Waarom niet "gewoon" opvoeden ipv moeilijk doen? Deeltje 2

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 09:27 schreef Kleurdoos het volgende:
mijn laatste post:

Ik geef mijn mening ook wel hoor.. in het begin voornamelijk wat overemotioneel (waar bemoei ik me mee ) maar als ik nu om me heen kijk en zie dat 1 van mijn beste vriendinnen haar zoontje koekjes geeft met 3.5 mnd, dan zeg ik daar wat van ja. Dat ze hem in een kinderstoel zet ook (met 3.5 mnd )

als ik merk dat kennissen van me, straffen op een (in mijn ogen) idiote manier, dan zeg ik dat ook. Wat ze ermee doen is een tweede..maar ik bemoei me idd overal mee

Ow, zulke zaken zou ik me ook mee bemoeien hoor. Net zoals iemand die wil gaan fietsen met een kindje van 4 maanden. Dan vind ik het in het belang van het kind om op zo'n moment in te grijpen.
Maar bij een andere aanpak dan de mijne, dan zal ik me er niet zo snel mee bemoeien

Ik ben nu 9 jaar ouder en het is een enorme verantwoordelijkheid. Ratio en emotie wisselen elkaar voortdurend af.
Mijn ideeen over ouderschap (en hoe we het zouden doen) zijn zeker veranderd nadat we daadwerkelijk ouders werden, zeker omdat onze zoon nogal “bewerkelijk` bleek.
Ik denk zeker veel na over wat de consequenties zijn van onze keuzes. Bijna iedere dag want dat wordt alleen maar meer naarmate je kinderen ouder worden.
Borstvoeding, flesvoeding en het speen of slaapgedrag de eerste jaren vind ik daarin niet eens zo interessant maar dat terzijde.

Ik heb nu 3 kinderen en mijn ideeen zijn nu bijvoorbeeld totaal anders dan 9 jaar geleden toen onze eerste geboren werd.
Natuurlijk door eigen ervaringen in de loop der jaren maar zeker door een forum als OUD. Hier zitten juist veel ouders die wel nadenken en zeker niet zomaar iets doen. Waarom zou je anders de moeite nemen om hier alles te lezen? Of je verhaal te doen... Toch zeker in de hoop dat er iemand reageert en je er misschien wel iets wijzer van wordt?

Ik heb in de loop der jaren hier veel geleerd . Over hoe anderen het doen.
Bevestiging over jouw aanpak. Of juist bij een manier denken; oh nee, dat zou ik absoluut niet doen maar ook dan denk je er dus over na.
Of dan lees je hier eens wat en denk je; verrek..daar heb ik nou nooit aan gedacht!

Dus ik snap TS wel; ouders moeten zeker nadenken over de lange termijn gevolgen van hun keuzes maar dat is nog niet zo zwart wit. Je weet het gewoon niet altijd of het wel goed is wat je kiest. Was het maar waar.
Maar alleen al hier praten/lezen over de ervaringen van anderen, of je het er nu wel of niet mee eens bent, is stof tot nadenken en kan je dus helpen om je keuzes weloverwogen te maken.

Zonder het hele topic (vorige deel dan) gelezen te hebben val ik hier - wellicht een beetje laat - de discussie met mijn mening binnen.
Ik ben het deels met TS eens. Maar ook weer niet helemaal.

Sommige mensen - waaronder ikzelf - zijn van nature erg onzeker. Houvast is dan fijn. Zekerheden enzo. Als er iets is wat je onzekerheid aanwakkert en géén houvast biedt, is het wel een kind krijgen. Het is de ideale voedingsbodem om nog onzekerder te worden. Immers: je weet niet wanneer je zwanger raakt (kán ik überhaupt wel zwanger worden?), je weet niet wat je moet doen als je moet gaan bevallen (ik hou niet van pijn, kán ik een bevalling wel aan?), en daarna begint de ellende pas echt (waarom zit er geen gebruiksaanwijzing bij een kind?). Toen ik veertien jaar geleden voor het eerst zwanger raakte wist ik hélemaal niks. En internet als steun had ik niet. Ik moest alles vragen aan moeder, schoonmoeder, arts en consultatiebureau. Oh ja, en een vaag dr. Spock achtig iets uit de bieb
Tegenwoordig hoeft dat niet meer, internet biedt een overkill aan informatie en ervaringsdeskundigen Ik wou dat ik dat had gehad in die tijd, dan was ik niet gestopt met borstvoeding bij de eerste, dan was ik niet zo onzeker geweest bij ieder zuchtje en kreuntje van de kleine. Had ik een draagdoek gehad in plaats van zo'n irritant babybjorngeval.

Maar waarin ik het eens ben met TS... het kan ook doorslaan naar de verkeerde kant. Je kunt er nog onzekerder van worden omdat je ook andermans succesverhalen leest, die bij jou totaal niet werken. Waardoor je allerlei dingen gaat toepassen die de situatie misschien nog érger maken. Redelijkheid verdwijnt en instinct is nog verder te zoeken. Dat is iets wat volgens mij wel verergert door te blijven hangen in internet-advies.

Toch denk ik dat het met de meeste moeders hier wel meevalt. Je pikt toch, met een beetje verstand, de goede dingen eruit, en laat links liggen waar je niks mee kan. En je hebt altijd mensen die wel doorslaan, maar dat was vroeger niet anders, alleen lees je het nu op internet. Vroeger hoorde je alleen een zeldzaam geval in je omgeving, áls je er al van hoorde.

Enne... ik ben ook een voorstander van kindje lekker in bed Gemak dient de mens. Mijn kinderen zijn er volgens mij niet slechter van geworden. Ze zijn nu veertien, twaalf, acht en bijna zes en dan nog een baby natuurlijk en ze zitten allemaal prima in hun vel. Ook die flesvoeding kreeg en niet bij mij in bed lag. Ik merk weinig verschil.
Wél merk ik dat de laatste vier kinderen veel rustiger zijn dan de oudste, maar dat komt vooral omdat ik zelf meer ervaren ben. En dat zal bij iedereen zo zijn, al vele generaties, Google en Fok of niet.

Ik krijg echt een amen gevoel na bovenstaande posts

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 09:40 schreef Troel het volgende:
Ik krijg echt een amen gevoel na bovenstaande posts

Ik dacht nog aan dit topic vannacht.

Zo rond 05:00 uur vanmorgen.. Dochterlief huilde en bij de eerste traantjes stond ik aan haar bed.
Hai mama zei ze.. En ze snikte door. Ze is niet zo lekker dus ik tilde haar uit bed. Het verdriet werd al minder.. ik gaf haar wat slokjes drinken en legde haar bij mij in bed. Ze kroop tegen me aan en snikte wat na. gaf me een kusje en een aai. Pakte haar pop vast, duim in haar mond en gaf me nog een knuffel en daar lagen we dan. Zij tevreden half boven op me en ik op 2 cm bed En toen ik daar lag dacht ik wat is het toch heerlijk om zo moeilijk te zijn en niet gewoon op te voeden

Ik denk juist dat ik heel erg veel er over na denk en met mij veel OUDers hier.
Bezoek maar eens een andere site over geboorte. Zoals hier klik klik en zie wat voor tenenkrommende gedachtes daar kunnen zijn.

laat ook maar...

Wat ik me eigenlijk afvraag: wat is "gewoon" opvoeden?

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 10:04 schreef Kleurdoos het volgende:

[..]

je doet je tag eer aan hihi

That's me

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 10:02 schreef miss_sly het volgende:
Wat ik me eigenlijk afvraag: wat is "gewoon" opvoeden?

Dat ligt er vooral aan wie je het vraagt en in welke tijd

Voor zowel ouders als kinderen van de jaren 60, 70, 80 en 90 zijn daar verschillende antwoorden op, en dan gaat het alleen nog maar over de algemene tendens van die periode, de "extremen" zullen nog weer een ander antwoord geven.

Ergo: er is geen "gewoon" opvoeden.

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 09:30 schreef lily het volgende:
Borstvoeding, flesvoeding en het speen of slaapgedrag de eerste jaren vind ik daarin niet eens zo interessant maar dat terzijde.

Dat is wat ik bedoelde met de opmerking dat het verse ouderschap je zo op kan slokken dat je wereld op dat moment niet groter is dan het al dan niet geven van een speen. Als je later terugkijkt op de opvoeding van je kind, gaat het je dan werkelijk dwarszitten dat je een speen hebt gegeven? Wat zijn daar nu de meetbare gevolgen van? En zijn die gevolgen belangrijk of zou je ze later bestempelen als bijzaak? Ik vind het in ieder geval zinvol om mezelf er - rationeel - aan te blijven herinneren dat het heus wel goedkomt met m'n zoon en dat de details er later niet of nauwelijks meer toe doen.

De emoties zijn er trouwens niet alleen om te beteugelen maar kunnen ook juist een goede raadgever zijn. Zo heeft het draagdoekentopic hier me erg geholpen om me er niet alleen bij neer te leggen dat mijn zoon niet in z'n bedje wilde slapen, maar dat het zelfs goed was voor hem om hem bij me te dragen. Ik vond het ook fijn om te lezen dat het niet alleen in het heden goed was voor hem, maar dat het verminderen van stress in de vroege jeugd ook nog invloed heeft op de volwassene die een kind later wordt. Dat is nog eens een fantastisch voorbeeld van lange-termijn-denken, vind ik.

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 10:02 schreef miss_sly het volgende:
Wat ik me eigenlijk afvraag: wat is "gewoon" opvoeden?

Bestaat niet. Iedereen heeft zijn eigen normen en waarden en probeert binnen die kaders zijn of haar kind op te voeden.

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 09:34 schreef Tan het volgende:

Maar waarin ik het eens ben met TS... het kan ook doorslaan naar de verkeerde kant. Je kunt er nog onzekerder van worden omdat je ook andermans succesverhalen leest, die bij jou totaal niet werken. Waardoor je allerlei dingen gaat toepassen die de situatie misschien nog érger maken. Redelijkheid verdwijnt en instinct is nog verder te zoeken. Dat is iets wat volgens mij wel verergert door te blijven hangen in internet-advies.

Dat is een mooie, rake opmerking. Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen.

quote:

Wél merk ik dat de laatste vier kinderen veel rustiger zijn dan de oudste, maar dat komt vooral omdat ik zelf meer ervaren ben. En dat zal bij iedereen zo zijn, al vele generaties, Google en Fok of niet.

Dat schijnt zelfs bewezen te zijn, dat een ontspannen ouder ontspannen kinderen krijgt. Dat is dan ook de belangrijkste opdracht die ik mezelf meegeef: relax! _{Ok, ik ben er niet altijd even succesvol in.}

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 10:11 schreef Claudia_x het volgende:
Dat is wat ik bedoelde met de opmerking dat het verse ouderschap je zo op kan slokken dat je wereld op dat moment niet groter is dan het al dan niet geven van een speen. Als je later terugkijkt op de opvoeding van je kind, gaat het je dan werkelijk dwarszitten dat je een speen hebt gegeven? Wat zijn daar nu de meetbare gevolgen van? En zijn die gevolgen belangrijk of zou je ze later bestempelen als bijzaak? Ik vind het in ieder geval zinvol om mezelf er - rationeel - aan te blijven herinneren dat het heus wel goedkomt met m'n zoon en dat de details er later niet of nauwelijks meer toe doen.

Precies.
Tuurlijk maak je je in het begin druk over zaken als borst of flesvoeding (je moet nu eenmaal een keuze maken), over slaapgedrag, huilgedrag of geef ik een speen of niet.
Je hebt namelijk een baby en dan zijn die dingen nu eenmaal aan bod en ook belangrijk.

Maar als je kinderen opgroeien blijkt dat dat soort zaken er voor zijn toekomst niet zo toedoen. Is mijn ervaring dan heh. Of in ieder geval niet meetbaar zoals je al zegt.
Je zou kunnen zeggen; ik heb mijn baby vaak laten huilen en daarom is hij nu moeilijk in de omgang. Tja, misschien...misschien ook niet.
Door de speen heeft hij een overbite gekregen, toen een beugel en nu wordt hij gepest. Maar wat als je die speen niet had gegeven...dan voelde hij zich als baby misschien wel niet veilig...en wat heeft dat voor gevolgen?
Niet meetbaar dus...
Maar toch moet je keuzes maken.
_{Om over het gebruik van ovu-testjes om uberhaupt zwanger te worden maar even niet te spreken, dat doet er namelijk al helemaal niet toe}

Ik ga trouwens nu met baby 3 heel anders om dan met baby 1.
Ik ben veranderd, de tijd is weer anders, de babies zijn anders en ons leven ziet er nu anders uit. Dat zijn allemaal zaken waardoor je je keuzes aanpast.
Wat dat later voor gevolgen zal hebben....wist ik het maar. Je kiest naar eer en geweten en wil het beste doen.

[ Bericht 4% gewijzigd door lily op 09-03-2010 10:31:30 ]

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 10:02 schreef miss_sly het volgende:
Wat ik me eigenlijk afvraag: wat is "gewoon" opvoeden?

Niet moeilijk doen en meer luisteren naar jezelf en je kind in plaats van een ander, is wat TS bedoelt denk ik. Maar volgens mij is dat onmogelijk, want als er iets is waar je allerlei vlieg- en stuntwerk bij moet verrichten dan is het wel opvoeden en dat verandert niet als ze ouder worden, waarbij ik bij wijze van uitzondering doorverwijs naar mijn éénnalaatste logje voor een voorbeeld (link is in onderschrift)

[ Bericht 0% gewijzigd door Tan op 09-03-2010 11:46:46 (wijziging vanwege nieuwgeplaatst log) ]

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 10:21 schreef Tan het volgende:

en dat verandert niet als ze ouder worden, waarbij ik bij wijze van uitzondering doorverwijs naar mijn laatste logje voor een voorbeeld (link is in onderschrift)

<sub>De puberteit staat in het teken van een individu worden en je losmaken van je ouders. Ik denk dat pubers graag willen dat ouders, leraren, volwassen in het algemeen toegeven dat zij hen niet begrijpen omdat dat het erkennen van zoiets als een 'eigen gedachtewereld' impliceert. Dat is een wereld die op zichzelf staat, een wereld die bestaansrecht heeft en waar anderen geen toegang toe hebben tenzij die verleend wordt.

Ik zou de onredelijkheid van je dochters niet betwisten omdat ik het niet als onredelijkheid zou zien. In hun wereld zien de perspectieven er nu eenmaal anders uit. Zij vinden jou waarschijnlijk onredelijk als je liever een wasmachine koopt dan op vakantie te gaan. Met een opmerking als 'ook ik ben jong geweest' doe je bovendien hun zoektocht naar uniciteit tekort.</sub>

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 10:21 schreef Tan het volgende:

[..]

Niet moeilijk doen en meer luisteren naar jezelf en je kind in plaats van een ander, is wat TS bedoelt denk ik. Maar volgens mij is dat onmogelijk, want als er iets is waar je allerlei vlieg- en stuntwerk bij moet verrichten dan is het wel opvoeden en dat verandert niet als ze ouder worden, waarbij ik bij wijze van uitzondering doorverwijs naar mijn laatste logje voor een voorbeeld (link is in onderschrift)

Het zijn echter allemaal subjectieve zaken: 'gewoon' is subjectief, net als 'niet moeilijk doen'.
De een vindt het 'moeilijk doen' als je kind in bed slaapt, omdat diegene dan zelf niet goed slaapt, de ander vindt het moeilijk doen om je kind niet bij je in bed te laten slapen, omdat je dan iig niet wakker bent van een huilend kind.

Zoveel mensen, zoveel ideeen over opvoeden. En juist tegenwoordig denk ik dat mensen niet zomaar klakkeloos wat doen, of van wie dan ook klakkeloos wat aannemen. Zelfs niet meer van CB of huisarts. Ik denk ook niet dat er mensen zijn die maar 1 bron aanhouden en daaruit alles overnemen. Mensen die zich informeren over de mogelijkheden mbt opvoeden zullen meerdere bronnen aanboren. En degene die dat niet doen, zullen wellicht niet eens op zoek zijn naar info en maar 'gewoon doen'.

Ik heb veel geleerd van Fok, maar vooral dat IK het moet doen en dat IK met mijn partner achter onze beslissingen moet staan. Dat wij onze dochter het beste kennen en weten wat voor haar en ons werkt. Dat ik mijn gevoel moet volgen, en dat ratio dat moet begeleiden. Ik denk dat ik zonder internet, google en Fok bijvoorbeeld veel langer zoekende zou zijn geweest.

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 10:32 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

<sub>De puberteit staat in het teken van een individu worden en je losmaken van je ouders. Ik denk dat pubers graag willen dat ouders, leraren, volwassen in het algemeen toegeven dat zij hen niet begrijpen omdat dat het erkennen van zoiets als een 'eigen gedachtewereld' impliceert. Dat is een wereld die op zichzelf staat, een wereld die bestaansrecht heeft en waar anderen geen toegang toe hebben tenzij die verleend wordt.

Ik zou de onredelijkheid van je dochters niet betwisten omdat ik het niet als onredelijkheid zou zien. In hun wereld zien de perspectieven er nu eenmaal anders uit. Zij vinden jou waarschijnlijk onredelijk als je liever een wasmachine koopt dan op vakantie te gaan. Met een opmerking als 'ook ik ben jong geweest' doe je bovendien hun zoektocht naar uniciteit tekort.</sub>

Mee eens is hoor, maar met onredelijkheid bedoel ik met name het onredelijk reageren. Je kunt hetzelfde zeggen met redelijk gedrag. Dat is iets waar ik me toch voor in blijf zetten, en tot nu toe met succes. Ze zijn inmiddels zover dat ze redelijk blijven op het moment dat ze hun gelijk willen behalen (dus: geen grote mond, niet brutaal zijn en niet met deuren smijten), dan is alles bespreekbaar hier. Je mag best weglopen even om af te koelen vind ik, zolang je elkaar maar wel met respect behandelt.

Ik heb ook veel geleerd van dingen vragen hier op Fok!, topics doorlezen, ervaringen van andere ouders, dingen uitproberen en vooral zien wat werkt bij míjn kind. Elk kind is anders, elk gezin is anders, maar je kunt wel van elkaar leren vind ik.

Ik ben ermee opgehouden om te denken dat mijn manier de beste is, ik vind persoonlijk dat ouders keuzes zélf moeten maken, en tenzij ze hun kind echt slecht behandelen (wat ik persoonlijk nog niet vaak ben tegengekomen) zal ik er niets van zeggen. Ik zal misschien mijn mening geven maar zeker niet ongevraagd, en ik vind ook dat er teveel bemoeid wordt met een ander, hier op Fok! maar ook in 'real life'...

Er zijn zóveel mensen kortzichtig...dat ben ik zelf ook heeeeel lang geweest. Ik weet zeker dat als ik posts van 'lang geleden' hier teruglees dat ik me in veel niet eens meer kan vinden. Je mening verandert heel snel heb ik gemerkt.

Ik ben het ook voor een groot gedeelte met Tan eens, en ik heb zelf ook gemerkt (hoewel ik dan wel wat jonger ben en mijn kinderen kort op elkaar heb gekregen, dus het ligt bij mij wel wat anders dan bij haar) dat ik met mijn jongste anders omga dan met mijn oudste, en dat ik relaxter ben geworden. Ook door ervaring.

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 10:41 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Ik heb veel geleerd van Fok, maar vooral dat IK het moet doen en dat IK met mijn partner achter onze beslissingen moet staan. Dat wij onze dochter het beste kennen en weten wat voor haar en ons werkt. Dat ik mijn gevoel moet volgen, en dat ratio dat moet begeleiden. Ik denk dat ik zonder internet, google en Fok bijvoorbeeld veel langer zoekende zou zijn geweest.

Helemaal mee eens.
Maar... Wat als jij als ouder nou denkt dat het goed is voor je kind om het als 4 jarige tot 23 uur buiten te laten spelen, of om de spenen in de pure ranja te dopen, of het kind niet aan te pakken wanneer het andere kinderen pest, of met je kind dagelijks bij de mac zit... Dan denk jij misschien dat dat goed is, waarschijnlijk vanuit eigen gewoonte, maar ís dat dan goed? Ik denk het niet, en dit soort beslissingen kunnen behoorlijk grote consequenties hebben later. Daarom vind ik dat er soms iets teveel eigenwijzigheid heerst tegenover artsen en dergelijke.
Hier in OUD kun je niet zomaar roepen dat je je kind van 8 maanden dagelijks soesjes geeft, dan krijg je heel oud over je heen, en dat is tot op zekere hoogte ook terecht. Ik denk dat fora als deze onzekere ouders kunnen helpen om juist te kiezen, of dmv discussies kritisch te blijven over eigen gedrag, maar anderszijds staat het internet ook vol lulkoek. Niet iedereen kan daar even wijs mee omgaan helaas, en juist die mensen zouden adviezen van CB en artsen beter op moeten volgen.


(Ik ga er overigens van uit dat bovenstaande voorbeelden niet op jou van toepassing zijn )

Ik ben 't wel met je eens Pyttpytt...maar dan heb je het vaak ook over mensen die zelf gewoon niet goed nadenken over de gevolgen van hun keuzes, en denken 'ik doe lekker wat ik zelf goed vind en wat mij uitkomt' ipv 'wat is het beste voor mijn kind?'
In wezen zijn dit soms gewoon heel egoďstische of kortzichtige mensen. Ik heb een vriendin die in een achterstandswijk woont en waar er buurkindjes om 9 uur 's ochtends (op zondagochtend bijv.) al voor de deur staan omdat ze van hun moeder de deur zijn 'uitgezet' met de opdracht buiten te blijven (in de vrieskou, ik was daar toen op bezoek dus ik weet dat het zo was) tot etenstijd, 's avonds om 18:00. Het waren een meisje van 5 en haar kleine zusje van 3.
Bizar...
Diezelfde vriendin heeft haar kinderen op een hele andere manier opgevoed dan ik zou doen... ik denk ook vooral (toen) uit gemakzucht, zich niet lekker voelen (veel gezondheidsproblemen), een slecht huwelijk, geldproblemen, etc. etc. Dan heb je de basis al verkeerd en dan is het ook heel moeilijk om goede, gezonde keuzes te maken voor je kinderen.