Goedemorgen! Dank jullie wel voor de felicitaties en het lieve welkom
En Karin, haha, ik heb al een paar keer gezegd dat hij die heeft gekrégen, dus dat hij er zuinig op moet zijn. Helaas heeft Stef nogal hooligan-ambities de afgelopen tijd, het is nu al een slopertje
Laatst had hij een speeltje van zijn speelgym afgetrokken en was daar keihard de andere speeltjes mee aan het slaan 
Miss en Kersjes, geniet ervan! Lekker even ertussenuit!

Ko, haha, je bent gewoon een beroemdheid

En oh nee! Niet vertellen over overeten, ik krijg helemaal stress nu! *adem in adem uit* Ik vind het echt enorm leuk om bijvoeding te geven, maar hoe langer we ermee bezig zijn, hoe onzekerder ik word. Gisteravond was echt het toppunt, we zijn dus begonnen met de potjes olvarit die we overal en nergens bijkregen, maar die zijn nu bijna op dus zijn we nu lekker zelf prakjes voor hem aan het kokkerellen. Gaat hardstikke goed en makkelijk, alleen zodra je het Stef in zijn mond stopt gaat hij huilen en wil hij niet meer en als je het dan nog eens probeert gaat hij finaal over de zeik.. Gisteravond was hij zó overstuur dat hij na zijn bijvoeding een bv heeft gekregen en toen we hem in bed legden nog steeds heel hard aan het huilen was.
Ik trek het heel slecht als hij niet wil eten, omdat ik dan constant twijfel of we wat verkeerd doen, of we nu weer potjes moeten gaan geven om hem dan op z'n minst aan bijvoeding te laten wennen of juist hiermee door moeten gaan om hem te laten wennen aan de structuur van eten. Als we doorgaan, wordt eten dan niet iets negatiefs? Als we níet doorgaan, dan went hij toch niet aan structuren van groenten enz.? Rapley hebben we ook al heel voorzichtig geprobeerd, maar hij veegt hetgeen je voor hem legt met één zwierige armbeweging op de grond en dan is het klaar. Ik heb zelf trouwens een heel storend eetprobleem, waardoor de angst dat Stef zoals ik zal worden bij mij heel erg opspeelt. Bij mij is ws. in mijn vroege smaakontwikkeling iets misgegaan, waardoor ik nauwelijks groenten lust (en hetgeen ik wel lust moet eerst flink stukgekookt worden) omdat ik de structuren niet trek en dan ga kokhalsen. Toen ik 2 jaar oud was heb ik 3 maanden in het ziekenhuis gelegen omdat ik helemaal niks meer at. Ik wil met mijn angst mijn kind niet in de weg zitten, maar hoe de hel doe ik dat als ik bij elk hapje dat mijn kind binnenkrijgt (of juist uitspuugt) twijfel of het wel goed gaat?
Nu denk ik overigens dat hij gisteren misschien ook oppikte dat ik heel slecht in mijn vel zit, we hadden eergisteren een enorm zwaarbeladen verjaardag en zijn gisteren vrienden een hart onder de riem wezen steken die die ochtend hun kat aan een enorm pijnlijk en rottig eind hebben zien komen. Ik was dus ook niet echt in mijn hum..Pikken jullie kindjes jullie buien erg op?