Nu we een paar weken verder zijn blijft het bed wel droog. Ze zijn nog geen dikke vrienden, maar het aantal aanvaringen zijn nu tot een minimum beperkt. Het probleem van het besluipen van anderen op de kattenbak (uitgevoerd door vooral Poeska, maar soms ook i.s.m. Donna) is nog wel aan de orde, maar wordt opgelost door mijn mini-supersoaker
Alleen moet je steeds lang pompen voor er gespoten kan worden

Poeska kijkt dan zo

gnagnagna, hij doetutnie, om vervolgens een flinke spriets over haar kop of lijf te krijgen
Het helpt wel en ze houdt nog steeds van ons.
Het is trouwens echt een obesicat. Ze vreet zoveel ze kan, en niet alleen uit haar eigen bakje, en kotst vervolgens alles uit en heeft dan honger. En dat maakt ze ook vooral luidruchtig kenbaar

Ze mieauw echt de hele tijd. Als je haar aankijkt krijg je een miauw. Soms uit pure liefde en om aandacht, soms om eten.
Nu geef ik alle poezen en beetje en als ze uitgegeten zijn doe ik een half uur later een paar brokjes in alle bakjes. Die zet ik dan hoog neer zodat de anderen er wel bij kunnen. Poeska houdt niet van springen en komt niet op het aanrecht of op de plank bij de senseo.
Donna geef ik sowieso apart eten van Poeska, want ze laat zich gewoon wegschuiven en kijkt toe hoe haar eten wordt opgegeten. Die zeurt ook niet om meer. Dus zij krijgt af en toe een extraatje, want zij mag juist niet afvallen. Ze is een en al haar. Ze wordt trouwens steeds liever tegen ons

en ze trekt zich steeds minder terug. Ook als er vrienden van zoonlief logeren en in zijn (en Donna's) bed slapen, worden zij getrakteerd op likjes en beetjes van Donna, midden in de nacht
Het is een echte lieve lady. 's Morgens komt ze naar boven en wil ze graag het balkon op. Dan springt ze op de tafel en gaat daar lekker zitten om de wind door haar prachtige haren te voelen. Dat is een machtig mooi gezicht. Ze geeft me vanuit daar dan zo'n lieve knipoog.
Ze heeft nog wel haar strubbels met de anderen. Vooral met Kay. Die wil haar oude plekje terug en bij Joel slapen. Maar inmiddels zijn we wel zover dat Kay dagelijks haar knuf komt halen bij Joel op zijn kamer.
Wat het aparte is, is dat ze luisteren. Vooral Poeska doet dat. Dan ga ik bij hara zitten als ze valsig kijkt naar een van de andere poezen en vertel ik haar dat ze zo niet mag denken, omdat ze allemaal speciaal zijn. En dan vertel ik haar zachtjes hoe ze allemaal bij ons zijn gekomen en hoe Kareltje, Kay en Mudhle uit Purrr zijn geboren en waarom dat zo speciaal was. Bij Merlijn begrepen ze dat ook onmiddellijk. Die is gewoon echt een beetje gehandicapt en daar houden ze ook rekening mee. Gister wilde Poeska Bijoux wel effe te grazen nemen. Maar nadat ik haar vertelde wat Bijoux voor me betekende hield ze zich steeds in. Ze kek wel, keek dan naar mij, en liet haar dan met rust
Dat werd natuurlijk steeds beloond met een knuf.
Umuntu Ngumuntu Ngabantu
"Those who look before they leap, never leap".
http://www.dierenthuis-naar-almere.nl