Het grote babietjes topic (6-12 maanden) deel 23

Gefeliciteerd met Thomas! Leuk dat je hier nu mee komt posten!

De Gordonmethode is voor mij niet weggelegd. Mijn ex-vriend heeft voor zijn werk eens een cursus communiceren gevolgd waarbij ook de ik-boodschap benadrukt werd en ik kreeg er de kriebels van. Het uitdragen van de ik-boodschap vergt een soort distantie die ik op het moment van escalatie niet heb. De methode hanteren voelt dan ook voor mij als het opvoeren van een toneelstukje.

Ik ben wel eens te laat thuisgekomen en mijn ouders waren erg bezorgd. De confrontatie bestond eruit dat ze eerst opgelucht waren me gevonden te hebben, daarna boos op me werden en al gauw duidelijk werd dat ze eigenlijk verdrietig waren. Die confrontatie was een soort proces waarbij we ons aan het einde opgelucht voelden en samen nieuwe afspraken voor de toekomst konden maken. Ik heb van dat soort situaties geleerd dat boosheid, verdriet en frustraties bij het dagelijks leven horen en dat het niet erg is om ruzie te maken.

Ik heb het al vaker gezegd, maar ik vind dat ouders niet alleen een bepaalde methode moeten hanteren voor het opvoeden van hun kind maar dat ze juist met hun geliefde om moeten gaan zoals ze willen dat het kind met anderen omgaat. Je kunt wel 'verstandig' de confrontatie aangaan met je kind, maar als je daarna foetert op je geliefde omdat die bijvoorbeeld te laat thuis is dan spiegel je niet het goede voorbeeld. Wederzijds respect onderschrijf ik dan ook volkomen, niet alleen tussen ouder en kind maar ook tussen ouders onderling en tussen ouders en overige volwassenen.

Dat 'actief luisteren' is trouwens een machtig middel, heb ik gemerkt. Ik heb die methode vaak gehanteerd toen ik nog op een middelbare school werkte en gesprekken voerde met leerlingen die problemen hadden. Ik gebruik de methode nu ook voor mijn werk, als ik leerlingen interview. Ik zeg inderdaad dingen als "hmhm" en "ohja", ik herhaal delen van de laatste zin, soms vraag ik "kun je daar meer over vertellen?" en ik vat samen om te kijken of ik de boodschap goed begrijp en om de leerlingen de ruimte te geven nog eens te reflecteren en eventueel nuances aan te brengen. Het is ongelooflijk hoeveel je kunt bereiken met een vriendelijk gezicht, een open houding en enthousiaste bevestiging. Maar ik merk ook vaak dat ik behoefte heb aan meer, bijvoorbeeld een grap hier en daar en een relativerende opmerking. Ook dat werkt heel goed, want kinderen zijn veerkrachtiger dan de meeste mensen denken en voelen zich vaak juist serieus genomen als je ze niet te veel ontziet.

Ik twijfel een beetje tussen er juist meer over lezen of er helemaal niets aan doen. Ik denk dat ik het intuïtief wel aardig doe, maar soms is het goed om je bewust te zijn van wat je doet en wat je daarmee bereikt.

Ik hoor je eindoordeel over het boek wel!

Ik zag trouwens foto's van Thomas in het kleine baby'tjestopic en ik vind dat hij iets weg heeft van Mette!

quote:

Op zondag 16 mei 2010 12:54 schreef Twinkly het volgende:
Ook wordt erop gewezen dat ouders juist geen toneelstukje op moeten voeren maar hun werkelijke gevoelens moeten laten blijken aan hun kind (behalve bijvoorbeeld gevoelens als spijt dat het kind geboren is )

Zo zijn er ook docenten die tegen hun leerlingen dingen zeggen als: "Je bent niet slim genoeg voor de havo." Zulke mensen hebben niet door dat dat zinnetje door het hoofd van die leerling blijft spoken en heel ondermijnend werkt. De ergste brutaaltjes hebben hevig snikkend in mijn kantoor gezeten.

quote:

Op zondag 16 mei 2010 13:04 schreef Twinkly het volgende:

En ik merk dat ik nog heel wat kan verbeteren aan mijn eigen communicatie met mijn lief. Ik zeg dat bijvoorbeeld wel
"Ik vind dat...." maar dat is dan eigenlijk een verkapte beschuldiging!

Dat vind ik knap, dat je dat van jezelf weet en toe durft te geven.

Ik ben best een mopperaar. Daar bedoel ik op dat moment niet veel mee - ik wil gewoon even mijn frustratie van me af mopperen - maar dat gemopper heeft wel invloed op de sfeer in huis. Working on it.

Ik kijk trouwens wel eens dat programma van de EO over stellen die van elkaar willen scheiden en 40 dagen uit elkaar gaan om 'aan zichzelf te werken'. Ik vind het best een choquerend programma. Ongelooflijk hoe mensen van elkaar kunnen gaan walgen zelfs! En die kinderen groeien gewoon op in het besef dat hun ouders op het punt staan uit elkaar te gaan. Dat moet erg ondermijnend zijn voor hun gevoel van veiligheid.