Wat ik vreemd vond en waar de zussen niet echt op reageerden was het volgende. Ze omschreven hun moeder als liefdeloos, geen enkel gevoel, ze hadden er niks mee. Ze hadden zand moeten eten, etc.
Volgens tante wilde moeder de kinderen wegdoen en heeft zijn er een stokje voor gestoken.
Moeder vertelt echter een heel ander verhaal. Ze moest gaan werken en toen belde die zus van haar gestorven man op om zolang voor de kinderen te zorgen. Ze was gek op de kinderen vertelde ze en wilde ze graag terug als ze het weer kon. Ze wist alles goed te herinneren, had hele fotoboeken. Kon ze nu ze over de 50 waren zelfs nog uit elkaar houden. Ze heeft iedereen over ze verteld.. Ze heeft ze dagelijks gemist. Die halfbroer vertelde dat zijn moeder een hele warme en lieve moeder is.
Dat hun herinnering helemaal niet klopt met dit verhaal, zeiden ze helemaal niks over.
Ze waren zelf nog erg klein en als kind beleef je dingen anders, maar toch.. dat leek toch helemaal niet die koude, harteloze, liefdeloze moeder waar zij het over hadden.
Misschien was ze destijds toen die man op zo'n jonge leeftijd zo plotseling overleed (zelfs nog zwanger!) zo vreselijk verdrietig en is dat wat die kinderen zich nog herinneren.
Ik vond het een triest verhaal.
Niets van dit alles is een wezensvreemde ontmoeting tussen een jij en een ik, zodat we nooit of te nimmer zullen weten wie die jij is en wie die ik.