Per ongeluk kinderloos

quote:

Op woensdag 14 april 2010 12:31 schreef Sorbootje het volgende:
Ik vind het zó oninteressant hoe oud iemand is op het moment dat hij of zij een kind krijgt. Het gaat mijns inziens om hoe je in het leven staat en of de overige factoren, zoals inkomen en huisvesting het toelaten.

Of een vader nou 22 is of 52, als hij goed is voor zijn kind is het gewoon prima!

_{Hmm, maar dit was eigenlijk helemaal niet het onderwerp hè?!}

Nou, op zich is dat wel het onderwerp, maar dat in combinatie met de natuur die daar soms anders over denkt, en z´n gang gaat Voor mensen die pas laat aan een kind toe zijn, door werk of persoonlijke omstandigheden doet er niet toe, wordt het vaak even een stukje lastiger om dat ook echt te verwezenlijken, hoe erg ze er ook aan toe zijn. Jammer, maar de natuur gaat helaas niet altijd met de tijd mee.

quote:

Op woensdag 14 april 2010 12:31 schreef Sorbootje het volgende:
Ik vind het zó oninteressant hoe oud iemand is op het moment dat hij of zij een kind krijgt. Het gaat mijns inziens om hoe je in het leven staat en of de overige factoren, zoals inkomen en huisvesting het toelaten.

Of een vader nou 22 is of 52, als hij goed is voor zijn kind is het gewoon prima!

_{Hmm, maar dit was eigenlijk helemaal niet het onderwerp hè?!}

Het ging er over dat op je 52e vader worden wél kan, maar op je 52e moeder worden echt lastig is. Volgens mij heeft het ook te maken met het idee dat alles maakbaar lijkt te zijn.

Ik heb drie vriendinnen die nog jong zijn en kinderloos, maar een heel sterke kinderwens hebben. Twee ervan zijn bezig met IUI en IVF, en de derde vriendin (mijn beste vriendin) wil daar helemaal niet aan beginnen (medische mallemolen), adoptie heeft ze ook problemen mee en pleegzorg heeft haar man moeite mee. Heel lastig...
En dan daarnaast ik, moeder van drie meiden en zwanger van de vierde. Heel wrang vind ik het soms voor ze. Ze zijn blij voor ons, maar ik vind het zelf erg verdrietig voor hen. Hopelijk gaat het alsnog gebeuren voor ze, gelukkig zijn ze nog jong, maar ze zijn alledrie al jaren ermee bezig.

quote:

Op woensdag 14 april 2010 11:26 schreef Aventura het volgende:

[..]

Hihi, ik bedoelde mijn biologische topjaren. Dus de eicellen enzo. Afgezien daarvan heb ik nog het gevoel alsof ik net kom kijken en verwacht ik nog vele leuke, gelukkige, succesvolle jaren

Ah zo, ja daar moet ik je dan wel een beetje gelijk in geven.

quote:

Op woensdag 14 april 2010 13:05 schreef debuurvrouw het volgende:

[..]

Het ging er over dat op je 52e vader worden wél kan, maar op je 52e moeder worden echt lastig is. Volgens mij heeft het ook te maken met het idee dat alles maakbaar lijkt te zijn.

Precies, ik was aan het afdwalen.

quote:

Op dinsdag 13 april 2010 20:30 schreef Grunsfan het volgende:
Waarom nou toch altijd weer het woord carriere voor vrouwen die gewoon willen werken? Mannen werken, vrouwen 'moeten zo nodig carriere maken"...
Hoe durven ze he, die vrouwen. 4 jaar studeren en dan ook nog een leuke baan willen?!

helemaal mee eens!

Ik had dit topic al in NWS gelezen en was 't eigenlijk kwijt maar dan nu ook nog maar even reageren.

Dus bij deze.

quote:

Op dinsdag 13 april 2010 21:18 schreef Leandra het volgende:

[..]

Als je al vanaf je 18de samen bent dan zou ik niet weten waarom je op je 25ste niet aan kinderen zou kunnen beginnen.... dat geeft volgens mij net zo veel of weinig zekerheid als iemand die op z'n 33ste kinderen krijgt met iemand die ze 2 jaar kent.

Mijn vriend en ik zijn al sinds ons 17de bij elkaar. Maar eerder was ik er gewoon niet aan toe. Dat we ooit kinderen wilden wisten we wel. Maar ik had het gewoon nog wat te druk met mezelf. En dan heb ik het niet over werk trouwens. Maar echt zelf geestelijk nog niet helemaal rijp zijn voor het ouderschap en de daadwerkelijke zorg voor een ander. Nu wel Gelukkig

quote:

Op woensdag 14 april 2010 14:09 schreef Suzanna het volgende:
Ik heb drie vriendinnen die nog jong zijn en kinderloos, maar een heel sterke kinderwens hebben. Twee ervan zijn bezig met IUI en IVF, en de derde vriendin (mijn beste vriendin) wil daar helemaal niet aan beginnen (medische mallemolen), adoptie heeft ze ook problemen mee en pleegzorg heeft haar man moeite mee. Heel lastig...
En dan daarnaast ik, moeder van drie meiden en zwanger van de vierde. Heel wrang vind ik het soms voor ze. Ze zijn blij voor ons, maar ik vind het zelf erg verdrietig voor hen. Hopelijk gaat het alsnog gebeuren voor ze, gelukkig zijn ze nog jong, maar ze zijn alledrie al jaren ermee bezig.

Zou jij dan geen draagmoeder voor ze kunnen worden ofzo? I.e.g. voor die beste vriendin... Of wil je dat niet? Of is dat ook teveel gedoe?

Mijn beste vriendin loopt ook in het ziekenhuis omdat ze moeilijk zwanger kan worden, ze is overigens wel 3 keer zwanger geweest maar iedere keer een miskraam helaas.
Ze zijn nu 5 jaar bezig.

Heb er ook wel eens over nagedacht om draagmoeder voor haar te zijn, wij willen zelf geen kinderen meer en weet dat ze goede ouders zullen zijn.
Maar bij de laatste heb ik een prenatale deperssie gehad, ben erg bang dat als ik nog een keer zwanger ben het weer gebeurd en dan misschien wel erger.
Ook viel ik veel flauw door problemen met mijn bloeddruk.

Daarom zou ik het denk ik niet doen.

quote:

Op woensdag 14 april 2010 12:19 schreef El_Chica_Del_Fuego het volgende:

[..]

En heeft ie toegegeven?

ja, het is nu 6 jaar later en we hebben 2 kinderen en hij is blij dat hij vader is.