[INZENDINGEN] FOK! WK actie

Ik zat in de kroeg en kon alleen maar vol ongeloof kijken naar de herhaling. Ondertussen vloekend op de scheidsrechter en daarna alleen maar stilte. Ongeloof.

Na naar buiten te zijn en terug gekomen nog 2 biertjes gepakt: 1tje op de 2e plaats en 1tje omdat wij toch boven Duitsland eindigden Na lang napraten 'ja Spanje was beter, maar wat waren wij er dichtbij etc." en nog een hoop verwijten richting de scheids toch maar op huis aan. De rood-wit-blauwe smink van mijn gezicht wassen en mijn gedachten proberen te verzetten.

Ik stond in Den Bosch, op de parade.. Had telefoon en meeste uit portemonnee al thuis gelaten omdat ik er heilig van overtuigd was dat Nederland ging winnen, en ik dan in de Dommel (riviertje in Den Bosch) wilde springen

Hele wedstrijd gezien, tussen de 2e helft en de rust vond ik het tijd voor bier dus ben dat gaan halen. Liep ik heel handig met 12 bier daar, hoorde ik gejuig van het plein komen.. Dus ik als een gek gerend, laat in de haast de helft van het bier vallen En er was niks aan de hand..

Op de terugweg alle beesies die ik bij me had aan de spaken van mijn fiets gebonden. Opdat ze flink pijn mochten leiden Ik schuif de schuld namelijk op die beesies. Ik vertrouw ze niet, het elftal heeft geweldig gespeeld het hele WK

Naderhand nog met een kratje bier en 5 vrienden ergens in een of ander park (nee, geen geluidsoverlast en geen asociaal dronken gedoe) gaan zitten. Echter werd hier door de politie snel een einde aan gemaakt, die wilden geen alcohol op straat na de nederlaag. Ergens te begrijpen dus hebben we ingepakt en zijn we er zonder gezeik vanaf gekomen. Toen ben ik naar huis gefietst en ben ik in bed gaan liggen huilen

In de file in Frankrijk

Ik was teleurgesteld in het spel van Oranje.

Ik was op vakantie op Gran Canaria, dus dat was helemaal erg: ik zat midden tussen de juichende, toeterende, feestende, vuurwerk afschietende Spanjaarden in.

We waren met z'n allen aan het kijken naar de wedstrijd.
Ik vond het zo erg dat we hebben verloren. Gewoon een mega teleurstelling.
Heb liggen huilen op bed en dacht misschien lag het aan ons oude tv'tje waar we buiten naar hebben gekeken.

Waarom mochten we niet winnen????? snif snif

Ik zat op FOK!, met een schermpje met de wedstrijd ernaast mee te lurken Ik was met een stel vrienden naar het Marktplein gegaan, en we dronken veel bier en toen begon de wedstrijd en toen gingen we juichen en dergelijke, en toen kwam die enorme kans van Robben. Een kreet van ontzetting vloog over het Marktplein, maar ook een vast vertrouwen dat we de cup gingen binnenhalen. Nou, en toen kwam er dus nog een kans voor Robben, maar ik was net bier aan het halen voor mijn vrienden, maar ik constateerde wel dat er een kreet van ontzetting van het plein opsteeg. Dus ik dacht: dat zal wel weer een gemist kans van Robben zijn. Nadat de 90 minuten verstreken waren hoorde ik tot mijn verbazing vanuit mijn woning dat er vuurwerk in de stad werd opgestoken, terwijl het toch echt 0-0 stond namen we alvast een voorschot op de overwinning door vuurwerk af te steken. De verlenging draaide uiteindelijk uit op een teleurstelling, en toen waren we vreselijk aangeslagen, en zijn we vrij snel richting huis gegaan. Ik liet mijn teleurstelling blijken door tegen een bushokje aan te slaan, maar plotsklaps kwam er een zwerver op me af. We zijn samen in een bushokje gaan zitten, en hebben we nog wat blikken bier gedronken. Met zijn levenswijsheid 'Na regen komt zonneschijn' slenterde ik uiteindelijk tevreden naar huis, terwijl het ochtendgloren alweer langzaam zichtbaar begon te worden achter het mooie donkere wolkendek............

Ik was in Amsterdam - in de cafe Helden in de Pijp - met veel vrienden. We waren tot het laatste moment overtuigd dat het zou goed komen. Helaas... na het eind van de wedstrijd waren we zo uitgeblazen van urenlang emoties en adrenaline dat we alleen sterkte om rustig naar huis te gaan hadden.

Ik heb geen TV dus ik heb de wedstrijd in een kroeg in de Pijp gezien. Ik moest al om 17.00 uur zijn om een goede plek in de eerste rij te krijgen. Dat is me wel gelukt. Maar dan moest ik 3,5 uur voor het begin van de wedstrijd in hete kroegkamer te zitten met meer en meer mensen rond mij. Dat was best vermoeiend, ook gezien alle emoties in de lucht. Ik hoopte dat Oranje als kampioen het waard zou zijn. Helaas, de laatste minuten waren echt teleurstellend. De enige wat blijfde was vermoeidheid.

Ik was in Rotterdam die dag. Eerste helft op het grote scherm gekeken. Toen kwamen er mooie acties. Maar aangezien we op een rot plek stonden en bijna niets zagen, zijn we naar mn huis gereden om daar de wedstrijd verder te kijken. Ik zag toen ik net binnen was dat Robben via de keeper van Spanje misschoot. Helaas dacht ik maar er komen meer kansen. Naarmate de wedstrijd vorderde werd ik steeds stiller. Ik hoopte stiekem op een poeier van van Bronckhorst. Maar die gedachte werd me snel weggenomen toen Iniesta scoorde. Ik heb een tijdje zonder iets te zeggen naar de tv gekeken, beseffend dat we de finale niet hebben gewonnen, mede door omstandigheden van de arbitrage. Helaas zijn ze niet met de cup teruggekomen, maar sinds gisteren na de huldiging in mijn teleurstelling omgezet in trots. Dit is iets moois en hopelijk halen we het over 4 jaar weer en winnen we hem dan wel!

ik zat balend in de auto om mijn dochtertje op te halen bij een vriendinnetje. Haar moeder belde kort ervoor dat ze opgehaald moest worden omdat haar dochtertje naar bed moest (! zucht)...dus de verlening niet echt gezien. Daar was ik gezien het ruwe spel van Nederland niet rouwig om, de ergernis daarover was daarvoor al bij mij zwaar toegenomen. Niemand speelde goed, Spanje was echter wat beter en meer bezig met voetbal i.p.v. anderen onderuit halen. Een goed verliezer is ook een winnaar. We hebben echt verloren afgelopen zondag.

Ik heb uit woede alle Spaanstalige porno de deur uitgedaan!

Ik wil m'n oranje kleurtje wel eens kwijt... back to normal.. Mn dochter is half Spaans dus ik heb no hard feelings .. Ik zat gewoon thuis .. met minder zenuwen in mn lijf dan tegen Brasil ...

Ik was bij vrienden in de bar van de manage.
Ik ben zo snel mogelijk naar bed gegaan om verder te dromen!

ik vroeg me af wat het scheepsrecht inhield!

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik geef weinig om voetbal en nog minder om oranje. Toen ik een jaar of 16 was, besloot ik dat Engeland mijn favoriet was. Dat heb ik geweten, thuis. Ik heb een wedstrijd van Engeland op een tv in een winkelcentrum gezien, omdat ik hem thuis niet mocht kijken van mijn vader.

Maar nu, anno 2010, is er het een en ander veranderd. Er zit een Engeland sticker op mijn auto, en ik houd nog altijd van het Engels elftal. Nee, wat er veranderd is is dat ik inmiddels 2 kinderen heb. Twaalf en negen jaar jong. Zij geven ook weinig om voetbal en oranje. Maar ze zijn toch enthousiast en dat werkt aanstekelijk.

Mijn zoon van 9 is standvastig in zijn mening, altijd al geweest. Al op zijn 5e wilde hij een Italië shirt, dat kreeg hij. Mijn oudste wilde een Nederland shirt. Vooruit dan maar, voor het eerst kwam er een oranje shirt in mijn huis.

Mijn Franse vriend besloot dat zijn ziekte hem teveel in de weg stond en was bang in Nederland te zijn. Bang voor wat er zou gebeuren wanneer hij niet naar huis zou gaan. Hij had zijn cardioloog heel hard nodig, ik liet hem gaan.

Op zijn laatste werkdag kreeg hij een oranje shirt van zijn collega's. Hij droeg het grijzend toen hij thuis kwam, het stond hem goed. 'Rude fan Nisthelwroy' stond er op de rug, zo zei hij. Het shirt ging mee terug naar Frankrijk.

2010. Mijn 9-jarige zoon heeft een Engeland shirt, en wederom een Italië shirt. Geen oranje, dat hoeft van hem niet. Maar Engeland verdween vrij snel van het w.k., en Italië ook. Beteuterd draagt hij zijn Italië shirt nog altijd met liefde.

Maar dan, Nederland-Brazilië. Vriendlief was een Braz fan. Wat Engeland voor mij is, was Brazilië voor hem. En mijn jongste zegt zachtjes tegen me, in het zwembad waar ze liever heen wilden dan de wedstrijd te kijken, 'ik hoop dat Nederland wint, maar misschien gaat Jim Braz wel een handje helpen'. Ik glimlach, en bedenk me dat Jim in deze inderdaad voor Braz zou zijn.

Het is 30 graden maar het zwembad nagenoeg uitgestorven. Geen zuchtje wind, geen geluid. Ik wil toch weten wat het staat, en ga zoeken op internet. Vele sites zijn down en dus kijk ik op fok!. Nederland staat 1-0 achter. 'Zie je nou wel!', zegt mijn zoon. 'Dat doet Jim!'. Ik vraag hem na afloop van de wedstrijd maar niet wie er dan voor gezorgd heeft dat Nederland alsnog won.

In de rust tegen Uruguay zijn de heren wat verdrietig, want het is gelijkspel. Ik garandeer ze dat het 3-1 gaat worden, ik weet het zeker. Ondanks mijn antipathie jegens Oranje wil ik dat ze winnen. Geen idee waarom, maar opeens schreeuw ik tegen de tv. 'Ga dan naar voren!'. 'Schieten!'. 'Naar links! Naar links!!!'. Nederland wint, zoals ik beloofd had al had ik de score niet juist, met 3-2.

Nederland staat in de finale van de wereldbeker. Die mooie beker, want dat is het. Ik besef dat dit historisch en groots is, maar ik besef ook dat ik er geen feest van ga maken. Ik ben het voetbal beu, ik wil gewoon dat er een einde aan komt. En omdat er geen groot scherm in ons dorp neer wordt gezet en ik de volgende dag een drukke werkdag heb, kan het me verder weinig schelen wie er wint.

Dus bel ik mijn ex-man op, of de kinderen bij hem kunnen kijken die ene zondag. Dat zal een stuk gezelliger zijn voor ze. Twee dagen voor de wedstrijd wil de jongste toch een oranje shirt. Ik vraag hem of hij het zeker weet, immers bracht het Engeland shirt ongeluk en het Italië shirt ook. Hij weet het zeker en vol trots draagt hij het.

Dan: 'mama? Wil jij Jim zijn oranje shirt dragen?'. Ik heb het shirt nooit aangehad, zelfs niet eens meer vastgehouden sinds die koude nieuwjaarsdag. Het is weer terug in Nederland en zit in een doos op zolder. Ik houd niet van de kleur en het staat me voor geen meter. Maar toch, voor de jongens zou het leuk zijn wanneer oranje wint en dit was Jims shirt. Ik pak de doos van zolder, met zijn drieën kijken we er naar. Mijn oudste zoon doet de deksel weer op de doos zonder het shirt aangeraakt te hebben.

Ik haal het pas uit de doos wanneer ze dat weekend bij hun vader zijn. Ik leg het op de tafel, opgevouwen. Ik spreid het uit, raak de opgedrukte letters even aan, en ik vouw het weer op.

Ik besluit vroeg naar bed te gaan, dat klotevoetbal ook. Aangezien het erg warm is, kan ik de slaap niet vatten. Ik denk aan de miljoenen mensen om mij heen die willen dat oranje wint. Ik denk aan mijn kinderen die willen dat oranje wint. En ik denk aan het shirt van Jim dat nog altijd op de tafel ligt.

Gekleed in slechts een slipje loop ik naar beneden, ik zet de tv aan. Verlenging, ik ga er toch maar even voor zitten. Ik pak het shirt en ik ruik er aan. Ik ruik geen Jim meer. Hoe kan het ook, na 2,5 jaar. Dan trek ik het aan. 'Laat ze dan ook maar winnen ook', denk ik nog.

Spanje scoort en ik hap naar adem. Tranen springen in mijn ogen, mijn hart klopt als een bezetene. Ik kijk naar buiten waar een buurman zo driftig de vlaggetjes van zijn auto rukt dat er krassen op komen. Een vrije trap voor Nederland. Ik sta op, en loop naar de keuken. Dit durf ik even niet aan te zien. Geen getoeter buiten, geen gejuich, niets. Het blijft helemaal stil om me heen.

Langzaam loop ik weer terug, en zie hoe Spanje dichter bij die mooie beker komt. Koud heb ik het. Dan is het voorbij. Met grote ogen kijk ik naar de tv en denk, 'hoe kan dat nou?'.

Ik ruk even aan het shirt, en slik de brok in m'n keel weg. Ik zie hoe spelers huilend op het gras zitten. Ik dep mijn half-droge ogen met het shirt. Het shirt van Jim, vandaag 2 jaar, 6 maanden en 11 dagen dood. Het gaat goed met me, ik kom er langzaam maar zeker overheen. En wanneer je over de grootste klap die je ooit gekregen hebt en die je compleet knock-out sloeg gaat komen, is een voetbalwedstrijd, zelfs wanneer het om die mooie beker gaat, peanuts. Ik druk de tv uit en loop in het donker, nog altijd omringd door stilte, weer naar boven.

Ik ga naar bed, en val in slaap met het shirt aan. Het is voorbij, het is nu echt voorbij.

ter illustratie een illustratie, dat zegt meer dan woorden. ik voelde me namelijk werkelijk als een zinkend voc schip met het goud al aan boord.
.. het scheepsrecht pfff, what a joke!....

Thuis met een paar vrienden gekeken, zij werden agressief, en ik bleef nog redelijk rustig want vond Spanje wel beter spelen, en vond plek 2 ook erg goed.

11 juli, een dag die helaas altijd in mijn geheugen gegrift zal staan. De twee uur durende spanning. Verkrampte handen. Eén versleten toets. En dan eindelijk: het verlossende en ook direct onthutsende bericht...
Gelukkig trad zeer snel mijn relativeringsvermogen in werking en heb ik het op de welbekende manier een plekje kunnen geven.

Zie hieronder mijn reactie op het vernemen van het verlies van Nederland en hoe ik mijn teleurstelling heb kunnen verwerken...

Mijn man houdt niet van voetbal. Ik ook niet, maar wat betreft het WK laat ik direct al mijn principes varen. Dus volgde ík fanatiek alle wedstrijden van Oranje, terwijl manlief kookte, de door mij verwaarloosde planten voor uitdroging probeerde te behoeden en zelfs een dappere poging tot strijken deed. Vanaf de bank probeerde ik hem zelfs nog uit te leggen wat buitenspel was, maar ik geloof niet dat hij het nu begrijpt. Identiteitscrisis of te ver doorgeslagen emancipatie, wie zal het zeggen.

Het waren eenzame wedstrijden: ik juichend op de bank met een zwijgend Albert Heijn-Beesie. Voor de finale besloot ik dat het anders moest: ik ging kijken bij mijn schoonouders. Al sinds ik mijn man ken, hoor ik tijdens iedere verjaardag dat schoonpa in '78 een gat in de deur schopte nadat Rensenbrink verzuimde om te scoren, dus ik was benieuwd naar wat ie die avond zou doen. Daar stond ik zondag, samen met mijn Beesie, klaar om af te reizen naar mijn schoonouders. 'Jullie lijken wel onafscheidelijk, wat heeft Beesie wat ik niet heb?' vroeg mijn man. 'Haar, lieverd. En hij geeft geluk, want alle wedstrijden waar ie naar heeft zitten kijken hebben we gewonnen.'

De grootste teleurstelling van die avond was niet alleen dat we verloren, maar meer dat mijn man zijn vader zo gek had gekregen om niet naar de wedstrijd te kijken, maar om lekker in de tuin te gaan zitten. Dus tot mijn grote schrik zat ik samen met mijn schoonmoeder naar het voetbal te kijken, en iedere keer op het moment dat het spannend werd, begon ze te kwebbelen over de tomaten in de tuin, over aanbiedingen bij de plaatselijke supermarkt, whatever. Buiten hadden mijn man en zijn vader de grootste lol ('Wat quotes van ze: Analoge tv zendt uit met minder vertraging, de buren riepen al heel hard "NEEEEEEEEEEEEEEEEEE"'; 'De hond van de buren is naar de kelder verbannen toen ie blafte op het moment dat Robben miste'.).

Uiteindelijk heb ik Beesie tegen de muur gegooid. De avond eindigde zo:



Dat was wel weer voldoende voetbal voor de komende 32 jaar.

quote:

Op zaterdag 17 juli 2010 21:08 schreef Lookbehind het volgende:
11 juli, een dag die helaas altijd in mijn geheugen gegrift zal staan. De twee uur durende spanning. Verkrampte handen. Eén versleten toets. En dan eindelijk: het verlossende en ook direct onthutsende bericht...
Gelukkig trad zeer snel mijn relativeringsvermogen in werking en heb ik het op de welbekende manier een plekje kunnen geven.

Zie hieronder mijn reactie op het vernemen van het verlies van Nederland en hoe ik mijn teleurstelling heb kunnen verwerken...

WK Teleurstelling FOK!

quote:

Op zaterdag 17 juli 2010 21:08 schreef Lookbehind het volgende:
11 juli, een dag die helaas altijd in mijn geheugen gegrift zal staan. De twee uur durende spanning. Verkrampte handen. Eén versleten toets. En dan eindelijk: het verlossende en ook direct onthutsende bericht...
Gelukkig trad zeer snel mijn relativeringsvermogen in werking en heb ik het op de welbekende manier een plekje kunnen geven.

Zie hieronder mijn reactie op het vernemen van het verlies van Nederland en hoe ik mijn teleurstelling heb kunnen verwerken...

WK Teleurstelling FOK!

Ik ben niet zo van het voetbal. Eigenlijk kijk ik nooit.
Alleen het WK, op de een of andere manier is de sfeer die er hangt als iedereen in het oranje is anders. Iedereen zegt hoi, mensen die je nooit hebt gezien roepen dat het zo spannend gaat worden, je wordt helemaal opgeladen en het kan niet anders of je leeft mee.
Ik weet niet veel van voetbal, ik weet dat er spelers zijn die ik niet sympathiek vind, ik weet wat buitenspel is en ik weet dat heel veel mensen gek worden als Nederland wint. Aan de ene kant denk ik dan: doe normaal (zoals tegen Brazilië, al dat getoeter en vuurwerk!) aan de andere kant ontroert het me. Zoveel mensen samen die zo vrolijk zijn, zoveel saamhorigheid, zoveel vreugde.
Dat doet me iets, alleen al om dat gevoel nog iets langer vast te kunnen houden, moest Nederland winnen.
En het kon! Nederland had het in zich, echt!
We waren bij vrienden, een hele groep. De schuur was leeg en er was een beamer opgesteld. Het leek wel een bioscoop. De hele wedstrijd Oehs en Aahs en terecht, het was ontzettend spannend.
Een kennis is buiten gaan zitten van ellende omdat hij gek werd van de spanning, een ander liep te ijsberen. Ik werd bijna kwaad op mijn vriend toen hij na de rode kaart zei dat het nu afgelopen was…

Toen de goal van Spanje. Ik geloof dat de halve groep keihard: “NEE!!!” riep. Een paar mensen stonden op en liepen naar buiten. De rest bleef zitten. Na het fluitsignaal verdween iedereen de tuin in. Behalve ik. Ik kon niet begrijpen dat het echt afgelopen was. Ik heb nog wel tien minuten zitten kijken, maar dat veranderde niets. Het was echt over.
Toen ik opstond, trilde ik helemaal, ik had zo gespannen zitten kijken dat ik bijna niet meer op mijn benen kon staan. Dat had ik totaal niet in de gaten gehad.
Naar huis rijdend heb ik gemopperd op de scheidsrechter en een dronken automobilist die we tegenkwamen. Daarna gauw naar bed. Dat leek wel slim.

Nijmegen, rond middernacht, 1 minuut na de finale was het "gevoel" vrijwel meteen duidelijk, een grote depressie. Ben er met een vriend doorheen gaan lopen en heb de camera aangezet. Dit om het perfecte gevoel van die avond, en de teleurstelling weer te geven!

FOK PRIJSVRAAG from Madse Krivokutya on Vimeo.

Hopelijk voelen jullie het ook!

[ Bericht 6% gewijzigd door Greys op 18-07-2010 22:13:49 ]

quote:

Op zondag 18 juli 2010 21:34 schreef Pfirsich-Banane het volgende:
Nijmegen, rond middernacht, 1 minuut na de finale was het "gevoel" vrijwel meteen duidelijk, een grote depressie. Ben er met een vriend doorheen gaan lopen en heb de camera aangezet. Dit om het perfecte gevoel van die avond, en de teleurstelling weer te geven!

<object width="400" height="300"><param name="allowfullscreen" value="true" /><param name="allowscriptaccess" value="always" /><param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=13312083&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=&fullscreen=1" /><embed data-src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=13312083&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=&fullscreen=1" style="visibility:hidden;" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="400" height="300"></embed></object><p><a href="http://vimeo.com/13312083">FOK PRIJSVRAAG</a> from <a href="http://vimeo.com/user3118633">Madse Krivokutya</a> on <a href="http://vimeo.com">Vimeo</a>.</p>

Hopelijk voelen jullie het ook!

html werkt niet, je zal een link naar het filimpje neer moeten zetten.

http://www.vimeo.com/13312083

Goede link kan mijn tekst niet aanpassen op de een of andere manier.

quote:

Op zondag 18 juli 2010 22:14 schreef Greys het volgende:
Nu werkt je filmpje wel in je eerste post.
Heb het voor je aangepast.

Tof thanks! Was ff zo snel vergeten dat jullie van PR dat kunnen

Inzending WK Actie Stefan Tetelepta.

Hoe teleurgesteld is Stefan Tetelepta? from LostFormat on Vimeo.

[ Bericht 47% gewijzigd door Greys op 18-07-2010 22:40:31 ]

De hele wedstrijd had ik er onwijs veel zin in. Ik fantaseerde hoe we zouden winnen, en als we zouden winnen dan wel op een megamooie manier. Met een schitterende actie van Robben, of een onhoudbare bal van Van Persie. Zeker niet met een Blattertje want die telt niet. Of op de voet van Sneijder. Ja, dat is mooi! Of misschien op het hoofd van Van Bronckhorst. Dat zou mooi zijn als afscheidskadootje voor zijn laatste interland. En ik kon niet beslissen.
Wel kwam Objetivo voor Spanje opdagen. En ik werd onzekerder en onzekerder. Nu, nu moet het! Doe wat, maakt niet uit hoe maar ga ervoor!

Toen de scheids het eindsignaal floot, besefte ik dat ik de schuld was waarom Nederland geen Wereldkampioen was geworden. Omdat ik het liet afweten, 16 miljoen Nederlanders in de kou liet staan. Het spijt me dat ik er niet was toen jullie mij nodig hadden...

WK? Welk WK? Stond Nederland dan in de finale?

Grapje... Ik was in Duitsland en heb van de hele ophef over de finale maar weinig meegekregen, moest wel mijn vriend trosten, want die neemt voetbal wel serieus...en stiekem was ik blij dat het niet Nederland - Duitsland was...

Nu ja, ben ik teleurgesteld...nee, niet echt, maar waarschijnlijk ontbreekt bij mij het historisch besef.

Eerst nog vol vertrouwen er helemaal tegenaan. Alles in huis wordt ingezet om Oranje te steunen. Bij gebrek aan het hebben van een echte vlag maken we er toch zelf eentje...

.
.
.
.
.
.
Maar het mocht helaas niet zo zijn.....Met het even flink door elkaar husselen van dat ding raak je lekker wat negatieve energie kwijt...


[ Bericht 1% gewijzigd door Ori op 18-07-2010 23:59:18 ]

En dicht