Waarom heb ik geen leven?

Wat een vermoeiende reacties.. Ik krijg hier echt het idee alsof mensen ervan genieten iemand anders te kwetsen..

Ik raad luistercd's van Anthony Robbins aan.. Ongelofelijk goede leermeester in het verwerven van sociale vaardigheden, zelfkennis, succes in het leven en doelen stellen..

Succes ermee

-edit- doe eens niet

[ Bericht 95% gewijzigd door Re op 19-07-2010 12:58:02 ]

quote:

Op vrijdag 16 juli 2010 19:52 schreef Keep_Walking het volgende:
Tja, sorry, ik vind het een beetje gezeur. Eigenlijk best kinderachtig. Je hebt een heel normaal leven, gaat wel goed, en verder wil je niet extra moeite doen om je sociale leven nog beter te maken.[...]

De TS wil wel moeite doen, ze weet alleen niet zo goed wat ze moet doen. En zo raar is dat niet. Daarnaast geeft de TS meer blijk van sociale inzichten dan de meeste mensen hier. Aan mensen gaan trekken die 'geen tijd' hebben werkt namelijk inderdaad niet. Dit is namelijk bewust danwel onbewust meestal codetaal voor (op dit moment) geen prioriteit. Dat hoeft niets te zeggen over hoe leuk de TS is, sterker nog, waarschijnlijk zegt het niets. Het zegt alleen iets over de positie waar ze vandaan komt, namelijk een relatief afhankelijke als het op sociale contacten in die stad aan komt. Dit is nu eenmaal een positie van waaruit dingen niet vanzelf gaan. Tegen beter weten in jezelf nog meer aanbieden verandert aan die positie echter helemaal niets, de verhouding is nog steeds hetzelfde. Sterker nog, je zou het zelfs kunnen verslechteren door te eager over te komen en de TS is zich daar blijkens haar posts terdege van bewust. Ze is nu juist op zoek naar mensen waarmee dingen meer natuurlijk gaan en waarin je je niet hoeft aan te bieden. Althans, dat is mijn verwoording van haar verhaal.

Hoe dit wel te verbeteren vind ik een lastige kwestie. Je kan wel tegen beter weten iets gaan doen wat je intrinsiek eigenlijk niet zoveel interesseert (met als eigenlijke doel mensen ontmoeten) maar dat is - zoals volgens mij al door de TS aangegeven - idd wat geforceerd. Het contrast met de mensen die er echt om de activiteit zelf zitten wordt dan mijns inziens ook waarneembaar. De andere mensen zijn er immers voor het merendeel echt omdat ze het gebeuren zelf leuk vinden en je staat er dan gewoon ook anders in dan hen. Ik ben zelf ook wel meegeweest op studietripjes van een studievereniging en dan vroeg ik me af waarom ik eigenlijk meegegaan was. Aan de andere kant, als je in het bestuur van een dergelijke vereniging zit en je echt betrokken raakt kan het misschien toch leuk worden, echter als je zo'n functie zelf op dit moment niet ambieert moet je dit volgens mij ook niet gaan doen. Je kan niet forceren wat op dit moment je prioriteit is in je leven.

Ik denk dat de beste tip die ik kan geven is het zoeken van een (extra) bijbaantje waarbij je in contact komt met mensen van je leeftijd. Gewoon iets wat je makkelijk af gaat. Heb daarnaast niet te hoge verwachtingen (niet dat ik dacht dat je die had) maar heb gewoon de instelling dat het mooi meegenomen is als je er iemand aan overhoudt. Daarnaast kun je ook een niet geheel individuele sport gaan doen. Je zegt dat je niet van teamsporten houdt, maar er zijn ook zat dingen die niet onder die definitie vallen en toch gezamenlijk beoefend worden, denk aan vecht/zelfverdedigingssport of iets als yoga (toegegeven, dit valt misschien in de eerdergenoemde categorie van dingen die je intrinsiek boeiend moet vinden). Ik heb ook geen kant en klare oplossing voor dit probleem en het speelt bij mij zelf ook een beetje. Ik ben al wat verder in mijn studie en kan alleen maar zeggen wat ik achteraf waarschijnlijk anders gedaan zou hebben. Vermoedelijk zou dit meer werken geweest zijn en het leren van een bepaalde skil naast mijn studie. (Werken geeft je sowieso een boost denk ik omdat je je er nuttig door voelt, helemaal als je iets doet waar je goed in bent. Niet alles hoeft een uitdaging te zijn, iets mag je ook weleens makkelijk lukken)

Herkenbaar .

Je houdt niet genoeg van jezelf. Je durft je vrienden niet eens te bellen. Je denkt namelijk dat jij je vrienden niks waard bent. Maar daardoor devalueer je wel je vriendschap met je vrienden.

Bel gewoon een klasgenoot, of weet ik veel wie er in je telefoon staat uit die stad van je op, of vraag een klasgenoot mee. Zeg dat je wat kleren gaat kopen in de stad, en vraag of diegene mee gaat.. HOE MOEILIJK

Ik herken je verhaal wel, verbaast me eigenlijk dat er zoveel rare reacties op komen...

Enkele dingen die je wel kunt doen:

1. Sporten (ookal ben je niet zo sportief). En dan cursussen. Voor studenten zijn hierin veel goedkope mogelijkheden, en je kunt door het volgen van verschillende cursussen ontdekken wat je wel of niet ligt. Als je een hardloopcursus volgt leer je het groepje aardig kennen en heb je de kans dat er na afloop van de cursus contact blijft, en dat je met het groepje nog af en toe blijft hardlopen. Is ook vrijblijvender dan een studenten(sport)vereniging, waarbij je opeens verplicht bent om veel met de vereniging bezig te zijn. Dat is wel leuk, maar als je een x geen zin hebt kun je je er moeilijker aan onttrekken.

2. Proberen de vrienden van vrienden te leren kennen. Als je die ook zo nu en dan ziet, kun je ook eens aansluiten als je vrienden met hun vrienden dingen ondernemen. Jezelf meteen uitnodigen voelt niet goed waarschijnlijk, maar als je het met een vriend(in) over diens vriend(en) hebt, kun je wel aangeven dat het je leuk lijkt om ook eens een biertje mee te drinken omdat je wel benieuwd bent naar ze.

3. Andere cursussen die er voor studenten bestaan, bijvoorbeeld muziekles, iets creatiefs... Of richt zelf een clubje op, een kookclub bijvoorbeeld. Je kunt het altijd proberen, misschien is er wel animo voor.

4. Probeer de dingen in perspectief te zien. Je hebt een vriend, je hebt goede vrienden in je geboorteplaats en ook in je nieuwe stad heb je contacten. Je hebt ze dus wel, alleen ze zijn niet altijd beschikbaar op de momenten dat jij beschikbaar bent. Dat is iets heel normaals, dat hoort ook bij het leven.

5. Probeer jezelf te vermaken. Dat is toch iets wat best moeilijk is, ervaar ik zelf, maar probeer het toch. Dat werkt denk ik het beste door eerst te ontdekken wat je leuk vindt om te doen, toch een soort hobbies (die je niet hebt, geef je aan). Je moet je bedenken dat hobbies niet uit de lucht vallen, mensen ontdekken hun hobbies door dingen te ondernemen en dan opeens iets te ontdekken wat ze interesseert. Door e.e.a. aan cursussen te volgen kun je bijvoorbeeld een sport of (creatieve) activiteit ontdekken die je aanspreekt. Het kan ook zijn dat je die niet ontdekt, dat is niet erg. Maar het is wel de manier waarop mensen hobbies ontdekken.

Vooral dat gevoel wat je beschrijft dat je in je oude woonplaats het gevoel had dat alles vanzelf liep, dat je altijd zonder nadenken vrienden belde of gebeld werd, en dat dat nu anders is, dat herken ik. Het is logisch dat het minder "vanzelf" loopt: in je oude woonplaats was je al van jongs af aan met die vrienden bevriend en jullie leven draaide om elkaar. Als je vervolgens gaat studeren en een nieuw leven begint dan heb je die band niet met de nieuwe mensen die je leert kennen. De drempel om te bellen wordt wat hoger, zeker als je het gevoel hebt dat je zelf vaker belt dan zij.

Ik denk dat het verstandig is om te accepteren dat je soms wat vaker inititiatief zult moeten nemen. Zolang de tegenpartij positief reageert en als ze op dat moment niet kunnen bijv. wel meteen een nieuwe datum voorstellen, dan is het goed. Dan is er de wederzijdse interesse.

En accepteer dat het misschien niet meer zo zal worden zoals voorheen, zo vanzelfsprekend... Vroeg of laat zal iedereen dit merken, als bijvoorbeeld de hele sociale kring gaat trouwen en kinderen krijgt en hierdoor minder tijd heeft. Maar realiseer dat je wel een aantal hele goede vrienden hebt, en probeer als je hen ziet te genieten van dat moment en er energie uit te halen zodat je "er weer even tegen kunt". En breng dit eens ter sprake, wees er open over. Dat doe ik ook, hierdoor weet ik dat meer vriendinnen dit soort dingen ervaren.

TS heeft een Xbox nodig

Boeiend, een leven hebben is overrated.