Ongemerkt steeds asocialer

Het zal wel aan mij liggen, maar ik maak dat asociale gedrag niet in die mate mee.

Ik ben blij dat mijn kind nog niet naar school en bijbehorende activiteiten gaat .

Ik herken het sint-school verhaal in elk geval niet. Hier staat elke groep op hun eigen plaats en ouders zijn van harte welkom, maar achter de kinderen. Waar een verdwaalde ouder ook kordaat heen gedirigeerd wordt door juf of meester als het nodig is.

Vanmiddag bij het afzwemmen nergens last van, maar ze waren dan ook maar met z'n zevenen En we mogen sowieso niet bij het bad zelf komen, gewoon netjes op de tribunes.

Herkenbaar!
Vorige week naar de aankomst van de Sint geweest. We waren extra vroeg daar gaan staan, in de regen! om een beetje goed zicht te hebben. Maar 10 minuten voordat de boot zou aankomen komen er steeds meer mensen aanlopen die hun kinderen eerst naar voren duwen en je aanstoten en lief glimlachend zeggen : "mag de kleine er even bij..is tenslotte voor de kinderen he!" en vervolgens zichzelf ook nog even bij proppen met als gevolg dat je je best moet doen om op je plek te blijven staan want voor je het weet sta je achteraan als je je aan de kant laat schuiven.

En dan ben ik wel weer zo aso dat ik me echt niet weg laat duwen en makkelijk terugduw. De tijd dat ik dan maar netjes aan de kant ging heb ik gehad. Mijn kind mag ook vooraan staan

Ik denk dat het eraan ligt dat ik in een dorpje woon, want hier is het eigenlijk helemaal niet zo asociaal. De meeste ouders en kinderen kennen elkaar ook en zijn aardig voor elkaar.
Ik denk dan ook dat het een hoop uitmaakt of je in 'de grote stad' woont (waar ik ook heb gewoond, Rotterdam, mét kind...inderdaad een wereld van verschil...) of in een dorpje. Dan is het sowieso al minder druk en massaal...

Ik heb laatst bij een oprah of dr- phil achtig programma een keer gezien (en ik weet de percentages niet meer precies, dus ik rond ze even heel globaal af) dat 85% van de mensen andere mensen asociaal vindt, maar dat slechts 5% zichzelf asociaal vindt. Toch bijzonder

Wat mij, tijdens mijn zwangerschap (en reken maar dat ik zichtbaar zwanger was met mijn buikomtrek van 1.22m ) opviel, is dat de personen waarvan ik van tevoren verwacht had dat ze op zouden staan (moeders) lekker bleven zitten. De personen die echt ALTIJD "Wilt u even zitten mevrouw" zeiden, waren de Marokkaanse jongens van rond de 16/17. Dat vond ik echt zó grappig. Het schudt je vooroordelen weer even lekker door elkaar. Heb me wel eens afgevraagd of het bij die moeders die bleven zitten misschien een soort van wraak was; zo van 'voor mij stonden ze destijds ook niet op"

Met Sinterklaasintochten heb ik nog nooit veel ellende meegemaakt. Ook hier 't platteland. MAar of dat nou echt de reden is...

*meldt zich*

Hier een puberjuf...waar wij vroeger (lees jaren 80) respect hadden voor docenten, ze met U aanspraken en in elk geval deden als of we luisterden, nu krijg ik gemiddeld 4x per dag iets met een K-woord naar mijn hoofd geslingerd. Schorsen ? Dat kan niet meer zegt de directie, dan houden we geen kinderen op school over....

eerlijk gezegd word ik moedeloos van die *pappen en nathouden* mentaliteit.

quote:

Op zaterdag 20 november 2010 23:03 schreef sheotah het volgende:

Jullie mogen gerust lachen, ik vind mezelf ook een watje op dat gebied. Ik zou dus juist wel wat assertiever willen zijn.

Ik vind het wel herkenbaar, hoor. Ik was zo'n meisje dat elke zaterdag boodschappen haalde voor opa en oma en pas uren later terugkwam omdat ik bij de bakker over het hoofd werd gezien en daar niks van durfde te zeggen.

Ik krop mijn verongelijktheid op en kom heel boos, verdrietig of gefrustreerd thuis. Mijn definitie van 'assertiviteit' is dan ook 'heel boos kijken'. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik assertiviteit ook als een vorm van asociaal gedrag zie: wie beleefd is toont incasseringsvermogen.

Ben jij dr ook zo eentje Claudia ... dat heb ik ook meer dan eens meegemaakt. Boos kijken kon ik ook heel goed... maar ik denk dat mijn kindertijd voor mijzelf een stuk leuker en makkelijker was geweest als ik wat minder incasseringsvermogen en wat meer zelfvertrouwen en 'voor mezelf opkomen' had getoond. Dat is dan weer de keerzijde vind ik...

Ik vind een groot incasseringsvermogen hebben nog steeds het Ideaal, maar daar hoort ook een mate van onverschilligheid bij die ik niet heb. Dat wil zeggen, je moet kunnen denken: "Ach, dan sta ik toch wel even in de bus." En dat denk ik dus niet. En dat mag mijn lief dan allemaal aanhoren als ik thuiskom.

quote:

Op zondag 21 november 2010 07:58 schreef Suzanna het volgende:
Ik denk dat het eraan ligt dat ik in een dorpje woon, want hier is het eigenlijk helemaal niet zo asociaal. De meeste ouders en kinderen kennen elkaar ook en zijn aardig voor elkaar.
Ik denk dan ook dat het een hoop uitmaakt of je in 'de grote stad' woont (waar ik ook heb gewoond, Rotterdam, mét kind...inderdaad een wereld van verschil...) of in een dorpje. Dan is het sowieso al minder druk en massaal...

Nou ik woon dus midden in de randstad en nogmaals. Ik maak het gedrag als geschetst in de OP maar bij een enkeling mee.

quote:

Op zondag 21 november 2010 08:10 schreef Muks het volgende:
*meldt zich*

Hier een puberjuf...waar wij vroeger (lees jaren 80) respect hadden voor docenten, ze met U aanspraken en in elk geval deden als of we luisterden, nu krijg ik gemiddeld 4x per dag iets met een K-woord naar mijn hoofd geslingerd. Schorsen ? Dat kan niet meer zegt de directie, dan houden we geen kinderen op school over....

eerlijk gezegd word ik moedeloos van die *pappen en nathouden* mentaliteit.

Dit doet me denken aan een gesprek van een tijdje terug. De conclusie was toen.... terug naar af met de regels. Niet schrosen, maar straffen. Handgeschreven strafregels. 50 in de klas en 50 thuis met handtekening van ouders eronder. Maar, ja dan krijg vast de ouders over je heen omdat het het zo ouderwets is.

Qua onbewust associaal. Wisselend hier. Ik merk het zo af en toe wel, maar eigenlijk is het hier nog erg gemoedelijk. Onbewust associaal (of misschien wel bewust): toeristen die vakantie hebben hier en dan toch nog denken dat ze een tijdschema hebben. Duwen in de winkels jagen in de auto's en mopperen op de fietsers die op de weg relaxt aan het genieten zijn van de omgeving.

quote:

Op zondag 21 november 2010 09:31 schreef chacama het volgende:

[..]



Dit doet me denken aan een gesprek van een tijdje terug. De conclusie was toen.... terug naar af met de regels. Niet schrosen, maar straffen. Handgeschreven strafregels. 50 in de klas en 50 thuis met handtekening van ouders eronder. Maar, ja dan krijg vast de ouders over je heen omdat het het zo ouderwets is.

Qua onbewust associaal. Wisselend hier. Ik merk het zo af en toe wel, maar eigenlijk is het hier nog erg gemoedelijk. Onbewust associaal (of misschien wel bewust): toeristen die vakantie hebben hier en dan toch nog denken dat ze een tijdschema hebben. Duwen in de winkels jagen in de auto's en mopperen op de fietsers die op de weg relaxt aan het genieten zijn van de omgeving.

Wij mogen geen strafregels laten schrijven....dat is namelijk niet leerzaam Soms vraag ik mij af wat ik nog in het onderwijs doe

quote:

Op zondag 21 november 2010 09:33 schreef Muks het volgende:

[..]



Wij mogen geen strafregels laten schrijven....dat is namelijk niet leerzaam Soms vraag ik mij af wat ik nog in het onderwijs doe

Hier worden op de basisschool van mijn kinderen nog kleuters geschorst als ze zich niet weten te gedragen.

quote:

Op zondag 21 november 2010 08:17 schreef Claudia_x het volgende:

[..]



Ik vind het wel herkenbaar, hoor. Ik was zo'n meisje dat elke zaterdag boodschappen haalde voor opa en oma en pas uren later terugkwam omdat ik bij de bakker over het hoofd werd gezien en daar niks van durfde te zeggen.

Ik krop mijn verongelijktheid op en kom heel boos, verdrietig of gefrustreerd thuis. Mijn definitie van 'assertiviteit' is dan ook 'heel boos kijken'. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik assertiviteit ook als een vorm van asociaal gedrag zie: wie beleefd is toont incasseringsvermogen.

haha, herkenbaar

Hier valt het wel mee met asociaal gedrag. Alhoewel ik niet weet hoe het er tijdens de intocht van Sinterklaas aan toe ging. We zijn niet midden in de mensenmassa gaan staan, veel te druk.

Wat ik wel merk is dat buschauffeurs en winkelmedewerkers steeds klantonvriendelijker worden. Ik word regelmatig afgesnauwd omdat ik een vraag heb. Gisteren nog in het tuincentrum, ik wilde een klomp laten vullen met aarde en in laten pakken met zakjes zaad erbij (voor buitenlandse kennissen die weer terug verhuizen). Er stond niemand aan de balie, de betreffende medewerker was zich een eindje verderop aan het beklagen over het werk tegen zijn collega. Toen ik vroeg of hij bij de balie hoorde kreeg ik al een giftige blik en toen ik ook nog vroeg of hij de klomp voor mij wilde vullen reageerde hij alsof ik gek was en hij wel meer te doen had dan dat. En dat terwijl het zijn baan is plantjes in potjes te zetten voor klanten. Na luid gemopper kreeg ik een zakje aarde mee, mocht ik het zelf gaan doen, en hij schreef nog een briefje van 50 cent uit voor de aarde ook (bij de kassa lag een aanbieding: 2 zakken potgrond a 40 ltr voor 7 euro). Ik heb het mooi niet afgerekend bij de kassa, dat doen ze bij plantjes die ze in potjes stoppen ook niet.

Ik was vorig jaar bij de officiele intocht. Het zou mijn laatst sint viering in NL zijn voorlopig, dus die moest ik meemaken. Dus wij, 4 jong volwassenen, zijn daar al vroeg heengegaan, en hebben twee uur staan blauwbekken voor dat die man eens aan zou meren. En ja hoor, 5 minuten voor tijd werden er allerlei kinderen bij de aanmeerplaats naar voren geschoven, die moesten en zouden vooraan staan want het was immers voor kinderen *insert hele bze blik*.
Ten eerste, naar de officiele intocht gaan met jonge kinderen, in plaats van de lokale, doe je echt alleen voor jezelf, want je kind ziet als het goed is het verschil niet.
En daarbij, je kan verwachten dat het extra druk is, dus als je sint wil zien aanmeren, kom dan vroeg. Wil je dat niet, ga dan elders aan de route staan. Neee zeg, stel je voor. Het aanmeren moet en zal mijn kind zien, ook al zegt dochterlief zelf dat ze de drukte niet leuk vindt.
De kinderen heb ik overigens wel voor gelaten, daar kijk ik makkelijk overheen. Ik ben echt de beroerdste niet. En zij kunnen het ook niet helpen dat ze van die rare ouders hebben. Maar de pappa van 1.90 kwam toch echt niet voor mijn 1.65 te staan...
Maar als je de vraag aan hun had gesteld, hadden zij waarschijnlijk gezegd dat ik de aso was. Aso, om zonder kinderen de officiele intocht ook te willen zien...

Zelfde met concerten waar kinderen mee gaan (niet speciaal voor kinderen dus) en waar de kinderen op pappa's nek zitten omdat ze anders niks zien. Dat de hele bups achter kind dan niets ziet, doet er niet toe, want míjn kind ziet het tenminste. Ik zou mijn kind niet naar dat soort concerten meenemen, want het is sneu als mijn kind niets zal zien, en ik wil ook niet vele anderen letterlijk het zicht ontnemen vanwege mijn kind. Maar ja, ik ben een pussy in dat opzicht...

Dat is iets wat ik wel herken, twinkly, dat gebrek aan klantvriendelijkheid. Het lijkt wel of de meeste mensen hun werk niet meer met plezier doen en het maar moeilijk kunnen opbrengen de bij hun werk horende vriendelijkheid en servicegerichtheid te tonen.

quote:

Op zondag 21 november 2010 10:05 schreef miss_sly het volgende:
Dat is iets wat ik wel herken, twinkly, dat gebrek aan klantvriendelijkheid. Het lijkt wel of de meeste mensen hun werk niet meer met plezier doen en het maar moeilijk kunnen opbrengen de bij hun werk horende vriendelijkheid en servicegerichtheid te tonen.

Elke keer als ik bij onze Hema kom, hebben de kassieres zuchtende gespreken over wie er eerst aan de beurt is om te lunchen, hoe lang ze nog moeten of hoe erg het wel niet is dat het zo druk is. Gewoon waar de klanten bij zijn, zo onprofessioneel vind ik dat!

Heb je dat wel eens tegen d'r manager gezegd?

Dat het onprofessioneel is ben ik met je eens, maar in een winkel werken is ook niet meer leuk. Klanten die je afbekken omdat ze 5 minuten in de rij moeten staan, bellen aan de kassa, je compleet negeren, geld neer pleuren ipv even normaal aangeven, steeds minder pauze (te duur allemaal he) of zelfs helemaal geen/kortere pauze omdat er niemand is die je overneemt (planning!! En weer te duur 1extra man in huis). Dit is even een klein stukje van de andere kant van de toonbank.

Plezier is er al lang niet meer, Tis gewoon een wisselwerking.

Dat snap ik dus niet. Ik krijg dagelijks boze mensen aan de lijn op mijn werk. Tot schreeuwen aan toe. Die vergallen echt mijn plezier niet. Sterker nog, dat zorgt ervoor dat de volgende klant die ik aan de lijn krijg nog meer tevreden ophangt, omdat ik extra mijn best doe die patjakkers de boel niet te laten verzieken voor de rest. Anders blijf je met je eigen negatieve reactie de spiraal naar beneden in stand houden.

Overigens zeg ik altijd wel wat van onbehoorlijk gedrag, dan weet ik zeker dat de mensen het niet "per ongeluk" doen, zodat ik altijd nog de keus heb om de telefoon neer te leggen.

quote:

Op zondag 21 november 2010 11:44 schreef Mwanatabu het volgende:

Nee, ik heb het haar duidelijk gemaakt door de laatste keer het geld aan te geven, toen mijn hand steeds iets verder weg te trekken toen ze het aan wilde nemen tot ze me verward aankeek en dan heel blij HALLO! te zeggen.
En weer iemand die denkt dat ik niet goed snik ben

Als jij je werk niet goed doet, komen mensen ook over je klagen. Ik zou het gewoon doen .