Waarom niet "gewoon"opvoeden ipv moeilijk doen deel 3 alweer

Sorry zeggen en aangeven dat je reactie niet de juiste was, dat vind ik sowieso een hele goede. Hier moet ik dat ook, gewoon omdat ik soms te fel ben... Maar daarmee leert Isa ook dat het prima is om fouten te maken en ook om dat toe te geven.

Ik heb gisteren ook sorry tegen mijn dochter gezed. "Sorry schatje, mama is moe". Hoorde ik daarna door de babyfoon "sorry schatje, mama moe, sorry schatje, mama moe"

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 09:39 schreef Groofsken het volgende:
Ik heb gisteren ook sorry tegen mijn dochter gezed. "Sorry schatje, mama is moe". Hoorde ik daarna door de babyfoon "sorry schatje, mama moe, sorry schatje, mama moe"

Ik vond Twan toen hij 2,5 jaar (peuter) was af en toe echt niet leuk, vooral tijdens de driftbuien, daarentegen had hij ook momenten dat hij ook heel erg lief was. Het was ook wel een vreemde periode, ik was toen net gescheiden, hij ging om de week wisselen van huis.. en ik probeerde het zo goed mogelijk te doen om dat voor hem te verzachten. Op dagen dat ik vrij was veel met hem doen en aandacht geven. Dat ging vaak niet goed en resulteerde in vreselijke driftbuien. Ik denk niet dat het alleen aan de scheiding lag, maar ook wel een beetje aan zn karakter. _{ik was zelf ook een verschrikkelijke peuter met driftbuien} Maar heb me daar weleens schuldig over gevoeld.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 09:34 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Maar da tlijkt me ook iets dat de 'discussie' wat lastiger maakt: het leeftijdsverschil van de kindjes waar we het over hebben. Ik kan me bij Senna helemaal nog niet voorstellen dat ze ooit vervelend wordt, hoewel dat natuurlijk ook gewoon gaat gebeuren. Sommigen weten al veel meer van de praktijk met grotere kindjes, ik bijvorobeeld moet dat nog gaan ervaren. En in gedachten is het natuuriljk veel gemakkelijker om te gaan met een lastig kind dan in de praktijk

Ja ik wil natuurlijk niemand in de put praten. maar ik ben door de ervaringen wel nederig geworden. Ik ga niet pretenderen hét recept tot een model-volwassene te hebben. Ik kan vertellen hoe ik het doe. en ook wel zien wat ik fout heb gedaan, en dit dan ook verbeteren. Maar ja, dat is dan wel voor mijn kinderen. Of dat net zo werkt bij andere kinderen? Geen idee. en ik ben ook gegroeid in het "mijzelf zijn" Dus gewoon ook wel eens uit mijn pan gaan. ik ben ook maar een mens. Geen opvoedmachine. Maar wél ook excuses kunnen maken.

Vooralsnog zijn mijn jongens lief, zachtaardig, en meelevend (buiten de deur ) en dit alles ondanks onze opvoeding.

Om heel even op de oorspronkelijke vraag van TL, TS in dit geval, terug te komen.
Ik heb dus bewust wél nee gezegd omdat ik vind dat kinderen daarmee moete leren omgaan. Niet alles kan zomaar. Hierboven werd iets gezegd over tijd hebben, en als je dat niet hebt dat je niet aan kinderen had moeten beginnen ofzo (zo las ik het hoor, het staat er vast niet zo cru) Nou ja, vragen om spelen gaat over in vragen om materiele dingen. Ik woon echt in Boerenkoolstronkeradeel en zelfs hier lopen 8 jarigen met mobiele telefoons op school Terwijl iedereen op loopafstand woont. Zelf denk ik dat je vervelende prinsjes en prinsesjes krijgt die maar denken dat de wereld rond hen draait. IPv onderdeel uitmaken van een samenleving.
Helaas kan ik niet vergelijken hoe mijn kinderen zouden zijn als ik andere keuzes had gemaakt. Of ik dan gelijk zou krijgen in het effect van de keuzes die ik maak, of dat je kind sowieso al iemand is, en dat je dat alleen maar lichtjes stuurt.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:12 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Denk je dat echt?
Zoals ik al zei, zijn wij ons ervan bewust dat we van Senna een verwend nest kunnen maken, en dat willen we beslist niet. Maar het lijkt me niet dat ze dat wordt door aandacht te krijgen, zoals bijvoorbeeld dat er met haar gespeeld wordt. Aandacht en samen spelen vind ik van een heel andere orde dan materiele zaken, eigenlijk.
Ook in aandacht kun je doorschieten, natuurlijk. Ik wil haar echt wel leren dat als ik aan het praten ben bijv. ze toch even zal moeten wachten voor ik naar haar luister. Dat vind ik fatsoensnormen die ze zal moeten leren. Maar ik zie werkelijk niet hoe er van gezonde aandacht en ingaan op haar verzoek om (niet constant maar regelmatig) samen iets te doen, een materieel verwend prinsesje van haar gemaakt kan worden.

Wat ik zie bij mijn jongens is dat de vragen wel verschuiven ja. Niet als oorzaak-gevolg. Ik bedoelde meer te zeggen dat de dingen waar je nee op moet zeggen, of die je om moet buigen veranderen.
Ik vraag me af wat voor alternatief je wilt bieden als je kind vraagt om een telefoon. ik kon gewoon nee zeggen, met als argument dat ze een fiets hebben, en we in een klein dorp wonen. En nee zijn ze wel gewend. Met de blokken-bal vergelijking in mijn hoofd. Krijg het even niet duidelijker geschreven.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:12 schreef miss_sly het volgende:
[..]
Denk je dat echt?

Het hoeft niet zo te zijn natuurlijk maar als kinderen op kleuterleeftijd geen "nee" leren accepteren als het gaat om een lunchdate, en daarbij al gaan dreigen je fiets aan gort te trappen, dan wil ik er niet aan denken wat er gebeurt als ze 9 zijn en besluiten dat hun leven zinloos is als ze niet direct een PS3, Xbox en Wii krijgen.

Wat krijg je dan voor dreigementen?? Als jij niet direct in de auto stapt om de Bart Smit voor me leeg te trekken dan trap ik een deuk in de auto??

Ja, dit voorbeeld is waarschijnlijk overdreven, maar ik kan me wel voorstellen dat een kind geen "nee" meer gaat accepteren als het nooit een duidelijke "nee" gehad heeft.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:29 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Maar is een letterlijk "nee" werkelijk nodig?
Als een kind gewend is om niet alles te krijgen wat hij vraagt, ook al ging dat niet gepaard met een letterlijk "nee" is dat toch ookprima? Hoe dat dan moet gaan, weet ik zo ook niet, maar het woordje "nee" lijkt me nou ook weer niet van levensbelang.

Ik vind overigens de manier waarop je het "dreigen je fiets in elkaar te trappen" blijft noemen van een kleuter een beetje overdreven. Natuurlijk hoort zo'n opmerking niet, maar het een dreigement noemen vind ik wat over the top, eigenlijk

Waarom zou je een letterlijk 'nee' willen vermijden?

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:12 schreef miss_sly het volgende:
Ik wil haar echt wel leren dat als ik aan het praten ben bijv. ze toch even zal moeten wachten voor ik naar haar luister. Dat vind ik fatsoensnormen die ze zal moeten leren.

Dit is wel een mooi voorbeeldje waarom je soms je ideeen bij moet stellen (in mijn geval).

Ik vind bovenstaande ook.
Maar mijn oudste kan dat dus niet. Hij heeft (bleek later) ADHD en ik kan het wel een miljoen keer zeggen dat hij op zijn beurt moet wachten; het zit er niet in!

_{Dingen 'eruit flappen', voor je beurt spreken (vaak ook omdat hij dan bang is te vergeten wat hij wil zeggen) is nu eenmaal een van zijn "lasten".}

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:29 schreef miss_sly het volgende:
Ik vind overigens de manier waarop je het "dreigen je fiets in elkaar te trappen" blijft noemen van een kleuter een beetje overdreven. Natuurlijk hoort zo'n opmerking niet, maar het een dreigement noemen vind ik wat over the top, eigenlijk

Als een ouder er niet gevoelig voor is dan is het idd geen dreigement, en dan zal het ook niet escaleren naar je auto als het kind ouder is, als een ouder na zo'n opmerking echter wel overstag gaat, dan werkt het en is het dus wel een dreigement

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:30 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Ik snap wat je bedoelt
Maar weet je, je zegt toch niet zomaar nee, je geeft argumenten waarom niet. En ongetwijfeld als je kind met een echt goed argument had kunnen komen waarom het wel noodzakelijk was, had je daar toch ook naar geluisterd en meegenomen in de besluitvorming? Dat is waar het m.i. om gaat.

soms heb je ook geen argumenten, maar dan wil ik het toch niet. bijvoorbeeld: logeren is hier nu een hot item. Jongens onderling. Als ik niet oppas ligt er hier elke week het kind van een ander. en nee, daar heb ik soms geen zin in. Met niet meer argumenten dan dat ik daar geen zin in heb.
En dan kan ik wel dingen verzinnen als: je slaapt zo laat en dan ben je zo moe maar de bottom line is dat er soms geen zin in heb. en dat mag.

Ik snap ook niet wat er mis is met "nee"? Gewoon woorden die je nodig hebt in de communicatie wat mij betreft. Je hebt nee, je hebt ja, je hebt appel en je hebt poep .

Mijn dochter snapt heel goed wat ik bedoel als ik zeg: "nee, dat mag niet, dat is van mama" en ik vind er ook eigenlijk helemaal niks negatiefs aan vast zitten ofzo, gevoelsmatig. Als ze bijvoorbeeld op de computer wil meppen, zeg ik dat. Meestal probeert ze het nog een tijdje en zegt ze dan alvast zelf: "nee, mag niet, isse mama". En dan zeg ik dat ze dat goed onthouden heeft, en na een aantal pogingen is ze er dan weer klaar mee.

Ik zie het meer als "nee heb je, ja kun je krijgen". Een nee moet toch ook niet een beladen ding worden ofzo?

Maar misschien weet ik ook nog niet waar ik het over heb. De mijne is nog geen twee (al gedraagt ze zich als eentje van drie volgens mij ).

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:38 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Ik zeg niet dat je dat ozu moeten vermijden, maar ik vind dat er wel erg veel nadruk op wordt gelegd dat dat noodzakelijk zou zijn

Ik ken dus dat ene jongetje, dat volgens Gordon en zonder nee is opgevoed. Da's niet een goed voorbeeld.
Maar zoals ik van Trui begreep passen zijn ouders het ook niet helemaal correct toe.

Ik vind dat als je geen nee zegt, maar alles beargumenteert, je je kind nog veel meer manilpuleert dan met een gewone nee. Alleen als je ook echt nee bedoelt natuurlijk. Anders geef je steeds ruimte voor onderhandeling. en die is er misschien thuis wel altijd, maar buiten, in het grote leven waar ze steeds meer deel van gaan uitmaken niet. En ja, ik wil niet dat mijn kind gaat staan ja- maren bij zijn leraar.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:44 schreef debuurvrouw het volgende:

[..]

Ik ken dus dat ene jongetje, dat volgens Gordon en zonder nee is opgevoed. Da's niet een goed voorbeeld.
Maar zoals ik van Trui begreep passen zijn ouders het ook niet helemaal correct toe.

Ik vind dat als je geen nee zegt, maar alles beargumenteert, je je kind nog veel meer manilpuleert dan met een gewone nee. Alleen als je ook echt nee bedoelt natuurlijk. Anders geef je steeds ruimte voor onderhandeling. en die is er misschien thuis wel altijd, maar buiten, in het grote leven waar ze steeds meer deel van gaan uitmaken niet. En janee, ik wil niet dat mijn kind gaat staan ja- maren bij zijn leraar.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:41 schreef Groofsken het volgende:
Maar misschien weet ik ook nog niet waar ik het over heb. De mijne is nog geen twee (al gedraagt ze zich als eentje van drie volgens mij ).

je hebt er voor doorgeleerd toch?

en ik bedoelde niet te zeggen dat je niet weet waar je het over hebt als je nog een jong kind hebt, maar dat je met oudere kinderen voor andere situaties komt, die je je nu nog niet kunt voorstellen. (zo hangen wij nu tegen de puberteit. Euh..

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:45 schreef debuurvrouw het volgende:

[..]

je hebt er voor doorgeleerd toch?

en ik bedoelde niet te zeggen dat je niet weet waar je het over hebt als je nog een jong kind hebt, maar dat je met oudere kinderen voor andere situaties komt, die je je nu nog niet kunt voorstellen. (zo hangen wij nu tegen de puberteit. Euh..

Ow Buuf, ik wist niet eens dat jij het gezegd had . Het was een geintje echt. En ik kan me heel goed voorstellen dat het moeilijker wordt naarmate ze ouder worden . Grote kindjes, grote zorgen, toch?

Er staat mij nog wat te wachten met die dochter van mij .

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:38 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Ik zeg niet dat je dat ozu moeten vermijden, maar ik vind dat er wel erg veel nadruk op wordt gelegd dat dat noodzakelijk zou zijn

Het is ook een vrij noodzakelijk iets in mijn ogen... Ik zie echt het probleem van het woord 'nee' niet

Zul je zien dat juist mijn zoon, met zijn rustige temperament de lastige puber wordt

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 11:45 schreef debuurvrouw het volgende:
[..]
je hebt er voor doorgeleerd toch?

en ik bedoelde niet te zeggen dat je niet weet waar je het over hebt als je nog een jong kind hebt, maar dat je met oudere kinderen voor andere situaties komt, die je je nu nog niet kunt voorstellen. (zo hangen wij nu tegen de puberteit. Euh..

Dat vooral, en daar zitten ook heel veel hele leuke dingen bij, waardoor het eigenlijk altijd leuk blijft, ook al is het op sommige momenten zo blegh dat je (bijna) kunt janken van ellende, maar achteraf gezien is bijna iedere leeftijd en ontwikkelingsfase meer leuk dan niet-leuk.
_{In mijn ervaring tenminste}