OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Claudia, je legt de vinger precies op zere plek. Ik voel me inderdaad regelmatig alsof ik maar wat aanrommel.
Ik heb een vreselijk leuk en lief kind, maar het is ook een kind met een flinke gebruiksaanwijzing. In sommige opzichten is ze ontzettend makkelijk. Ze vindt alles en iedereen leuk, is niet éénkennig, maakt geen onderscheid tussen thuis slapen en logeren (wilde zeggen 'slaapt overal', maar dat kan ik nou ook weer niet zeggen
), is bijna altijd vrolijk enz... Daar staat tegenover dat ze net zo heftig is in het uiten van haar negatieve emoties als in het uiten van haar positieve emoties. Als ze iets niet wil, dan zet ze alles op alles om dat duidelijk te maken. Ze wil veel en sneller dan ze kan en dat frustreert haar soms enorm. Ze kan bijvoorbeeld woest worden als het haar niet in één keer lukt op te gaan staan in de box.
Juist door die heftigheid heb ik soms moeite om door te gaan op een ingeslagen weg als ik niet meteen resultaat zie. Het krijsen moet dan stoppen -NU!-
Ik moest echt gaan begrijpen waarom ze zo huilt en dat dat hysterische krijsen niet is omdat er echt iets mis is, maar omdat ze gewoon op zijn Isabeau's (niet eens grappig bedoeld
) laat weten dat ze het er écht niet mee eens is.
En als ik naar mezelf kijk zie ik de volwassen versie van Isabeau. Ik ben precies hetzelfe. Heb een heel heftig karakter, Ben van de hoge pieken en diepe dalen. Wil drukte en gezelligheid om me heen en kan héél boos worden als iets me niet lukt, of als dingen niet gaan zoals ik het wil. Ik ben alleen volwassen genoeg om mijn gevoelens in goede banen te leiden. Mijn meisje moet dat nog leren.
En bedankt voor het cheerleaden. Je woorden doen me juist even heel erg goed.
Ik heb een vreselijk leuk en lief kind, maar het is ook een kind met een flinke gebruiksaanwijzing. In sommige opzichten is ze ontzettend makkelijk. Ze vindt alles en iedereen leuk, is niet éénkennig, maakt geen onderscheid tussen thuis slapen en logeren (wilde zeggen 'slaapt overal', maar dat kan ik nou ook weer niet zeggen
), is bijna altijd vrolijk enz... Daar staat tegenover dat ze net zo heftig is in het uiten van haar negatieve emoties als in het uiten van haar positieve emoties. Als ze iets niet wil, dan zet ze alles op alles om dat duidelijk te maken. Ze wil veel en sneller dan ze kan en dat frustreert haar soms enorm. Ze kan bijvoorbeeld woest worden als het haar niet in één keer lukt op te gaan staan in de box. Juist door die heftigheid heb ik soms moeite om door te gaan op een ingeslagen weg als ik niet meteen resultaat zie. Het krijsen moet dan stoppen -NU!-
Ik moest echt gaan begrijpen waarom ze zo huilt en dat dat hysterische krijsen niet is omdat er echt iets mis is, maar omdat ze gewoon op zijn Isabeau's (niet eens grappig bedoeld
) laat weten dat ze het er écht niet mee eens is. En als ik naar mezelf kijk zie ik de volwassen versie van Isabeau. Ik ben precies hetzelfe. Heb een heel heftig karakter, Ben van de hoge pieken en diepe dalen. Wil drukte en gezelligheid om me heen en kan héél boos worden als iets me niet lukt, of als dingen niet gaan zoals ik het wil. Ik ben alleen volwassen genoeg om mijn gevoelens in goede banen te leiden. Mijn meisje moet dat nog leren.
En bedankt voor het cheerleaden. Je woorden doen me juist even heel erg goed.
Sorbo, wat een gezelligheidsdier die Isabeau. Hihi stiekum op de laptop . Iris wil steeds op schoot, niet omdat het zo gezellig is, maar zodat ze dan bij de laptop kan...
Stef die probeert te lopen, knapperd
Innepin, hihihi het gaat haar vast nog niet snel genoeg lopend.
Lily, ach gossie verkouden snotkoppie en toch lachen
dat de snot toch maar gauw over is ook!
Claudia, fijn dat Ivan wel lekker heeft gegeten vanmorgen. Dat had Iris een tijdje terug ook. Best flink koorts, maar wel gewoon eten.
Wat hangeriger dan normaal, maar dat is ook wel logisch. Maar ze leek niet ontzettend naar zeg maar...
Hoop dat je mannetje gauw koortsvrij is
. Iris wil steeds op schoot, niet omdat het zo gezellig is, maar zodat ze dan bij de laptop kan... Stef die probeert te lopen, knapperd
Innepin, hihihi het gaat haar vast nog niet snel genoeg lopend
. Lily, ach gossie verkouden snotkoppie en toch lachen
dat de snot toch maar gauw over is ook!Claudia, fijn dat Ivan wel lekker heeft gegeten vanmorgen. Dat had Iris een tijdje terug ook. Best flink koorts, maar wel gewoon eten.
Wat hangeriger dan normaal, maar dat is ook wel logisch. Maar ze leek niet ontzettend naar zeg maar...
Hoop dat je mannetje gauw koortsvrij is
Fake it till you make it...
Sorbootje, ik raak ontroerd van je verhaal! Je kleine meisje die zo op je lijkt...
Ik heb dat met Devin gehad, ineens kwam het besef dat we qua karakter zo op elkaar lijken en kon ik me beter inleven in zijn heftige gevoelens en frustraties. Zo temperamentvol zijn, het heeft z'n voors maar ook z'n tegens. Zeker als je inderdaad nog moet leren omgaan met zoveel heftigheid en tegenslagen als je een opgroeiend en ontwikkelend kind bent. Da's lang niet altijd makkelijk
Ik heb dat met Devin gehad, ineens kwam het besef dat we qua karakter zo op elkaar lijken en kon ik me beter inleven in zijn heftige gevoelens en frustraties. Zo temperamentvol zijn, het heeft z'n voors maar ook z'n tegens. Zeker als je inderdaad nog moet leren omgaan met zoveel heftigheid en tegenslagen als je een opgroeiend en ontwikkelend kind bent. Da's lang niet altijd makkelijk
.... met gevoel voor drama....
Ja het is een heel verhelderend inzicht. uiterlijk lijkt ze niet zoveel op me, maar verder echt enorm veel.
Heel bijzonder om te zien hè Sorbo. Zomaar eigen karaktertrekken terug te zien in je dochter .
Ik herken ook heel sterk een aantal dingen in mijn dochter. Ze is extreem zelfstandig, doet vanalles meteen zelf zonder te overleggen/vragen/melden. Toen ze voor het eerst op een potje had geplast, heeft ze gezien wat ik daarna deed. Potje legen in de wc, dan doorspoelen, enz. Ze doet dat dan dus de eerstvolgende keer gewoon zelf (en ook al mikt ze dan de helft naast de wc, ik laat haar wèl). Of als ik bijvoorbeeld de voordeur open laat staan, leg ik altijd een bezem nee zodat hij niet dicht kan vallen. Vanaf de dag dat ze zelf de deur open kan doen, legt ze er ook altijd de bezem neer. Ik heb me daar echt zo over verbaasd. Een soort verantwoordelijkheidsgevoel/ zelfstandigheid zie ik dan die ik zo ontzettend goed ken van mezelf.
Tegelijkertijd wil ik haar dan ook beschermen voor de moeilijkere kanten daarvan. Omdat ik als geen ander weet hoe groot de stap dan kan zijn om wel hulp te vragen, op een goede manier. Ik hoop zo dat ik haar ook kan helpen met die andere kant.
Ik las trouwens in het AP-topic dat je als ouders je kind niet teveel (negatief) moet duiden, omdat je ze daarmee misschien vastlegt in een rol. Ik plaats mijn reactie daarop even hier, omdat ik niet zozeer een AP-discussie wil aangaan, maar me wel afvraag hoe jullie daarover denken. Mijn ouders hebben ons streng en vrij tegelijkertijd opgevoed. Ik heb de indruk dat ze behoorlijk AP waren, maar dan wel met op eigen kamer slapen, maar drie maanden bv enzo. Nou hebben ze ons nooit een rol opgelegd, ze hebben me volgens mij nooit geduid als 'zo is ze'. Ik heb dat juist gemist, denk ik. Ik heb best vaak gevraagd 'Ben ik zo? Of ben ik zo?' Zelfs als ik expliciet vroeg naar een 'rol', kreeg ik die niet van ze. Dat is juist een heel onzekere kant geweest van mij. Ik denk dat je je ook juist heel gekend kunt voelen als je ouders (mensen nabij) je een beetje kunnen duiden.
Hoe denken jullie daarover?
Ik heb er deze zomer weer echt van genoten als mijn moeder zei "oh, ze is precies zoals jij was op die leeftijd." dat geeft me dan toch een beetje zicht op mijn eigen karaktet zoals dat er toen al was.
.Ik herken ook heel sterk een aantal dingen in mijn dochter. Ze is extreem zelfstandig, doet vanalles meteen zelf zonder te overleggen/vragen/melden. Toen ze voor het eerst op een potje had geplast, heeft ze gezien wat ik daarna deed. Potje legen in de wc, dan doorspoelen, enz. Ze doet dat dan dus de eerstvolgende keer gewoon zelf (en ook al mikt ze dan de helft naast de wc, ik laat haar wèl). Of als ik bijvoorbeeld de voordeur open laat staan, leg ik altijd een bezem nee zodat hij niet dicht kan vallen. Vanaf de dag dat ze zelf de deur open kan doen, legt ze er ook altijd de bezem neer. Ik heb me daar echt zo over verbaasd. Een soort verantwoordelijkheidsgevoel/ zelfstandigheid zie ik dan die ik zo ontzettend goed ken van mezelf.
Tegelijkertijd wil ik haar dan ook beschermen voor de moeilijkere kanten daarvan. Omdat ik als geen ander weet hoe groot de stap dan kan zijn om wel hulp te vragen, op een goede manier. Ik hoop zo dat ik haar ook kan helpen met die andere kant.
Ik las trouwens in het AP-topic dat je als ouders je kind niet teveel (negatief) moet duiden, omdat je ze daarmee misschien vastlegt in een rol. Ik plaats mijn reactie daarop even hier, omdat ik niet zozeer een AP-discussie wil aangaan, maar me wel afvraag hoe jullie daarover denken. Mijn ouders hebben ons streng en vrij tegelijkertijd opgevoed. Ik heb de indruk dat ze behoorlijk AP waren, maar dan wel met op eigen kamer slapen, maar drie maanden bv enzo. Nou hebben ze ons nooit een rol opgelegd, ze hebben me volgens mij nooit geduid als 'zo is ze'. Ik heb dat juist gemist, denk ik. Ik heb best vaak gevraagd 'Ben ik zo? Of ben ik zo?' Zelfs als ik expliciet vroeg naar een 'rol', kreeg ik die niet van ze. Dat is juist een heel onzekere kant geweest van mij. Ik denk dat je je ook juist heel gekend kunt voelen als je ouders (mensen nabij) je een beetje kunnen duiden.
Hoe denken jullie daarover?
Ik heb er deze zomer weer echt van genoten als mijn moeder zei "oh, ze is precies zoals jij was op die leeftijd." dat geeft me dan toch een beetje zicht op mijn eigen karaktet zoals dat er toen al was.
Moeilijk Groofsken. Ik weet wel dat het iets is waar ik bewust mee omga. Als ik hier zeg: "Mijn kind IS zus of zo" dan ben ik mij ervan bewust dat ik uit moet kijken dat ik niet te veel ga handelen naar wat ik verwacht van haar 'omdat ze nou eenmaal zo is'.
Ik merk dat ik het ook zelf niet zo goed kan. Ik kan mezelf niet zo goed duiden, maar mijn kinderen ook niet. En als iemand in de omgeving dan zegt: "Wat is zij/hij zo.", dan voel ik ook heel sterk te neiging om te reageren met "maar zij/hij is ook zo en zo, niet altijd zo". Dus om het zelfs teniet te doen.
Misschien is het ook eigenlijk wel gewoon goed hoor dat ze dat zo gedaan hebben. Ik ben er nu ook niet heel onzeker meer van en ik heb ook minder de behoefte om van ze te horen hoe ze me zien. Misschien hoort onzekerheid nou eenmaal bij het leven en mag ik blij zijn dat de mijne daarover gaat. Misschien is het wel een luxe-probleem.
Misschien is het ook eigenlijk wel gewoon goed hoor dat ze dat zo gedaan hebben. Ik ben er nu ook niet heel onzeker meer van en ik heb ook minder de behoefte om van ze te horen hoe ze me zien. Misschien hoort onzekerheid nou eenmaal bij het leven en mag ik blij zijn dat de mijne daarover gaat. Misschien is het wel een luxe-probleem.
Ik kan het me wel voorstellen, Groofsken. Ik was 'slim' en heb me door dat label altijd ontzettend zelfverzekerd erover gevoeld. Maar het heeft ook druk met zich meegebracht, druk om te gaan studeren, om geen onvoldoendes te halen, om diploma's in één keer te halen (bijvoorbeeld mijn rijbewijs).
En door te vermelden wat je kind wél is laat je impliciet wat je kind níet is, bijvoorbeeld mooi of sportief. Ik heb me op die punten dan ook onzeker gevoeld: ik was slim maar klaarblijkelijk niet mooi.
Ik neig dan ook meer naar het niet geven van labels. Ik denk dat je ouders je onzekerheid niet weg hadden genomen als ze je een rol hadden gegeven. Hoe vervelend het ook is, het klinkt alsof die onzekerheid iets is wat bij je hoort en waar je je eigen weg in hebt moeten vinden (en nog steeds moet vinden).
En door te vermelden wat je kind wél is laat je impliciet wat je kind níet is, bijvoorbeeld mooi of sportief. Ik heb me op die punten dan ook onzeker gevoeld: ik was slim maar klaarblijkelijk niet mooi.
Ik neig dan ook meer naar het niet geven van labels. Ik denk dat je ouders je onzekerheid niet weg hadden genomen als ze je een rol hadden gegeven. Hoe vervelend het ook is, het klinkt alsof die onzekerheid iets is wat bij je hoort en waar je je eigen weg in hebt moeten vinden (en nog steeds moet vinden).
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Nou ja, gelukkig kàn ik het dus ook gewoon niet zo goed 
.
Grappig is dat toch eigenlijk. Mijn ouders benoemden denk ik meer de feiten dan de karaktertrekken. Ze zeiden nooit letterlijk 'G is slim', maar meer 'G haalt makkelijk hoge punten'.
En terecht zo blijkt. Want mijn broertje vond school bijvoorbeeld helemaal niet bijzonder, maar bleek op 5 en 6 vwo toch wel ontzettend veel inzicht te hebben, in àlle vakken. Hij is nu dokter in de psychologie en vliegt de wereld over voor allerlei belangrijke conferenties . Hij haalde de eerste 16 jaar lang niet zulke hoge punten als ik, maar is echt vele malen 'slimmer'.
Het is maar goed dat mijn ouders zijn lagere punten nooit als minder 'slim' hebben geduid.
[ Bericht 3% gewijzigd door Groofsken op 05-08-2010 13:11:22 ]
.Grappig is dat toch eigenlijk. Mijn ouders benoemden denk ik meer de feiten dan de karaktertrekken. Ze zeiden nooit letterlijk 'G is slim', maar meer 'G haalt makkelijk hoge punten'.
En terecht zo blijkt. Want mijn broertje vond school bijvoorbeeld helemaal niet bijzonder, maar bleek op 5 en 6 vwo toch wel ontzettend veel inzicht te hebben, in àlle vakken. Hij is nu dokter in de psychologie en vliegt de wereld over voor allerlei belangrijke conferenties
. Hij haalde de eerste 16 jaar lang niet zulke hoge punten als ik, maar is echt vele malen 'slimmer'.Het is maar goed dat mijn ouders zijn lagere punten nooit als minder 'slim' hebben geduid.
[ Bericht 3% gewijzigd door Groofsken op 05-08-2010 13:11:22 ]
Vreselijk off-topic, maar ik moest het gewoon even zeggen; ik vind jou juist slim én heel mooi Claudia 
Echt!
Echt!
quote:Op donderdag 5 augustus 2010 11:58 schreef Sorbootje het volgende:
Vreselijk off-topic, maar ik moest het gewoon even zeggen; ik vind jou juist slim én heel mooi Claudia
Echt!
Zo, ik weet het gesprek wel helemaal lam te leggen hè?!
Nog iemand tips tegen een hárd bijtende baby? Ik heb het al eens eerder gevraagd, maar ik zou het echt heel fijn vinden als ze niet meer zo hard in mijn bovenarmen zou bijten.
En als we dan toch bezig zijn; Isabeau gaat, als ze moe/boos/beide is aan d'r haren trekken. Het gebied boven haar oren is bijna kaal, daar groeit nu wel nieuw haar, maar dat is natuurlijk veel korter dan de rest. Ik heb haar al verteld dat de gabberlook uit is, maar het mocht niet baten. Maar serieus, hoe leer ik haar dat af? Het gaat soms met hele plukken tegelijk en ik vind dat zo'n naar gezicht!
(omg, als ik dit zo teruglees lijkt het alsof ik een soort gremlin heb gebaard)
Nog iemand tips tegen een hárd bijtende baby? Ik heb het al eens eerder gevraagd, maar ik zou het echt heel fijn vinden als ze niet meer zo hard in mijn bovenarmen zou bijten.
En als we dan toch bezig zijn; Isabeau gaat, als ze moe/boos/beide is aan d'r haren trekken. Het gebied boven haar oren is bijna kaal, daar groeit nu wel nieuw haar, maar dat is natuurlijk veel korter dan de rest. Ik heb haar al verteld dat de gabberlook uit is, maar het mocht niet baten. Maar serieus, hoe leer ik haar dat af? Het gaat soms met hele plukken tegelijk en ik vind dat zo'n naar gezicht!
(omg, als ik dit zo teruglees lijkt het alsof ik een soort gremlin heb gebaard)
quote:Op donderdag 5 augustus 2010 14:19 schreef Sorbootje het volgende:
Nog iemand tips tegen een hárd bijtende baby? Ik heb het al eens eerder gevraagd, maar ik zou het echt heel fijn vinden als ze niet meer zo hard in mijn bovenarmen zou bijten.
Leah doet dat trouwens ook wel als ze moe is; met haar handen boven haar oren wrijven, in haar haren wrijven (stukje boven oren).
Maar nog niet zo dat ze uitvallen.
Maar nog niet zo dat ze uitvallen.
Sorbootje, Toby doet het soms aan de borst. Ik reageer dan best heftig (vind je het gek?): roep "au!", haal hem van de borst en zeg duidelijk dat hij dat niet mag doen.
Dat helpt wel Gewoon volhouden, blijven benadrukken dat het niet mag en je mag best kenbaar maken dat het zeer doet.
Dat helpt wel
Gewoon volhouden, blijven benadrukken dat het niet mag en je mag best kenbaar maken dat het zeer doet.
.... met gevoel voor drama....
Ja dat doe ik dus ook. Ik roep AU! en zeg dat het niet mag en dat het pijn doet.
en dan moet ze heel hard lachen. Ik vind het zo moeilijk om mijn gezicht dan in de plooi te houden.
en dan moet ze heel hard lachen. Ik vind het zo moeilijk om mijn gezicht dan in de plooi te houden.
Jullie zijn lief, G. en S.!
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
)
Euh, ik bedoel, wat een lieve opmerking!
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
We hebben net toch maar de huisarts gebeld. Niks nieuws gehoord en we doen alles goed. Als Ivan over 2 dagen nog koorts heeft wil ze graag dat we langskomen.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Hè vervelend dat Ivan nog steeds ziek is 
hopelijk knapt hij zelf op.
En ik sluit me qua opmerking aan bij G en S 
hoewel het enigszins spuit elf is 
Over bijten, dat hebben we hier ook een tijdje gehad, en dan beetje ze precies zo'n heel klein stukje van mn velletje op mn schouder. Zo'n heel gemene pijn was dat
ik zette haar dan weer op de grond en zei dat het niet mocht en dat het zeer deed enzo. Uiteraard brullen want ze wilde niet op de grond
Inmiddels doet ze het niet meer maar ik denk dat het meer aan de tijd ligt, dat ze er overheen gegroeid is dan dat ik het haar zelf heb afgeleerd hoor. Het leek hier gewoon een beetje op een soort uitprobeerfase zo van waar kan ik allemaal hard in bijten en hoe reageert het spul erop.
Amélie ging net zelf staan ik wist niet wat me overkwam haha. Hop die luierbillen de lucht in en ineens duwde ze zichzelf zo omhoog tot staan! Verrek mn kleine meisje wordt zo groot...
hopelijk knapt hij zelf op. En ik sluit me qua opmerking aan bij G en S
hoewel het enigszins spuit elf is Over bijten, dat hebben we hier ook een tijdje gehad, en dan beetje ze precies zo'n heel klein stukje van mn velletje op mn schouder. Zo'n heel gemene pijn was dat
ik zette haar dan weer op de grond en zei dat het niet mocht en dat het zeer deed enzo. Uiteraard brullen want ze wilde niet op de grond Inmiddels doet ze het niet meer maar ik denk dat het meer aan de tijd ligt, dat ze er overheen gegroeid is dan dat ik het haar zelf heb afgeleerd hoor. Het leek hier gewoon een beetje op een soort uitprobeerfase zo van waar kan ik allemaal hard in bijten en hoe reageert het spul erop.
Amélie ging net zelf staan
ik wist niet wat me overkwam haha. Hop die luierbillen de lucht in en ineens duwde ze zichzelf zo omhoog tot staan! Verrek mn kleine meisje wordt zo groot...
