou, er was eens een meisje, Voor story's sake zal ik haar maar even Jasmijn noemen. Jasmijn is een leuk, mooi meisje, waar niets mis mee is. OP HET EERSTE GEZICHT.
Jasmijn en ik hebben een verleden, omdat ik haar ooit per ongeluk van een kennis afpakte. Niet mijn bedoeling, chickrobbery is niet mijn ding, maar het ging uit. Nou, ondertussen is het alweer cool tussen mij en die kennis, maar dat terzijde. Onlangs kwam ik weer in contact met haar, en hebben we de lakens gedeeld, gewoon voor een keer.
Ik ben bang dat zij het iets anders opvatte. Jasmijn vindt me erg leuk, en laat me dat veelvuldig weten. Mijn vrienden verklaren me voor gek, maar ik moest en zou die chick dumpen. Nu is het geval dat ik normaal mijn standaard defensiemechanisme in werking stel en niet/laat reageer op berichtjes, geen vragen terugstel, kortaf zijn, je kent het wel.
Maar, ik dacht bij mezelf, Maroon, je bent nu 20, het is tijd om het wat volwassener aan te pakken. Dat voelt beter en het krijgt veel respect. Wat doe ik?
Ik maak een stomme beslissing.
Ik bel haar op, waarbij ze opneemt. Ik krijg nog niet eens de kans om de reden van mijn belletje te geven, maar Jasmijn begint meteen met ratelen: "Oh Maroon, nooit gedacht dat je mij zou bellen, dacht dat je me niet meer leuk vond." Het ergste moet nog komen; voordat ik ertoe kwam om haar teleur te stellen zegt ze: "oh m'n moeder wil je even spreken" (ik ken die moeder een beetje, ben er ooit wel eens thuis geweest vroeger en kon het goed daarmee vinden).
Dus die moeder komt aan de telefoon

en begint: "Maroon, Jasmijn is een beetje van streek doordat haar nichtje waar ze veel mee omging afgelopen week is overleden, en ze is helemaal vol van jou, dus ik zou je willen vragen of je met haar naar de begrafenis wil gaan. Ik weet het, het is heel wat wat ik van je vraag maar ik zou het super vinden als je dit voor haar zou willen doen."
Kut.
[ Bericht 0% gewijzigd door Maroon op 27-12-2010 17:59:16 ]