abonnement bol.com Unibet Coolblue
  donderdag 7 januari 2010 @ 19:14:56 #51
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_76533027
quote:
Op donderdag 7 januari 2010 14:01 schreef StephenP het volgende:

Wat ik nu ga vertellen kan voor sommigen vreemd klinken en woede uitlokken, maar dat is absoluut niet wat ik wil .
Ik heb het gevoel dat als mijn vader toch moest sterven, ik liever had gehad dat hij kanker kreeg dan dat hij nu betrokken geraakte in een verkeersongeval. Ik weet dat dit moeilijk kan klinken, maar als je terminaal bent kan je nog enkele leuke dingen doen, of kan je tegen bepaalde mensen vertellen wat je altijd al wou zeggen. Hoe graag je ze ziet,... Je kan eigenlijk op een volwaardige manier afscheid nemen. Terwijl slachtoffers van verkeersongevallen meteen ui je leven worden gerukt, zonder dat je afscheid kan nemen.

Ik denk dat dat afscheid ook iets is wat je kan helpen in je rouwverwerking.
Ik denk dat ik wel begrijp waarom je het zo stelt, maar dan heb je volgens mij wel een egoïstische instelling.
Het klopt dat voor degenen die achterblijven het makkelijker is wanneer ze uitgebreid de tijd kunnen nemen om afscheid te nemen dan wanneer iemand plots komt te overlijden. Maar ik zou in dat geval niet de persoon willen zijn die gedurende heel die tijd moet zitten wachten tot zijn tijd komt, met alle pijn en moeilijkheden erbij. Ik zou in dat geval gewoon zo snel mogelijk er komaf mee willen maken. Maar dan verplaats je het egoïstische naar de andere persoon (diegene die komt te overlijden).

Eigenlijk moet je gewoon heel open kunnen zijn tegen personen die je erg dierbaar zijn, en gewoon zeggen dat je ze erg graag hebt, of ze nu morgen overlijden, volgende week of over 30 jaar pas. Als je op die manier kan leven, dan denk ik niet dat het uitmaakt of je uitgebreid afscheid hebt kunnen nemen of niet, want je weet van elkaar wat je voor elkaar betekent. Dus je hoeft jezelf er dan nadien ook niet druk in te maken dat je het niet hebt gezegd.
En met of zonder afscheid, iemand dierbaar verliezen is in beide gevallen een ontzettend moeilijke klap om te overwinnen... Maar ik ben volledig akkoord dat wanneer je de laatste dag(en) afscheid hebt kunnen nemen op een fijne manier, je er ook meer kracht uit haalt om nadien het verlies te boven te komen.

Maar om nu te stellen dat ik liever had dat mijn vader kanker had gehad... dat gaat me ook weer wat te ver.
Mij vader had overigens kanker (hebben ze nadien verteld), en ik ben blij dat hij dat allemaal niet meer heeft hoeven meemaken. Hij heeft zonder die kanker al meer dan genoeg afgezien. Buurman had ook kanker bleek achteraf (behandeling stond gepland), heeft er nooit iets over gezegd tegen iemand, zelfs z'n eigen vrouw niet. En ook daar ben ik achteraf gezien wel blij om dat hij die lijdensweg heeft kunnen vermijden. En ik weet wel zeker dat hij daar zelf ook blij mee is.
Van mijn vader heb ik niet echt afscheid genomen omdat iedereen er nog goeie hoop op had en er werd door niemand (ook dokters niet) over een mogelijk overlijden gepraat. Bij buurman heb ik avond voor zijn overlijden afscheid kunnen nemen. Dus ik heb beide opties mogen ervaren, maar ik heb het veel moeilijker met overlijden van buurman dan van mijn eigen vader. Veel is ook afhankelijk van de band die je met iemand hebt, dus niet alleen de manier van afscheid nemen (of het ontbrekenen ervan) telt.
pi_76551056
quote:
Op donderdag 7 januari 2010 14:01 schreef StephenP het volgende:

[..]

Ik denk dat alle nabestaanden wel met de vraag 'waarom?' zitten. Spijtig genoeg is dit één van de weinige vragen waar niemand een antwoord op kan geven.
Enerzijds mag je jezelf die vraag wel stellen en erover nadenken, maar anderzijds moet je ook aanvaarden dat de dierbare er niet meer is, hoe moeilijk dat dat ook is voor jou.
De vraag "waarom" stel ik mezelf niet, dood gaan hoort ook bij het leven en het komt nooit goed uit, altijd veel te vroeg.
Ik accepteer de situatie zoals ie is en ga door met mijn/ons leven, als je achterom kijkt zie je de toekomst niet.
Dat wil niet zeggen dat ik hem niet mis natuurlijk, ik mis em vreselijk maar het is niet anders, hier valt niks tegen te doen helaas.
Ik had em graag ons 1e koophuis willen laten zien maar hij is niet verder gekomen dan de brochure helaas....En zo zijn er zo veel dingen die ik nog met hem had willen doen en delen maar de tijd en zijn lichamelijke kracht waren beide op.
quote:
Op donderdag 7 januari 2010 14:01 schreef StephenP het volgende:Binnen anderhalve maand zal het 2 jaar geleden zijn dat mijn vader een zwaar fietsongeluk heeft gehad, en nog eens een maand later zal hij 2 jaar geleden overleden zijn. Moeilijke dagen die eraan komen, maar je moet erdoor.
Er zullen altijd momenten, data, gebeurtenissen e.d. zijn die je aan je vader doen denken en dat is goed.
Heb het zelf ook regelmatig; de rouwkaart met een hele mooie foto er op staat hier nog op de schouw en ik sta er regelmatig naar te kijken terwijl ik mijn gedachten dan hun gang laat gaan.
Meestal moet ik dan ook wat tranen wegpinken maar na zo'n moment ga ik weer over tot de orde van de dag.
Die rouwkaart gaat uiteraard nog vervangen worden door een mooie foto ter herinnering.
quote:
Op donderdag 7 januari 2010 14:01 schreef StephenP het volgende:Hoe dan ook is het verlies van een goede vriend/partner/echtgenoot(e), ouder of kind het allerpijnlijkste wat je kan meemaken. De psychische pijn die je ervaart is niets vergeleken met de ergste fysische pijn.
Toch heeft de dood van mijn vader ook een 'positief' effect gehad op mijn leven. Vrienden en familie komen nu op de eerste plaats, ik ben meer van de kleine dingen gaan genieten, meer gaan relativeren, van dag tot dag gaan leve, en vreemd genoeg ben ik de sport die ik al bijna 15 jaar doe en waar ik goed in was gaan verwaarlozen. Ik heb een bepaalde kennis gekregen die anderen niet hebben...

Ik heb 3 maanden geleden heel diep gezeten waardoor ik het heb aangedurfd om de stap naar professionele hulp te zetten... Had ik dat niet gedaan, dan zou ik hier nu niet meer hebben gezeten. Ook vooral omdat ik niet nog meer jaren van mijn jeugd wou 'verprutsen'. Ik word er binnenkort 20 en ik vind dat mijn leven de voorbije 2 jaar al te lang heeft stil gestaan. Het verlies was een eigen leven gaan lijden...
Maar op dit moment gaat het al een aantal weken v(erg) goed met mij. Ik voel me niet meer ongelukkig, ik heb wat plannen gemaakt. Het is precies alsof ik een ladder beklim. Ik ben helemaal vanonder begonnen, steeds trede per trede verder en soms van je er een paar naar beneden, maar beklim je opnieuw de ladder.
Iedereen gaat er anders mee om natuurlijk en het verschil in leeftijd tussen ons zal ook een reden zijn dat ik er anders mee omga denk ik.
Jij was 17/18 toen je vader overleed, ik 40. Ik denk dat ook dat een groot verschil maakt in hoe je het ervaart en hoe je er mee omgaat.
Blij te lezen dat jij je pad weer hebt gevonden trouwens.
quote:
Op donderdag 7 januari 2010 14:01 schreef StephenP het volgende:Wat ik nu ga vertellen kan voor sommigen vreemd klinken en woede uitlokken, maar dat is absoluut niet wat ik wil .
Ik heb het gevoel dat als mijn vader toch moest sterven, ik liever had gehad dat hij kanker kreeg dan dat hij nu betrokken geraakte in een verkeersongeval. Ik weet dat dit moeilijk kan klinken, maar als je terminaal bent kan je nog enkele leuke dingen doen, of kan je tegen bepaalde mensen vertellen wat je altijd al wou zeggen. Hoe graag je ze ziet,... Je kan eigenlijk op een volwaardige manier afscheid nemen. Terwijl slachtoffers van verkeersongevallen meteen ui je leven worden gerukt, zonder dat je afscheid kan nemen.
Klinkt voor mij niet vreemd en woede is bij mij heel ver te zoeken na die uitspraak.
Aan de ene kant snap ik je wel maar toch klopt het in mijn ogen niet helemaal wat je zegt.

De paar weken dat mijn pa nog te leven had hebben we heel intensief contact gehad, ik was er elk weekend zo lang mogelijk.
We woonden 230 km van elkaar dus dagelijks er heen ging niet helaas.
Maar dan komt het 1e nadeel van nog tijd samen door kunnen brengen en je moet weer weg: Wat zeg je tegen pa?
Tot ziens? Doe kalm aan? Hou je haaks? Ik weet het nog steeds niet......
Verder dan "ik hou van je" ben ik niet gekomen maar was op zich niet verkeerd natuurlijk.

Weekend er op ga je er weer naar toe en je ziet hoe erg hij achteruit is gegaan en ligt te lijden en wéér moet je afscheid nemen als het weekend voorbij is, niet wetende hoe lang hij nog pijn blijft lijden, of je hem in leven terug ziet. En wat moet je zeggen als je weg gaat?

Gelukkig voor pa is de echte lijdensweg heel kort geweest en wat ons ook enorm heeft geholpen is de acceptatie die hij zelf had, hij had er vrede mee.
Tot het laatst toe bleef hij ook grapjes maken; "Dit jaar sla ik de griepprik maar over, ik word daar altijd zó ziek van."

Eerlijk gezegd had ik juist liever gehad dat hij plotseling was overleden, gewoon KLAP en klaar.
Geen lijdensweg lichamelijk, ook geestelijk geen drukte meer zoals je eigen uitvaart plannen en zo wat hij ook nog heeft gedaan.
De nabestaanden redden zich wel, niet altijd even makkelijk maar dat komt op termijn wel goed.
quote:
Op donderdag 7 januari 2010 14:01 schreef StephenP het volgende:Ik denk dat dat afscheid ook iets is wat je kan helpen in je rouwverwerking.
Als ik je verhaal goed gelezen heb heeft je vader nog een maand geleefd na het ongeluk, lag hij in coma waardoor je het gevoel hebt dat je geen afscheid kon nemen?
Ook als je bij hem zit maar er komt geen reactie ben je al afscheid aan het nemen, afscheid nemen doe je voor jezelf.
Nou hoop ik alleen dat je voor het ongeluk een goede band met je vader had en nu niet met onuitgesproken dingen zit.......want dan kan ik me voorstellen dat je liever een gesprek had gehad.
Klinkt misschien lullig maar is niet zo bedoeld, kan het op dit moment gewoon even niet goed omschrijven.
quote:
Op donderdag 7 januari 2010 14:01 schreef StephenP het volgende:Hoe dan ook, de dood van een dierbare heeft een enorme impact op je leven en hoe de rest van je toekomst er zal uitzien. Maar uiteindelijk bepaald jij die toekomst zelf. Hoewel ik iedere dag geconfronteerd wordt met het verlies van mijn vader, ben ik er ondertussen al iets mee mee gaan leven en aanvaard ik de dingen zoals ze zijn.
Goede instelling Stephen!
Aanvaarden en doorgaan!
pi_76551082
quote:
Op donderdag 7 januari 2010 19:14 schreef Jack. het volgende:

[..]

Eigenlijk moet je gewoon heel open kunnen zijn tegen personen die je erg dierbaar zijn, en gewoon zeggen dat je ze erg graag hebt, of ze nu morgen overlijden, volgende week of over 30 jaar pas. Als je op die manier kan leven, dan denk ik niet dat het uitmaakt of je uitgebreid afscheid hebt kunnen nemen of niet, want je weet van elkaar wat je voor elkaar betekent. Dus je hoeft jezelf er dan nadien ook niet druk in te maken dat je het niet hebt gezegd.
En met of zonder afscheid, iemand dierbaar verliezen is in beide gevallen een ontzettend moeilijke klap om te overwinnen... Maar ik ben volledig akkoord dat wanneer je de laatste dag(en) afscheid hebt kunnen nemen op een fijne manier, je er ook meer kracht uit haalt om nadien het verlies te boven te komen.

Ik wil nog even zeggen dat ik het hier helemaal mee eens ben, op de rest van je verhaal heb ik in bovenstaande reaktie eigenlijk al gereageerd.

Alleen nog even 1 vraag in het algemeen:
Men spreekt over afscheid nemen maar wat is dat nou eigenlijk?
En voor wie doe je dat? Voor jezelf of voor die ander?

In mijn ogen is afscheid nemen niks anders dan (voor de laatste keer) gevoelens bevestigen.
Maar als je een heel open en eerlijke band hebt weet je dat toch van elkaar? Dan hoeft dat toch niet meer?

Of er nou iemand door een ongeluk of een ziekte om het leven komt, er is tijd geweest om afscheid te nemen of niet, er zal altijd 1 overeenkomst zijn:

Goh, wat had ik die persoon graag nog eens gesproken.
  vrijdag 8 januari 2010 @ 09:03:39 #54
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_76552262
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 06:52 schreef vannelle het volgende:
Dat wil niet zeggen dat ik hem niet mis natuurlijk, ik mis em vreselijk maar het is niet anders, hier valt niks tegen te doen helaas.
Ik had em graag ons 1e koophuis willen laten zien maar hij is niet verder gekomen dan de brochure helaas....En zo zijn er zo veel dingen die ik nog met hem had willen doen en delen maar de tijd en zijn lichamelijke kracht waren beide op.
Heel herkenbaar
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 06:52 schreef vannelle het volgende:
Er zullen altijd momenten, data, gebeurtenissen e.d. zijn die je aan je vader doen denken en dat is goed.
Heb het zelf ook regelmatig; de rouwkaart met een hele mooie foto er op staat hier nog op de schouw en ik sta er regelmatig naar te kijken terwijl ik mijn gedachten dan hun gang laat gaan.
Meestal moet ik dan ook wat tranen wegpinken maar na zo'n moment ga ik weer over tot de orde van de dag.
Daar is ook niets verkeerd mee. Ik wil er niet aan denken dat ik op een punt zou komen waarop ik helemaal niet meer aan hem denk of amper, na alle leuke tijden die we samen hadden, de invloed die hij voor mij betekend heeft.
Ik wil hem niet vergeten, ik wil aan hem denken, maar dan wil ik graag dat er op zo'n moment een glimlach bij komt kijken en er geen tranen of gevoel van wanhoop boven komt.
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 06:52 schreef vannelle het volgende:
Maar dan komt het 1e nadeel van nog tijd samen door kunnen brengen en je moet weer weg: Wat zeg je tegen pa?
Tot ziens? Doe kalm aan? Hou je haaks? Ik weet het nog steeds niet......
Verder dan "ik hou van je" ben ik niet gekomen maar was op zich niet verkeerd natuurlijk.
Ik heb gewoon "tot morgen" gezegd, goed wetende dat dit er niet meer inzat, maar dat wisten we allebei wel en op die manier wordt de sfeer niet nog meer beladen dan ze al is.
Ik heb de laatste avond ook nog gezegd dat ik hem graag zag, en daar ben ik ontzettend blij om.
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 07:04 schreef vannelle het volgende:
Alleen nog even 1 vraag in het algemeen:
Men spreekt over afscheid nemen maar wat is dat nou eigenlijk?
En voor wie doe je dat? Voor jezelf of voor die ander?

In mijn ogen is afscheid nemen niks anders dan (voor de laatste keer) gevoelens bevestigen.
Maar als je een heel open en eerlijke band hebt weet je dat toch van elkaar? Dan hoeft dat toch niet meer?
Afscheid nemen is inderdaad meestal bevestigen wat je al van elkaar weet, gewoon om er voor jezelf zeker van te zijn dat de andere het weet zodat je er nadien geen twijfels over moet hebben.
Ook al weet ik dat hij het wist, ook ik heb bij mijn laatste bezoek gezegd dat ik hem graag zag. Maar moest ik het niet gedaan hebben, zou ik er nu spijt van hebben en mezelf afvragen of hij het echt wel wist.
Er is niks mis mee om dingen te zeggen die je al van elkaar weet, maar het hoeft inderdaad ook niet als je er geen behoefte aan hebt om het nog een keer expliciet te zeggen.
Ik had die behoefte wel, en ben erg blij dat ik dat nog heb kunnen zeggen.
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 07:04 schreef vannelle het volgende:
Of er nou iemand door een ongeluk of een ziekte om het leven komt, er is tijd geweest om afscheid te nemen of niet, er zal altijd 1 overeenkomst zijn:

Goh, wat had ik die persoon graag nog eens gesproken.
Helemaal mee eens.
Je mag nog honderduit praten met elkaar en uitgebreid afscheid nemen, het gevoel hebben dat je alles gezegd hebt wat er te zeggen viel.
En dan komt er een moment nadien, bv zoals bij jou het kopen van een huis, waarop je zo graag nog een keer met die persoon zou praten. Gewoon omdat je hem/haar erbij wilt op zulke momenten, enkel om trots te kunnen zijn of om raad te vragen.
Dat is ook iets dat ik nu heel erg mis.
pi_76553703
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 06:52 schreef vannelle het volgende:

[..]
Als ik je verhaal goed gelezen heb heeft je vader nog een maand geleefd na het ongeluk, lag hij in coma waardoor je het gevoel hebt dat je geen afscheid kon nemen?
Ook als je bij hem zit maar er komt geen reactie ben je al afscheid aan het nemen, afscheid nemen doe je voor jezelf.
Nou hoop ik alleen dat je voor het ongeluk een goede band met je vader had en nu niet met onuitgesproken dingen zit.......want dan kan ik me voorstellen dat je liever een gesprek had gehad.
Klinkt misschien lullig maar is niet zo bedoeld, kan het op dit moment gewoon even niet goed omschrijven.
[..]_
Mijn vader heeft inderdaad na zijn ongeluk nog de rest van de tijd in een coma gelegen. Na 2 weken hebben we dan te horen gekregen dat zijn hersenen te zwaar beschadigd waren en ze niets meer voor hem konden doen...
Sindsdien heb ik iedere avond 'afscheid' van hem genomen, dit 2 weken lang, omdat hij misschien de dag erop er al niet meer kon zijn... Ik heb hem iedere dag zien verslechteren, zien vermageren, zijn verwondingen moeten aanschouwen. Qua uiterlijk was hij op de dag van zijn heengaan niet meer de papa die ik gekend had.
En je neemt afscheid op een bepaalde manier, maar ik vond dat afscheid nemen altijd zeer moeilijk omdat je niet wist of hij je kon horen en omdat hij niets terug kon zeggen. Dat was niet het soort afscheid dat ik van hem wou nemen...
pi_76557419
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 09:03 schreef Jack. het volgende:

[..]

Heel herkenbaar
Jah, kut he?
Maar dat is nou eenmaal de realiteit en daar moeten we het mee doen.
Het leven houdt niet echt rekening met wensen en zo......
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 09:03 schreef Jack. het volgende:[..]

Daar is ook niets verkeerd mee. Ik wil er niet aan denken dat ik op een punt zou komen waarop ik helemaal niet meer aan hem denk of amper, na alle leuke tijden die we samen hadden, de invloed die hij voor mij betekend heeft.
Ik wil hem niet vergeten, ik wil aan hem denken, maar dan wil ik graag dat er op zo'n moment een glimlach bij komt kijken en er geen tranen of gevoel van wanhoop boven komt.
Ik zal hem nooit vergeten, da's zeker.
Maar aan hem WILLEN denken zit er niet echt in, ik zoek geen situaties op die me ongelukkig maken, die komen vanzelf wel.
Het leven gaat gewoon door, in alle gevallen, hoe groot het gemis ook is.
Momenten dat je aan hem denkt komen vanzelf wel, hoef je geen moeite voor te doen maar dat weet jij ook.
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 09:03 schreef Jack. het volgende:[..]

Ik heb gewoon "tot morgen" gezegd, goed wetende dat dit er niet meer inzat, maar dat wisten we allebei wel en op die manier wordt de sfeer niet nog meer beladen dan ze al is.
Ik heb de laatste avond ook nog gezegd dat ik hem graag zag, en daar ben ik ontzettend blij om.
[..]
"Tot morgen" zat er voor mij niet in gezien de afstand, ik moest weer naar huis.
Wat ik nooit zal vergeten is de knuffel die we elkaar gaven het weekend voor zijn overlijden.
Zo close waren we nog nooit geweest.
Ik ben erg trots op jou zei hij en toen ging ik stuk, ik bleef maar knuffelen en zeggen dat dat wederzijds is en ik van hem hou.
Ik wou hem niet meer loslaten, zo warm en eerlijk en heerlijk......dit was echt het gouden moment.
Ben zelfs terug geweest voor een 2e knuffelronde.

Weekend erna leefde hij nog en hebben we weer geknuffeld.
Dat was toch anders, de warmte was er niet meer. Lichamelijke warmte bedoel ik, liefde was er volop.
Toen wist ik ook zeker dat het de laatste keer was en heb ik mijn tranen en gebroken stemmetje net (niet) tot aan de deur tegen kunnen houden toen ik weer weg ging.
Laatste keer, nu zonder twijfel.
Om dan de deur uit te lopen om aan je dagelijkse verplichtingen te moeten voldoen is hard, echt hard.

Dat was 17 oktober, 18 oktober was ik weer terug. Pa was idd overleden. Zonder pijn gelukkig, gewoon gestopt.
Ik ben toen die 230 km weer terug gereisd en tot de begrafenis samen met mijn broer bij mijn moeder gebleven.
Op mijn werk niet eens vrij gevraagd, alleen maar laten weten dat ik niet kom.

Die week tussen overlijden en begraven is heel speciaal geweest.
2 broers en ma zitten bij elkaar, pa is er ook bij want hij ligt thuis in de woonkamer opgebaard.

Misschien niet een heel fijn verhaal maar het hielp wel bij het verwerken dus is het relevant om te typen:
Pa lag dus thuis opgebaard, lag er fantastisch bij dus da's mooi.
Het was echt pa die er lag, het wachten was op de volgende opmerking van hem (waar hij zo goed in was)

De dagen verstrijken, mondhoeken zakken naar beneden, neus wordt smaller, ogen zakken in en dan ga je beseffen dat het nu voor het eggie is, hij staat nooit meer op
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 09:03 schreef Jack. het volgende:Afscheid nemen is inderdaad meestal bevestigen wat je al van elkaar weet, gewoon om er voor jezelf zeker van te zijn dat de andere het weet zodat je er nadien geen twijfels over moet hebben.
Ook al weet ik dat hij het wist, ook ik heb bij mijn laatste bezoek gezegd dat ik hem graag zag. Maar moest ik het niet gedaan hebben, zou ik er nu spijt van hebben en mezelf afvragen of hij het echt wel wist.
Er is niks mis mee om dingen te zeggen die je al van elkaar weet, maar het hoeft inderdaad ook niet als je er geen behoefte aan hebt om het nog een keer expliciet te zeggen.
Ik had die behoefte wel, en ben erg blij dat ik dat nog heb kunnen zeggen.
Ik vond het heel fijn om het nog eens te benadrukken, icm die knuffel is dat iets wat ik nooit zal vergeten.
Dit blijft me altijd bij al was deze bevestiging niet nodig omdat we het al wisten.
We genoten gewoon van het moment, ik geniet er nu nog van eerlijk gezegd.
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 09:03 schreef Jack. het volgende:
Helemaal mee eens.
Je mag nog honderduit praten met elkaar en uitgebreid afscheid nemen, het gevoel hebben dat je alles gezegd hebt wat er te zeggen viel.
En dan komt er een moment nadien, bv zoals bij jou het kopen van een huis, waarop je zo graag nog een keer met die persoon zou praten. Gewoon omdat je hem/haar erbij wilt op zulke momenten, enkel om trots te kunnen zijn of om raad te vragen.
Dat is ook iets dat ik nu heel erg mis.
Ik mis het ook, maar ik weet ook dat hij trots zou zijn op zoals dingen nu gaan.
Het leven gaat door, het liefst had ik die oude gek er bij gehad maar dat gaat dus niet helaas.
Gelukkig zijn er andere mensen waar dat soort momenten wél mee te delen zijn.

En voor de mensen die me sterkte wensten iets terug in dit topic: Thanks!
Vind ik echt lief, fijn om te weten dat er gelezen en meegedacht wordt.
pi_76557783
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 10:03 schreef StephenP het volgende:

[..]

Mijn vader heeft inderdaad na zijn ongeluk nog de rest van de tijd in een coma gelegen. Na 2 weken hebben we dan te horen gekregen dat zijn hersenen te zwaar beschadigd waren en ze niets meer voor hem konden doen...
Sindsdien heb ik iedere avond 'afscheid' van hem genomen, dit 2 weken lang, omdat hij misschien de dag erop er al niet meer kon zijn... Ik heb hem iedere dag zien verslechteren, zien vermageren, zijn verwondingen moeten aanschouwen. Qua uiterlijk was hij op de dag van zijn heengaan niet meer de papa die ik gekend had.
En je neemt afscheid op een bepaalde manier, maar ik vond dat afscheid nemen altijd zeer moeilijk omdat je niet wist of hij je kon horen en omdat hij niets terug kon zeggen. Dat was niet het soort afscheid dat ik van hem wou nemen...
Geloof me: Het soort afscheid is nooit de gewenste. Want je wil geen afscheid nemen.
Hoe kut het ook is, net als ik heb je wel een paar weken de tijd gehad om dat te doen, met hoeveel tegenzin dat ook was.
Onze situaties zijn min of meer vergelijkbaar, de uitkomst is al duidelijk maar je krijgt wel de tijd om er naar toe te werken, prijs jezelf gelukkig. Het kan veel slechter.
Ook jij hebt afscheid kunnen nemen al ervaar je dat misschien anders omdat je weinig response kreeg van je pa.
pi_76566807
Ik heb ook geen afscheid kunnen nemen van pap. Ik heb hem vrijdags voor het laatst gezien, maandag voor ik in het ziekenhuis was, was hij al overleden. Maar ik ben blij met de dood die hij heeft gehad. Pap was bang om dood te gaan. Dus ik was blij dat het zo snel is gegaan dat hij er zelf geen erg in heeft gehad, geen pijn heeft gehad en niet heeft geweten dat die dag zijn laatste was.
Zijn dood bleek ook onvermijdelijk, hier had niks tegen gedaan kunnen worden (acute myeloïde leukemie). Maandagmiddag bleek het vermoeden dat het wel eens aml kon zijn, half 7 's avonds overleden.
Daardoor heeft niemand afscheid kunnen nemen. Maar ik weet dat we wisten dat het goed zat tussen ons. Pap was niet iemand die dat met woorden bevestigde. Ik zou ook niet weten wat ik met zo'n afscheid aan zou moeten. Ik zou volgens mij alleen maar janken.
Wel mooi zoals het hier is beschreven om nog eens te kunnen knuffelen, daar had ik in de eerste dagen ook alles voor over gehad. Nog een knuffel!
Maar ik weet dat pap van ons heeft gehouden, trots op ons was en alles goed was. Hij heeft dat ook van ons geweten neem ik aan. Dus ik heb er wel rust in. Ik zou niet willen dat hij een lijdensweg zou hebben gehad met echt ziek zijn, weten dat hij zou sterven, in leven gehouden worden met medicatie..... nee, omdat dit voor hem fijner was, is het dat ook voor mij.

xx Miss Vanilla
pi_76572889
Het is deze week een maand terug dat Leon zelfmoord heeft gepleegd. Zijn huis word leeggeruimd.
Op zich ga ik er goed mee om geen nachtmerries en erge huilbuien meer. Het gevoel van gemis is nu meer geworden van ik ben blij dat ik hem gekend heb en hij een vriend van me was omdat het een goede lieve vriend was.
Ik wil zelf ook meer stilstaan bij hoe hij was als persoon dan hoe die aan zijn eind is gekomen. Het gevaar met zelfmoord is dat iemand die overlijd daaraan vaak degene word van degene die zelfmoord heeft gepleegd .
Terwijl hij meer dan dat was voor mij en voor de omgeving.
pi_76574935
Sterkte formerjellybean!
Ik heb ook nog wel verdriet, maar ik ben ook heel blij dat mijn zus en vader zulke mooie mensen waren.
Fijn dat het beter gaat!

En over afscheid nemen:
Mijn zus overleed plotseling, een motor ongeluk. Maar vanaf dat ze ging rijden, wist ik dat ze een ongeluk kon krijgen. Ik denk dat ik dus al 18 jaar rekening heb gehouden met zo'n afscheid.
Het was mijn enige zus en daarna kregen mijn ouders en ik een nog hechtere band.
Toen mijn vader kanker kreeg en niet meer beter kon worden, hadden we allang geleefd op een manier waar je elkaar alles zegt. Er was niks meer te zeggen als afscheid, alles werd gezegd.
Mijn vader had een aneurysma en daar is hij plotseling aan overleden. Hij zou dat erg gevonden hebben voor ons, maar wij waren blij dat hij niet meer bang hoefde te zijn om ziek en benauwd te zijn.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_76575949
Sterkte krakkemieke
-
pi_76576155
Bedankt SteelDogg!

Je weet dat het niet verplicht is,maar heb je zin om iets te vertellen?
Ik zeg het vast helemaal verkeerd......
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_76578953
Huh?

Naja, ik heb niet echt iemand verloren uit mijn directe omgeving. Laatst, een half jaar geleden is een vader van een vriend van me overleden.. maar die spreek ik niet echt vaak, maar goed. Het was wel even raar.. Rond juni '08 kwam de diagnose longkanker, in februari '09 zag ik hem voor het laatst.. zag er vrij normaal uit toen nog.. alleen veel gehoest, en wel vermagerd, haarverlies & snor afgeschoren..

En uiteindelijk in juni '09 overleden.. Wel heel erg raar, ik kwam minstens 2x per jaar bij hun langs, dan is iemand er ineens niet meer.. heel raar
-
pi_76580522
Maakt niet uit SteelDogg.
Als je iemand hebt verloren ben je welkom hoor.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_76580947
Ik vind het vooral interessant om te weten hoe het verwerkingsproces bij mensen gaat, en hoe het allemaal ongeveer gegaan is.. Vind verhalen altijd erg interessant van mensen..

Helaas zijn het niet altijd leuke verhalen

Maar goed.
-
pi_76581281
Wel heel erg raar, ik kwam minstens 2x per jaa
r bij hun langs, dan is iemand er ineens niet meer.. heel raar
Ja dat kan ik me indenken.
Ik weet niet hoe het bij jou gaat.
Mijn mam en ik hadden nog lang contact met bv de werkgever van m'n zus.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_76581641
Toen ik hem zag toen schrok ik een klein beetje.. Dat was een periode dat ik ze niet lang meer zag & sprak. 2007 helemaal niet gezien, laatste x in 2006. En toen in Mei '08 de diagnose... toen zag ik ze weer in Februari '09, dus 2 jaar later... en damn.. ik schrok wel ff toen ik hem zag, en later gingen mijn ouders nog daarheen en het ging steeds slechter.. En hetgeen wat mij opviel is dat het allemaal zo snel ging.. Zo krijgt iemand morfine toegediend, zo is hij 3 dagen later overleden..

Ongelovelijk nog steeds..
-
pi_76581774
Ja.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  vrijdag 8 januari 2010 @ 22:25:25 #69
63388 tass
There Can Be Only One!
pi_76582488
Even een knuffel voor iedereen!!!
Mijn moeder is net 2 jaar weg, en het voelt nog steeds maar net als 2 weken misschien.
Met de dood van mijn vader 25 jaar geleden heb ik eigenlijk nooit geen echt verdriet van gehad, maar dit blijft zo een zeer doen.
Helemaal omdat ze overleden was voordat ik in het ziekenhuis was. Mijn broer en mijn tante waren er wel bij en ik moest vanuit Nijmegen naar Amsterdam in de spits.
Als ik in een rotbui ben kan ik daar nog steeds boos om worden. zo van: jeetje had je niet eventjes kunnen wachten! Maar mijn moeder kennende en wetende hoeveel ze van me hield, is ze zelfs denk ik blij dat ik daar niet bij was, want dat te moeten zien dan was ik denk ik echt gek geworden.
Begin nu weer te huilen erom....
Nu kwam ik de kamer binnen toen iedereen weg was, en lag ze heel mooi zonder slangen en infusen gewoon mooi te slapen en had ik de rust en kreeg ik de tijd om gewoon bij haar te zijn en te huilen samen met haar en gelukkig nog een heleboel te bespreken met haar.
Jammer genoeg dingen die ik eigenlijk had moeten bespreken toen ze nog leefde.....

Mama ik mis je zo erg
pi_76582757
Sterkte Tass!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_76651692
quote:
Op vrijdag 8 januari 2010 18:28 schreef formerjellybean het volgende:
Het is deze week een maand terug dat Leon zelfmoord heeft gepleegd. Zijn huis word leeggeruimd.
Op zich ga ik er goed mee om geen nachtmerries en erge huilbuien meer. Het gevoel van gemis is nu meer geworden van ik ben blij dat ik hem gekend heb en hij een vriend van me was omdat het een goede lieve vriend was.
Ik wil zelf ook meer stilstaan bij hoe hij was als persoon dan hoe die aan zijn eind is gekomen. Het gevaar met zelfmoord is dat iemand die overlijd daaraan vaak degene word van degene die zelfmoord heeft gepleegd .
Terwijl hij meer dan dat was voor mij en voor de omgeving.
Mensen krijgen toch al gauw een stempel. Ik begrijp wel wat je bedoelt.
Ook de nabestaanden krijgen die stempel. Mijn moeder werd op een verjaardag van haar zus voorgesteld als volgt: "dit is mijn zus, die is pas haar man verloren". Stempel 'Weduwe / die vrouw die pas haar man is verloren'. Terwijl het voldoende is om te zeggen "dit is mijn zus".
Zo heb je dat ook inderdaad met iemand die zelfmoord heeft gepleegd. Dan ben je opeens niet meer een vriend van Leon, maar een vriend van die jongen die zelfmoord heeft gepleegd.
Tja, zo schijnt het inderdaad te werken.

Ik merk zelf dat ik er nu mee kan leven dat ik weinig verdriet heb. Ik zat er juist erg mee dat ik niet verdrietig was. Ik dacht dat ik gehinderd werd door vanalles. Maar ik denk nu dat ik door het leven al wat gehard ben en dit inmiddels zie als iets waar ik ook wel overheen kom. Ik kan verder zonder pap.
En het geeft ook kansen. Pap was wel iemand die overal zijn mening over doordrukte en zorgde dat je het zo deed als hij het wilde. Waarschijnlijk heeft hij dat zelf niet eens zo door gehad. Maar wij leren nu zelf keuzes maken. Dus ik durf nu niet verdrietig te zijn, en hier tevreden mee te zijn.
Dat lucht wel op moet ik zeggen.
Maar juist dit weekend was erg verdrietig. Ik ben zaterdagmorgen naar een begrafenismis geweest van de zoon van een collega. 18 jaar geworden, non-hodgekin. Als ik dan hoorde wat hij tot het laatst toe voor levensenergie heeft gehad! Bewonderenswaardig! De mis was ook wel confronterend, wilde graag naar de plek waar we pap hadden uitgestrooid. Maar door het slechte weer niet haalbaar, dus ga misschien volgend weekend.
Wordt dinsdag 24.... ben benieuwd wat voor dag dat het wordt.

xx MIss Vanilla
  zondag 10 januari 2010 @ 22:11:10 #72
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_76656643
Hey Vanilla,

Het is niet verkeerd om weinig verdriet te hebbn. Het is geen verplichting om dan sloten tranen te huilen ofzo.
Het verdriet verschilt ook per persoon en van overlijden tot overlijden.
Ik denk dat ik ongeveer hetzelfde gevoel had als jij toen mijn pa overleed. Ik heb altijd gedacht dat de klap nog wel zou volgen, maar inmiddels zijn we 5 jaar verder en denk ik niet dat er nog wat zit aan te komen daarvan.
Dat was bij m'n buurman wel even anders, dat was alsof de grond onder m'n voeten verdween van de ene op de andere dag en heb ik tot nu nog last van (wel minder dan in het begin).
Zo zie je maar dat het verlies van iemand die door familieband erg dicht bij je staat minder moeilijk kan zijn dan iemand die eigenlijk veel verder afstaat, maar waar je gewoon een veel diepere band mee hebt/had.

Ik denk zelfs dat het een goede zaak kan zijn als je het grote verdriet kan vermijden. Het is alsof je een fase overslaat en gelijk naar de fase van "er vrede mee nemen" springt. Ik heb er althans weinig nadelen aan ondervonden dat ik geen hoopje ellende was na het overlijden van m'n pa, terwijl ik nu wel merk dat ik op heel veel vlakken "geblokkeerd" zit omdat ik het nog altijd erg moeilijk heb met het overlijden van m'n buurman.

Sterkte alvast dinsdag!
pi_76687711
Vanilla, misschien heb ik het al eens verteld, maar Ik had ook relatief weinig verdriet toen mijn oma overleed. Ik denk dat ik dat verdriet al heb gehad toen ze ziek was.
Sterkte dinsdag!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  maandag 11 januari 2010 @ 18:39:44 #74
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_76688593
Dat zou best kunnen, dat je in de laatste weken/dagen voor jezelf al je verdriet verwerkt maar dat zich dat op een andere manier uit. Mijn vader heeft ruim een maand in het ziekenhuis gelegen, maar vanaf dag 1 had ik het gevoel dat het afgelopen was, ook al werd dat door niemand gezegd. Het blijft dan nog altijd een schok eens het zover is, maar ik denk dat ik me er onbewust al op voorbereid had waardoor het minder hard aankwam dan wanneer het uit het niets zou gebeurd zijn.


Ik heb trouwens vandaag weer een sneeuwman gemaakt op het kerkhof
pi_76689326
quote:
Op maandag 11 januari 2010 18:39 schreef Jack. het volgende:


Ik heb trouwens vandaag weer een sneeuwman gemaakt op het kerkhof
Wat nou ? Dat is toch hardstikke mooi man!
Er is toch niks mooiers dan op je eigen manier aan iemand denken?
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
abonnement bol.com Unibet Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')