Dag lieve mensen. Ik word er zo moe van. Tien edities geleden hier nog geweest om alles van me af te schrijven. Dacht dat ik er inmiddels wel een beetje overheen was, maar het is niet zo.
<lange voorgeschiedenis met vriendin dat later ex werd>
Vorig jaar heb ik mijn ex verteld dat ik haar terug wilde. Na veel wikken en wegen hebben we(ik) geprobeerd er wat van te maken maar ze kon zich niet naar mij keren en vond ook dat t niks werd vanwege haar gevoelens. Ondanks alle drama hield ze wel degelijk van me, maar het zat er voorlopig niet meer in. Een periode van aantrekken en afstoten. Toen ik vertelde dat ik naar de zelfde school als haar zou gaan, heeft ze me in februari me met veel ruzie in de keet de rug toe gekeerd en ze wilde meniet meer zien/spreken, ergo geen fijne afsluiter.
Ik zat er doorheen en mn hart was kapot en alles. Je kent het wel. Enfin, nieuwe tijden, nieuwe kansen. Ben gaan werken, nieuwe school in het vooruitzicht, zoveel mogelijk leuke dingen doen en gaan met die banaan. Maar wel met mn ex in mn achterhoofd.
Paar maanden gingen voorbij en hoppa, sta ik op Pinkpop helemaal loos te gaan, staat zij in eens voor mn neus. Zo van "Hee wat doe jij hier?

"
Beetje standaard praatje gehouden en toen ging ze weer weg (vrijwel direct nadat ze weg liep moest ik kotsen...lol..) Anyway, Van af dat moment was er ineens weer contact als vanouds.
Smsen, bellen, mailen, leuk doen. Weer wat afspreken. En het ging ineens weer leuk.
Ze begon weer dubbelzinnige signalen af te geven. Ik snapte er even niks van. Tekende karikatuurtjes van ons met hartjes er bij, boekje met al onze herinneringen, kreeg ik voor mn verjaardag. Kusje dit kusje dat. Dus jah. Wtf.
We zijn weer leukere dingen gaan doen. Beetje koken, afspreken, ouwehoeren als vanouds, you know. De zomer nadert zijn einde en we zijn beide met aparte vriendengroep naar Sziget gegaan. We hebben daar ook nog wel eens afgesproken.
Uiteindelijk komen we elkaar op een avond daar tegen en leuk en gezellig. Maar ik meldt dat ik weer verder ga met mn vrienden. Komt daar een openbaring van dat ze me zo mist en graag met mij op het festival wilt zijn omdat dat toch de dingen zijn die wij deden. Ze zag me overal lopen; jongens met het zelfde soort uiterlijk en ze moest zo veel aan me denken huil huil.
Sjah.. Snapte er niks van, maar ja wat moet je, als je een tijd daarvoor nog de huid vol gescholden krijgt. Dus dat zei ik ook, verwacht niet dat ik nu in eens weer helemaal naar je toe ga.
Het nieuwe schooljaar begint en we komen elkaar tegen in de wandelgangen. Nog steeds leuk en gezellig. Bla. Weken gaan voorbij en nog altijd gezellig. Maar ik merk aan haar dat ze toch weer anders doet dan hoe ze was in de vakantie. Fiets ik mee naar het station, bijna geen woord gewisseld.
Dus ik vraag drie keer "Is er iets?" met een negatief antwoord, maar da was natuurlijk bullshit, want er was wel wat. Dus ik zeg tegen haar; "Ik mis je, waar ben je?"
Die paar woordjes waren genoeg om de drama compleet te maken. Binnen vijf minuten kwam haar trein en in die tijd moesten we ff snel bespreken hoe het er voor stond. Ze vond me leuk, hield enorm van me, maar kon zich niet inbeelden met mij kinderen te krijgen over 10 jaar. Mocht ze er klaar voor zijn, zou ik de eerste wezen.
Right. Sta je daar met tranen in de ogen, zonder een fatsoenlijk weerwoord te geven, gaan de deuren dicht. Ook meteen het laatste wat ik van haar gezien heb.
Na een week kreeg ik een mail waarin ze heel basic was wat ze bedoelde en waarop ik reageerde dat ik er geen zin meer in had om het er over te hebben.....
----
Afijn, lang verhaal, veel details, maar goed.. aantrekken afstoten. En ik merkte het toch wel aan haar.
Wat moet je er mee, als je beide voelt dat je goed zit met elkaar. Ik heb het gevoel dat zij vecht tussen twee werelden. Of ze moet kiezen tussen mij, of tussen haar vrije leven tussen al haar vriendinnen en zonder zorgen. Want hoe kan zij het verantwoorden als ze weer met mij begint na dat wat ik gedaan heb. En weet je, zonder het uit te spreken, beide de potentie van een relatie of alleen maar een goede vriendschap. Geen gezeik, leuke dingen doen, dat is toch waar het om gaat? Maar nee.
Het is er echt klaar mee.
"We
moeten uit dat gene wat er ooit was"
"Ik wil je wel zoenen, maar het is
beter van niet"
Geen mogelijkheid om dit even op de fatsoenlijke manier uit te praten want dan wordt t weer "zo opgelaten"
Ach ja. Het is zoals het is right. Het heeft wel lang genoeg geduurd. We weten van elkaar dat we van elkaar houden, maar door omstandigheden en alles er omheen is er geen mogelijkheid voor ons. Pogingen gewaagd en blijven aanhouden, als in, de aanhouder wint. Bij deze als nog gefaald.
Hoe ik me er onder voel.. Sjah.. Een milde paniek en verdrietig, melancholie, maar ondertussen een I-don't-give-a-shit-any-more-houding.
Ik geef haar gewoon de tijd en ik zie het wel weer.. Gewoon door gaan. Ik wens háár veel succes de komende tijd want ik wil haar nu gewoon met rust laten, ookal ben ik het liefst bij haar.
Mja. Weet verder niks toe te voegen. Kwam alleen ff mn verhaal dumpen, dat overigens best lang is geworden.