Ander huis voor mijn hondje zoeken?

quote:

Op dinsdag 23 maart 2010 14:29 schreef Bla_Bla_Bla het volgende:
Iemandmoethetdoen, ik stel het op prijs dat je alsnog de moeite neemt een uitgebreidde reactie te posten met goedbedoeld advies.

Maar toch heeft dit hele verhaal niks te maken met angst voor de veiligheid van mijn dochtertje. Helemaal niet zelfs. Ik ben nog nooit een seconde bang geweest dat de hond de kleine iets aan zou doen.

En de reden dat ik niet wil hebben dat mijn dochtertje achter de hond aangaat is gewoon omdat ik vind dat de hond recht heeft op rust.

Het verhaal van het bezoek eerst de hond en dan pas het kind aandacht geven hebben wij ook altijd gedaan.

Wat het nerveus maken van de dierenarts betreft..tja hij heeft me heel erg op het hart gedrukt om een aantal dingen aan te houden. En mischien iets te vaak..maar ik ken mijn hondje enben daar niet zenuwachtig van geworden hoor

Ow en het is trouwens niet zo dat ik krampachtig ga doen als hond en kind in 1 ruimte zijn hoor. Het enige wat ik doe is mijn dochtertje zeggen dat het hondje geen zin heeft om te spelen (als zij achter de hond aangaat)
Op de momenten dat de hond naar haar toe komt mag ze de hond aaien of een snoepje ofzo geven.
En verder is de hond gewoonweg geen speelgoed

Maargoed, aan de andere kant zie je ook dat nu de kleine ziek is de hond heel lief bij dr komt kijken en aandr komt snuffelen..dus ze hebben geen hekel aan elkaar

Klinkt goed,

alleen ontgaat inmiddels mij nu nog de reden van het topic.

De hond blijft, de hond gaat nu goed met je kind, verder is ie oud en heeft nu geen extra beweging nodig, je hebt ook nog een tuin waarin de hond beschermd naar buiten kan.

Wat is nu dan nog het probleem, wat zijn je vragen, ik wil namenlijk best mee denken, voor mij was de beste optie namelijk de hond houden op zijn oude dag en dat doe je.

Nog een kleine overdenking, aangezien je hond beginnend doof/blind word en niet meer de jongste is, zou hij zich bij flink uitlaten door een ander dan jij (onbekende) wel eens totaal niet op zijn gemak kunnen gaan voelen, helemaal als er een jonge agressiefe hond op 'm afkomt onderweg, verder weet je ook niet of de ander er net zo flink tussen springt als jij, het hoeft dus niet direkt een verbetering in de hond zijn leven te betekenen.

Mvrgrt,

quote:

Op dinsdag 23 maart 2010 12:17 schreef Miss_Isis het volgende:

[..]

Hier wil ik toch eventjes iets aan toevoegen... Het gaat natuurlijk niet alleen om wat je de hond aan leert maar ook wat het kind leert. Als je het kind leert dat het bij de bak van de hond mag komen en de hond brokjes daaruit mag geven etc. dan loop je mi de kans dat het kindje straks in een ondernemende bui nog eens zoiets doet als papa/mama eventjes niet in de buurt is. En misschien ziet of hoort de hond het dan wel niet aankomen (want: ouder, slechtziend, beginnende doofheid) of ziet hij het als een misplaatst vertoon van dominantie door het kind en hapt hij naar het kind. Kennissen hadden een oudere hond die eerst goed samen ging met hun dochtertje, maar naarmate de hond ouder (en dover en blinder) werd gaf het echt problemen. De hond schrok veel sneller en begon ook te grommen en zelfs happen naar het kind, dat nooit geleerd had dat ze de hond beter met rust kon laten.

Ik denk dat bij een jonge(re) hond het zeker belangrijk is om met het kind om te leren gaan en er aan te laten wennen. Maar met een hond die naar alle waarschijnlijkheid nog maar een jaartje te leven heeft lijkt het mij persoonlijk verstandiger om kind en hond niet teveel aan elkaar op te dringen en het dier gewoon zijn laatste ja(a)r(en) in rust te laten slijten, zonder een klein kind dat aan zijn voerbak zit e.d.

Ik zie niet in dat als je je kind verbied bij die honden bak te komen dat het kind dan geen ondernemende bui zou kunnen hebben, alleen is de hond er dan zeker niet aangewend.

quote:

Op dinsdag 23 maart 2010 14:57 schreef Bla_Bla_Bla het volgende:
Momenteel heb ik geen vragen meer. Maar alle tips blijven welkom
Extra beweging..mischien heeft ze het niet nodig, maar ik merk aan haar dat ze het wel fijn vind.

En precies om de reden die jij hierboven geeft laat ik niet de eerste de beste die tijd heeft en zich aanbied met haar wandelen. De mensen die ik hiervoor vraag daar weet ik van hoe ze met haar zijn en hebben al eerder op haar gepast/ hebben met haar onder 1 dak gewoon en die zijn net zo gek op haar als ik.

quote:

Op maandag 22 maart 2010 10:24 schreef Bla_Bla_Bla het volgende:
Bedankt voor je uitgebreidde reactie childintime
Slechter horen en zien is wel het geval ja. Slecht zien heeft ze volgens mij altijd al last van gehad, maar slecht horen komt er dan nog bij nu.

Het word nu gelukkig beter weer, en je merkt direct dat ze het fijn vind als de tuindeuren gewoon openstaan en ze alle kanten op kan en ook gewoon heerlijk in het onnetje kan gaan liggen.

@Taiga, Jaloezie bestaat niet bij honden? Echt niet?

Tsja, jaloezie bestaat wel degelijk bij honden. Ik ben daar wel van overtuigd na het 38 jaar hebben van allerlei verschillende honden. En vooral bij Terriers. Toen ik dochters vader leerde kennen vond mijn hondje dat vreselijk. Ze was toen 10 en was ziek van de tijd die ik aan hem besteede. Dit merkte ik doordat ze niet meer wilde eten als hij in de buurt was, geen moment van mijn zijde week als hij thuis was (terwijl als hij er niet was ze gewoon in d'r mand lag te slapen) en dolblij was toen hij met een pup thuiskwam, terwijl ze een gruwelijke hekel aan puppies had (hij was veel met de pup bezig en ik niet, dus had ze mijn aandacht meer).

Ik weet niet of je het verhaal kent van "His Masters Voice", nou zo'n hondje had ik dus. Haar leven was mijn leven. Als ik ziek op de bank lag, lag zij er ziek naast, als ik 2 weken op vakantie ging, at zij rustig 2 weken niet. Ik vond het dan ook niet meer dan normaal dat toen dochter werd geboren; ik haar plekje respecteerde, ik had haar toen tenslotte al 15 jaar. Ik had haar ook iedere dag weer kunnen straffen voor het feit dat ze in huis poepte, maar ik accepteerde het als een milde vorm van verzet en had er juist respect voor dat ze zich op die manier uitte; ze heeft nog 2 jaar geleefd en hoezeer we ook ons best deden op te letten zal ze ongetwijfeld kansen genoeg hebben gezien kind te bijten. Maar het was mijn kind en dus "accepteerde" ze dat lijdzaam.