Het grote "rammelaars"-topic deel 27

oh, dat laatste is herkenbaar ja, heeft mijn man ook. Babietjes helpen niet altijd hoor

quote:

Op dinsdag 5 oktober 2010 14:15 schreef Gala6183 het volgende:
Misschien is dit goed om te weten

Ik heb het idee dat het bij mijn vriend ook koudwatervrees (of eigenlijk kleinebabietjesvrees) is. Maar dan niet omdat hij het nog nooit van dichtbij heeft meegemaakt, maar omdat hij van zeer dichtbij heeft meegemaakt hoe het niet moet. Naja komt tijd komt raad komt baby

Hee kijk nu eens! Dat is een grappig onderzoekje

Ik kan me inderdaad ook wel voorstellen, als je het van heel dichtbij meemaakt, dat het idee aan een baby niet zo rooskleurig kan zijn. Vooral als dat niet altijd soepel is verlopen enzo.
Als je jonger bent en je groeit op met babies in je omgeving, is dat natuurlijk sowieso ook heel anders dan wanneer je zelf een baby krijgt. Dus eigenlijk zegt het inderdaad misschien niet zoveel of iemand wel of niet veel te maken heeft gehad met babies. Zelfde geldt ook voor vrouwen. Ik ben opgegroeid met kleine broertjes en zusje en dat heb ik van dichtbij meegemaakt. Toch kreeg ik pas een jaar of 3 geleden opeens rammelende eierstokken. Daarvoor wilde ik helemaal geen kinderen! Het scheelt voor mij wel dat ik er een beetje een beeld bij heb hoe een klein babietje überhaupt is. Mijn vriendje heeft afgelopen februari pas voor het eerst in zijn leven een baby vastgehouden Hij had geen idee dat het zo klein en zacht was! _{Natuurlijk wel dat het enigszins klein was, maar werkelijk van die mini oortjes en vingertjes enzo, dat had ie nog nooit in het echt van zo dichtbij gezien!}

Toch maar gewoon afwachten en geduld hebben tot vriendje dus te maken gaat krijgen met zijn biologische klok!

Nu ik er zo over nadenk, juist als je met babies te maken hebt gehad en daar minder goede herinneringen aan hebt, dan kan dat waarschijnlijk een grote invloed hebben op je kinderwens (als man zijnde).

Bij mijn vriendje is het zo dat ie nog helemaal blanco is daarin, dus ik hoef hem in principe alleen wat schattige babietjes voor te zetten en dan kweekt ie vanzelf happy herinneringen. Als je herinneringen niet relaxed zijn, dan is het lastiger omdat weer kwijt te raken natuurlijk!

quote:

Op dinsdag 5 oktober 2010 14:39 schreef bellelena het volgende:

[..]
Toch maar gewoon afwachten en geduld hebben tot vriendje dus te maken gaat krijgen met zijn biologische klok!

En anders krijgtie te maken met mijn biologische klok

Nee flauwigheid, het moet wel echt van twee kant een wens zijn. Ik ben vorig jaar echt helemaal verliefd geworden op zijn nichtje (zijn zus is mijn beste vriendin), daarvoor had ik nooit last van gerammel. Heb ook 0 ervaring met babies en kinderen in het algemeen, ik vond het doodeng om op zijn neefjes en nichtje te passen de eerste keer

En hoewel ik rammel, kan ik me er tegelijkertijd ook helemaal niets bij voorstellen. Ik? Mama? Hebben jullie dat ook (de "jullies" die nog geen kinderen hebben)?

dat idee is inderdaad raar. ik rammel de pan uit, maar als ik me dan met een kindje van onszelf inbeeldt, dan kan ik me er heel weinig van voorstellen. ik zie mn vriend zo voor me met een klein kindje in zn armen, maar mezelf? echt niet hoor. dat is heel abstract allemaal.

Gefeliciteerd Gala hopelijk is het snel raak!

Ik kan me er ook niet zo veel bij voorstellen. En soms toch ook weer wel, zo'n klein frummeltje van jezelf

Ik zie het veel te goed voor me

Heb altijd een fascinatie voor baby's gehad, paste veel op, kan ook goed met de hele kleintjes uit de voeten.... en nu sinds bijna 2 jaar hebben vrienden van mij een kindje op wie ik bijna wekelijks pas, en sindsdien is het rammelen echt niet te houden En het scheelt in ons geval wel dat mijn vriend het dus ook al zo lang van vrij dichtbij meemaakt want voor hem was het ook niet zo nodig geloof ik

Zo... Toch maar eens een kloontje aangemaakt... (teveel bekenden op Fok)

Ik rammel ook de pan uit!! Eigenlijk al een hele tijd, maar de laatste maanden is het gevoel wel heel erg sterk aanwezig. Heel irritant aangezien mijn vriend voorlopig nog niet wil... Voel me af en toe net een klein kind. Ik wil een baby en ik wil het NU NU NU! *stampvoet*

maargoed, even een kloon aangemaakt dus om hier af en toe eens met mederammelaars te beppen. Misschien dat dat een beetje helpt tegen het gevoel...

Dus hallo allemaal!

Nou dames, lastig dat de mannen nog niet willen Hoe oud is jullie vriend als ik vragen mag? Hopelijk tegen de 30

Bij ons was het dus precies andersom. Mijn vriend heeft ook een tijdje geloofd dat ik er helemaal niet aan wilde beginnen, omdat ik volgens hem steeds een ander excuus had om het uit te stellen. Maar voor mij was het wel degelijk een goed reden Het was heel frustrerend voor hem, ook omdat ik hem natuurlijk niet kon laten zien dat ik het écht wel zou willen.

Vandaag de eerste tekenen van ongesteldheid en voor het eerst baalde ik er van (terwijl ik onmogelijk zwanger kan zijn) Ook voor het eerst dat ik een cyclus heb van 26 dagen
Weer heeeeeeeel veel babytjes gezien vandaag en drie dikke buiken

Ik sta er helemaal op ingesteld

En ik zie mezelf nu voor het eerst écht mama zijn en worden, ik ben er klaar voor (denk ik )

Welkom Swieks en hopen dat je gauw je zin kan doordrijven

welkom hier! altijd gezellig om met medestanders/rammelaars te praten. ik merk zelf dat af en toe iets hier neerzetten al wel iets helpt, vooral omdat weinig mensen in mijn omgeving mijn gevoel snappen..

@ hierboven: mijn vriend is 24, is dat ook al bijna 30?

@ ladyblack: met zoveel kindjes-ervaring kan ik me voorstellen dat je jezelf iets beter kunt voorstellen met zo'n klein frummeltje. de enige ervaring die ik heb met kinderen is een paar keer oppassen op jongetjes tussen 5-8, en een paar keer een babietje vast houden, that's it

Thnx Winka en Bubbles90!

Gelukkig snappen de mensen in mijn omgeving mijn gevoel wel, maar ik vind het nou niet bepaald een onderwerp om met jan en allemaal te bespreken, dus daarom is zo een anoniem forum wel lekker! Wil er ook niet teveel over beginnen bij mn vriend, voordat het te pusherig over komt.

Mijn vriend is trouwens 26. Dus dat kan nog wel even duren dan!

Hey maar Winka... Is het dan geen tijd om door te schuiven naar het streepjes topic?

Dochterlief is bijna 1 en er begint een licht rammelgevoel op te komen. Tijdje geleden vertel ik hier nog uitgebreid dat ik niet rammel.

Maar nu moet ik toch eerlijk toegeven dat het begint te kriebelen.
Niet omdat ik minibabies leuk vind, maar gewoon omdat ik ons gezinnetje leuk vind en dat graag zou aanvullen met nog een koter.

Dus ik sluit me aan bij de club.

Ik sluit me aan bij wickie om precies dezelfde redenen.
_{En dat (nu nog lichte) rammelen gaat nog wel even duren want ik moet eerst een baan hebben, een vaste liefst}

Leuk dames .

Owh gezellig Twinkly

_{Hier gaat het ook nog wel even duren hoor. We hebben grootse plannen om misschien te gaan verhuizen dus dat gaan we eerst verder uitzoeken.}

Wordt gezellig druk hier

wickie, die grootse plannen ken ik. Wel lastig

Enneh mijn vriend is 32. Ik denk dat hij gewoon nog niet weet dat hij rammelt.

Gala, voor mijn eerste zwangerschap vond ik het heel moeilijk om mezelf als moeder te zien.
En mijn vriend heeft ook nooit echt gerammeld, maar wilde wel een kind. Hij had het er nooit over, hij heeft het een keer gemeld dat hij er wel klaar voor was. Maar ik was er toendertijd niet klaar voor. Een jaar later zijn we vrij onverwacht zwanger geraakt.

Ik vind het dus heel raar dat we straks wel bewust gaan beslissen om ervoor te gaan.

Nieuwe aanwas! En 'oude' nieuwe aanwas

Mijn vriendje is 27 inmiddels, dus dat komt al wel een beetje in de buurt van 30
Ik kan mezelf wel voor me zien met een babietje in mijn armen, maar een leven met een kindje vind ik dan ook wel lastig om me iets bij voor te stellen hoor! Hoe dat zal gaan en hoe ik me dan zal voelen bijvoorbeeld, daar heb ik nog niet echt ideeën bij. Ik ben wel nu al heel nieuwsgierig hoe een baby van ons samen er uit zal komen te zien. Wie er sterkere genen heeft enzo
Ik weet nog bij mijn jongste broertje dat ik me altijd af vroeg hoe ie er 'later' uit zou zien, toen ie nog heel klein was. Soms als ik hem nu zie, dan denk ik wel: hmm hij is al best groot nu, zo ziet er dus nu uit. Alhoewel het eigenlijk zo geleidelijk is gegaan dat ie er altijd gewoon uit zag zoals ie eruit zag haha! (Hij is alweer 18 trouwens )

Verder nog niet echt veranderingen mbt de biologische klok van vriendje vandaag
Alhoewel hij vanavond toch even van zijn stuk leek gebracht toen ik het onderwerp grapsgewijs aankaartte. Maar eigenlijk lachte hij me meer uit hehehe.

Mijn vriend is 32, ik ben erg blij dat hij een paar jaartjes ouder is dan ik. Anders had ik helemaal lang geduld moeten hebben!

Wij hebben het wel regelmatig over "als we kinderen hebbben, dan... " We weten bijvoorbeeld wel dat we over opvoeden, do's & don'ts op één lijn zitten. En over hoe we het zouden kunnen doen met werken & opvang (dat wordt nog wel een uitdaging). Maar over het wanneer concreet, dat deel wordt op één of andere manier altijd overgeslagen.

Ach ja, hij is er in ieder geval mee bezig en voor mij hoeft het ook niet NU NU NU, dus ik oefen nog wat in geduld.

Mijn vriend is 25 (ik 23) en het gaat hier dus ook nog even duren ben ik bang

Het stomme is dat ik tot een jaartje geleden zelf altijd riep "niet voor m'n 30e!", da's nu wel anders

Jaa femsss dat riep ik ook altijd. Gelukkig ben ik "al" 29 inmiddels

Ik zeg al sinds kleins af aan dat ik een jonge moeder wilde worden. Ik ben nu 23 en mijn vriend 26. Als ik er eerder klaar voor was in de zin van huis en vriend dan had het 2 jaar geleden ook wel gemogen hoor! Maar goed was/had/kon daar bereiken we niets meer mee!
Kan niet wachten tot november december.

Welkom 'nieuwe' rammelaars!!!!

quote:

Op dinsdag 5 oktober 2010 21:05 schreef Twinkly het volgende:
Ik sluit me aan bij wickie om precies dezelfde redenen.
_{En dat (nu nog lichte) rammelen gaat nog wel even duren want ik moet eerst een baan hebben, een vaste liefst}

Oeh, dat is inderdaad ook wel belangrijk Twinkly.Wel balen dat tegenwoordig bijna overal eerst een jaarcontract gegeven wordt voordat je een vast contract krijgt..

Ik rammel eigenlijk helemaal niet, soms met periodes wel omdat ik zo nieuwsgierig ben hoe ons gezin zal zijn als we straks compleet zijn.
Speelt ook wel mee dat ik in mn achterhoofd heb dat mijn man gewoon eerst echt moet gaan verdienen, dat zn eigen bedrijfje goed gaat lopen (en dat begint nu al aardig te lopen gelukkig) en dat we weg willen uit de flat als er een tweede kindje komt. Kamer technisch zou het trouwens wel kunnen nu, er is nog een HEEL klein mini kamertje

quote:

Op woensdag 6 oktober 2010 11:02 schreef femsss het volgende:
Mijn vriend is 25 (ik 23) en het gaat hier dus ook nog even duren ben ik bang

Het stomme is dat ik tot een jaartje geleden zelf altijd riep "niet voor m'n 30e!", da's nu wel anders

Grappig is dat,ik riep altijd : voor mn 25e mn eerste kind!
Helaas net niet gelukt, ik was 26
Nu hoop ik voor mn 30e de tweede te krijgen en gezin is dan compleet.

haha femss, jij bent ook wel van mening veranderd dan!

ik kan het me trouwens wel goed voorstellen, ik heb veel mensen om me heen met kleine kinderen. Dat is voor ons overigens ook een reden om nog even te wachten: het gooit je leven wel enorm om en dat we nu nog niet zoveel verantwoordelijk hebben is ook fijn. Maar ik ben inmiddels wel zover dat ik denk dat het over een paar jaar wel leuk zou zijn, en dat terwijl ik eerder ook dacht dat ik het prima zou vinden als het nog zo'n 10 jaar zou duren