Bevallingsverhalen deel 12

Dank je voor je lieve reactie Fee-nix.
Denk dat dit inderdaad de nachtmerrie is van elke vrouw die een keizersnede heeft gehad.
Wil deze dames echt geen trauma aanpraten (daarom twijfelde ik over het wel of niet plaatsen). Als ik het overnieuw mocht kiezen, zou ik nog weer kiezen om een poging te doen om zelf te bevallen! Je herstel verloopt dan zo anders.
_{Nu heb ik niets meer te kiezen, wat het in een mogelijke toekomstige zwangerschap voor mij makkelijker maakt.}

Nee juist plaatsen hoor. Het is goed voor jou om het van je af te schrijven. En ook al zijn dit soort verhalen natuurlijk nooit fijn om te horen, het zijn (gelukkig) wel de uitzonderingen. Dus ik denk niet dat een keizersnede moeder na dit gaat denken 'no way dat ik ooit nog natuurlijk ga proberen te bevallen'. Iedere bevalling is weer uniek. Het is alleen verschrikkelijke klote (excuse me) dat het voor jou zo is gelopen.

Mijn grootste angst is het inderdaad ook... je weet gewoon dat dit risico er in zit als je het 'normaal' gaat proberen. En aan de ene kant zou ik wel heel graag een 'gewone' bevalling meemaken, maar aan de andere kant heb ik al zo ontzettend veel nasleep gehad van deze bevalling (wat niks met het herstel van de keizersnee te maken had, want dat ging juist heel voorspoedig) dat ik er steeds meer naar neig om al bij voorbaat te vragen naar een keizersnee de volgende keer. Maargoed, dat is weer een heel ander verhaal .

Hobbesje en fee-nix, hier ook een ks gehad (spoed ivm foetale nood) en binnen 2-7 weken ga ik weer bevallen. Omdat de ks de vorige keer gedaan is omdat het met mijn dochter niet reageerde mag ik nu dan ook vaginaal proberen te bevallen. Ik zie er als hell tegen op, maar wil het zo graag een keer meemaken. Maar inderdaad ben ik wel bang voor het litteken. Ik weet niet wat ik me er bij voor moet stellen wat er precies gebeurt als het scheurt. Misschien is het ook wel veel beter als ik daar niet over nadenk. Zijn er trouwens fok!dames die na een ks een 'geslaagde' vaginale hebben gehad?

jeetjejom, ikzelf niet maar mn nichtje wel
en die is helemaal blij en trots dat het bij de 2de gelukt is zonder ks te bevallen
zover ik weet geen probleem gehad met het litteken

Maandag 7 februari

Ik slaap al weken s nachts slecht en haal dit overdag in.
Vandaag besluit ik overdag niet zoveel slaap in te halen in de hoop dat ik aankomende nacht wat beter slaap.

Dinsdag 8 februari

Zoals elke avond vraagt mijn lief 'wanneer ga je bevallen?' Ik antwoord dat ik het gevoel heb dat het niet spontaan gaat gebeuren en ik serieus rekening hou met inleiden.
Nog geen half uur later voel ik iets wat iets heftiger is dan de menstruatie achtige pijn die ik de afgelopen dagen had. Ook komt het mooi op, bereikt een hoogtepunt en neemt weer af.
Het is 01.00uur s nachts en ik besluit in de woonkamer op de bank met een dekentje tv te gaan kijken en af te wachten of dit wat wordt. Ik pak pen en papier er bij en hou bij hoe vaak ik iets voel. Dit is om het kwartier ongeveer en is goed te doen, al liggend op de bank.
Om half zes sta ik op om naar het toilet te gaan en voel de bekende knak. Op dat moment sta ik boven het tapijt in de woonkamer dus ik haast me naar het toilet alwaar ik mijn lief roep en hem vraag om een schone onderbroek. Hij doet dit braaf en vraagt dan waarom en als ik zeg dat mijn vliezen zijn gebroken vraagt hij wat dit betekent. Ach hij sliep nog half

We gaan samen in bed liggen en ik vertel hem van de weeën om het kwartier de hele nacht. Vanaf dat moment wordt het allemaal al wat serieuzer. De weeën worden wat heftiger en komen nu zo om de acht minuten.
Mijn lief biedt me zijn hand aan en ik vind het erg fijn om hier in te knijpen tijdens een wee. Zeker als ze nog sterker worden. Mijn lief vraagt of hij zijn werk af moet bellen. Ik zou het maar doen
In de tussentijd bel ik de verloskundige om te vertellen van mijn gebroken vliezen met helder vruchtwater. Ze vertelt me terug te bellen als de weeën om de drie a vier minuten komen en minstens een minuut aanhouden.
Eerst duurt de wee korter dan een minuut maar al gauw verandert dit. Ook kan ik niet meer liggen op bed en wordt het meer op de rand hangen. De intensiteit neemt toe maar de frequentie helaas niet. Het blijft rond de zeven minuten hangen.
Mijn lief gaat wat te eten maken en douchen maar bij elke wee roep ik hem om zijn hand fijn te knijpen. Dit geeft me meer controle om de wee op te vangen op één of andere manier.

Om 12.30uur vraag ik mijn lief om de verloskundige te bellen want er komt niet genoeg regelmaat in, soms zit er opeens wel 15 minuten tussen, maar ik vind het allemaal wel heftig. De verloskundige zegt onder de douche te gaan. Wel anderhalf tot twee uur.
Ik doe dit. We hadden zelfs speciaal een klapstoel klaar staan hier voor. Zittend de wee opvangen is echter niks. Dus bij elke wee sta ik op om op de rugleuning te hangen. Daarna ga ik weer zitten om het water over mijn onderrug te laten lopen. De wee drukt namelijk vooral op mijn onderrug en bekken.

Om 14.00uur heb ik het echt helemaal gehad en lopen de tranen over mijn wangen als mijn lief bij me komt kijken. Hij vraagt wat hij moet doen en ik draag m op wederom te bellen met de boodschap dat het zo niet gaat. De verloskundige zegt dan langs te komen.

Om 14.30uur is ze er en gaat voelen. 1cm ontsluiting is de ontmoedigende conclusie. Ze ziet onderwijl de heftigheid van mijn weeën en hoe moeilijk ik het heb en trekt de conclusie die ik ook al getrokken had. Thuis bevallen gaat zo niet lukken. Ze heeft het idee dat ik dit erg graag wilde en brengt heel voorzichtig de optie van een ruggenprik in het ziekenhuis. Ik vertel haar direct dat die thuisbevalling echt niet heilig is en dat ik helemaal voor ben om naar het ziekenhuis te gaan. Mijn lief vraagt nog of paracetamol niet nog kan helpen. De grapjas!

Gelukkig is er plaats in het ziekenhuis van keuze. We installeren ons in de verloskamer. Het gebruikelijke riedeltje van CTG e.d. gaan we af. De verpleegkundige boort nog wat hoop de grond in door te zeggen dat een ruggenprik met pas 1cm niet gegeven wordt en ze denkt dat ik ergens diep in de nacht of de volgende ochtend pas ga bevallen. De arts-assistent komt voelen en ik heb inmiddels 2cm en de anesthesist heeft tijd dus mag ik naar beneden.
Mijn lief hijst zich in een groene jas en ik word in een klein kamertje op de verkoever geparkeerd. Er wordt vanalles aangesloten en mijn lief besluit dat hij moet plassen. Verkoever weer af, jas weer uit etc. Maar ze wachten braaf tot hij weer terug is voordat ze iets doen. Ze vertellen hem wel zo ver voor mij te gaan zitten dat hij niet op mijn rug kan kijken. Ik voel eigenlijk helemaal niks van de ruggenprik zetten. Wel vragen ze daarna of mijn benen warm worden e.d. en dat gebeurt allemaal niet dus ik word al bang dat ik die ene ben waarbij het niet werkt.

We gaan terug naar boven en ik merk dat een wee minder intens voelt. Net als ik best rustig lig zonder pijn brengt de verpleegkundige een katheter in en dat ding voel ik dus de hele tijd zitten. Niet fijn. De verpleegkundige probeert er wel wat aan te doen maar het helpt niet. Ik voel ook weer pijn door de ruggenprik heen dus de wee opwekkers gaan naar beneden tijdelijk en de ruggenprik omhoog. Hier doezel ik wat terwijl mijn lief tv kijkt en een maaltijd krijgt aangeboden.
Als ik mij weer wat ongemakkelijker ga voelen komt de arts-assistent toucheren. Het is dan 20.00uur en we zitten op 7cm. Dit is meer dan verwacht en dus positief.
Al snel doet de ruggenprik helemaal niks meer en van de verpleegkundige mag ik niet in mijn liefs hand knijpen om de wee op te vangen. Ik moet me op de ademhaling richten om er door te komen. Dan heb ik persdrang en meld dit. De arts-assistent wordt opgeroepen en tot die tijd puft de verpleegkundige met me mee.
Eindelijk mag ik dan echt gaan persen. Ik verbaas me hoe je tijdens een perswee niks anders kan dan je over te geven en te persen maar dat ik best door wilde persen zonder wee maar dat dit gewoon onmogelijk bleek. Er wordt me vertelt dat er haartjes te zien zijn en hier verwonder ik me over want ik had een kale baby verwacht. Dan staat het hoofdje en precies op dat moment is de wee voorbij. Ik ben al die tijd stil geweest maar dit is het moment waarop ik auw auw auw jammer. En dan na een half uur persen om 21.23uur wordt er een jongetje op mijn buik gelegd wat meteen begint te huilen. Ik registreer dat het een goed teken is dat hij huilt maar voor de rest ben ik vooral heel erg moe en blij dat die druk beneden eindelijk weg is. Mijn lief haalt me weer een beetje naar de werkelijkheid en dan heb ik aandacht voor het mannetje op mijn buik. Zo op het oog ziet hij er gezond en compleet uit en dat is een geruststelling.

Nadat de placenta er uit is, wordt me vertelt dat ik inwendig gescheurd ben en best wel een eindje ook. Dit moet onder narcose gehecht worden. Ik vind het al lang best. Heb helemaal niet zo'n behoefte om daar nog wakker zijnde, van alles voelend, nog drie kwartier of zo te liggen terwijl ze hechten. Mijn lief is onbekend met narcose's en vindt het maar niks. Ze laten mijn kind met alleen een mutsje op al die tijd bij me liggen en ik leg 'm nog aan voordat ik naar de O.K. ga. Terwijl ik naar beneden ga wordt de kleine gewogen en aangekleed. Dit mis ik dus.

Na een uur kom ik weer terug in de verloskamer waar mijn lief met ons mannetje wacht. Hij meldt dat hij zich verschrikkelijk voelde. Ze hadden gezegd een half uurtje en het was ruim een uur. Ik leg nog een keer aan en mag dan naar de afdeling waar ik een éénspersoons kamer krijg. Het is uiteindelijk twee uur s nachts als mijn lief naar huis gaat en ik lig nog een hele tijd wakker om alles te laten bezinken en naar het bakje naast me te staren. De volgende ochtend mogen we naar huis.

Ondanks dat het eenmaal in het ziekenhuis best vlot ging en ik de begeleiding daar als prima heb ervaren, vind ik het, er op terugkijkend, ontzettend heftig. De 9 maanden zwangerschap waren al niet fijn, dan de bevalling en nu 4,5 week later heb ik nog steeds zoveel pijn dat zitten en lopen een opgave is. Rationeel gezien wil ik dus op dit moment geen tweede. Ik hoop dat het gevoel slijt met de tijd.

[ Bericht 0% gewijzigd door Dizzy-Miss-Lizzy op 12-03-2011 13:30:46 ]

DML wat vertel je het mooi, vol emotie maar toch dicht bij de feiten! En wat een heftige nasleep zeg! Hopelijk slijt het allemaal (vooral voor jezelf) maar als het er maar bij eentje blijft is dat toch ook prima?

DML
Ik moest een beetje lachen om je lief die vraagt of pcm niet kan helpen. Zo schattig
Heftig na je zware zwangerschap en wat rot dat je fysiek nog niet in orde bent. Laat het bezinken, gelukkig hoef je neit nu te beslissen of je ooit ene tweede wil. En als je dat niet wil, is dat toch ook prima?

DML, bikkel ben je zeg! Gefeliciteerd met je zoontje . Over al dan niet een tweede willen: ik denk dat heel veel vrouwen zo vlak na de bevalling hard gaan twijfelen of een tweede wel zo'n goed idee is! Had ik zelf ook. Bij mij veranderde dat gevoel na een maand of 2,3. Geniet eerst maar lekker van dit mannetje en dan merk je vanzelf wel of het weer gaat 'kriebelen'.

@ Jeetjejom: ik kan me voorstellen dat je er nu al als een berg tegen op ziet! Ik zie er al tegen op en ik ben nog niet eens zwanger :-p. Maarja, wat ik tijdens de zwangerschap van mijn zoontje ook altijd zei: hij moet er toch uit. Op een of andere manier... En hoe dat weet je natuurlijk nooit, maar ik denk in ieder geval dat als het niet gaat, ze je minder lang laten aanmodderen als je al een ks hebt gehad. Dat je bevalling maar zo mag verlopen dat je er achteraf met een goed gevoel op terug kan kijken!

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 14:52 schreef Dizzy-Miss-Lizzy het volgende:
Ik verbaas me hoe je tijdens een perswee niks anders kan dan je over te geven en te persen maar dat ik best door wilde persen zonder wee maar dat dit gewoon onmogelijk bleek.

Hoezo was dat onmogelijk? Ik heb alles bij elkaar misschien 2 persweetjes gehad in anderhalf uur, dus kan me hier niet echt een voorstelling bij maken.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 16:48 schreef Fee-nix het volgende:
Over al dan niet een tweede willen: ik denk dat heel veel vrouwen zo vlak na de bevalling hard gaan twijfelen of een tweede wel zo'n goed idee is! Had ik zelf ook.

Dat ik er maar eentje zou baren wisten wij al, maar zelfs mijn Mrs. zei na mijn bevalling en de kraamweek dat ze niet meer wist of zij nog wel wilde..

Wat vervelend dat je zo op de bevalling terugkijkt, DML. Heb je een idee waarom dat zo is? En wat naar dat je nu nog zo veel pijn hebt. Ik had je een fijnere kraamperiode gegund, vooral gezien je zware zwangerschap.

Ik kijk nu eigenlijk alweer met een goed gevoel terug op de bevalling. Ik kan alleen nog geen vrede hebben met de begeleiding in het ziekenhuis, of beter gezegd het gebrek eraan. Als ik de bevallingsverhalen hier lees vraag ik me af waarom ze mijn infuus met weeenopwekkers niet lager hebben gezet zodat ik de periode tot de ruggenprik beter kon overbruggen. De verpleegkundige en arts-assistent hebben gewoon totaal niet meegedacht. Daarvoor hadden ze misschien ook eens een paar minuten bij me moeten blijven.

Vanyel, ik heb de eerste keer ook niet die allesoverweldigende persdrang gehad. Bij Lena heb ik één zo'n wee gehad (en toen was ze er al ). Dat was een ongelooflijk gevoel. Ik kon alleen een "WRROOAAHHH" uitbrengen, een diep en donker geluid waarbij ik geen idee had waar het vandaan kwam.

DML
Jeetje wat een verhaal, vervelend dat je zo terugkijkt. Je hoeft nu nog niet te beslissen over een eventuele tweede, herstel eerst maar eens fatsoenlijk van deze zwangerschap en bevalling
Neem je tijd om dit alles te verwerken, dat hoeft namelijk niet in een paar maanden of weken.

Ik heb er zeker een jaar voor nodig gehad voordat ik vrede kon hebben met alles wat er gebeurd was en alles een plakje kon geven.

DML, wat een heftige bevalling hier en daar. Je schrijft heel eerlijk en open vind ik, ook over de nasleep.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Claudia, ik vind het, ondanks dat het voor jou geen fijne ervaring is geweest met zkh personeel, toch fijn/nuttig om dat soort ervaringen te lezen. Mocht ik weer in het zkh moeten bevallen, neem ik mijn eigen ervaring, maar ook verhalen van hier mee ter voorbereiding zeg maar . Om dus wat 'happiger' te kunnen zijn op dat soort momenten, indien het nodig en mogelijk is.

och lieve dml wat een verhaal. wat heftig allemaal.
mooi opgeschreven en ik hoop dat de tijd het slijt.

Takkembah, ik heb dat moment tijdens de tweede bevalling ook gehad. Maar dat gevoel is nu, na 8 weken, alweer volledig verdwenen. Ik denk dat ik bij Ivan rond deze periode ook serieus over een tweede na begon te denken. Het is dat er hier geen derde komt, want anders...

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 17:30 schreef Vanyel het volgende:

[..]

Hoezo was dat onmogelijk? Ik heb alles bij elkaar misschien 2 persweetjes gehad in anderhalf uur, dus kan me hier niet echt een voorstelling bij maken.

Misschien is het anders als je niet van die overweldigende persweeën hebt maar door zo'n wee kon ik echt niet anders dan persen en toen ik probeerde te persen zonder wee had dit gewoon niet het effect als met wee merkte ik.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 18:51 schreef Claudia_x het volgende:
Wat vervelend dat je zo op de bevalling terugkijkt, DML. Heb je een idee waarom dat zo is?

Ik ben een watje met een lage pijngrens en als ik terug denk aan alle pijn dan denk ik alleen maar dat wil ik nooit meer! Ik vond het veel heftiger dan ik me ooit had voor kunnen stellen.
De halve aardbol doet het en nog meerdere keren ook dus waarschijnlijk ligt het aan mij maar ik vond het echt verschrikkelijk.
Ik heb tijdens de zwangerschap al geroepen dat er minstens vier jaar of zo overheen moest gaan omdat ik nog zo'n zwangerschap niet wil met een kind dat nog erg veel hulp nodig heeft met alles.
Nu met ook nog de nasleep van dit alles, ben ik blij dat ik het doorstaan heb en met een prachtig resultaat maar zie ik echt niet in waarom ik het mezelf nog een keer aan zou doen.

Ja, de halve wereld bevalt, maar je moet niet onderschatten wat voor tegenslagen je tijdens je bevalling hebt gehad. Als je veel pijn hebt en je ontsluiting vordert dan weet je tenminste dat je het ergens voor doet. Bij niet-vorderende ontsluiting is het op een bepaald moment héél moeilijk om de moed erin te houden. En ik ben er inmiddels ook wel van overtuigd dat de weeen die je krijgt door weeenopwekkers te idioot voor woorden kunnen zijn.

Wat ik trouwens herkende in je verhaal is dat de manier waarop je weeen opvangt ervoor zorgt dat je je misschien niet goed genoeg ontspant. Toen ik pethidine kreeg ging ik in een uur van 3-4 cm ontsluiting naar volledige ontsluiting, één perswee en Lena was er.

Voor een volgende bevalling weet je veel beter wat je wel en wat je niet wilt. Daar kun je je op instellen en daar kun je met je verloskundige afspraken over maken. Maar dat is niet iets waar je nu al over na hoeft te denken. Misschien komt het verlangen naar een kind ooit weer naar boven en misschien zal dat verlangen wel nooit sterker worden dan het opkijken tegen de zwangerschap, bevalling en het herstel van de bevalling. Ik hoef om die reden alleen al geen derde meer en mijn zwangerschap was niet zo heftig als die van jou.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 20:10 schreef Dizzy-Miss-Lizzy het volgende:

[..]

De halve aardbol doet het en nog meerdere keren ook dus waarschijnlijk ligt het aan mij maar ik vond het echt verschrikkelijk.

Dit vind ik altijd zo'n non-argument... Net alsof dat een reden is dat jij het niet als enorm onprettig zou kunnen ervaren. Er is niets zo persoonlijks als een bevalling, toch?

En het geheel maakt je voor mij juist des te stoerder. Ikzelf had wat dat betreft maar een simpele bevalling. Ondanks alle heftigheid heb je jouw zoon maar mooi op deze aardbodem gezet

[ Bericht 1% gewijzigd door Takkembah op 12-03-2011 13:59:26 ]

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 20:10 schreef Dizzy-Miss-Lizzy het volgende:
Misschien is het anders als je niet van die overweldigende persweeën hebt maar door zo'n wee kon ik echt niet anders dan persen en toen ik probeerde te persen zonder wee had dit gewoon niet het effect als met wee merkte ik.

Waarschijnlijk deed ik er daarom dan ook zo lang over

quote:

De halve aardbol doet het en nog meerdere keren ook dus waarschijnlijk ligt het aan mij maar ik vond het echt verschrikkelijk.

De halve aardbol heeft misschien wel stukken minder pijn gehad dan jij. Of is romantischer. Of weet ik wat nog meer. Ik ga in elk geval meteen met je mee: 1 keer was meer dan genoeg!

Claudia, ik was heel blij met mijn verloskundige die veel aandacht voor me had en ook echt meedacht maar bij mij is inderdaad ook het infuus niet lager gezet tijdens het wachten op de ruggeprik. Ik was extreem dankbaar dat het nog geen 20 minuten duurde tot de anesthesist er was, maar nu jij dit zo schrijft had dat waarschijnlijk ook wel gescheeld.

DML, wat een heftige ervaring voor je!
Niks moet qua 2e. Je hoeft niet nu te beslissen. Hopelijk kun je dit op termijn een 'plekje' geven. Bedankt voor het delen!

dml lieverd toch
neem de tijd, hopelijk kun je deze bevalling een plekje geven

_{wat lijkt het me naar dat je alleen in ziekenhuis achter blijft eigenlijk
ben blij met de familie kamers hier in het ziekenhuis}

DML, wat heb je het mooi beschreven. Ik heb het echt in één ruk zitten lezen. Moest ook af en toe wel lachen om je man, de schat.
Voor wat betreft de keuze voor een tweede, sluit ik me aan bij de anderen: je bent net bevallen en je hoeft helemaal nog niet na te denken of je een tweede zou willen. Herstel eerst maar eens hier van en geniet van jullie mooie knul en dan kun je later altijd nog herzien.

Waar ik me wel over verbaasde, was dat je schreef dat je van de verpleegkundige niet in de hand van je man mocht knijpen tijdens een wee. Als dat voor jou toch goed werkt, waarom zou dat dan niet mogen/kunnen? Tis nou niet iets onhaalbaars lijkt me, hij zit gewoon naast je.

Och DML, wat goed en fijn dat je het opgeschreven hebt! Wat is het heftig geweest voor je. Ik hoop dat het met de tijd allemaal een plekje krijgt en dan leert diezelfde tijd vanzelf wat de toekomst brengt. Net verse ouders zijn is al heavy genoeg om al over vervolgstappen na te denken!

_{Je hebt trouwens de (prachtige!) naam van je kleine man voluit geschrevn in je verhaal}

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 23:23 schreef draculettetje het volgende:
dml lieverd toch
neem de tijd, hopelijk kun je deze bevalling een plekje geven

_{wat lijkt het me naar dat je alleen in ziekenhuis achter blijft eigenlijk
ben blij met de familie kamers hier in het ziekenhuis}

Voor 25 euro schoven ze een bed bij hoor voor mijn lief maar hij sliep liever thuis. Hij heeft het niet zo op ziekenhuizen en heeft thuis nog op de bank een drankje genomen ter ontspanning. Voor hem wel zo fijn zo denk ik. En kind lag gewoon naast me in een bakje

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 10:33 schreef danic het volgende:
Waar ik me wel over verbaasde, was dat je schreef dat je van de verpleegkundige niet in de hand van je man mocht knijpen tijdens een wee. Als dat voor jou toch goed werkt, waarom zou dat dan niet mogen/kunnen? Tis nou niet iets onhaalbaars lijkt me, hij zit gewoon naast je.

Volgens haar richtte ik me dan op het verkeerde. Je knijpt zo'n hand dan fijn en spant daardoor aan zeg maar terwijl je juist op je ademhaling moet letten en zoveel mogelijk ontspannen.
Het kwam er op neer dat ik of angstvallig de bedsteun beet pakte of toen deze omlaag was mijn vuisten balde dus mjah

Poppedein, bedankt, ik pas het aan!

Bedankt voor de lieve reacties allemaal

DML, wat een heftig verhaal. Wat ontzettend vervelend dat je het als zo vreselijk ervaren hebt. En wat betreft een evt. tweede: Daar hoef je nu toch nog helemaal niet over te beslissen?
Ik vond mijn bevalling heel erg meevallen, maar de kraamweek vond ik vreselijk en heb de eerste maanden echt geroepen dat ik geen tweede meer wilde. Maar nu, bijna 6 maanden na de bevalling, begint dat gevoel toch wel te slijten. Geef het gewoon de tijd, wie weet verandert je gevoel nog helemaal!

En wat een prachtige naam heeft jullie zoon, ben blij dat ik die nog even gelezen heb!

Wow wat een verhalen hier, heb richting het eind van mijn zwangerschap bewust dit topic gemeden.. maakte me al druk genoeg.

Mijn vorige zwangerschap is geeindigd met een (on)geplande keizersnee. Tijdens deze zwangerscahp dachten ze op de echo's te zien dat er een vleesboom aan de buitenkant van mijn baarmoeder zat. Toen ik op controle kwam 39w4 en de gyn ging toucheren toen voelde hij iets voor mijn bmm wat er niet hoorde, ik bleek een cyste in mijn eileider te hebben en die was in de laatste week voor mijn bmm geschoven waardoor ik met volledige ontsluiting nog maar 4 cm zou hebben omdat deze cyste 6 cm was. Dus werd er besloten dat ik de volgende ochtend om 8.30 een ks zou hebben. Een onverwachte achteraf moeilijke wending, ik heb er best moeite mee gehad.
Maar deze zwangerschap mag ik gewoon vaginaal bevallen wel onder strenge controle ivm het litteken in mijn baarmoeder.

Deze zwangerschap verloopt goed! Beter als de vorige en in de eerste instantie bedenk ik voor mezelf dat ik liever weer een ks wil, dit is voor mij bekend en neemt risico's van scheuring ed weg.. Hier praat ik ook over met mijn vk en later met mijn gyn, maar beide zeggen dat de kans op scheuring klein is en dat een vaginale bevalling sneller herstel geeft enz. Ik wen goed aan dit idee en wil er ook vol voor gaan, helemaal omdat ik een dreumes rond heb lopen en een sneller herstel is dan toch wel handig en ben toch ook wel benieuwd hoe bevallen nou eigenlijk voelt.

met 39w ga ik op controle, er word mij tijdens deze controle vertelt dat ze me zeker niet tot 42w gaan laten doorlopen de max is 41 weken, hier ben ik erg blij mee, want ik begin het al aardig zat te worden. Een week later weer controle, getoucheerd maar alles zit nog potdicht. 40w5 weer controle nog steeds potdicht, dus ik vraag hoe nu verder omdat de 41 weken nadert, ik moet een afspraak maken voor het einde van de week en dan gaat er een plan gemaakt worden.
41w2 8.30 uur heb ik een afspraak bij een onbekende gyn, mijn eigen gyn zijn agenda zat vol. Deze man is echt een boer... Hij meet mijn bloeddruk, kijkt met de echo naar de hoeveelheid vruchtwater en toucheerd, dit alles met weinig woorden en uiteindelijk de opmerking, nou is nog weinig gebeurt en de kleine doet het goed. Waar op wij reageren ja en nu?? Nou hij wilde het eigenlijk over het weekend heen tillen, nou dat dacht ik niet, ik had al bedacht dat ik het ziekenhuis niet zo verlaten zonder kind in mijn armen.. Nou dan maar een CTG, die gyn vond na 10 minuten dat hij wel genoeg had gezien. Maar na aandringen van ons ging hij overleggen met de verlosafdeling en mochten wij naar boven. (de gyn heeft die ochtend letterlijk gezegd ze gaan proberen je in te leiden lukt dit niet heb je het eind van de dag een ks).

Op de afdeling een andere gyn, deze legt uit dat door mijn voorgeschiedenis (ks) er niet veel in te leiden valt, gel gebruiken ze niet omdat dit het litteken week kan maken. De enige optie die ze hebben is dat ze een katheter in mijn bmm schuiven en het ballonnetje vullen en daarmee de eerste ontsluiting creeëren. Nou ja prima alles beter dan niet! maar dit ballonnetje moet tot 's avonds blijven zitten, tenzij het er eerder vanzelf uitvalt en de volgende ochtend gaan ze pas toucheren om te kijken of het wat gedaan heeft. Nou ja neit helemaal wat de gyn beneden heeft gezegd maar prima er gebeurt in ieder geval iets.

's avonds is het ballonnetje verwijdert en ik heb een goede nacht geslapen!
zaterdag 5 maart, weer een andere gyn, een schat van een mens! Ze gaat toucheren en de ontsluiting is minimaal maar ze wil het wel een kasn geven en ze gaat proberen mijn vliezen te breken. Dit lukt! Nu geven ze het allemaal even 2 uurtjes de tijd om te kijken of mijn lichaam zelf gaat reageren. Er gebeurt wel wat maar minimaal. Ik word gedoseerd aan een wee opwekkend infuus gelegd. Er komen nu wel weeën maar heel onregelmatig. Het infuus word langzaam opgehoogd en de weeën blijven onregelmatig komen maar worden wel heftiger en gaan echt pijn doen. Na ongeveer 8 uur lang weeën wegpuffen en steeds een beetje ophoging van het infuus heb ik 3 cm ontsluiting. Hier blijft het een beetje steken en nog meer ophogen verhoogd weer de risico's op scheuring van het litteken, ze besluiten nog 1 keer op te hogen en dit 2 uur aan te kijken, is er dan nog niets gebeurt word het weer een ks.
Nu komen de weeën elke 2 minuten en zijn ze bijna niet meer weg te puffen ik word misselijk en weet niet waar ik het zoeken moet. Na 1 uur en 3 kwartier zeg ik dat ze maar even moeten kijken of het wat doet want zo hard werken voor niets daar heb ik geen zin in (ik heb op dit moment ook al pijnstilling via een infuus, maar heb het idee dat dit allang niet meer werkt).
Er word weer getoucheerd en die 1 uur en 3 kwartier hel is helemaal voor niets geweest, nog steeds 3 cm ontsluiting. Besluit, OK word klaar gemaakt, ik word klaargemaakt en daar gaan we!

Op de OK krijg ik een ruggeprik, de eerste keer gaat deze nog fout, weer pijn, daarna meteen een wee, maar de tweede poging slaagt en ik voel alle pijn ineens verdwijnen, zo fijn.
Ik heb het op dat moment alleen nog maar heel koud en ben alleen maar blij dat er een eind is gekomen aan de pijn. 21.15 uur viel het besluit ks, 21.40 waren we op de OK, 22.13 werd Sarah geboren! 23.00 was ik terug op de afdeling.

Ik ben heel blij dat ik het stuk weeën mee heb mogen maken ook al was het hel. Ik heb voor mezelf het idee dat ik nu een beetje een idee heb van wat bevallen is, dit had ik de vorige keer niet en dat frustreerde. Verder was de vorige keer een hele zakelijke ks, het was gepland, het kon niet anders. Deze keer heb ik het al s een hele persoonlijke ks ervaren. Sarah mocht op de OK veel langer bij mij liggen en ze hielden haar zo dichtbij dat ik haar kusjes kon geven (allemaal kleine dingetjes die de vorige keer heel anders waren). Het was ook fijn dat deze gyn 's middags al over onze vorige ks ervaring had gesproken en dus wist hoe wij het deze keer zeker niet wilden mocht het op een ks uitdraaien. En het is haar zeker gelukt om er nu een totaal andere ervaring van te maken

Mijn man is uiteraard de hele dag aanwezig geweest en de volgende dag had ik ook mijn andere dochtertje bij me en wat ben ik trots op mijn meiden
Nu is het herstel wel lastig, ik herstel goed maar je mag de eerste 6 weken gewoon weinig en das lastig met een dreumes van 20 maanden erbij, maar dat is nu nog maar 4 weken dus het schiet al op!

Al met al kijk ik terug op een mooie ervaring en is deze 2de onverwachtse ks me reuze mee gevallen!!

Goed beschreven MamaPurk!
En erg fijn dat de ervaring nu een stuk beter was dan de vorige keer bij je eerste dochter.

Mamapurk wat schrijf je mooi! Fijn dat deze ks beter is bevallen dan de vorige!

Dank je

Leuke woordspeling, deze dat ks beter is bevallen

Dml, ik moest best ff lachen om je man met z'n paracetamol!

Ik denk zelf dat de herrinnering slijt en dat je vrij rap vergeet hoe het nu echt was. Gelukkig hoef je niet nu meteen aan een 2e te beginnen maar stel over 2,5 en het gaat kriebelen weet je nog wel dat het vervelend was en dat je een paar weken pijn aan de onderkant had... Maat als je echt rammelt maakt je dat geen reet meer uit. En gelukkig is niet elke bevalling hetzelfde.

MamaPurk: fijn dat je nu een mooie herinnering hebt aan je ks! Balen dat het er toch op uit is gedraaid. Hoop dat je net zo voorspoedig herstel krijgt als hier (de eerste keer is me veel slechter af gegaan dan de tweede keer). Geniet lekker van je meiden!

Het herstel verloopt hier ook zeer voorspoedig, helemaal in vergelijking met de vorige keer. Ik was eigenlijk na anderhalve week al zo goed als pijnvrij! En voor mijn gevoel kan ik nu de wereld wel weer aan, als ik dan vervolgens gewandeld heb ofzo dan blijkt dat dit nog wel tegen valt maar alleen al het idee dat ik het allemaal aan kan geeft me weer bergen energie

Het heeft even geduurd, maar ik wilde toch ook nog graag mijn bevallingsverhaal met jullie delen.

Op 18 maart, 's morgens om ongeveer 5:15 uur word ik wakker omdat ik moet plassen. Ik ben dan 38 weken en 6 dagen zwanger. Op zich niks vreemds dat ik wakker word, dit gebeurt de laatste weken gemiddeld 3x per nacht. Nadat ik weer boven kom, blijf ik pijn in m'n buik houden. Een zeurende aanhoudende pijn die niet wegtrekt. Ik kan er niet van in slaap komen en lig een beetje te draaien. Na een minuut of twintig zeg ik tegen m'n man dat ik in bad ga omdat ik buikpijn heb. Hij vraagt of ik ga bevallen en ik zeg hem dat ik niet verwacht dat het nu gelijk gaat gebeuren.

Door alle rumoer van het bad vol laten lopen en ons gepraat wordt onze jongste dochter wakker. Als die ziet dat ik in bad zit, wil ze er ook bij. Zo gebeurt het dat ik om 5:45 uur in bad zit om te kijken of ik iets van weeën heb, terwijl mijn dochter erbij zit en met playmobil speelt.

Om 6:30 is de pijn nog niet weggetrokken en merk ik dat er een golfbeweging inzit. Het is dan nog te vergelijken met menstruatiekrampen, qua heftigheid. Ik zeg mijn man dat hij toch de vk maar even moet bellen omdat ik wel denk dat het begonnen is. Omdat mijn vorige twee bevallingen vrij snel gegaan zijn, moest ik nu al in een vroeg stadium de vk waarschuwen. Om 7 uur is ze er en blijk ik 3 cm ontsluiting te hebben. We overleggen wat te doen. Ik zeg graag in de loop van de ochtend naar het ziekenhuis te willen om er op tijd bij te zijn. Ze belt en alle verloskamers, op één na, blijken bezet. Deze is voor mij, op voorwaarde dat in het zkh direct mijn vliezen doorgeprikt worden. Ik stem hiermee in en zeg dat we onze dochters even onderbrengen en dan naar het ziekenhuis komen, zij rijdt alvast vooruit. We bellen mijn schoonouders en die komen onze meiden ophalen.

Om 8:10 uur zijn we in het ziekenhuis, ontsluiting nog steeds 3 cm en mijn vliezen worden doorgeprikt. De vk stelt voor dat zij visites gaat rijden en later terugkomt. Wij gaan buiten even wandelen. Dat mag, als ik maar niet het ziekenhuisterrein afga. We lopen een paar rondjes en gaan buiten op een bankje zitten. We kijken naar de mensen buiten en leveren commentaar op ieders parkeerkunsten. De krampen worden nog niet veel heftiger, ze komen zo ongeveer om de 5 minuten, maar tijdens een kramp kan ik gewoon doorlopen, praten en/of lachen. Ze zijn vervelend, maar niet echt pijnlijk. Toch voelt het wel als een ingezette bevalling voor mij. Om een uur of 10 gaan we weer naar boven. De vk blijkt in Rotterdam bij een andere bevalling aanwezig te zijn en komt dus nog even niet terug. De verpleegkundige vraagt hoe het gaat en zegt dat ze me erg rustig vindt. Even later gaan we maar weer naar beneden, drinken wat in het ziekenhuiscafé en lopen weer naar buiten. Maar weer een paar rondjes lopen en even buiten zitten. De frisse lucht vind ik prettig en het lopen ontspannend. Om een uur of één gaan we weer naar boven. Ik zeg de verpleegkundige dat ik wel graag zou willen dat er iemand zou kijken hoeveel ontsluiting ik heb. Ze zegt dat dit niet mag omdat ik bij de vk loop. Ze belt de vk om te vragen hoe het bij haar gaat. Zij is net klaar met de bevalling en komt onze kant op.

Om 14:00 uur is ze er en ze zegt direct dat ze vindt dat ik geen goede weeën heb. Ze toucheert me en de ontsluiting is inmiddels 6 cm. Er gebeurt dus wel iets, maar het gaat langzaam. Omdat het ook vrij pijnloos gaat, vind ik het wel best eigenlijk. We overleggen en zij stelt voor om om 16:00 uur terug te komen, heb ik dan minder dan 8 cm ontsluiting, wil ze een infuus met wee-opwekkers aanleggen. We spreken dit af. Dus wij gaan wéér naar buiten, rondjes lopen. Ik heb zomaar een paar kilometer afgelegd, vermoed ik, op die dag. De krampen komen nu wel iets vaker, zo om de drie minuten, maar heftiger worden ze niet. Het is nog allemaal gemakkelijk vol te houden. Om 16:00 uur heb ik 7 cm ontsluiting, niet genoeg dus. Ik stem in met het infuus en er komen twee dames aan mijn bed om dit aan te leggen. Tegelijkertijd word ik aan een CTG gelegd. Omdat deze niet goed registreert, moet L. deze op mijn buik aandrukken. En omdat er aan de andere kant twee dames met een naald in mijn arm proberen te prikken, ben ik dus verplicht om heel stil te blijven liggen. Dit irriteert me, vooral omdat de krampen nu ineens wel vaker komen, zo om de twee minuten. Ze lijken ook heftiger te worden, maar dit kan ook komen omdat ik ineens zo beperkt in mijn beweging ben. In ieder geval, om 16:30 is alles klaar en wordt het infuus opengezet. Ineens worden de weeën wel heftig en moet ik ze zowaar wegpuffen. De vk zegt dat ze nu wel aan me ziet dat ik het niet leuk meer vind en dat dit de bedoeling is. Ik ga recht op zitten om de weeën makkelijker op te kunnen vangen en hierdoor schiet de CTG weg. De vk zegt dat ze gaat vragen voor een elektrode om op het hoofdje te plaatsen. Ze loopt even weg en is na 2 tellen weer terug. Ik voel dat ik persdrang krijg en zeg dat ik het niet meer tegen kan houden. Het is 16:45 uur. Ik zie, als in een film, dat ze wegloopt en denk: "Wat ga je nou doen?" Even later is ze terug en zegt ze dat ik kan persen omdat het hoofdje al zichtbaar is. Na één perswee kan ik haar aanpakken en om 16:48 is onze dochter, Evan, geboren.

Later hoorde ik van mijn man dat er, tijdens het persen, nog twee tropenartsen binnenkwamen om te kijken hoe het ging. Maar toen ze zagen dat het al bijna gebeurd was, gingen ze weer weg. Ik heb dat zelf helemaal gemist

Uiteindelijk was het dus een lange aanloopfase, mede doordat we al zo vroeg in het ziekenhuis waren. Maar ik heb maar maximaal 20 minuten pijnlijke weeën gehad, dus dat was weer heel kort en snel. Al met al, kijk ik er heel positief op terug. Ook lichamelijk had ik bijna nergens last van en liep ik na drie dagen al op het schoolplein om mijn oudste naar school te brengen. Dus ik ben blij hoe het allemaal gegaan is.

Klinkt als een fijne bevalling she-wolf! Fijn dat het herstel ook zo goed ging!

Wat goed dat je zo'n fijne bevalling hebt gehad She-Wolf . Dat lopen klonk wel relaxed, haha. Nog gefeliciteerd met je dochter!

She zo zou ik er ook nog wel een paar op de wereld willen zetten. Lekker relaxt rondhobbelen en buiten zitten en niet noemenswaardige pijnlijke weeën wegwerken.

Fijn dat het zo'n fijne bevalling is geweest en petje af hoor na drie dagen de oudste weer van school afhalen.

Heb hem gelukkig al eens gemaild naar een vriendin, maar bij deze dus de aangepaste versie van mijn bevallingsverhaal van Espen...

Woensdag 13 april, 2 dagen voor de uitgerekende datum, merk ik dat ik minder leven voel. Heel stom, maar zo aan het einde van de middag begon ik me dat opeens te realiseren. Jorja moest nog in bad, en normaal is een baddersessie voldoende om een beweeglijk buikbaby'tje te krijgen. Dus maar samen met dochterlief in bad geweest, maar ook daar kwam amper reactie op. Ik besluit het ZH te bellen en zij vragen me langs te komen voor een CTG. Omdat ik niet echt verwacht dat er iets heel schokkends uit gaat komen ga ik alleen naar het ZH zodat B. Jorja lekker op haar gemak in bed kan leggen.

Ik word in het ZH aangesloten aan de CTG en na een half uur komt een verpleegster langs dat ze het toch niet helemaal oke vinden, maar dat het kan zijn dat ze mijn hartslag meten. Dus ik krijg ook een dingetje om mijn vinger en moet nog een half uur blijven liggen. Na een half uur komt ze weer terug en willen ze dat ik op mijn zij ga liggen, want het is nog altijd niet optimaal. Ze begint al voorzichtig over een nachtje observatie. Ik besluit dan B. te bellen dat het misschien toch wel handig is als hij even komt en dat hij maar wat spullen moet meenemen voor mij om te overnachten.

B. komt eraan (Jorja blijft bij mijn ouders, zij wonen op onze benedenverdieping, dus de babyfoon hoeft maar naar beneden gebracht te worden) en uiteindelijk lig ik al 2,5uur aan de CTG (en wat is mobiel fokken/twitteren moeilijk als je op je zij moet liggen met een hartmeter aan je vinger) De gyn komt en ik moet die nacht toch echt blijven. Tevens wil ze even kijken hoe de kleine ligt en ze ziet meteen al dat hij helemaal niet ingedaald is, terwijl de gyn waar ik die maandag nog was geweest had gevoeld dat hij vast lag. Óf zij heeft zich vergist, of hij is weer teruggesprongen, maar hij lag zelfs niet recht ervoor. Toen ik mijn blaas geleegd had, was dit alweer opgelost .
Ze wilde hoe dan ook een echo en daaruit bleek dat ik niet veel vruchtwater meer had. Haar conclusie, vannacht blijven, morgenvroeg CTG en gezien mijn termijn was de kans groot dat ze gingen inleiden. Na toucheren bleek dat ik nog potdicht zat.

Maar goed, mooie kamer gekregen in het AZM, eindelijk iets te drinken gekregen en zelfs nog een beker yoghurt van de lieve verpleegster. B. is naar huis gegaan om 12 uur en hij zou het met mijn ouders regelen dat zij donderdagmorgen iig Jorja zouden opvangen zodat hij om 7 uur weer kon komen als ze met de CTG zouden beginnen. Ik heb wel wat kunnen slapen, maar om 3 uur werd ik wakker van een kramp in mijn benen. Ik wist meteen wat dit zou betekenen, ik was weer gezegend met beenweeën. De weeën bleven komen en ik was me zelfs aan het bedenken of ik B. gewoon zou bellen dat hij me moest komen steunen. Heel raar, maar heb er geen seconde aan gedacht om de verpleging op de hoogte te stellen, maar ik wist dat er toch niets aan te doen was en wilde eigenlijk geen medisch gedoe op dat moment.

Om 6 uur werd ik wakker gemaakt en toen heb ik toch maar gezegd dat de weeën spontaan begonnen waren. Dit bleek ook duidelijk op de CTG, want er waren duidelijke pieken te zien bij de baarmoederactiviteit. Het nadeel van een (academisch?) ziekenhuis is dat alles 20x overlegd moet worden, want voordat we wisten wat ze nu wilden gaan doen was het 9 uur. Eerst overlegt het verplegend personeel, dan overleggen de gyn-assistenten en die overleggen dan weer met de gyn, pffff.

Maar goed, ik zou ingeleid worden. Om 9 uur werd een ballonkatheter ingebracht en moest ik maar rustig afwachten. Ondertussen bleven de beenweeën om de 5 minuten komen, moest ik ieder uur een half uur aan de CTG (wat dus inhoudt dat ik op mijn zij moest blijven liggen, terwijl ik eigenlijk alleen maar wou lopen om de pijn in mijn benen tegen te gaan). Om 11 uur kwamen mijn ouders even langs met Jorja zodat ik haar nog even kon knuffelen, wat deed dat me goed! Maar ontsluiting schoot niets op (ook wel logisch natuurlijk, want in mijn buik gebeurde niets, behalve dat die heel veel pijn doorstuurde naar mijn benen). Om 14 uur had ik 2 cm ontsluiting en dus kon de ballon verwijderd worden (jaja, na 11 uur had ik eindelijk 2 cm, ik was al 7 uur sneller dan bij Jorja ). De gyn-ass wilde graag mijn vliezen breken, maar hij voelde dat het handje langs het hoofd lag. En omdat hij nog niet ingedaald was, durfde hij het risico niet aan. Hij besloot te kijken of hij hem niet verder terug kon duwen en dan hopen dat hij het handje terug zou trekken. DAMN wat deed dat pijn! Toen kwam er even snel een bevalling tussendoor en moest ik dus even (!) wachten. Om 17 uur kwam hij terug en bleek inderdaad het handje teruggetrokken te hebben. Dus vliezen gebroken (gelukkig helder vruchtwater), vochtinfuus en ook maar weeënopwekkers erbij. Die bleken geen nut te hebben na een uurtje, dus werd ie wat hoger gezet. En toen kwamen ze om de 3 minuten en kon ik het niet meer bijwerken. Er kwam een nieuwe gyn, die avonddienst had en mij dus de avond door zou helpen. Zij wilde weten hoeveel ontsluiting ik had, maar zij kon dat niet goed voelen (volgens haar was mijn baarmoeder iets gekanteld en had de vorige gyn grotere handen en kon hij het daarom wel goed voelen), maar ze schatte 3 cm. Ik heb toen gevraagd voor iets van pijnstilling. Ik wilde nog niet aan de ruggeprik dus werd er pethedine gebruikt. “Want dat zou de ergste pijn wegnemen, maar suffig wordt je er wel van”. Nou suffig is misschien nog wat zacht uitgedrukt want vanaf hetmoment dat dit begint te werken raak ik alle besef van tijd kwijt. Ik weet dat het allemaal niet opschiet, dat een van de verpleegkundigen de hele tijd bij me blijft om op mijn benen en rug te duwen tijdens een wee, want ik wil dat B. voor me blijft zitten. Na iedere wee val ik in slaap om 2 minuten later weer wakker te worden van de volgende. De CTG blijft ook aangesloten, maar we horen niets van wat daar nu de uitkomst van is. We hebben het geluid uitgezet omdat we er helemaal gek van worden, bij dipjes gaat er namelijk een hele irritante piep af en daar krijg ik het van op mijn zenuwen.

De gyn ziet dat het qua pijn voor mij niet meer vol te houden is, en wil dat ik een ruggeprik laat zetten. De anesthesist wordt erbij gehaald en vaag hoor ik haar een heel verhaal ophangen over de risico's e.d. (jaja, ik weet het, boeit me niet, zorg dat ik van de pijn afkom). Het enige wat ik me nog echt heel goed hiervan herinner is dat ik een wee krijg op het moment dat ze de ruggeprik gaat zetten. Ze waarschuwt dat ik stil moet blijven zitten en ik laat de wee over me heen komen zonder puffen of wat dan ook. Ik ben op en kan niet meer verder. Als de prik erin zit, vertelt de gyn dat ze het zuurstofgehalte wil controleren. Er staat me iets bij van een MBO-test, maar ik weet niet zeker of het zo heet. Ze willen iig krasjes op het hoofd gaan zetten en zo bloed afnemen.

Maar ook hiervoor ligt hij nog te hoog en lukt het niet om bloed af te nemen. Ik vervloek haar alleen maar omdat ze me pijn doet en tegen me zegt dat ik moet ontspannen. Maar dat kan niet met die pijn, zelfs met de ruggeprik voel ik nog iedere wee in alle heftigheid (maar hij zat ook gewoon pas net een halve minuut hoor!)

En dan weet ik het, het wordt weer een ks. Ik weet niet hoe ik het weet, maar ik hoop dat de gyn het ook snel beseft. Gelukkig is dat ook zo en om 23 uur wordt ik naar de OK gereden. Omdat de ruggeprik al zit, kan het allemaal nog sneller gaan dan de vorige keer. En weer heb ik een 'koninklijke bevalling'. Om 23 uur wisselt de dienst namelijk op de OK en dus heb ik dubbele bezetting. 4 chirurgen en een shitload andere mensen zijn op de OK. Allemaal komen ze zich voorstellen en ik moet zeggen dat dit het eerste moment van de dag is dat ik gezellig kan doen volgens mij. Ik weet dat het bijna over is, dat ik klaar ben en niet meer verder hoef. Dat ik wederom niet op de natuurlijke manier kan bevallen zal me aan mijn reet roesten, ik had dit niet verder kunnen doen. (Damn, waarom wordt ik altijd zo emotioneel bij het schrijven van dit verhaal!)

Om 23:33 wordt Espen geboren, we horen hem al huilen voordat hij uit de buik is. B. gaat met Espen mee naar de controles en Espen blijkt veel vruchtwater binnen te hebben, want ze moeten hem beademen. Dit heb ik ook pas later gehoord, maar verder is alles helemaal prima in orde gelukkig. In de OK krijg ik al van de gyn te horen dat ik nooit meer ook maar 1 wee mag krijgen, want als er geen ks was uitgevoerd zou binnen 3 uur het litteken zijn gescheurd. Ook bleek Espen de navelstreng 2x om zijn nek te hebben gedraaid. Al met al dus maar goed dat het zo is afgelopen.

Het blijft heel onwerkelijk om dan nog een uur op de uitslaapkamer te moeten blijven, maar gelukkig kon den B. en Espen nu wel bij me zijn. Met Jorja ging dat helaas niet.
En verder... Het is nu 3weken geleden, ik voel me ontzettend goed, liep een week na de operatie alweer met Espen in de draagdoek door de supermarkt en heb echt heel weinig last gehad van de wond.

Helaas ben ik niet zo goed in het onder woorden brengen van hoe compleet ons gezinnetje is en hoe gelukkig ik ben. Ik ben het zeer zeker, maar kan er geen mooie metafoor van maken zoals sommige dames dat wel kunnen. En hoe raar het ook klinkt, ik heb 2 bevallingen gehad die echt niet makkelijk waren (ik geloof niet dat ik de bevalling van Jorja hier ergens uitgebreid heb opgeschreven, maar eigenlijk was het precies hetzelfde, beenweeën, na uren nog geen ontsluiting, hartslag die niet optimaal was, dus ook KS) en toch zeg ik niet nee tegen een derde keer. B. wil er nog nix van weten, en ik wil sowieso een jaar of 3-4 wachten zou er een derde komen, maar omdat ik weet dat het dan hoe dan ook een KS gaat worden kan ik het gevoelsmatig veel beter verwerken. Denk ik.... (hoewel ik het er niet echt heel moeilijk mee heb, maar het gevoel van falen knaagt wel een beetje, want blijkbaar kan ik geen kinderen krijgen op de natuurlijke manier)

Dus dat is zo'n beetje mijn verhaal..... Beetje langer dan dat het naar mijn vriendin gemaild werd, maar goed, jullie kunnen makkelijk skippen natuurlijk!

Ow Jeetjejom, dit stukje komt me zo bekend voor...

quote:

na uren nog geen ontsluiting, hartslag die niet optimaal was, dus ook KS)

Wat kan je je dan hopeloos voelen hé, wel die pijn constant maar het zet geen zoden aan de dijk .
En je hebt niet gefaald hoor, ik voelde dat in het begin ook wel zo maarja, het lukte gewoon niet op de normale manier.

Fijn dat je je goed voelt!

PIttig zeg JJ!

En ik vind dat je het juist wel heel mooi onder woorden kan brengen hoor . Ik zie nu al uit naar onze uitbreiding door jouw woorden <3

Jeetje (jom)! Wat een verhaal.. kende hem al, maar toch..! Hij is er, jullie zijn nu een gezin van 4
En ergens zal het inderdaad ook wel rust geven dat je weet, dat als er een 3e komt, dat dat sowieso een ks wordt.

*uit lurkstand...
't Is inderdaad geen falen, maar ik weet uit ervaring dat het gevoel van falen af en toe zeer hardnekkig kan zijn. Maar geef er niet aan toe hoor, je hebt hartstikke hard gewerkt en beter dan je best kun je niet doen!
*terug in lurkstand...

[ Bericht 52% gewijzigd door Naturella op 05-05-2011 20:29:06 ]

She wolf dat klinkt als een makkie.

En Jeetjejom, even wat traantjes weg gepinkt, komt allemaal zo herkenbaar binnen. Mooi beschreven! En idd dat gevoel van falen en dat je lichaam het dus blijkbaar niet kan.. maar ook hier geen gelijk nee tegen een derde hoor

Jeetjejom, wat een heftig verhaal met een paar herkenbare punten. Ik moest stiekem lachen om je 'jaja, ik weet het, boeit me niet, zorg dat ik van de pijn afkom'. En ik schrik er wat van om te lezen hoe potentieel gevaarlijk de situatie was. Gelukkig weet je dat op het moment dat je aan het bevallen bent niet en is alles goed afgelopen! Je hebt een prachtig gezinnetje.

Heftig zeg, zeker als je weet hoe het ook had kunnen aflopen. Niet aan denken maar
Fijn dat je wel goed terug kan kijken op de keizersnede

Jeetjejom wat een heftige bevalling! Mooi geschreven.

Jj, wat een heftigheid en ik ben blij dat er op tijd ingegrepen is

Knap trouwens dat je die wee tijdens het zetten van de ruggenprik over je heen kon laten komen. Bij mij moesten ze echt wachten totdat de wee voorbij was. Ik kon echt niet stil voorover blijven zitten.

Geniet van je mooie mannetje nu

quote:

Op vrijdag 6 mei 2011 13:07 schreef Dizzy-Miss-Lizzy het volgende:
Knap trouwens dat je die wee tijdens het zetten van de ruggenprik over je heen kon laten komen. Bij mij moesten ze echt wachten totdat de wee voorbij was. Ik kon echt niet stil voorover blijven zitten.

Bij mij zat de naald er net in toen ik een wee kreeg. Wachten was geen optie dus lukte het om stil te zitten. Als ik de keus had gehad denk ik dat ik ook zeker had geweten dat ik niet stil kon zitten.

Dml ik heb ook geen idee meer hoe ik het klaar heb gekregen om stil te blijven zitten. Misschien de wetenschap dat de pijn snel over zou zijn...

JeetjeJom, toch ook best heftig weer
maar fijn dat je nu lekker kan genieten

Het is niet heel kort geworden:

donderdag 7 april

Eerst ffies boodschappen gedaan met mn man en om 11.40 bij de VK zijn voor wekelijkse update. Mijn moeder heeft 2 van de 3 kinderen (eerste 2 waaronder ikzelf) op de uitgerekende datum op de wereld gezet, dus ik vertel de verloskundige dat ik morgen ga bevallen op de uitgerekende datum. Ze gelooft me niet, hoewel ze met (sarcastisch) wel veel succes wenst morgen.
We gaan lunchen bij de KFC (omdat de VK toch dacht dat het nog niet ging gebeuren) en ik moet moet moet frietjes hebben. Verder ben ik wat kribbig.
Mijn lichaam schreeuwt om een middagslaapje en die ga ik doen. Manlief gaat klussen in ons andere huis. Na mijn dutje komt het bericht dat mijn vriendin de volgende dag (op mijn datum) ingeleid gaat worden. Ik wil nog even op bezoek in Gouda en bel mn man. We eten vroeg en gaan op pad. Eerst nog op verkeerde lokatie van het ziekenhuis maar gelukkig zien we mn vriendin nog eventjes. Haar vader schrikt als hij hoort dat ik morgen ben uitgerekend. Haar moeder zegt nog dat het handig is er ongeveer een week tussen te hebben.
Man en ik gaan weer naar huis en ik voel wel wat krampjes, maar ja die voel ik al 2 weken en er is nog geen baby.
Thuis bellen een oom en tante uit Canada tussen 22 en 23 uur en wij nog vrolijk 'nee nix aan de hand'.
We gaan slapen. Ik ben wat onrustig maar wijd het aan het middagdutje want vaak na een middagdutje kan ik 's avonds slechter in slaap komen.

vrijdag 8 april
Ik heb wat kramp in mn buik en ga naar de wc omdat ik denk dat ik misschien moet poepen. Ik sta voor de WC en ja hoor daar breekt mn water om 1 uur.
Ik ga zitten op de wc en lek even uit. Ik roep toch mn man maar even, want het is wel handig dat hij het weet als ik ga douchen wat er aan de hand is. Ik ga douchen en eigenlijk zetten de weeen meteen aardig in. In het half uur douchen heb ik al 4 weeen gehad.
En na het douchen gaat het eigenlijk meteen goed door. Ik heb meteen al weeen die bijna een minuut aanhouden en al vrij snel om de 5 minuten.
Ik drink wat Aquarius wat een paar weeen later en een snelle wandeling nog net in de WC beland. Ook water houd ik niet binnen.

Om half vijf wordt het wat heftiger en ik geef aan manlief aan dat ik nog onder de douche ga en dat het tijd wordt om de verloskundige te bellen.
Om vijf uur belt manlief de verloskundige. Ondertussen hang ik weer boven de WC wat water er uit te gooien als de verloskundige komt om kwart over vijf. Ze gaat toucheren en ik blijk 6 centimeter ontsluiting te hebben. We mogen naar het ziekenhuis. Ze geeft aan dat ze vindt dat ik nog rustig ben onder de weeen en dat deze nog wel wat heftiger moeten worden. Daarnaast moet de baby nog iets verder indalen, deze zit nog wat hoog. Tussen half acht en acht komt ze naar het ziekenhuis voor een herbeoordeling.

Tussen de weeen in kleed ik me aan terwijl mn man de auto haalt. En dan tussen twee weeen door naar beneden naar de auto. Vlak voor we bij het ziekenhuis zijn voel ik dat er een nieuw level van weeen is bereikt. Nog steeds te doen, maar wel ffies lastig om daarmee naar de verlosafdeling te wandelen; die op de 2e verdieping is. Na 2 tussenstopts belanden we op de verlosafdeling.
Omdat het beter is als ik niet ga liggen (maar is toch niet fijn) ga ik maar weer onder de douche. Manlief gaat ffies de auto verplaatsen. Onder de douche worden de weeen heftiger en net na zevenen meld ik mijn man dat ik het idee krijg dat ik mee moet persen. De verloskundige wordt gebeld en om tien voor half acht is zij er al.
Ik ga op bed liggen en bij toucheren blijk ik 9 centimter ontsluiting te hebben. Nu komt het stuk wat ik het als het meest vervelend heb ervaren; het half uur van 9 naar 10 centimeter ontsluiting. Ik lig op het bed en knijp de zijkant van het bed fijn. Maar na ongeveer 4 lange heftige weeen gaat ze weer toucheren tegen achten en ja hoor volledige ontsluiting en ik mag mee gaan persen om 8.02 uur

Helaas werd mn grootste angst waarheid; poep. De verloskundige merkt dat ik het erg vind en daardoor niet goed pers. Ze geeft aan dat 9 van de 10 vrouwen dit hebben en dat het goed is dat het er uit is dat het betekent dat er beweging in de baby zit en deze richting uitgang komt.
Na elke wee gaat het CTG apparaat op mn buik om de hartslag van de baby te meten. Ik vind het eigenlijk een vervelend gevoel als ik juist ffies moet ontspannen dat ze met dat ding gaat zitten porren.

Voor de 5e (in mijn gedachte in ieder geval) perswee geeft ze aan dat ze een verdoving gaat zetten, puur voor het geval dat het nodig is (liever er mee verlegen dan erom verlegen is het motto). Ik vind het goed en bij de perswee zet ze hem. Ik merk er niks van. Na de wee weer de CTG. Wat oogcontact hier en daar tussen de verloskundige en de verpleegster. Voor de volgende perswee zegt de verloskundige dat ze een knip gaat zetten en dat ik moet persen en niet moet letten op wat zij daaronder doet (nou scheelt na het douchen heb ik mn bril (2x -5) in de douche laten liggen dus ik kan uberhaupt niet zoveel zien op afstand). Ik pers weer en voel niets van de knip. Na de wee weer CTG, weer blikken. Weer een wee en het hoofdje komt er een stukje uit; de bovenkant is te zien.
Naar wat later bleek nadat de perswee voorbij was schoot het hoofdje weer terug.
De verloskundige ziet de CTG en besluit dat er wat haast bij moet en ze geeft aan dat de verpleegster me gaat helpen door op mn buik te duwen. Ik vind het allemaal best. Het persen gaat best goed en het doet eigenlijk niet enorm pijn.

De verpleegster klimt op mn bed en duwt mee. Mijn man omschrijft het nog steeds als net zo hard duwen als bij reanimatie en ze duwt heel hard naar beneden; hij vond het er pijnlijk uitzien. Voor mij daarentegen was het echt geweldig; het gaf mij een enorme kracht en ik wilde per se de schouders gaan zetten in deze wee zodat met de volgende week de kleine er uit kon. Maar dat was niet meer nodig; deze week was de baby er al. En voor ik het weet ligt er een glibberig gladde baby op mn buik om 8.37 uur..
Ondertussen heeft de verloskundige de navelstreng van hem afgehaald; die zat rond zijn schouder en daarom schoot de baby steeds weg en naar wat later bleek daarom ging zijn hartslag omlaag. Hij moest er dus echt uit.
Nadat de verloskundige de baby er uit haalt bezorgt ze mn man nog even de schrik door te roepen ‘heb je het gezien heb je het gezien’…. ‘je hebt een zoon’. Het was dus een jongetje. Helemaal super.

Ondertussen was er nog iemand gekomen met weeen en na de placenta gaat de verloskundige naar die ander toe. Ze kwam alleen niet terug; ze zou alleen controleren maar deze bevalling gaat ook al snel. De tweede dienstdoende verloskundige komt om me te hechten. Ik heb alleen wel half uur lekker met benen wijd gelegen en een oorlogswond. Ik heb er zelf maar even een soort zeiltje voor gehangen zodat niet iedereen die de kamer binnenkomt midden in mijn oorlogswond kijkt.
De andere verloskundige komt en met 7 inwendige en 1 uitwendige hechting mag ik gaan douchen. Na het douchen wat duizelig; dus ik krijg een paar boterhammen te eten en dan om 11.30 mogen we naar huis met onze prachtige zoon.

De bevalling is me enorm meegevallen; het was best een turbobevalling van 7,5 uur met eigenlijk maar 1 pijnlijk half uur. Verder vond ik het goed te doen. De verloskundigen gaven ook aan dat ik een stoere mama was en dat ik erg rustig was. Schijnbaar maken ze het ook wel eens anders mee. K heb sowieso best een aardig hoge pijngrens, misschien scheelt het.

Fijn j-net dat de bevalling je niet tegen is gevallen! En lekker dat jullie zo snel naar huis mochten!

Jeetjejom, wat een heftige bevalling zeg! Maar fijn dat je positief op de ks terug denkt! Enne Espen is een prachtige naam!

Snelle bevalling inderdaad J-net! Fijn dat je er goed op kan terugkijken !

Ik typ mijn bevallingsverhaal ook maar even hier

Donderdag 28 april ga ik naar het ziekenhuis voor een groeiecho en voor controle bij de gynaecoloog. Bij de groeiecho krijgen we te horen dat we een klein kindje hebben maar meer ook niet. Dus op naar de controle van te voren wordt mijn bloeddruk gemeten en deze is te hoog. Kan gebeuren denk ik en ik word naar boven gestuurd voor een ctg. Daar wordt een urine kweek gemaakt en ik blijk eitwitten in de urine te hebben dat icm de te hoge bloeddruk zorgt ervoor dat ik weer in het ziekenhuis mag blijven. Bloeddruk was 160/130.
Na een week en bloeddruk verlangen medicatie mag ik op woensdag 6 mei naar huis. Donderdagmiddag voel ik dat ik flauw en bel mijn vriend hij komt meteen en wil dat ik het ziekenhuis bel. In afwachting van hun reactie pak ik toch maar een koffertje in maar ga er vanuit gewoon weer naar huis te gaan. Bloeddruk is in het ziekenhuis goed maar er zit toch weer eiwit in de urine. Ik mag dus weer blijven de 6e keer inmiddels. 's Avonds moet ik veel overgeven maar aangezien ik dat al heel de zwangerschap doe maak ik mij er niet druk om. Ik vind de reactie van de arts-assistent dan ook nogal overdreven om mij apart te leggen. Ik ben dan ook helemaal boos al ze mij aan de magnesium en een katheter leggen. Aangezien ik mij andere keren niet echt serieus genomen voelde.

Zaterdag zit ik er dan ook lichtelijk doorheen omdat ik te horen krijgen nog tot week 37 zo te liggen. Ik ben suf van de medicatie en kan niet lezen maar te wakker om te slapen.

Zondag ben ik dan ook heel blij dat ik van de magnesium af mag en weer zelf kan douchen. Dit hou ik wel vol tot week 37. Jammer genoeg laat de ctg een verhoogde hartactiviteit van ons kindje zien. Hierop wordt besloten dat ze het deze week gaan halen donderdag of vrijdag. Daar moest ik even aan wennen want we hebben immers maar een klein kindje die ook nog in stuit ligt. De dienstdoende gynaecoloog zegt ook zo'n kleintje ga ik niet draaien dat wordt een keizersnede.

Tijd om het te beseffen hebben we amper want om 14:00 komen ze melden het vandaag al te halen de hartslag gaat verder achteruit en ook ik begin steeds meer op te zwellen van de zwangerschapsvergiftiging ze zijn bang voor de conditie van het kindje en mijn gezondheid.

Om 15:28 wordt onze dochter geboren die het meteen uitstekend doet ze is iets zwaarder dan geschat (1710gram waar ze 1400 a 1500 werd geschat).

Ik mag haar maar 5min in de couveuse zien en moet dan weer aan de magnesium. De volgende middag word ik daar van verlost en kan ik eindelijk zelf naar onze dochter toe die nog enkele weken in het ziekenhuis moet blijven,

[ Bericht 0% gewijzigd door F_r op 19-05-2011 16:29:11 ]

FR; wat een indrukwekkend verhaal blijft het toch. Zo ineens, plotsklaps ben je mama geworden!!
Hoe is het met je dochter? (kan niet alles volgen...) Hoop dat jullie meisje het goed doet; goed groeit en snel leert om zelf te drinken.....

en hoe is het met jouw misselijkheid?

Ze drink al voor een deel zelf en een deel krijgt ze via de sonde
Ik blijf alleen nog steeds misselijk en daar baal ik wel van.

F_R, je vertelt het hier wel kort en heftig, maar vergeet niet dat het niet nix is dat je hebt meegemaakt. Praat er vooral over als je dat nodig vindt, desnoods is het hier ofzo.
En hopelijk mag je snel met je meisje naar huis!

Het blijft een heftig verhaal F-R. Wanneer schatten ze in dat ze mee naar huis mag? En hoe is het nu met jou? Kunnen ze nog wat doen aan de misselijkheid of heeft dat gewoon tijd nodig?
Sorry voor de vele vragen eigenlijk, plaats je dit nog in een ander topic? Anders kijk ik daar gewoon even

Ik merk dat het verwerken echt begonnen is. Daardoor kon/kan ik dus ook niet slapen. Wel is het hele erg emotionele uit mijn stem.
Ze kunnen dus niks aan de misselijkheid doen maar als ik mijn afspraak bij de gyn heb ga ik het er wel over hebben.
Ze mag waarschijnlijk eerder mee naar huis als ze het zo goed blijft doen. Maar wanneer dat zeggen ze niet. En dan moet ze alle flessen zelf drinken en dat zie ik voorlopig nog niet gebeuren.
Maar ze doet het al zoveel beter dan verwacht ze heeft echt gevochten voor haar leven. En het knaagt af en toe wel dat ze het duidelijk beter uit mijn buik doet dan in mijn buik.

FR, gefeliciteerd met je meisje!

Wat een heftig verhaal. Dat het zo onverwacht snel kan gaan ineens. Vreemd blijft dat.... je kunt je daar gewoon nooit op voorbereiden.

FR, van harte met jullie dochter En wat vlugheid ineens, hopelijk snel met dochter naar huis

Zooooooo, aangezien Seth helemaal Zen is, heb ik nu al tijd gehad om mijn verhaal op papier te knallen....

Dinsdag 17 mei is mijn D-Day. Laat in de middag heb ik een afspraak bij de VK voor controle en om eventueel gestript te worden. Ik had wel verwacht dat ik over tijd zou gaan, dat was ik met Alexa immers ook, maar sinds dat mijn vriendin die op dezelfde dag was uitgerekend al bevallen is, heb ik er aardig genoeg van . Een emotioneel wrak ben ik. Ik ben er klaar voor.

Om 16:30 zijn we bij de VK voor controle en ik kan gestript worden. De vorige keer was het minder gevoelig, maar de VK geeft aan extra flink gerommeld te hebben. En nu is het afwachten dus. Mijn zus is drie keer gestript zonder resultaat, mijn moeder had van mij op de terugweg al weeën. Het kan alle kanten op. Ik vraag me af of ik de weeën ga herkennen en of mijn Hypnobirthing boek vruchten gaat afwerpen.

Thuisgekomen krijg ik om 17:30 uur wel al wat buikpijn. Maar meer zo van: Ik moet poepen. Oh nee, toch niet. Oh wel. Oh niet. En dat om de tien minuten. Ik sms mijn pas bevallen vriendin om eens te vragen hoe het bij haar begon, maar ook zij kan zich enkel de ‘echte’ weeën herinneren. Crap. Manlief gaat Alexa halen van het KDV en haalt daarna lekker frietjes, die we met zijn allen opeten. Ik heb niet echt eetlust. Ondertussen voelt mijn buik nog steeds soms alsof ik moet poepen (excuse me, ik kan het niet anders omschrijven ).

Om 19:30 uur ga ik in bad, aangezien ik altijd overal lees dat echte weeën dan doorzetten en de nepweeën verdwijnen. Frappant is dat Alexa normaal altijd met mij in bad gaat liggen stuiterballen, maar daar nu niet zo’n trek in heeft. Alsof zij het al weet ofzo. In bad aangekomen lijkt er een regelmaat in te komen en pas ik mijn hypnobreathing dingetjes toe. Ondertussen twitter ik lekker door, je moet de mensen natuurlijk wel een beetje op de hoogte houden … Ik gok zonder goede tijdswaarneming dat er ongeveer tien minuten tussenzit en dat zo’n wee een 30 seconden duurt. Ik vraag Manlief of hij even de VK wil bellen, wanneer we ook alweer voor de echtes moeten bellen. Dat doet hij om 20:00 uur. De VK zegt: om de vier of vijf minuten, en ze moeten een minuut duren en dat ongeveer een uur. Allrighty then. Om 20:30 uur ga ik uit bad, met gescrubt gezicht en vers geschoren benen (hey, je weet nooit wie er aan je eventuele kraambed staat ). Op weg naar beneden kom ik Manlief tegen die Alexa naar bed brengt. We hebben besloten dat als het doorzet, Alexa gewoon thuisblijft en mocht ze wakker worden, dan kunnen Opa en Oma binnen vijf minuten er zijn om haar op te halen. Alexa kijkt me wederom met een blik aan alsof zij al weet wat er gaat komen. Bizar zeg ik je. Met een veel te wijze blik voor iemand van bijna 20 maanden krijg ik drie dikke kussen en ze is meteen vertrokken.

Beneden aangekomen zetten we een hele slechte film op (Sisterhood of Some Pants) en besluiten we om de weeën maar eens te timen. De vorige keer ben ik in het ziekenhuis bevallen en daar wordt dat voor je gedaan, dus we zijn best verwend. Dat hypnobreathing doet goed zijn werk. Ik kan gezellig ouwehoeren met Manlief en bij een wee ben ik ff met gesloten ogen weg, om vervolgens onze conversatie weer voort te zetten. Ik kan echt niet zeggen dat de weeën pijn doen ook. Manlief timet een viertal weeën en kijkt me met een grijns aan. Zijn ze anders dan in bad? Nee, zeg ik. Ze duren net zo lang en komen net zo snel. Manlief zegt dat deze weeën toch echt een minuut duren en ook gewoon om de vijf minuten komen. Holy crap, denk ik, dan is het dus echt begonnen. Dum, dum, dum!

Om 22:00 uur hebben we een uur getimed en bellen we zoals afspraak de VK (wat zijn we toch braaf), die om 22:15 uur arriveert. Ze kijkt een aantal weeën aan en vraagt aan Manlief of ik wel echt weeën heb. Ze gelooft in eerste instantie niet dat iemand zo kan ouwehoeren, dan haar ogen sluit, en paar keer ademhaalt, en weer doorgaat alsof er niks gebeurt is. Ik leg haar enthousiast dat hypnobreathing uit en zeg dat als ik mijn ogen sluit, het een wee is en er niet tegen me gepraat hoeft te worden. Ze vindt het cool. Om 23:00 uur checkt ze mijn ontsluiting en rapporteert een tussenstand van 4 centimeter. Samen met Manlief gaat ze boven de spullen klaarzetten. Alexa wordt er even wakker van, maar valt net zo snel weer in slaap.

Om 00:00 checkt ze wederom mijn ontsluiting, ik ben dan netjes een cm gevorderd (5 cm inmiddels), maar voor de VK niet goed genoeg. De weeën zouden nu sneller op elkaar moeten volgen. Ik vertel haar dat als ik ga staan, de weeën veel sneller komen, maar ik dat niet wil, want ik heb ook beenweeën. Die zijn niet zo relaxed als buikweeen kan ik je vertellen. Bovendien heb ik geen trek in een weeënstorm. Dan zegt ze: is prima, dan gaan we nu naar boven, kun je blijven liggen, breken we wel je vliezen.

Boven aangekomen (00:15) stokken de weeën, ik krijg er eentje en dan wachten we een kwartier op de volgende. Het is bizar ook dat thuisbevallen. Gezellig op bed liggen, met de VK, Manlief en de kraamhulp aan het praten over ditjes en datjes (hoe verloskundigen hun praktijk plannen, waar ik me tijdens mijn zwangerschap aan heb geïrriteerd, etc.), wat weeën opvangen, het lijkt wel een koffieuurtje, ware het niet dat ik dadelijk een kind moet uitpoepen.

Om 01:00 checkt de VK de tussenstand (nog steeds 5 cm) en breekt mijn vliezen. Het duurt haar te lang. Spannend moment natuurlijk, leg ik nog tijdens het breken uit aan Manlief. Volgens mij heeft hij er geen boodschap aan. Nog steeds komen de weeën niet hard op gang. Ik geef aan de VK aan dat ik wel wil staan dan, aangezien het dan sneller op gang komt. Dat doet het ook. Zodra ik langs het bed sta, komen ze weer om de vier, soms drie minuten. Ondanks dat ik die ervaring in het ziekenhuis wel had, voel ik nu de weeën niet veranderen. Wel begin ik tijdens mijn ‘afwezigheden’ geluiden te maken, volgens het hypnobirthing boek omdat je de baby dus naar beneden gaat sturen. Maar ik ben zo high van mijn eigen hormonen, ik voel bijna niks. Ik tintel. Ik zweef. De laatste keer dat ik me zo voelde, had ik een joint gerookt. De VK ziet echter aan mijn buik dat de weeën veranderen. Mijn buik danst, zegt ze. Of ik wil gaan liggen. Krijg ik dan al persweeën? Ik zat een drie kwartier geleden op 5 cm?

Om 01:50 wil ik op bed gaan liggen en terwijl ik bezig ben, krijg ik een perswee. Mijn hypnobreathing stand gaat direct uit. Ahhgrrrr. Weg natuurlijke pijnstillers. Holy crap. Manlief zit vol bewondering naar mijn buik te kijken. Hij golft helemaal, zegt ie. Ik word agressief. Zo Zen als ik een minuut geleden was, zo Hitler ben ik nu. Ik wil iemand slaan, en hard. En schoppen. En pijn doen. En veel pijn doen. De VK zegt dat ik gewoon mee kan helpen met de persweeën. Dat is dan wel weer een genot om te horen, aangezien ik toentertijd in het ziekenhuis persweeën heb moeten tegenhouden. Wat ze ook beschrijven in Hypnobirthing boek, het heeft me niet voorbereid op dit laatste stadium. Je kunt je niet voorbereiden op deze oerkrachten. Een perswee volgt en met al mijn kracht help ik mijn lichaam. En dan poep ik. Oh nee, ik poep, denk ik. En het stinkt. Door die paniekgedachten stopt de wee en schiet het hoofdje terug, vlak voordat het er is. Op dat moment denk ik: WAAROM WILDE IK DIT? Ik kijk om me heen, iedereen is helemaal relaxed en vraag aan de VK: Waarom doet iedereen zo rustig? Dit gaat mij niet lukken hoor. Ik snap er niets van. Iedereen doet net alsof er niks aan de hand is. De VK zegt: nog twee of drie persweeën en hij is er (terwijl ze tegen Manlief 1 vinger omhoog steekt).
Dan nog een perswee. Oerkracht ten top. Als ik naar voren ga hangen, zie ik zijn haartjes, zeg tegen Manlief dat hij donkere haren heeft en geef nog een oerduw aan mijn lichaam. Het hoofdje is er. De VK zegt: als je nu nog kracht heb, kun je doorgaan, en ik denk dat heb ik niet, jawel, niet, jawel, niet, jawel. Gas erop, denk ik. Ik ben stoer. Ik heb dit eerder gedaan. Ik ga dit zeker niet nog een keer doen. Nog een oerduw. Ook Seth zie ik de draai maken en *BAM*: hij is er. Ik pak hem aan en die kleine man ligt op mijn buik. Ik ben thuisbevallen, denk ik. Ik ben thuisbevallen en mijn dochter slaapt nog. En Seth is echt Seth. Alsof ik gedroomd heb van hem. Alsof hij er altijd is geweest. Wat bizar.

Wow wat een mooie bevalling!

quote:

Op zondag 22 mei 2011 18:08 schreef Takkembah het volgende:
Ik ben thuisbevallen, denk ik. Ik ben thuisbevallen en mijn dochter slaapt nog. En Seth is echt Seth. Alsof ik gedroomd heb van hem. Alsof hij er altijd is geweest. Wat bizar.

WOW..................wat prachtig............

Hypnobirthing nog nooit van gehoord maar nu wel heel nieuwsgierig naar

Prachtig opgeschreven Takkembah. Wat een fijne bevalling. Zo wil ik een tweede ook wel krijgen

Gelezen met een lach en een traan, geweldig!! Wat een mooi beschreven Takkembah

Mooi beschreven weer dames

Heel mooi zeg Takkembah. Ik ben van plan om in voorbereiding op mijn tweede bevalling de cursus Hypnobirthing te gaan doen. Dus zeker goed om te lezen dat het werkt .

Van harte met Seth!

Dat heb je mooi beschreven Takkembah. Het klint echt alsof het heel makkelijk ging. En nu lekker genieten van jullie ventje.

Mooi geschreven Takkembah! En wat grappig dat de verloskundige het 'cool' vindt hoe jij je weeën opvangt. Terwijl ze toch zoveel bijzonders voorbij zal zien komen!

Takkembah wat mooi! En had ik maar eerder van hypnobirthing gehoord (of helpt dat ook niet een beetje tegen beenweeën?)
Geniet lekker van Zen-Seth!!!!

Wow Takkem!!

Takkembah wat mooi geschreven!

Takkembah, heerlijk. Moest even een traantje weg pinken! Gefeliciteerd met jullie zoon!

Wow Takkembah!! Wat een ervaring! Ik heb het hypnobirthing boek ook gelezen en naar mijn idee ook heel veel aan gehad

Mooi, Takkembah! En wat was je stoer!

Wauw f-r wat een heftig verhaal. Ik hoop dat je meisje snel thuis is! Het klinkt uiteindelijk allemaal heel positief. Ik ben benieuwd of je snel van de misselijkheid af bent. Je zou toch verwachten dat je dat kwijt bent na een bevalling.

Takkembah, wat moet ik toch steeds lachen om jou manier van vertellen, geweldig. De hele ervaring klinkt ook heel positief. Super en nu lekker genieten van Seth.

Dan zal ik gelijk ook maar mijn verhaal erbij vertellen.

Zaterdag 07 mei ben ik 40w5d zwanger. Voor maandag 09 mei staat een afspraak gepland met de gynaecoloog om een inleiding te bespreken. Heel spannend en ik hoop stiekem nog steeds dat ze zichzelf voor die tijd aandient, maar ik heb er een hard hoofd in.
Om de kans van slagen nog wat te bevorderen eten we 's avonds pannenkoeken en krijg ik eindelijk na een paar maanden vriendlief nog zover dat hij me een prostaglandinen donatie geeft
Rond 20.00 krijg ik wat buikpijn, maar het zeurt de hele tijd door en voelt meer alsof ik later op de avond eens even flink naar de wc moet. Om 22.00 vertrekt mijn vriend naar zijn werk voor zijn nachtdienst. Ik geef aan dat ik niet weet wat ik met die buikpijn moet en dat ie zijn telefoon maar in de gaten moet houden voor de zekerheid.

Rond 22.30 vertrek ik naar bed met de gedachte dat als er wel wat rommelt, ik nog even wat wil slapen. Uiteindelijk lig ik er toch pas om 23.30 in en schrik ik om 00.10 wakker van een wee. Dat leek me gelijk duidelijk, dus ben ik begonnen met timen en opschrijven. Als ik merk dat er 3 weeën elkaar opvolgen met 10 minuten ertussen, bel ik mijn vriend. Denkt hij nu al naar huis te moeten komen? Ik weet het niet. Hij wel en staat om 01.00 weer in de woonkamer, waar ik achter de laptop hang.
Na een uur komen de weeën om de 5 minuten en duren een minuut. Wij hoefden de verloskundige pas te bellen na 2 uur regelmatige weeën en om 03.15 bel ik haar op. Ze vraag wat ik wil. Wat ik wil? Weet ik veel! Ik moest toch bellen na 2 uur? We spreken af dat ze langskomt om de tussenstand te beoordelen.
Ze is er om 04.00 en ik blijk al op 4 cm te zitten .Ze is blij verrast. We spreken af dat ze rond 07.15 terugkomt en dat ik tussendoor een bad neem, want mijn weeën komen goed en vaak genoeg, maar ze mogen heftiger van haar. Fijn!

Ik wil eigenlijk niet in bad, maar ga om 05.00 toch maar, misschien is het wel fijn voor het opvangen van de weeën. Ik zit er tot 06.15 in en dan ben ik het echt zat in bad. Ik heb het loeiheet en zit met het raam wagenwijd open. Zodra ik uit bad stap wordt het feest! Een half uur later beveel ik mijn vriend de verloskundige te bellen met de vraag of ze al onderweg is, want het is niet leuk meer en ik wil nú pijnstilling.
Op het moment dat ze opneemt, blijkt ze al voor de deur te staan. Ze toucheert nog een keer en ik heb 6cm ontsluiting. Op naar het ziekenhuis.

We zijn er rond 07.30 en daar krijg ik al vrij snel een pethidineprik (waarom wordt er niet overlegt wat voor pijnstilling ik wil, denk ik nog, maar dat bespreek ik later wel met de verloskundige) en worden mijn vliezen gebroken. Waar blijft dat water? denk ik nog. Ik ga op mijn zij liggen en vang zo de weeën op. Tussen de weeën door wordt ik volledig van de wereld gevaagd door de pethidine. Ik praat over dingen die nergens over gaan wat zorgt voor hilariteit bij de verloskundige en mijn vriend. Ik merk soms ook dat ik wat zeg, maar besef dan ook dat niemand dat kan verstaan, omdat ik met een dubbele tong aan het mompelen ben. Heel raar om je daar bewust van te zijn.
2 uur later begin ik automatisch te persen en merk dat ik per perswee mijn vruchtwater verlies. Iedere keer een beetje.

Van de verloskundige moet ik op mijn rug gaan liggen en ze toucheert nog een keer. 10 cm en ik mag gaan persen. Ze legt met uit dat ik mijn benen moet vastpakken, diepe hap adem moet nemen en kin op de borst. Ik denk: wát moet ik doen? Dat kan ik toch helemaal niet joh! Houten klaas die ik ben. Het lukt me natuurlijk wel en met mijn voeten in de heupen van de verloskundige en verpleegkundige begin ik dapper aan mijn eerste perssessie.
Halverwege denk ik: daahaaag, bekijk et lekker. Dit duurt veel te lang, ik doe het niet goed en ik beval nooit! Ik negeer een perswee, maar wordt natuurlijk betrapt door de verloskundige. Ik herpak mezelf en we gaan weer verder.
Om inscheuren te voorkomen, moet ik helaas 2 a 3 weeën mezelf inhouden, omdat ze anders te snel geboren zou worden. Dit is hél! Het brand en het voelt alsof de hele onderkant 1 groot gapend gat is geworden.

Na een uur persen is ze er dan eindelijk! Ze glibbert in 1 perswee naar buiten en wordt gelijk op mijn buik gelegd. Wat is ze mooi! En klein! (oh nee, bij meten bleek ze 54 cm te zijn). We weten ook gelijk hoe ze moet heten, Eva (we hadden 2 opties).

Ik verlies nogal veel bloed en wordt gekatheteriseerd om ruimte te maken voor mijn baarmoeder om fatsoenlijk te krimpen. Dit gebeurt dan ook snel. Ik ben wel bijna een liter bloed kwijt en zie er uit als een vaatdoek.
We worden naar de kraamafdeling gebracht waar 4 trotse opa's en oma's al staan te wachten. Tranen met tuiten van alle kanten en veel oeh's en aah's volgen.

Door het bloedverlies duurt het tot de volgende dag voordat ik mijn bed uit kan zonder flauw te vallen. Dit, samen met het plasprobleem, zorgt voor een nasleep van ruim 2 weken.
Maar..........vanmorgen is de katheter verwijderd en is het plasprobleem eindelijk opgelost. Het grote genieten kan nu eindelijk beginnen
Gelukkig ging het met Eva vanaf dag 1 hartstikke super. Ze heeft een grote bos haar en groeit als kool. Wij zijn verliefd

wat een verhaal Danic en wat superfijn dat het plassen goed gaat!
genietze!

Danic, goed geschreven, het leest prettig weg. Jammer dat ze niet overlegd hebben qua pijnstilling en zo herkenbaar van het branden en een gapend gat

Was het geen optie om je wat bloed te geven zodat je sneller weer energie had?
Fijn dat je katheter er eindelijk uit is, wat een opluchting moet dat zijn.

Wat een langerd ook dat meisje van jou!

Mooi verhaal, danic! En fijn dat het nu goed gaat met jou.

Waarom hebben ze je nu pethidine gegeven zonder overleg?

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 22:15 schreef Claudia_x het volgende:
Mooi verhaal, danic! En fijn dat het nu goed gaat met jou.

Waarom hebben ze je nu pethidine gegeven zonder overleg?

Ik de denk dat ze te laat voor een ruggeprik was als ik het zo lees.

Mooi opgeschreven Danic en de pethidine ervaring klinkt herkenbaar

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 22:26 schreef Ticootje het volgende:

[..]

Ik de denk dat ze te laat voor een ruggeprik was als ik het zo lees.

dat zat ik idd ook te denken.
Toen ik pijnstilling wilde (was ook rond de 6 cm) toen kon een ruggenprik niet meer. Heeft de gyn heel netjes uit zitten leggen

Mooie verhalen trouwens Danic en Takkembah!
Vind t altijd zo bijzonder om alle ervaringen te lezen enzo. Hoe verschillend bevallingen ook zijn he

Oh Danic wat goed

Takkem, ik moest lachen met een traan. Mooie bevalling

FR, wat een periode heb je toch zeg. Fijn dat ze er is en dat het goed is met haar. Maar ik hoop dat jij nu gauw eens opknapt!

Ja ik ging met 4cm naar t ziekenhuis, toen ik eenmaal lag aan de ctg om de toestand van leyla te kunnen inschatten en er een arts bij was om de ruggepriktoestand in werking te zetten zat ik al op 7. Te laat dus.

Danic, mooi geschreven en heel herkenbaar van de pethedine! Werkt echt als een tierelier als softdrugs (voor de pijn werkte het bij mij dan helaas niet)

Danic, je omschrijving van de pethedine is erg herkenbaar. Vooral het zelf zo goed weten dat je onzin verteld, maar er ook niets beters van kunnen maken.

Danic leest lekker weg! nu lekker genieten

Danic wat een verhaal! Jammer van die katheter maar fijn dat die nu verwijdert is!

Danic mooi beschreven en fijn dat alles inmiddels weer goed gaat

Tja over die pijnstilling ga ik het nog even hebben met de verloskundige. Ik weet nog steeds niet waarom er nu voor pethidine is gekozen, maar ik verwacht inderdaad dat het iets te maken heeft met de vordering van de ontsluiting.
Als Eva 6 weken is moeten we op nacontrole bij de verloskundige en dan wil er naar vragen.

DML: het is even besproken dat als mijn ijzergehalte nog verder zou dalen door het bloedverlies, ik dan misschien een bloedtransfusie zou krijgen. Maar dat deden ze liever niet, omdat je dan schijnbaar een paar weken later alsnog een terugslag krijgt. Denk aan minder energie enzo. Ze hadden dus liever dat mijn lichaam het nu zelf oploste. En dat is gelukt!

Jeetjejom, die pethidine werkte bij mij ook niet als pijnstillend. Het hielp me vooral van de wereld tussen de weeën door, waardoor ik energie kon sparen en de weeën beter kon opvangen (tenminste, dat is de uitleg die ik kreeg).

Ik vind het raar dat je niet zelf een stem hebt gehad in de keuze voor pethidine. Bij mij ging er beide keren een gesprekje aan vooraf waarin de voor- en nadelen werden uitgelegd, ookal was ik daar al van op de hoogte.

niet om lullig te zijn, maar is dat niet iets wat je uitzoekt en bespreekt voordat je bevalt? Lijkt mij vrij logisch dat als je roept dat je pijnstilling wilt, je naar het ziekenhuis gaat en je bent al zo gevorderd dat ze je dan pethedine geven. Dat is immers waar je om vroeg, pijnstilling.

Ik heb bij de verloskundige goed duidelijk aangegeven een ruggeprik te willen en geen pethedine. Dus eenmaal in het ziekenhuis en het was te laat kreeg ik ook geen pethedine.. Het werd ook niet voorgesteld.. Dat was al besproken.

Geen aanvallend verhaal verder, maar voor de zwangeren die mee lezen misschien wel een eyeopener dat je dit soort dingen beter van te voren goed kunt bespreken.

Het lijkt mij voor de meelezende zwangeren even belangrijk om te beseffen dat je gevoel tijdens de bevalling kan veranderen. Ik heb beide keren voorafgaand aan de bevalling aangegeven geen pethidine te willen en uiteindelijk heb ik er beide keren mee ingestemd. De eerste keer werkte de ruggenprik niet (dus dan maar pethidine!) en de tweede keer moest ik te lang wachten (dus dan maar pethidine!).

Ik vraag me overigens af hoeveel zwangeren voorafgaand aan de bevalling weten wat pethidine is en wat het kan doen.

Ik ben drie keer bevallen en ik heb nog nooit vooraf over pijnbestrijding gesproken met mijn verloskundige, dus zo gek is het niet. Als ik bij mijn eerste bevalling pijnstilling nodig gehad had, had ik ook niet geweten wat pethidine was. Ik wist alleen van het bestaan van een ruggenprik af.

Bij de 2e en 3e wist ik het wel, maar verwachtte niet het nodig te hebben. Wat ook zo was, maar het had ook anders kunnen zijn.

Bij jen wist ik het ook niet, ik wilde perse pijnstilling. Maar oh wat ben ik geschokken ervan. ik heb echt een zwart gat.. Ik voelde me zo raar. Terwijl ik ook pethedine heb gehad bij puncties, maar dat was half niet zo heftig.

Vandaar dat ik het echt niet nog eens wilde. Ik wilde perse deze bevalling bewust meemaken.

Ik heb het idee dat ze bij mij in het ziekenhuis graag pethidine gebruiken. Zal wel minder gedoe zijn. Maar het lijkt me inderdaad heel rot als je er geen benul van hebt dat je flarden van je bevalling kwijt kunt raken.

quote:

Op woensdag 25 mei 2011 20:59 schreef Ticootje het volgende:
Bij jen wist ik het ook niet, ik wilde perse pijnstilling. Maar oh wat ben ik geschokken ervan. ik heb echt een zwart gat.. Ik voelde me zo raar. Terwijl ik ook pethedine heb gehad bij puncties, maar dat was half niet zo heftig.

Vandaar dat ik het echt niet nog eens wilde. Ik wilde perse deze bevalling bewust meemaken.

dat kan ik me ook wel voorstellen. Mn zus heeft t ook gehad en die had meer een gevoel van even bijkomen. Maar goed daar deden de weeen ook gewoon niks.

Ik wilde ook geen pethidine idd ivm de bijwerkingen enzo. Op t moment zelf maakte t me niks meer uit, ik wilde iets tegen de pijn (althans zo is mijn ervaring, volgens R viel mijn eis om pijnstilling wel mee. En als ik er overna denk was dat ook wel zo. Volgens mij heb ik t hem ook laten zeggen dat ik t niet meer trok )

Ik dacht op dinsdag nog dat het zondag was zonder pethedine.

Ik vond de pethidine echt fijn spul (i.c.m. slaapmiddel). Ik was wel vrij stoned, maar niet van de wereld, gewoon tevree en geïntrigeerd door de gekke gevoelens in mijn buik die ik daarvoor nog héél naar vond. Netjes voor het toedienen het effect uitgelegd gekregen, net als later bij de ruggeprik.

Ik heb vantevoren met manlief besproken wat ik wilde. Hij was ervan op de hoogte (alleen ruggeprik als ik echt heeeeeeeel lang bezig ben en ziekenhuis noodzakelijk is, beslist geen pethidine).

Ik heb geroepen om een ruggeprik maar dat was 2 weeën voor mn persweeën begonnen. Dat was echt naar! Vooral omdat toen de persdrang kwam manlief de verloskundige pas belde

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.