WGR Werk, Geldzaken, Recht en de Beurs
Hier kun je alles kwijt over sollicitaties, werksituaties, belastingen, (handelen op) de beurs, hypotheken, beleggingen en salarissen, arbeidscontracten of geschillen met je (huis)baas. Alles over werk, geldzaken en recht dus.
Hm, interessantquote:Op dinsdag 28 december 2010 20:04 schreef Laureline het volgende:
Een scheiding van tafel en bed telt voor de bank/notaris niet als een 'echte' scheiding. Mijn ouders waren dat ook (dat was door 2 onhandige,romantische pro deo-advocaten van respectievelijk 80 en 90 jaar oud zo voor ze geregeld), maar toen bleek dat bij belangrijke financiële handelingen van mijn vader, bijvoorbeeld garant staan voor een hypotheek, óók nog de schriftelijke toestemming van mijn moeder nodig was.
Als je je ouders tijdens het overlijden van je moeder nog als getrouwd beschouwd, is er dan iets misgegaan met die erfenis? Waren dat dezelfde accountant en notaris?
Mijn gevoel zegt dat het 'probleem' in deze erfeniskwestie precies dáármee te maken heeft, ik bedoel dus met die rare tafel en bedscheiding. Ik weet zelf alleen even niet meer hoe ik het moet plaatsen. Ik ga er rustig over nadenken...
Volgens mij is er nooit iets misgegaan met de erfenis van mijn moeder. Maar misschien wil ik dat idee gewoon niet toelaten, omdat ik me blindstaar op die ándere erfenis (van mijn vader). Toch... nee, ik geloof dat alles toen goed is geregeld: zij waren gescheiden van tafel en bed (wat dat ook moge betekenen) en hun boedel was nooit verdeeld. Zo heb ik het tenminste altijd begrepen. Het is best mogelijk dat de scheiding een andere (wettelijke) vorm had, ik heb hun scheidingspapieren nooit gezien, maar ik weet honderd procent zeker dat ze samen van de bankrekeningen leefden - ze bezaten samen een aantal huizen, ze zijn financieel dus gewoon op de oude voet doorgegaan. Mijn moeder heeft al die tijd (dus tot haar dood) ook gewoon de helft van zijn pensioen gekregen, en dat is later nog een behoorlijke klap geweest voor de weduwe, omdat zij óók op dat pensioen rekende. Maar zij greep naast de buit, want toen mijn vader overleed, stopte dat pensioen - ze keren daar niet uit aan echtgenotes nummer twee, drie en vier, zeg maar
Hoe dan ook, toen mijn moeder overleed, kreeg mijn vader dus terecht de helft van hun gezamenlijke vermogen (dat hij trouwens eigenhandig bij elkaar had verdiend).Maar wat jij zegt over die belangrijke financiële handelingen, dat is denk ik de clou. De weduwe kan niet aan de geërfde bankrekeningen komen omdat ze bij de bank vermoedelijk de schriftelijke toestemming willen hebben van mijn moeder, die dood is, en dus willen ze nu de toestemming van haar erven, en dat zijn wij.
Op zich is dit heel simpel. Zelfs ik kan het begrijpen
En toch kan niemand deze zinnen over zijn lippen krijgen als ik ernaar vraag. En dát zit mij dwars. Want er zou niks aan de hand zijn geweest als de notaris (of de weduwe, of de accountant) ons een klein jaar geleden had verteld dat DIT het probleem was. Maar ze hebben ons al die tijd doen geloven dat het normaal is om afstand te doen van rekeningen, niet om een reden, maar gewoon - daarom. Omdat zij het willen. Omdat het moet. Omdat het gewoon beter is voor ons allemaal om een blinddoek voor te doen en om het in het donker af te handelen.Dus ook voor degenen die mij hierboven hebberigheid aanwreven: ja natuurlijk gaat het om het geld, waarom anders, maar ik vind het abnormaal om afstand te doen van grote geldbedragen zonder dat iemand mij kan uitleggen WAAROM.
Ik begin in herhaling te vallen
En toch... ik begin een beetje licht te zien: als ik jouw post goed begrijp, moet de notaris al die tijd hebben geweten dat hij deze informatie voor ons achterhield. Ook toen wij hem er rechtstreeks naar vroegen. Tijdens onze laatste bijeenkomst is mijn zus nota bene opgestaan met de woorden: "Ik geloof u niet. Ik heb het idee dat u ons hele gekke verhalen zit te vertellen die nergens op slaan." Daarop keek die man ons heel verbaasd aan en zei: "O, maar het staat u uiteraard vrij om elders een second opinion aan te vragen."
Kort daarna stuurde deze notaris ons een eigenaardige mail waarin hij uit het totale niets begon over een 'ontbrekend scheidingsconvenant.' Die mail was ook gericht aan de accountant. Wij hadden toen al het gevoel dat hij een gloeiende aardappel probeerde door te schuiven aan de accountant (want dat convenant was ZIJN verantwoordelijkheid) en... nou ja, ik heb nu ineens het idee dat deze twee mannen elkaar de spreekwoordelijke zwarte piet proberen toe te spelen. De accountant haat de notaris; hij vindt het een onbenul en een sukkel en wat al niet.
Het spijt me als dit een warrig verhaal is, maar op dit moment zie ik het nog niet helemaal helder. Ik heb wel het idee dat ik op het goede spoor zit. Er is iets tussen die twee mannen, en ze zijn misschien allebei bang om straks de schuld te krijgen. Ik ga eens broeden op een plan hoe ik ze tegen elkaar kan uitspelen, zodat ze de ander gaan aanwijzen als boosdoener
Ja, dat klopt precies. Het stomme is dat wij de accountant altijd hebben gezien als iemand die aan 'onze' kant stond: hij deed altijd de financiële rompslomp van mijn ouders, later heeft hij de erfenis van mijn moeder afgehandeld. Maar nú werkt hij - in opdracht van mijn vader - voor de weduwe. En daarom wil hij nú dat wij snel afstand doen van die rekeningen, omdat zijn beroepseer op het spel staat: hij wil alles op tijd (voor het belasting en/of kalenderjaar) afgehandeld hebben, anders krijgt hij straks de schuld van de boetes etc.quote:Op dinsdag 28 december 2010 22:11 schreef LePetitColonel het volgende:
Grappig om te zien dat ik niet als enige in een soortgelijke situatie zit.
Bij mij ook een familie met een aanzienlijk vermogen en allerlei spelletjes wanneer er iemand doodgaat.
Inmiddels ben ik zelf ook onderdeel geworden, en ik moet zeggen het is eigenlijk best leuk, zorg ervoor dat je jezelf goed inlicht en eventueel laat ondersteunen door een fiscalist waarvan je zeker bent dat hij/zij de situatie begrijpt en aan jou kant staat.
Een notaris die ook dingen doet voor de andere partij moet je zoizo wantrouwen.
En de notaris is executeur testamentair, samen met de weduwe, dus hij wordt betaald om háár er zo voordelig mogelijk doorheen te slepen, niet ons.
We hebben pech gehad met de onafhankelijke notarissen die we tot dusver hebben geraadpleegd, en we hebben bovendien de fout gemaakt om 'bevriende' notarissen te vragen. Deze erfenis is zo ingewikkeld, daar moet veel tijd en denkwerk ingestopt worden en dat kun je van een vriendendienst niet verwachten.
Nu dus op zoek naar een goede notaris. Ik heb hier al een paar goede tips gekregen, waarvoor dank
Het rare is dat ik er steeds minder lichtzinnig over ga denken, juist omdat de 'tegenpartij' zich zo buitengewoon ontoeschietelijk en verdacht gedraagt. Ik besef daardoor: aha, we hebben het dus ergens over, dit is blijkbaar serieus. Ik besef dus ook dat zij - de tegenpartij - ons kennelijk zien als een grote bedreiging. Daar waren wij ons niet van bewust, ironisch genoeg hebben ZIJ ons gewezen op de macht die we kennelijk hebben. Grote kans dat wij, als zij gewoon open kaart hadden gespeeld, gewoon hadden meegewerkt omdat we het liefst alles zo snel mogelijk achter de rug wilden hebben.quote:Je moet in ieder geval niet vergeten dat (ondanks dat je geld niet belangrijk vind) het wel degelijk dingen mogelijk kan maken die jou of je (toekomstige kinderen) dingen kunnen bieden die anders niet zouden kunnen. Denk er dus niet te lichtzinnig over.
Ik zou niets tekenen.
Weet je zeker dat je ouders gescheiden waren van tafel en bed op het moment dat je moeder overleed? Waren ze niet duurzaam gescheiden?
Dat verschilt nogal in erfbelasting en wie waar recht op heeft.
En kijk waar we nu staan, acht maanden later
Over die duurzame scheiding: geen idee, maar de term 'scheiding van tafel en bed' is vaak gevallen, en ik vond het toen ook al zoiets raars en katholieks. Dus ik denk dat het wel gewoon klopt.
Je zou bijna gaan vermoeden dat je vader dacht: "Ik zal die watjes van kinderen van mij eens wat zelfrespect, strijdlust en doorzettingsvermogen bijbrengen. Als ze mijn erfenis willen hebben, zullen ze ervoor moeten knokken". Met als pikante bijkomstigheid dat je jezelf nu een aantal van zijn eigenschappen zult moeten bijbrengen zoals wedijver en sluwheid. Een aparte manier om postuum nader tot elkaar te komen..
Nee, een advocaat! Dus geen veredelde quasi-integere ambtenaar maar iemand die oprecht voor je knokt. Die nummer 2 van mij lijkt me een goed wijf.quote:
Nu dus op zoek naar een goede notaris. Ik heb hier al een paar goede tips gekregen, waarvoor dank
grappig je zegt de notaris is executeur , dat had ik nog niet begrepen.
de accountant heeft er dan feitelijk geen zak mee te maken.
als het niet nodig is zou ik niet met hem spreken over de kwestie , en al zeker geen afspraken met hem maken.
eigenlijk wel verbazend een accountant die de notaris niet mag , maar wel tijd in de zaak van de notaris steekt.
dat maakt het vermoeden dat de accountant een tweede agenda heeft (mogelijk eerdere fout verdoezelen)
of zou het nog mooier zijn en heeft de accountant nog een mooiere rol , iets met de weduwe ?
het begint echt als een spannend boek te klinken
de accountant heeft er dan feitelijk geen zak mee te maken.
als het niet nodig is zou ik niet met hem spreken over de kwestie , en al zeker geen afspraken met hem maken.
eigenlijk wel verbazend een accountant die de notaris niet mag , maar wel tijd in de zaak van de notaris steekt.
dat maakt het vermoeden dat de accountant een tweede agenda heeft (mogelijk eerdere fout verdoezelen)
of zou het nog mooier zijn en heeft de accountant nog een mooiere rol , iets met de weduwe ?
het begint echt als een spannend boek te klinken
Ik schrijf soms wat rottig, zelf noem ik het dyslexie , sommige zeggen dat ik lui ben.
get over it , het wordt niet beter
get over it , het wordt niet beter
Het begint steeds interessanter te worden. Ik begrijp je standpunt uitstekend Nadine, ik zou mij ook geirriteerd en zelfs beledigd voelen over het feit dat weduwe, notaris en co. denken dat ze je wel even met halve waarheden en hele leugens om de tuin kunnen leiden, alsof je een kleuter bent die de waarheid niet toevertrouwd kan worden en die zich zomaar laat misleiden.
(Anderzijds, als ik de weduwe was geweest en voor de beslissing had gestaan hoe het aan te pakken had ik het ook nog niet zo direct geweten. Ze kende jullie niet (toch?), en ik denk dat verreweg de meeste mensen er niet zo'n moraal op nahouden als jij/jullie maar zodra er ergens geld te verdienen valt er alles aan zullen doen om zoveel mogelijk binnen te harken. In zo'n geval is de waarheid vertellen de kat op het spek binden. Ik kan me voorstellen dat je dan een alternatieve strategie probeert...).
Hou ons op de hoogte!
.
(Anderzijds, als ik de weduwe was geweest en voor de beslissing had gestaan hoe het aan te pakken had ik het ook nog niet zo direct geweten. Ze kende jullie niet (toch?), en ik denk dat verreweg de meeste mensen er niet zo'n moraal op nahouden als jij/jullie maar zodra er ergens geld te verdienen valt er alles aan zullen doen om zoveel mogelijk binnen te harken. In zo'n geval is de waarheid vertellen de kat op het spek binden. Ik kan me voorstellen dat je dan een alternatieve strategie probeert...).
Hou ons op de hoogte!
.
heeft de hoop dat het allemaal stiekum toch nog goed komt...
Fotoboek
Fotoboek
'Mogen' was inderdaad lichtelijk sarcastisch ja :-)quote:Dit begrijp ik niet helemaal. Waarom heb je het mogen terugbetalen aan je moeder, en is het woord 'mogen' dan sarcastisch bedoeld? Op welke gronden heb je het mogen/moeten terugbetalen? Is er een rechtszaak geweest? Of heeft je moeder je onder druk gezet? Of begrijp ik het helemaal verkeerd? (Sorry )
In BE is het zo dat, als de overledene 1 kind heeft, dit kind 1/2de van de nalatenschap moet krijgen. De andere helft is het beschikbare vermogen, en daarmee mag de overledene gedaan hebben wat ze wilde.
Er waren in het verleden schenkingen gebeurd (naar mij, mijn zus en mijn moeder), en die moesten 'ingekort' worden (= terugbetaald omdat er geen geld meer was voor de erfenis). Helaas rekent men in BE van de jongste schenkingen naar de oudste. En mijn schenkingen waren de meest recente.
Er is geen rechtszaak geweest, omdat dit de terugbetaling enkel vertraagd zou hebben. Uiteraard zijn we bij de notaris geweest en is alles besproken geweest.
Ik kan het allemaal wel gedetailleerder uitleggen, maar dat vraagt een post van 5 pagina's oid :-p
Welcome to Unimatrix 0.
Ja, dat zal die gedacht hebbenquote:
Je zou bijna gaan vermoeden dat je vader dacht: "Ik zal die watjes van kinderen van mij eens wat zelfrespect, strijdlust en doorzettingsvermogen bijbrengen. Als ze mijn erfenis willen hebben, zullen ze ervoor moeten knokken". Met als pikante bijkomstigheid dat je jezelf nu een aantal van zijn eigenschappen zult moeten bijbrengen zoals wedijver en sluwheid. Een aparte manier om postuum nader tot elkaar te komen..
Laat ons Δωδεκάθεον's lied'ren zingen!
Niet iedereen heeft een saaie kantoorlul als vader he.quote:
heeft de hoop dat het allemaal stiekum toch nog goed komt...
Fotoboek
Fotoboek
Gisteren heeft de secretaresse van de notaris mijn dag opgefleurd 
Zoals ik laatst al vermeldde, heb ik een tijdje terug aan de notaris gevraagd om kopieën van de afstandsverklaringen (voor de 3 rekeningnummers). Hij mailde me toen zonder opgaaf van redenen afstandsverklaringen voor 4 rekeningnummers. Het vierde nummer betrof een Franse bankrekening (die bij het buitenhuis hoort).
Ik heb toen ergens een oude brief opgediept waarin de notaris zwart op wit stelt dat wij géén afstand doen van die Franse bankrekening: de weduwe zou het geld eraf halen en overboeken naar haar Nederlandse rekening, met achterlating van 5000 euro (voor lopende kosten aan het huis) en daarna zou de rekening op onze naam komen.
Die brief heb ik gekopieerd en aan de notaris gestuurd.
Daarop kreeg ik een mail van de secretaresse: of wij zo snel mogelijk afstand wilden doen van die Franse bankrekening.
Dit heet: tegen een muur praten.
Ik heb haar gisteren teruggemaild en uitgelegd dat ik de brief niet voor niks heb gekopieerd en opgestuurd, en als cynische afsluiter schreef ik: "Misschien heeft u de brief over het hoofd gezien?"
Even later volgde haar antwoord: "Inderdaad is de brief aan de binnenkant van de envelop blijven kleven. Ik zal de notaris op de brief wijzen."
Hoe debiel ben je dan?
Zoals ik laatst al vermeldde, heb ik een tijdje terug aan de notaris gevraagd om kopieën van de afstandsverklaringen (voor de 3 rekeningnummers). Hij mailde me toen zonder opgaaf van redenen afstandsverklaringen voor 4 rekeningnummers. Het vierde nummer betrof een Franse bankrekening (die bij het buitenhuis hoort).
Ik heb toen ergens een oude brief opgediept waarin de notaris zwart op wit stelt dat wij géén afstand doen van die Franse bankrekening: de weduwe zou het geld eraf halen en overboeken naar haar Nederlandse rekening, met achterlating van 5000 euro (voor lopende kosten aan het huis) en daarna zou de rekening op onze naam komen.
Die brief heb ik gekopieerd en aan de notaris gestuurd.
Daarop kreeg ik een mail van de secretaresse: of wij zo snel mogelijk afstand wilden doen van die Franse bankrekening.
Dit heet: tegen een muur praten.Ik heb haar gisteren teruggemaild en uitgelegd dat ik de brief niet voor niks heb gekopieerd en opgestuurd, en als cynische afsluiter schreef ik: "Misschien heeft u de brief over het hoofd gezien?"
Even later volgde haar antwoord: "Inderdaad is de brief aan de binnenkant van de envelop blijven kleven. Ik zal de notaris op de brief wijzen."
Hoe debiel ben je dan?
Klacht over notarisquote:
Gisteren heeft de secretaresse van de notaris mijn dag opgefleurd
Zoals ik laatst al vermeldde, heb ik een tijdje terug aan de notaris gevraagd om kopieën van de afstandsverklaringen (voor de 3 rekeningnummers). Hij mailde me toen zonder opgaaf van redenen afstandsverklaringen voor 4 rekeningnummers. Het vierde nummer betrof een Franse bankrekening (die bij het buitenhuis hoort).
Ik heb toen ergens een oude brief opgediept waarin de notaris zwart op wit stelt dat wij géén afstand doen van die Franse bankrekening: de weduwe zou het geld eraf halen en overboeken naar haar Nederlandse rekening, met achterlating van 5000 euro (voor lopende kosten aan het huis) en daarna zou de rekening op onze naam komen.
Die brief heb ik gekopieerd en aan de notaris gestuurd.
Daarop kreeg ik een mail van de secretaresse: of wij zo snel mogelijk afstand wilden doen van die Franse bankrekening.
Ik heb haar gisteren teruggemaild en uitgelegd dat ik de brief niet voor niks heb gekopieerd en opgestuurd, en als cynische afsluiter schreef ik: "Misschien heeft u de brief over het hoofd gezien?"
Even later volgde haar antwoord: "Inderdaad is de brief aan de binnenkant van de envelop blijven kleven. Ik zal de notaris op de brief wijzen."
Verder wel goed nieuws, is er weer een beetje roering in de vijver. Om zo'n brief kan zo'n man verder niet heen. Heb jij het een en ander zwart op wit dat die notaris je herhaaldelijk verzoekt die afstandsverklaring te tekenen?
I got soul, but I'm not a soldier
Nog nieuws? Moest heel erg aan dit topic denken toen ik dit zag in Rotterdam CS
De wijze houdt zich op de achtergrond, in werkelijkheid staat hij vooraan
quote:
Nog nieuws? Moest heel erg aan dit topic denken toen ik dit zag in Rotterdam CS
[ afbeelding ]
Geen nieuws. Ik zei laatst nog tegen mijn zus dat onze notaris (die eigenlijk de notaris van de weduwe is) ook ingehuurd kan worden als mediator, en dat het vreemd is dat hij nooit een balletje in die richting heeft opgegooid, al was het maar omdat het geld oplevert
Maar nee, hij zal er wel geen tijd voor hebben. Meestal is hij met vakantie, meestal vijf weken, en als hij wel op kantoor is, staat de hele wachtkamer vol privacygevoelige dossiers. Mijn zus heeft nog zo'n dossier geopend, waarna ze ons het testament van een wildvreemde begon voor te lezen 
Dus nee, we vervelen ons nooit bij de notaris, maar heel professioneel lijkt het niet. Ik heb het gevoel dat hij in zijn eigen voet gaat schieten - of al hééft geschoten, want we horen al heel lang niets meer uit zijn kamp.
Als ik het me goed herinner van school, dan wordt bij een getrouwd stel het erfdeel verdeeld over zowel kinderen als weduwe/weduwnaar.
Stel dat je ouders dus niet gescheiden waren, dan hebben jullie feitelijk teveel gehad van je moeders erfenis. De helft van alles was van je moeder, dus dat was het erfdeel. Dat erfdeel moesten jullie met z'n 4-en verdelen (3 kinderen én vader). In totaal 1/8 van alles wat je ouders samen bezaten was dus het kindsdeel, en niet 1/6 wat ieder kind nu gehad heeft (alleen de kinderen hebben moeders deel verdeeld toch?).
Mocht je gaan uitzoeken hoe het nu zit met die echtscheiding van je ouders, dan zou het zomaar kunnen dat jullie alsnog een deel terug moeten betalen wat eigenlijk je vader toekwam.
Stel dat je ouders dus niet gescheiden waren, dan hebben jullie feitelijk teveel gehad van je moeders erfenis. De helft van alles was van je moeder, dus dat was het erfdeel. Dat erfdeel moesten jullie met z'n 4-en verdelen (3 kinderen én vader). In totaal 1/8 van alles wat je ouders samen bezaten was dus het kindsdeel, en niet 1/6 wat ieder kind nu gehad heeft (alleen de kinderen hebben moeders deel verdeeld toch?).
Mocht je gaan uitzoeken hoe het nu zit met die echtscheiding van je ouders, dan zou het zomaar kunnen dat jullie alsnog een deel terug moeten betalen wat eigenlijk je vader toekwam.
dat is onzin de scheiding was er wel, alleen de boedel is onverdeeld, hun portie/deel klopt wel.quote:
Als ik het me goed herinner van school, dan wordt bij een getrouwd stel het erfdeel verdeeld over zowel kinderen als weduwe/weduwnaar.
Stel dat je ouders dus niet gescheiden waren, dan hebben jullie feitelijk teveel gehad van je moeders erfenis. De helft van alles was van je moeder, dus dat was het erfdeel. Dat erfdeel moesten jullie met z'n 4-en verdelen (3 kinderen én vader). In totaal 1/8 van alles wat je ouders samen bezaten was dus het kindsdeel, en niet 1/6 wat ieder kind nu gehad heeft (alleen de kinderen hebben moeders deel verdeeld toch?).
Mocht je gaan uitzoeken hoe het nu zit met die echtscheiding van je ouders, dan zou het zomaar kunnen dat jullie alsnog een deel terug moeten betalen wat eigenlijk je vader toekwam.
het lijkt er veel meer op dat vader delen van de onverdeelde boedel heeft weggeven en dat door het ontbreken van verdeling bij scheiding , het restant of delen daar nog verdeeld moeten worden.
beide ouders hadden nog zeggenschap over de boedel en door het uitblijven van een verdeling hadden de kinderen na het overlijden van vader nog steeds zeggenschap van die delen waar van geen afstand is getekend bij de dood van moeder.
[ Bericht 15% gewijzigd door dop op 14-01-2011 06:24:46 ]
Ik schrijf soms wat rottig, zelf noem ik het dyslexie , sommige zeggen dat ik lui ben.
get over it , het wordt niet beter
get over it , het wordt niet beter
Nee. Dat is het probleem met slepende zakenquote:
Of toch, één ding: de weduwe heeft een belastingaanslag voor het Franse buitenhuis aan ons doorgestuurd, met het verzoek de aanslag te betalen van de beruchte Franse bankrekening, waar zij - zo schrijft ze - niet over kan beschikken.
Wij wel, dan?
Vervolgens hebben wij bij de notaris geïmformeerd of het Franse buitenhuis inmiddels officieel op onze naam staat. Antwoord: nee, daar wordt aan gewerkt (door een Franse notaris). Het lijkt me nogal duidelijk dat de weduwe (uit naam van mijn vader) de financiële verplichtingen op zich moet nemen zolang het testament niet is nageleefd - met andere woorden: wij betalen niks. Het is daarbij nogal vreemd van haar om te denken dat wij wel even geld kunnen overboeken van een bankrekening die op naam van mijn vader (en moeder?) staat.
Mijn standpunt inzake de hele kwestie is vanaf nu: ik heb de erfenis (het testament) aanvaard. Alles dat buiten het testament valt - namelijk: bijlagen, kanttekeningen en verzoeknummers die worden ingediend door de weduwe en/of de notaris - heb ik niet aanvaard. Daarover is in het testament ook niets terug te vinden. Je kunt wel beginnen met associëren en vrij interpreteren, maar dat is toch niet het idee van een testament?
Verder: onze adem is lang
Ja, ik denk ook dat het zo zit. De interpretatie van Kaza (post boven jou) is wel begrijpelijk, maar ik vermoed dat de scheiding van tafel en bed wél 'officieel' is (mijn vader is tenslotte hertrouwd, en op het gemeentehuis zijn ze niet helemaal achterlijk), alleen de boedelscheiding is erbij ingeschoten.quote:
[..]
dat is onzin de scheiding was er wel, alleen de boedel is onverdeeld, hun portie/deel klopt wel.
het lijkt er veel meer op dat vader delen van de onverdeelde boedel heeft weggeven en dat door het ontbreken van verdeling bij scheiding , het restant of delen daar nog verdeeld moeten worden.
beide ouders hadden nog zeggenschap over de boedel en door het uitblijven van een verdeling hadden de kinderen na het overlijden van vader nog steeds zeggenschap van die delen waar van geen afstand is getekend bij de dood van moeder.
Het gaat vermoedelijk puur om dat woordje 'zeggenschap' dat jij gebruikt: wij hadden na de dood van mijn vader nog zeggenschap over de boedel, en daar gaat het testament aan voorbij. Het testament gaat uit van een echtscheiding én een boedelscheiding. En dat klopt niet. Maar niemand (mijn vader noch de notaris) heeft daarbij stilgestaan toen het testament werd opgemaakt. Ach jongens... de wet... het is ook allemaal zo ingewikkeld
Want wie heeft hier nu schuld?
* De notaris wist niet dat mijn vader nooit een boedelscheiding had geregeld; hij wist alleen dat hij was gescheiden (van een persoon).
* De accountant wist wel dat mijn vader nooit een boedelscheiding had geregeld, maar aangezien hij de hele erfenisverdeling (na de dood van mijn moeder) moest regelen, raakte hij overspoeld met informatie, en uitgerekend dit brokje informatie dreef weg. Hij vergat het. Hij dacht ook dat hij zich die slordigheid wel kon veroorloven - mijn moeder was immers dood, dus waarom zou je dan nog een boedelscheiding in gang zetten? Antwoord: omdat iemand stieken kan hertrouwen, en dat is precies wat mijn vader deed
* Mijn vader wist wel of niet dat er geen boedelscheiding was - ik denk dat hij er nooit bij heeft stilgestaan. Nee: hij wist het niet. Ik ben ervan overtuigd dat hij de erfenisverdeling na mijn moeders dood (waarbij wij de helft van hun vermogen kregen) heeft beschouwd als een aflsuiting van alles. Hij dacht dat hij met een schone lei begon. Op zich een logische gedachte, maar ja... de wet, hè?
* De weduwe dacht dat ze op rozen zat. Op het gemeentehuis werd haar huwelijk met een stervende man gesloten - ze kreeg een trouwboekje mee naar huis, bovendien was er een testament waarin zij als enige erfgenaam werd aangewezen. Bingo
Of wacht... toch niet, want er was nog een achterstallig akkefietje met een boedelscheiding 
Welke les kunnen wij uit deze vertelling trekken?
Trouw nooit met een stervende man zonder zijn antecedenten na te trekken
!
Nog wel, nog wel...quote:
Nieuws van het front: de weduwe begint officieel raar te doen. Laatst stuurde ze een brief met daarin een belastingaanslag voor het buitenhuis - of wij die even wilden betalen, want zij kon niet aan de Franse bankrekening komen.
Wij wel dan?
Mijn zus mailde haar: wij kunnen ook niet aan die rekening komen, tenzij het de bedoeling is dat we met vervalste handtekeningen aan de gang gaan, en bovendien zijn wij juridisch nog geen eigenaar van het huis; de Franse notaris werkt nog aan de overdracht. Met andere woorden: wij speelden de bal terug.
Vandaag kwam haar antwoord: nee, wij moesten die kosten betalen, bovendien wil ze met terugwerkende kracht de kosten (voor het huis) over het afgelopen jaar terugvorderen. (Mijn vader is bijna een jaar geleden overleden). Die kosten zijn via een automatische incasso afgeschreven van de Franse bankrekening. Ik vraag me af of ze een poot heeft om op te staan. Zij is als enige erfgenaam toch verantwoordelijk voor de eigendommen van de 'erflater' (mijn vader)? Pas als wij officieel eigenaar zijn, kunnen wij financieel worden aangesproken, lijkt mij. Weet iemand of dat klopt?
de executeur testementair is veranwoordelijk voor de betaling van rekeningen zolang de boel niet is afgehandeld , dit kan uit de nalatenschap en mag vermoedelijk , maar weet ik dus niet helemaal zeker , worden afgetrokken van het deel dat jullie toekomt.quote:
[..]
Nog wel, nog wel...
Nieuws van het front: de weduwe begint officieel raar te doen. Laatst stuurde ze een brief met daarin een belastingaanslag voor het buitenhuis - of wij die even wilden betalen, want zij kon niet aan de Franse bankrekening komen.
Wij wel dan?
Mijn zus mailde haar: wij kunnen ook niet aan die rekening komen, tenzij het de bedoeling is dat we met vervalste handtekeningen aan de gang gaan, en bovendien zijn wij juridisch nog geen eigenaar van het huis; de Franse notaris werkt nog aan de overdracht. Met andere woorden: wij speelden de bal terug.
Vandaag kwam haar antwoord: nee, wij moesten die kosten betalen, bovendien wil ze met terugwerkende kracht de kosten (voor het huis) over het afgelopen jaar terugvorderen. (Mijn vader is bijna een jaar geleden overleden). Die kosten zijn via een automatische incasso afgeschreven van de Franse bankrekening. Ik vraag me af of ze een poot heeft om op te staan. Zij is als enige erfgenaam toch verantwoordelijk voor de eigendommen van de 'erflater' (mijn vader)? Pas als wij officieel eigenaar zijn, kunnen wij financieel worden aangesproken, lijkt mij. Weet iemand of dat klopt?
maar in jullie geval zou het er op neer kunnen komen dat door de onverdeelde boedel , een deel niet van de erflater (vader) is.
maar goed zo lang dat niet duidelijk is kunnen ze jullie niet vragen zaken te betalen.
je zou eens kunnen vragen waarom ze denkt dat jullie verantwoordelijk zijn voor rekeningen ipv de executeur testementair. zoals het normaal zou moeten.
als alle eigendommen van de erflater zijn dan heeft de executeur testementair, de volmacht.
[ Bericht 4% gewijzigd door dop op 25-01-2011 00:12:00 ]
Ik schrijf soms wat rottig, zelf noem ik het dyslexie , sommige zeggen dat ik lui ben.
get over it , het wordt niet beter
get over it , het wordt niet beter
Dank voor je antwoord.quote:
[..]
de executeur testementair is veranwoordelijk voor de betaling van rekeningen zolang de boel niet is afgehandeld , dit kan uit de nalatenschap en mag vermoedelijk , maar weet ik dus niet helemaal zeker , worden afgetrokken van het deel dat jullie toekomt.
maar in jullie geval zou het er op neer kunnen komen dat door de onverdeelde boedel , een deel niet van de erflater (vader) is.
maar goed zo lang dat niet duidelijk is kunnen ze jullie niet vragen zaken te betalen.
je zou eens kunnen vragen waarom ze denkt dat jullie verantwoordelijk zijn voor rekeningen ipv de executeur testementair. zoals het normaal zou moeten.
als alle eigendommen van de erflater zijn dan heeft de executeur testementair, de volmacht.
De weduwe en de notaris treden samen op als executeur testamentair. Ik mag aanemen dat de notaris ooit wel heeft geleerd hoe het zit met die betalingen
Het goede nieuws is trouwens wel dat de weduwe inmiddels een grafhekel heeft aan de notaris. Hij heeft ons ooit (uit haar naam, neem ik aan?) 5000 euro toegezegd op die Franse bankrekening, maar op dat moment gingen alle partijen er nog vanuit dat de weduwe het resterende geld probleemloos zou kunnen overboeken naar haar eigen rekening. Dat zit er nu even niet in. Daarom wil ze haar 5000 euro terug
Het is alleen nogal ingewikkeld om 5000 euro op te eisen (of terug te geven) van een rekening waar niemand bij kan 
Wat een verhaal zeg. Ik zeg altijd tegen mijn ouders (die gescheiden zijn), maak alsjeblieft jullie geld op, kan er ook nooit gezeik ontstaan.
In elk geval heb ik zoiets van, ik hoef dat geld niet, maar ik wil niet dat iemand anders ermee wegloopt. Zoals hier, dat vind ik dus misselijk. Zo'n vrouwtje die een oudere kerel versiert om er vervolgens lekker van op vakantie te gaan.
Jullie hebben nog geduld, ik zou het minder netjes oplossen.
In elk geval heb ik zoiets van, ik hoef dat geld niet, maar ik wil niet dat iemand anders ermee wegloopt. Zoals hier, dat vind ik dus misselijk. Zo'n vrouwtje die een oudere kerel versiert om er vervolgens lekker van op vakantie te gaan.
Jullie hebben nog geduld, ik zou het minder netjes oplossen
.
afspraak maken met die foute accountant van de weduwe, de weduwe zelf, de notaris, eventuele andere foute kabouters er ook bij, en dan zelf een nieuwe notaris meenemen die zich goed in alle ontwikkelingen heeft ingelezen.
en dan alle andere betrokkenen eens even flink goed confronteren met al hun vage en dubieuze en onwettige handelingen/eisen/brieven/teksten.
en dan zeggen: we gaan het nu zo en zo doen (dat bepalen jullie), dat gaan we vandaag vastleggen en dan in de komende maand uitvoeren en afronden.
en dan weet ik niet of je die accountant ergens mee onder druk kunt zetten (dat je zijn foute acties meldt bij een vereniging van accountants of zo), maar die foute notaris kun je sowieso onder druk zetten om alles wat ie aan papieren en stukken heeft vrij te geven.
en dan alle andere betrokkenen eens even flink goed confronteren met al hun vage en dubieuze en onwettige handelingen/eisen/brieven/teksten.
en dan zeggen: we gaan het nu zo en zo doen (dat bepalen jullie), dat gaan we vandaag vastleggen en dan in de komende maand uitvoeren en afronden.
en dan weet ik niet of je die accountant ergens mee onder druk kunt zetten (dat je zijn foute acties meldt bij een vereniging van accountants of zo), maar die foute notaris kun je sowieso onder druk zetten om alles wat ie aan papieren en stukken heeft vrij te geven.
je kunt als je erfgenaam bent, en in het testament word een executeur aangewezen , weinig eisen, of je moet naar de rechter willen. maar die zal ook zo veel mogelijk de executeur zijn werk laten doen.quote:
afspraak maken met die foute accountant van de weduwe, de weduwe zelf, de notaris, eventuele andere foute kabouters er ook bij, en dan zelf een nieuwe notaris meenemen die zich goed in alle ontwikkelingen heeft ingelezen.
en dan alle andere betrokkenen eens even flink goed confronteren met al hun vage en dubieuze en onwettige handelingen/eisen/brieven/teksten.
en dan zeggen: we gaan het nu zo en zo doen (dat bepalen jullie), dat gaan we vandaag vastleggen en dan in de komende maand uitvoeren en afronden.
en dan weet ik niet of je die accountant ergens mee onder druk kunt zetten (dat je zijn foute acties meldt bij een vereniging van accountants of zo), maar die foute notaris kun je sowieso onder druk zetten om alles wat ie aan papieren en stukken heeft vrij te geven.
je zou nog een mediator kunnen voortellen , maar of je in deze zaak daar ver mee komt vraag ik me af.
ik zou in dit geval me wel kunnen voorstellen dat een rechter, de executeur niet helemaal de vrijehand gaat geven , maar de als je verder de tijd hebt zou ik de gang naar de rechter niet snel maken.
persoonlijk zou ik ze nog wat kluilen voor zichzelf laten graven.
Je zou terloops kunnen voorstellen om het gezamelijk aan de rechter voor te leggen, dat zal de druk ook wel opvoeren.
[ Bericht 3% gewijzigd door dop op 25-01-2011 08:38:02 ]
Ik schrijf soms wat rottig, zelf noem ik het dyslexie , sommige zeggen dat ik lui ben.
get over it , het wordt niet beter
get over it , het wordt niet beter
