LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
Misschien wat gezapig en gesetteld dit gedicht van Rutger Kopland
Maar mooi blijft het.
Lezen ná zeven uur 's avonds.
Onder de appelboom
Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar.
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom.
ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom
toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom
en later hoorde ik vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was
gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.
Maar mooi blijft het.
Lezen ná zeven uur 's avonds.
Onder de appelboom
Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar.
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom.
ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom
toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom
en later hoorde ik vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was
gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Le ciel est, par-dessus le toit,
Si bleu, si calme !
Un arbre, par-dessus le toit,
Berce sa palme.
La cloche, dans le ciel qu'on voit,
Doucement tinte.
Un oiseau sur l'arbre qu'on voit
Chante sa plainte.
Mon Dieu, mon Dieu, la vie est là,
Simple et tranquille.
Cette paisible rumeur-là
Vient de la ville.
--Qu'as-tu fait, ô toi que voilà
Pleurant sans cesse,
Dis, qu'as-tu fait, toi que voilà,
De ta jeunesse ?
Verlaine
Si bleu, si calme !
Un arbre, par-dessus le toit,
Berce sa palme.
La cloche, dans le ciel qu'on voit,
Doucement tinte.
Un oiseau sur l'arbre qu'on voit
Chante sa plainte.
Mon Dieu, mon Dieu, la vie est là,
Simple et tranquille.
Cette paisible rumeur-là
Vient de la ville.
--Qu'as-tu fait, ô toi que voilà
Pleurant sans cesse,
Dis, qu'as-tu fait, toi que voilà,
De ta jeunesse ?
Verlaine
No. I don't drink vodka every day. And it's so close today...
Ik speel even vals, maar ik heb dit gedicht speciaal even op YouTube gezet. 
Door: Mustafa Stitou
Uit: Varkensroze ansichten
Affirmaties
Ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst
niet langer vrees ik uw toorn vader ik vrees niet
langer uw toorn vader uw toorn is natuurtroebel
het verborgene is het verborgene niet vader
het is de schittering over dieren mensen dingen
dus waarom knielend bidden
wanneer ikzelf het gebed ben?
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst
nietzsche treurde om wat hij vernielde en werd waanzinnig
darwin werd een machine op zijn oude dag ik heb
een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst ik kan
stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
vaarwel dwaalleraren van weleer ik kweek een buik
waarop ik morgen tatoeëer een korinthiërs dertien
uitnemendheid der liefde vers vier vijf zes en zeven
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst
uit de wereld kan ik niet vallen altijd raapt mijn
vreemde moeder mij op
kijk ik in de ogen van mijn joodse verloofde
fladderen er vlinders in en uit mijn mond
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik kan stoppen met roken het is geen fiasco
troosteloos als libische staatstelevisie
het is geen fiasco ik ben een biologisch feit
maar ik kan masturberen
masturberen uit nostalgie en ik teken
zoals ik tekende zeven winters oud
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
eens zal ik wegrukken ja
het doekje van het hoofd
van mijn vreemde moeder
altijd raapt zij mij op
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
het is geen fiasco dat ik eindig lichaam ben
vanmiddag zag ik in de tram
een kind
met een romeinsekeizerkop
vaarwel dwaalleraren van weleer het is geen fiasco
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst
zat
liefde
ik kan stoppen met stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben dik
ik ben klein
ik ben rond
[ Bericht 1% gewijzigd door #ANONIEM op 21-05-2012 11:04:16 ]
Door: Mustafa Stitou
Uit: Varkensroze ansichten
Affirmaties
Ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst
niet langer vrees ik uw toorn vader ik vrees niet
langer uw toorn vader uw toorn is natuurtroebel
het verborgene is het verborgene niet vader
het is de schittering over dieren mensen dingen
dus waarom knielend bidden
wanneer ikzelf het gebed ben?
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst
nietzsche treurde om wat hij vernielde en werd waanzinnig
darwin werd een machine op zijn oude dag ik heb
een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst ik kan
stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
vaarwel dwaalleraren van weleer ik kweek een buik
waarop ik morgen tatoeëer een korinthiërs dertien
uitnemendheid der liefde vers vier vijf zes en zeven
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst
uit de wereld kan ik niet vallen altijd raapt mijn
vreemde moeder mij op
kijk ik in de ogen van mijn joodse verloofde
fladderen er vlinders in en uit mijn mond
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik kan stoppen met roken het is geen fiasco
troosteloos als libische staatstelevisie
het is geen fiasco ik ben een biologisch feit
maar ik kan masturberen
masturberen uit nostalgie en ik teken
zoals ik tekende zeven winters oud
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
eens zal ik wegrukken ja
het doekje van het hoofd
van mijn vreemde moeder
altijd raapt zij mij op
ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
het is geen fiasco dat ik eindig lichaam ben
vanmiddag zag ik in de tram
een kind
met een romeinsekeizerkop
vaarwel dwaalleraren van weleer het is geen fiasco
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst
zat
liefde
ik kan stoppen met stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben dik
ik ben klein
ik ben rond
[ Bericht 1% gewijzigd door #ANONIEM op 21-05-2012 11:04:16 ]
Twee stations waar de trein tevergeefs stopt:
Hulshorst
Hulshorst, als vergeten ijzer
is uw naam, binnen de dennen
en de bittere coniferen,
roest uw station;
waar de spoortrein naar het noorden
met een godverlaten knars
stilhoudt, niemand uitlaat
niemand inlaat, o minuten,
dat ik hoor het weinig waaien
als een oeroude legende
uit uw bossen: barse bende
rovers, rans en ruw
uit het witte veluwhart.
Gerrit Achterberg (1930)
Adlestrop
Yes. I remember Adlestrop—
The name, because one afternoon
Of heat the express-train drew up there
Unwontedly. It was late June.
The steam hissed. Someone cleared his throat.
No one left and no one came
On the bare platform. What I saw
Was Adlestrop—only the name
And willows, willow-herb, and grass,
And meadowsweet, and haycocks dry,
No whit less still and lonely fair
Than the high cloudlets in the sky.
And for that minute a blackbird sang
Close by, and round him, mistier,
Farther and farther, all the birds
Of Oxfordshire and Gloucestershire.
Edward Thomas (1917)
Hulshorst
Hulshorst, als vergeten ijzer
is uw naam, binnen de dennen
en de bittere coniferen,
roest uw station;
waar de spoortrein naar het noorden
met een godverlaten knars
stilhoudt, niemand uitlaat
niemand inlaat, o minuten,
dat ik hoor het weinig waaien
als een oeroude legende
uit uw bossen: barse bende
rovers, rans en ruw
uit het witte veluwhart.
Gerrit Achterberg (1930)
Adlestrop
Yes. I remember Adlestrop—
The name, because one afternoon
Of heat the express-train drew up there
Unwontedly. It was late June.
The steam hissed. Someone cleared his throat.
No one left and no one came
On the bare platform. What I saw
Was Adlestrop—only the name
And willows, willow-herb, and grass,
And meadowsweet, and haycocks dry,
No whit less still and lonely fair
Than the high cloudlets in the sky.
And for that minute a blackbird sang
Close by, and round him, mistier,
Farther and farther, all the birds
Of Oxfordshire and Gloucestershire.
Edward Thomas (1917)
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
SONNET 72
O, lest the world should task you to recite
What merit lived in me, that you should love
After my death, dear love, forget me quite,
For you in me can nothing worthy prove;
Unless you would devise some virtuous lie,
To do more for me than mine own desert,
And hang more praise upon deceased I
Than niggard truth would willingly impart:
O, lest your true love may seem false in this,
That you for love speak well of me untrue,
My name be buried where my body is,
And live no more to shame nor me nor you.
For I am shamed by that which I bring forth,
And so should you, to love things nothing worth.
O, lest the world should task you to recite
What merit lived in me, that you should love
After my death, dear love, forget me quite,
For you in me can nothing worthy prove;
Unless you would devise some virtuous lie,
To do more for me than mine own desert,
And hang more praise upon deceased I
Than niggard truth would willingly impart:
O, lest your true love may seem false in this,
That you for love speak well of me untrue,
My name be buried where my body is,
And live no more to shame nor me nor you.
For I am shamed by that which I bring forth,
And so should you, to love things nothing worth.
Goede raad :
Eerst van Pierre de Ronsard (1524-1585)
A Cassandra
Mignonne, allons voir si la rose
Qui ce matin avait déclose
Sa robe de pourpre au soleil,
A point perdu cette vêprée,
Les plis de sa robe pourprée,
Et son teint au vôtre pareil.
Las ! Voyez comme en peu d'espace,
Mignonne, elle a dessus la place,
Las, las ! Ses beautés laissé choir !
Ô vraiment marâtre Nature,
Puis qu'une telle fleur ne dure
Que du matin jusques au soir !
Donc, si vous me croyez, mignonne,
Tandis que votre âge fleuronne
En sa plus verte nouveauté,
Cueillez, cueillez votre jeunesse
Comme à cette fleur, la vieillesse
Fera ternir votre beauté.
.
En duidelijker nog door Robert Herrick (1591-1664)
To the Virgins, to Make Much of Time
Gather ye rosebuds while ye may,
Old Time is still a-flying:
And this same flower that smiles to-day
To-morrow will be dying.
The glorious lamp of heaven, the sun,
The higher he's a-getting,
The sooner will his race be run,
And nearer he's to setting.
That age is best which is the first,
When youth and blood are warmer;
But being spent, the worse, and worst
Times still succeed the former.
Then be not coy, but use your time,
And while ye may, go marry:
For having lost but once your prime,
You may for ever tarry.
Eerst van Pierre de Ronsard (1524-1585)
A Cassandra
Mignonne, allons voir si la rose
Qui ce matin avait déclose
Sa robe de pourpre au soleil,
A point perdu cette vêprée,
Les plis de sa robe pourprée,
Et son teint au vôtre pareil.
Las ! Voyez comme en peu d'espace,
Mignonne, elle a dessus la place,
Las, las ! Ses beautés laissé choir !
Ô vraiment marâtre Nature,
Puis qu'une telle fleur ne dure
Que du matin jusques au soir !
Donc, si vous me croyez, mignonne,
Tandis que votre âge fleuronne
En sa plus verte nouveauté,
Cueillez, cueillez votre jeunesse
Comme à cette fleur, la vieillesse
Fera ternir votre beauté.
.
En duidelijker nog door Robert Herrick (1591-1664)
To the Virgins, to Make Much of Time
Gather ye rosebuds while ye may,
Old Time is still a-flying:
And this same flower that smiles to-day
To-morrow will be dying.
The glorious lamp of heaven, the sun,
The higher he's a-getting,
The sooner will his race be run,
And nearer he's to setting.
That age is best which is the first,
When youth and blood are warmer;
But being spent, the worse, and worst
Times still succeed the former.
Then be not coy, but use your time,
And while ye may, go marry:
For having lost but once your prime,
You may for ever tarry.
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Een fragment uit een gedicht van Goethe:
Ich singe, wie der Vogel singt,
Der in den Zweigen wohnet.
Das Lied, das aus der Kehle dringt,
Ist Lohn, der reichlich lohnet;
Ich singe, wie der Vogel singt,
Der in den Zweigen wohnet.
Das Lied, das aus der Kehle dringt,
Ist Lohn, der reichlich lohnet;
¿sɐʍ puǝǝ uǝǝ ʞı sןɐ uǝzǝן ʞoo ʇɥɔıɹǝq ʇıp ǝɾ noZ
Ach ja, die wilde ik ook al plaatsen.quote:Op zaterdag 20 november 2010 20:14 schreef Agrippina2 het volgende:
De tuinman en de dood
Een Perzisch Edelman:
Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!
Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.
Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.
Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -
Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.
"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"
Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."
P.N. van Eyck
Prachtig.
¿sɐʍ puǝǝ uǝǝ ʞı sןɐ uǝzǝן ʞoo ʇɥɔıɹǝq ʇıp ǝɾ noZ
In 1843 verdronk Léopoldine de toen twintigjarige dochter van Victor Hugo.
Naar aanleiding daarvan schreef hij het volgende gedicht :
Demain, dès l'aube
Demain, dès l'aube, à l'heure où blanchit la campagne,
Je partirai. Vois-tu, je sais que tu m'attends.
J'irai par la forêt, j'irai par la montagne.
Je ne puis demeurer loin de toi plus longtemps.
Je marcherai les yeux fixés sur mes pensées,
Sans rien voir au dehors, sans entendre aucun bruit,
Seul, inconnu, le dos courbé, les mains croisées,
Triste et le jour pour moi sera comme la nuit.
Je ne regarderai ni l'or du soir qui tombe,
Ni les voiles au loin descendant vers Honfleur,
Et quand j'arriverai, je mettrai sur ta tombe
Un bouquet de houx vert et de bruyère en fleur.
.
Vertaald in het Engels:
(Tomorrow at Daybreak
Tomorrow at daybreak, when the fields are pale
I will leave. You see, I know that you wait for me.
I will cross the forest, I will cross the hills
I cannot live far from you any longer.
I will walk, my eyes seeing only mind's visions
Seeing nothing else, hearing not a sound
Alone, unknown, back bowed, hands crossed
Sad, and the day for me will be like the night
Looking not at the golden night that falls
Nor the sails from far descending on Honfleur
And when I arrive, I will place upon your grave
A wreath of green holly and heather in bloom.
Translated by Valerie Smith )
Naar aanleiding daarvan schreef hij het volgende gedicht :
Demain, dès l'aube
Demain, dès l'aube, à l'heure où blanchit la campagne,
Je partirai. Vois-tu, je sais que tu m'attends.
J'irai par la forêt, j'irai par la montagne.
Je ne puis demeurer loin de toi plus longtemps.
Je marcherai les yeux fixés sur mes pensées,
Sans rien voir au dehors, sans entendre aucun bruit,
Seul, inconnu, le dos courbé, les mains croisées,
Triste et le jour pour moi sera comme la nuit.
Je ne regarderai ni l'or du soir qui tombe,
Ni les voiles au loin descendant vers Honfleur,
Et quand j'arriverai, je mettrai sur ta tombe
Un bouquet de houx vert et de bruyère en fleur.
.
Vertaald in het Engels:
(Tomorrow at Daybreak
Tomorrow at daybreak, when the fields are pale
I will leave. You see, I know that you wait for me.
I will cross the forest, I will cross the hills
I cannot live far from you any longer.
I will walk, my eyes seeing only mind's visions
Seeing nothing else, hearing not a sound
Alone, unknown, back bowed, hands crossed
Sad, and the day for me will be like the night
Looking not at the golden night that falls
Nor the sails from far descending on Honfleur
And when I arrive, I will place upon your grave
A wreath of green holly and heather in bloom.
Translated by Valerie Smith )
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
.
Nog twee wandelende dichters:
De ene somber: Theodor Storm
Über die Heide
Über die Heide hallet mein Schritt;
Dumpf aus der Erde wandert es mit.
Herbst ist gekommen, Frühling ist weit,
Gab es denn einmal selige Zeit?
Brauende Nebel geisten umher,
Schwarz ist das Kraut und der Himmel so leer.
Wär' ich nur hier nicht gegangen im Mai!
Leben und Liebe - wie flog es vorbei!
.
De andere euforisch: Arthur Rimbaud
Sensation
Par les soirs bleus d'été, j'irai dans les sentiers,
Picoté par les blés, fouler l'herbe menue :
Rêveur, j'en sentirai la fraîcheur à mes pieds.
Je laisserai le vent baigner ma tête nue.
Je ne parlerai pas, je ne penserai rien,
Mais l'amour infini me montera dans l'âme ;
Et j'irai loin, bien loin, comme un bohémien,
Par la Nature, heureux -- comme avec une femme.
[ Bericht 0% gewijzigd door friskvind op 06-12-2010 13:38:26 ]
Nog twee wandelende dichters:
De ene somber: Theodor Storm
Über die Heide
Über die Heide hallet mein Schritt;
Dumpf aus der Erde wandert es mit.
Herbst ist gekommen, Frühling ist weit,
Gab es denn einmal selige Zeit?
Brauende Nebel geisten umher,
Schwarz ist das Kraut und der Himmel so leer.
Wär' ich nur hier nicht gegangen im Mai!
Leben und Liebe - wie flog es vorbei!
.
De andere euforisch: Arthur Rimbaud
Sensation
Par les soirs bleus d'été, j'irai dans les sentiers,
Picoté par les blés, fouler l'herbe menue :
Rêveur, j'en sentirai la fraîcheur à mes pieds.
Je laisserai le vent baigner ma tête nue.
Je ne parlerai pas, je ne penserai rien,
Mais l'amour infini me montera dans l'âme ;
Et j'irai loin, bien loin, comme un bohémien,
Par la Nature, heureux -- comme avec une femme.
[ Bericht 0% gewijzigd door friskvind op 06-12-2010 13:38:26 ]
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
.
Maurits Mok (1907-1989)
.
’s Morgens
.
’s Morgens. Zoveel zeelucht woei
de kamers door dat heel het huis
naar ruimte rook, een binnenzee vol licht
waardoor ik op en neer liep, een herstelde,
een nieuweling die telkens weer,
gegrepen door verwondering, zijn naam
herhalen moest, zijn handen op de huid
der dingen leggen en ten slotte voor
een venster staan bleef, naar de verte keek
waar land en lucht zich in elkaar verloren,
een beeld van nergens, een open geheim
dat om geen uitleg vroeg, alleen zichzelf was,
een eindeloos weerkaatste spiegeling.
.
Maurits Mok (1907-1989)
.
’s Morgens
.
’s Morgens. Zoveel zeelucht woei
de kamers door dat heel het huis
naar ruimte rook, een binnenzee vol licht
waardoor ik op en neer liep, een herstelde,
een nieuweling die telkens weer,
gegrepen door verwondering, zijn naam
herhalen moest, zijn handen op de huid
der dingen leggen en ten slotte voor
een venster staan bleef, naar de verte keek
waar land en lucht zich in elkaar verloren,
een beeld van nergens, een open geheim
dat om geen uitleg vroeg, alleen zichzelf was,
een eindeloos weerkaatste spiegeling.
.
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Hendrik de Vries (1896-1989)
Wat ik heb gevonden.
Wat ik heb gevonden, je raadt het nooit…
Een keisteen, middendoor gebroken;
Daar binnen waren 't prachtige kleuren:
Een zee met wolken, een zeilend bootje,
Een vlag, door de wind in rimpels geplooid;
Er stonden ook letters en cijfers boven,
Maar voor ik dat allemaal goed kon lezen,
Heeft een man mij die twee helften afgenomen
En ze over de schutting weggegooid.
Wat ik heb gevonden.
Wat ik heb gevonden, je raadt het nooit…
Een keisteen, middendoor gebroken;
Daar binnen waren 't prachtige kleuren:
Een zee met wolken, een zeilend bootje,
Een vlag, door de wind in rimpels geplooid;
Er stonden ook letters en cijfers boven,
Maar voor ik dat allemaal goed kon lezen,
Heeft een man mij die twee helften afgenomen
En ze over de schutting weggegooid.
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Herinnering aan Holland
Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.
Hendrik Marsman
Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.
Hendrik Marsman
Life is Music
Sorry, ik moet er drie plaatsen. Eén gedicht is echt te weinig.
Een huis vol
Ik ben getrouwd met Treurigheid,
woon samen met Verdriet.
Krijg soms bezoek van Eenzaamheid
maar helpen doet dat niet.
Lévi Weemoedt
-------------------------
Een man dacht:
wanneer zal ik eens één minuut niet aan haar denken?
Nu?
Hij ging zitten
en dacht één minuut niet aan haar.
Toen stond hij op en wandelde verder, dacht verder,
steeds verder, zonder tussenpozen,
aan haar.
Toon Tellegen
-------------------------
This Be The Verse
They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.
But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.
Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.
Philip Larkin
Een huis vol
Ik ben getrouwd met Treurigheid,
woon samen met Verdriet.
Krijg soms bezoek van Eenzaamheid
maar helpen doet dat niet.
Lévi Weemoedt
-------------------------
Een man dacht:
wanneer zal ik eens één minuut niet aan haar denken?
Nu?
Hij ging zitten
en dacht één minuut niet aan haar.
Toen stond hij op en wandelde verder, dacht verder,
steeds verder, zonder tussenpozen,
aan haar.
Toon Tellegen
-------------------------
This Be The Verse
They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.
But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.
Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.
Philip Larkin
Angel in disguise
Just because she must
Ever since her life was turned around
Cause of someone else’s lust
Scared..
Lost in a world full of people
No one there she can trust
Hard to get out of the darkness
Hard to turn towards the light
Hard to turn that one experience
Into something right
But she got back on her feet
And if you see her and your eyes meet
She’s even more woman than she was before
Never getting hurt no more
Only keeping a small distance
Just to become stronger
Lord Byron, She walks in beauty
Heb ik ooit moeten bestuderen voor kunstgeschiedenis en toen raakte het me
She walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies;
And all that's best of dark and bright
Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellow'd to that tender light
Which heaven to gaudy day denies.
One shade the more, one ray the less,
Had half impair'd the nameless grace
Which waves in every raven tress,
Or softly lightens o'er her face;
Where thoughts serenely sweet express
How pure, how dear their dwelling-place.
And on that cheek, and o'er that brow,
So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
But tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
A heart whose love is innocent!
[ Bericht 45% gewijzigd door princess-a op 03-01-2011 01:57:44 ]
Just because she must
Ever since her life was turned around
Cause of someone else’s lust
Scared..
Lost in a world full of people
No one there she can trust
Hard to get out of the darkness
Hard to turn towards the light
Hard to turn that one experience
Into something right
But she got back on her feet
And if you see her and your eyes meet
She’s even more woman than she was before
Never getting hurt no more
Only keeping a small distance
Just to become stronger
Lord Byron, She walks in beauty
Heb ik ooit moeten bestuderen voor kunstgeschiedenis en toen raakte het meShe walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies;
And all that's best of dark and bright
Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellow'd to that tender light
Which heaven to gaudy day denies.
One shade the more, one ray the less,
Had half impair'd the nameless grace
Which waves in every raven tress,
Or softly lightens o'er her face;
Where thoughts serenely sweet express
How pure, how dear their dwelling-place.
And on that cheek, and o'er that brow,
So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
But tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
A heart whose love is innocent!
[ Bericht 45% gewijzigd door princess-a op 03-01-2011 01:57:44 ]
Life isn't about waiting for the storm to pass.. It's about learning to dance in the rain
.
Barbara
Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-là
Et tu marchais souriante
Épanouie ravie ruisselante
Sous la pluie
Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Et je t'ai croisée rue de Siam
Tu souriais
Et moi je souriais de même
Rappelle-toi Barbara
Toi que je ne connaissais pas
Toi qui ne me connaissais pas
Rappelle-toi
Rappelle-toi quand même ce jour-là
N'oublie pas
Un homme sous un porche s'abritait
Et il a crié ton nom
Barbara
Et tu as couru vers lui sous la pluie
Ruisselante ravie épanouie
Et tu t'es jetée dans ses bras
Rappelle-toi cela Barbara
Et ne m'en veux pas si je te tutoie
Je dis tu à tous ceux que j'aime
Même si je ne les ai vus qu'une seule fois
Je dis tu à tous ceux qui s'aiment
Même si je ne les connais pas
Rappelle-toi Barbara
N'oublie pas
Cette pluie sage et heureuse
Sur ton visage heureux
Sur cette ville heureuse
Cette pluie sur la mer
Sur l'arsenal
Sur le bateau d'Ouessant
Oh Barbara
Quelle connerie la guerre
Qu'es-tu devenue maintenant
Sous cette pluie de fer
De feu d'acier de sang
Et celui qui te serrait dans ses bras
Amoureusement
Est-il mort disparu ou bien encore vivant
Oh Barbara
Il pleut sans cesse sur Brest
Comme il pleuvait avant
Mais ce n'est plus pareil et tout est abimé
C'est une pluie de deuil terrible et désolée
Ce n'est même plus l'orage
De fer d'acier de sang
Tout simplement des nuages
Qui crèvent comme des chiens
Des chiens qui disparaissent
Au fil de l'eau sur Brest
Et vont pourrir au loin
Au loin très loin de Brest
Dont il ne reste rien.
.
sans cesse door Martin Bril
Een regel al langer dan
Twintig jaar in het hoofd
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Al die tijd nooit in Brest
Geweest en nooit gedacht
--tot vanmiddag-- van wie
Die regel nou zou zijn.
E-mail naar oude leraar.
E-mail terug, terstond
Il pleuvait sans cesse sur Brest
De eerste regel van een gedicht
Van Jacques Prevert dat
--verdomd waar-- Barbara heet
Kijk, dat is een naam
Die ergens voor staat
Schreef de oude man, niet
Wetend dat ik duizend kilometer
Verderop wachtend op zijn antwoord
Naar de zangeres Barbara luisterde
Zij zong, om precies te zijn
Attendez que ma joie revienne
Kijk, dat is een tekst
Die van moed getuigt
Wachten, schreef ik terug -- het geheim
Van alles, en van onwetendheid die
Op een dag met schoonheid wordt beloond
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Arm Brest, en arme Barbara
[ Bericht 8% gewijzigd door friskvind op 11-01-2011 20:27:42 ]
Barbara
Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-là
Et tu marchais souriante
Épanouie ravie ruisselante
Sous la pluie
Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Et je t'ai croisée rue de Siam
Tu souriais
Et moi je souriais de même
Rappelle-toi Barbara
Toi que je ne connaissais pas
Toi qui ne me connaissais pas
Rappelle-toi
Rappelle-toi quand même ce jour-là
N'oublie pas
Un homme sous un porche s'abritait
Et il a crié ton nom
Barbara
Et tu as couru vers lui sous la pluie
Ruisselante ravie épanouie
Et tu t'es jetée dans ses bras
Rappelle-toi cela Barbara
Et ne m'en veux pas si je te tutoie
Je dis tu à tous ceux que j'aime
Même si je ne les ai vus qu'une seule fois
Je dis tu à tous ceux qui s'aiment
Même si je ne les connais pas
Rappelle-toi Barbara
N'oublie pas
Cette pluie sage et heureuse
Sur ton visage heureux
Sur cette ville heureuse
Cette pluie sur la mer
Sur l'arsenal
Sur le bateau d'Ouessant
Oh Barbara
Quelle connerie la guerre
Qu'es-tu devenue maintenant
Sous cette pluie de fer
De feu d'acier de sang
Et celui qui te serrait dans ses bras
Amoureusement
Est-il mort disparu ou bien encore vivant
Oh Barbara
Il pleut sans cesse sur Brest
Comme il pleuvait avant
Mais ce n'est plus pareil et tout est abimé
C'est une pluie de deuil terrible et désolée
Ce n'est même plus l'orage
De fer d'acier de sang
Tout simplement des nuages
Qui crèvent comme des chiens
Des chiens qui disparaissent
Au fil de l'eau sur Brest
Et vont pourrir au loin
Au loin très loin de Brest
Dont il ne reste rien.
.
sans cesse door Martin Bril
Een regel al langer dan
Twintig jaar in het hoofd
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Al die tijd nooit in Brest
Geweest en nooit gedacht
--tot vanmiddag-- van wie
Die regel nou zou zijn.
E-mail naar oude leraar.
E-mail terug, terstond
Il pleuvait sans cesse sur Brest
De eerste regel van een gedicht
Van Jacques Prevert dat
--verdomd waar-- Barbara heet
Kijk, dat is een naam
Die ergens voor staat
Schreef de oude man, niet
Wetend dat ik duizend kilometer
Verderop wachtend op zijn antwoord
Naar de zangeres Barbara luisterde
Zij zong, om precies te zijn
Attendez que ma joie revienne
Kijk, dat is een tekst
Die van moed getuigt
Wachten, schreef ik terug -- het geheim
Van alles, en van onwetendheid die
Op een dag met schoonheid wordt beloond
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Arm Brest, en arme Barbara
[ Bericht 8% gewijzigd door friskvind op 11-01-2011 20:27:42 ]
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Ernst Jandl; Schtzngrmm
schtzngrmm
schtzngrmm
t-t-t-t
t-t-t-t
grrrmmmmm
t-t-t-t
s------c------h
tzngrmm
tzngrmm
tzngrmm
grrrmmmmm
schtzn
schtzn
t-t-t-t
t-t-t-t
schtzngrmm
schtzngrmm
tssssssssssssssssssss
grrt
grrrrrt
grrrrrrrrrt
scht
scht
t-t-t-t-t-t-t-t-t-t
scht
tzngrmm
tzngrmm
t-t-t-t-t-t-t-t-t-t
scht
scht
scht
scht
scht
grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
t-tt
En Otto's Mops
ottos mops
ottos mops trotzt
otto: fort mops fort
ottos mops hopst fort
otto: soso
otto holt koks
otto holt obst
otto horcht
otto: mops mops
otto hofft
ottos mops klopft
otto: komm mops komm
ottos mops kommt
ottos mops kotzt
otto: ogottogott
Voor de fans: hier wordt het voorgelezen.
schtzngrmm
schtzngrmm
t-t-t-t
t-t-t-t
grrrmmmmm
t-t-t-t
s------c------h
tzngrmm
tzngrmm
tzngrmm
grrrmmmmm
schtzn
schtzn
t-t-t-t
t-t-t-t
schtzngrmm
schtzngrmm
tssssssssssssssssssss
grrt
grrrrrt
grrrrrrrrrt
scht
scht
t-t-t-t-t-t-t-t-t-t
scht
tzngrmm
tzngrmm
t-t-t-t-t-t-t-t-t-t
scht
scht
scht
scht
scht
grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
t-tt
En Otto's Mops
ottos mops
ottos mops trotzt
otto: fort mops fort
ottos mops hopst fort
otto: soso
otto holt koks
otto holt obst
otto horcht
otto: mops mops
otto hofft
ottos mops klopft
otto: komm mops komm
ottos mops kommt
ottos mops kotzt
otto: ogottogott
Voor de fans: hier wordt het voorgelezen.
Ook één van mijn favorieten, erg mooi het verstrijken van het leven en de gang van de seizoenen tot één geheel gesmeed (of zoiets).quote:Onder de appelboom
Hier eentje van Aldous Huxley:
On Grief
Somewhere between brute silence and last Sunday’s
Thirteen hundred thousand sermons;
Somewhere between
Calvin on Christ (God help us!) and the lizards;
Somewhere between our soiled and greasy currency of words
And the first star, the great moths fluttering
About the ghosts of flowers,
Lies the clear place where I, no longer I,
Nevertheless remember
Love’s nightlong wisdom of the other shore;
And, listening to the wind, remember too
That other night, that first of widowhood,
Sleepless, with death beside me in the dark.
Mine, mine, all mine, mine inescapably!
But I, no longer I,
In this clear place between my thought and silence
See all I had and lost, anguish and joys,
Glowing like gentians in the Alpine grass,
Blue, unpossessed and open.
[i]Sometimes we live
no particular way
but our own[/i]
no particular way
but our own[/i]
Ik heb een Oekraïens gedicht, van Taras Sjevtsjenko, is dat erg? Komt ie:
Mijn gedachten, mijn gedachten,
ik heb het zwaar met jullie!
Waarom zijn jullie op het papier gaan staan
in donkere rijen?
Waarom waait de wind jullie niet weg
naar de steppe, als stof?
Waarom wiegt het verdriet jullie niet in slaap
als zijn kind?...
Misschien komt er een meisje
Een hart, bruine ogen
Die zullen huilen over deze gedachten,
Ik wil niets meer...
Een traan uit de bruine ogen
En... ik ben heer boven alle heren!
Mijn gedachten, mijn gedachten!
Ik heb het zwaar met jullie!
Zijn poëzie is serieus goed voor je als je je eenzaam voelt
De zware Slavische ziel...
Mijn gedachten, mijn gedachten,
ik heb het zwaar met jullie!
Waarom zijn jullie op het papier gaan staan
in donkere rijen?
Waarom waait de wind jullie niet weg
naar de steppe, als stof?
Waarom wiegt het verdriet jullie niet in slaap
als zijn kind?...
Misschien komt er een meisje
Een hart, bruine ogen
Die zullen huilen over deze gedachten,
Ik wil niets meer...
Een traan uit de bruine ogen
En... ik ben heer boven alle heren!
Mijn gedachten, mijn gedachten!
Ik heb het zwaar met jullie!
Zijn poëzie is serieus goed voor je als je je eenzaam voelt
De zware Slavische ziel...
High windows - Philip Larkin
When I see a couple of kids
and guess he's fucking her and she's
taking pills or wearing a diaphragm,
I know this is paradise
Everyone old has dreamed of all their lives--
Bonds and gestures pushed to one side
like an outdated combine harvester,
and everyone young going down the long slide
to happiness, endlessly. I wonder if
anyone looked at me, forty years back,
and thought, That'll be the life;
No God any more, or sweating in the dark
about hell and that, or having to hide
what you think of the priest. He
and his lot will all go down the long slide
like free bloody birds. And immediately
rather than words comes the thought of high windows:
The sun-comprehending glass,
and beyond it, the deep blue air, that shows
nothing, and is nowhere, and is endless.
.
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Een gedicht van Wilfred Owen.
I Saw His Round Mouth's Crimson
I saw his round mouth's crimson deepen as it fell,
Like a Sun, in his last deep hour;
Watched the magnificent recession of farewell,
Clouding, half gleam, half glower,
And a last splendour burn the heavens of his cheek.
And in his eyes
The cold stars lighting, very old and bleak,
In different skies.
[ Bericht 5% gewijzigd door breapbreap op 21-01-2011 23:42:26 ]
I Saw His Round Mouth's Crimson
I saw his round mouth's crimson deepen as it fell,
Like a Sun, in his last deep hour;
Watched the magnificent recession of farewell,
Clouding, half gleam, half glower,
And a last splendour burn the heavens of his cheek.
And in his eyes
The cold stars lighting, very old and bleak,
In different skies.
[ Bericht 5% gewijzigd door breapbreap op 21-01-2011 23:42:26 ]
Mooie vergelijkingen voor een aangrijpend moment.quote:
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Rainer Maria Rilke
.
uit: Das Buch der Bilder
.
Die Erblindende
Sie saß so wie die anderen beim Tee.
Mir war zuerst, als ob sie ihre Tasse
ein wenig anders als die andern fasse.
Sie lächelte einmal. Es tat fast weh.
Und als man schließlich sich erhob und sprach
und langsam und wie es der Zufall brachte
durch viele Zimmer ging (man sprach und lachte),
da sah ich sie. Sie ging den andern nach,
verhalten, so wie eine, welche gleich
wird singen müssen und vor vielen Leuten;
auf ihren hellen Augen, die sich freuten,
war Licht von außen wie auf einem Teich.
Sie folgte langsam, und sie brauchte lang,
als wäre etwas noch nicht überstiegen;
und doch: als ob, nach einem Übergang,
sie nicht mehr gehen würde, sondern fliegen.
.
uit: Lieder der Mädchen
.
Ihr Mädchen seid wie die Gärten
am Abend im April:
Frühling auf vielen Fährten,
aber noch nirgends ein Ziel.
.
uit: Das Buch der Bilder
.
Die Erblindende
Sie saß so wie die anderen beim Tee.
Mir war zuerst, als ob sie ihre Tasse
ein wenig anders als die andern fasse.
Sie lächelte einmal. Es tat fast weh.
Und als man schließlich sich erhob und sprach
und langsam und wie es der Zufall brachte
durch viele Zimmer ging (man sprach und lachte),
da sah ich sie. Sie ging den andern nach,
verhalten, so wie eine, welche gleich
wird singen müssen und vor vielen Leuten;
auf ihren hellen Augen, die sich freuten,
war Licht von außen wie auf einem Teich.
Sie folgte langsam, und sie brauchte lang,
als wäre etwas noch nicht überstiegen;
und doch: als ob, nach einem Übergang,
sie nicht mehr gehen würde, sondern fliegen.
.
uit: Lieder der Mädchen
.
Ihr Mädchen seid wie die Gärten
am Abend im April:
Frühling auf vielen Fährten,
aber noch nirgends ein Ziel.
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Een heel klein eiland
maar de boer die ploegt het veld
en de leewrik fluit er.
Deze haiku van Issa, vertaald door J. van Tooren, is het laatste gedicht dan ik upload.
Bijna 25 favoriete gedichten is al te veel van het goede.
Zeker als er naar een wordt gevraagd.
maar de boer die ploegt het veld
en de leewrik fluit er.
Deze haiku van Issa, vertaald door J. van Tooren, is het laatste gedicht dan ik upload.
Bijna 25 favoriete gedichten is al te veel van het goede.
Zeker als er naar een wordt gevraagd.
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Zie je ik hou van je,
ik vin je zoo lief en zoo licht --
je oogen zijn zoo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.
En je neus en je mond en je haar
en je oogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.
Zie je ik wou graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.
O ja, ik hou van je,
ik hou zoo vrees'lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen --
Maar ik kan het toch niet zeggen.
Herman Gorter.
ik vin je zoo lief en zoo licht --
je oogen zijn zoo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.
En je neus en je mond en je haar
en je oogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.
Zie je ik wou graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.
O ja, ik hou van je,
ik hou zoo vrees'lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen --
Maar ik kan het toch niet zeggen.
Herman Gorter.
Still a little bit of your face I haven't kissed.
Zo simpel, maar zó oprechtquote:
Zie je ik hou van je,
ik vin je zoo lief en zoo licht --
je oogen zijn zoo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.
En je neus en je mond en je haar
en je oogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.
Zie je ik wou graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.
O ja, ik hou van je,
ik hou zoo vrees'lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen --
Maar ik kan het toch niet zeggen.
Herman Gorter.
. Ik post ook even eentje:
"Niet langer
drinkt mijn huid de dauw van het voorjaar
in mijn ogen verschaalt het licht
moge de aarde mij verzwelgen
die in mijn armen sliep kent mij niet meer."
.
Niet meer actief op Fok!
Thuiskomst
Het liefst zou ik de landerige stad
waar ik als kind mijn leven heb gesleten
uit mijn geheugen wegdoen, en vergeten
wat ik in al die jaren niet vergat.
Maar kijk, ik weet van elke straat, elk pad,
van elke hoek, elk gat, nog hoe ze heten.
Al wat geweest is heeft in mijn geweten
als evenzoveel wroeging postgevat.
Het rijtjeshuis waar nu mijn ouders wonen
ligt aan een onverzoenlijk nieuwbouwplein,
maar het is zaak mijn wanhoop niet te tonen:
ik ga naar binnen, en ik word weer klein,
en zeg, als alle goede, grote zonen,
dat ik gelukkig ben weer thuis te zijn.
Jean Pierre Rawie
Het liefst zou ik de landerige stad
waar ik als kind mijn leven heb gesleten
uit mijn geheugen wegdoen, en vergeten
wat ik in al die jaren niet vergat.
Maar kijk, ik weet van elke straat, elk pad,
van elke hoek, elk gat, nog hoe ze heten.
Al wat geweest is heeft in mijn geweten
als evenzoveel wroeging postgevat.
Het rijtjeshuis waar nu mijn ouders wonen
ligt aan een onverzoenlijk nieuwbouwplein,
maar het is zaak mijn wanhoop niet te tonen:
ik ga naar binnen, en ik word weer klein,
en zeg, als alle goede, grote zonen,
dat ik gelukkig ben weer thuis te zijn.
Jean Pierre Rawie
The real is always way ahead of what we can imagine.
De maan is al boven de seringen
De maan is al boven de seringen;
De stralen hellen de kruinen langs...
De nachtegaal houdt zich stil van zingen
Tot de hof verlucht staat van haar glans.
Tot de donkere tuin als een ijle beker
Tintelt vol licht, dofgouden wijn,
En als slaapwandelaars onzeker
De rozen ontwaken in den schijn...
Ik weet niet wat ik meer moet vreezen,
De nachtegaal met haar luide klacht,
Of de stille maan die droomt volrezen
Over de witte rozenpracht...
Laat doof en blind mij - ik kan niet dragen
Den telkens valschen dageraad...
Wanneer zal eindlijk mijn zon weêr dagen,
Die alle schemerschoon verslaat?
P.C. Boutens (1870-1943)
Uit: Liederen van Isoude (1921)
Uitgever: Van Dishoeck
De maan is al boven de seringen;
De stralen hellen de kruinen langs...
De nachtegaal houdt zich stil van zingen
Tot de hof verlucht staat van haar glans.
Tot de donkere tuin als een ijle beker
Tintelt vol licht, dofgouden wijn,
En als slaapwandelaars onzeker
De rozen ontwaken in den schijn...
Ik weet niet wat ik meer moet vreezen,
De nachtegaal met haar luide klacht,
Of de stille maan die droomt volrezen
Over de witte rozenpracht...
Laat doof en blind mij - ik kan niet dragen
Den telkens valschen dageraad...
Wanneer zal eindlijk mijn zon weêr dagen,
Die alle schemerschoon verslaat?
P.C. Boutens (1870-1943)
Uit: Liederen van Isoude (1921)
Uitgever: Van Dishoeck
"Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul."
invictus
William Ernest Henley
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul."
invictus
William Ernest Henley
Ik geloof
In zonneboemen, regenbuien en zakdoeken.
In lieveheersbeestjes, aardbeien en snoepen.
Ik ben al 6 jaar oud.
En alles is gemaakt van goud.
(en dit is mijn eerste gedichtje )
In zonneboemen, regenbuien en zakdoeken.
In lieveheersbeestjes, aardbeien en snoepen.
Ik ben al 6 jaar oud.
En alles is gemaakt van goud.
(en dit is mijn eerste gedichtje
)
Buurman
Het klikt, het kraakt ‘t kriebelt klopt en waakt
wat wijzigt er waar door wie zo gemaakt
Het voelt zo vreemd verkrampt ontheemd
hij doet zo raakbaar akelig vreemd
wie is die man die naast me leeft
met zijn wezen aan mij kleeft
wat is zijn grond, wat is het spel
wat weet’ie niet, wat weet’ie wel
wat hoort zijn oor, wat ziet zijn oog
ik zag zo goed, dat hij loog
Het klikt, het kraakt ‘t kriebelt klopt en waakt
wat wijzigt er waar door wie zo gemaakt
Door vriend en vijand opgejaagd
door drugs en daad geplaagd, verlaagd
onrustig lopend heen en weer
dat vreemd gefluister elke keer
is dat mijn naam die ik daar weer hoor
wat denkt die man, waar staat hij voor
hoe loopt dit af, waar gaat dit heen
is hij een groep of steeds alleen
Het klikt, het kraakt ‘t kriebelt klopt en waakt
wat wijzigt er waar door wie zo gemaakt
Hij is niet gek of schizofreen
juist helderziend en nooit alleen
de buren gluren, dat staat vast
hij is zichzelf en hen tot last
een samenzwering van één man
hij naait zichzelf zodra hij kan
geen perspectief of levenslust
altijd scoren, nooit eens rust
-- David Boelee
[ Bericht 6% gewijzigd door #ANONIEM op 21-05-2012 11:06:23 ]
Het klikt, het kraakt ‘t kriebelt klopt en waakt
wat wijzigt er waar door wie zo gemaakt
Het voelt zo vreemd verkrampt ontheemd
hij doet zo raakbaar akelig vreemd
wie is die man die naast me leeft
met zijn wezen aan mij kleeft
wat is zijn grond, wat is het spel
wat weet’ie niet, wat weet’ie wel
wat hoort zijn oor, wat ziet zijn oog
ik zag zo goed, dat hij loog
Het klikt, het kraakt ‘t kriebelt klopt en waakt
wat wijzigt er waar door wie zo gemaakt
Door vriend en vijand opgejaagd
door drugs en daad geplaagd, verlaagd
onrustig lopend heen en weer
dat vreemd gefluister elke keer
is dat mijn naam die ik daar weer hoor
wat denkt die man, waar staat hij voor
hoe loopt dit af, waar gaat dit heen
is hij een groep of steeds alleen
Het klikt, het kraakt ‘t kriebelt klopt en waakt
wat wijzigt er waar door wie zo gemaakt
Hij is niet gek of schizofreen
juist helderziend en nooit alleen
de buren gluren, dat staat vast
hij is zichzelf en hen tot last
een samenzwering van één man
hij naait zichzelf zodra hij kan
geen perspectief of levenslust
altijd scoren, nooit eens rust
-- David Boelee
[ Bericht 6% gewijzigd door #ANONIEM op 21-05-2012 11:06:23 ]
DAGSLUITING
Eigenlijk geloof ik niets,
en twijfel ik aan alles, zelfs aan U.
Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft,
dan denk ik, dat Gij Liefde zijt, en eenzaam,
en dat, in zelfde wanhoop, Gij mij zoekt,
zoals ik U.
[i]Sometimes we live
no particular way
but our own[/i]
no particular way
but our own[/i]
Weer één op YouTube geüpload.
Door: Rutger Kopland
Uit: Over het verlangen naar een sigaret (G.A. Van Oorschot B.V., 2001)
Over het verlangen naar een sigaret
Ken je het verlangen naar een sigaret,
naar die gelukkige tijd dat je nog rookte?
Niemand begrijpt dit verlangen behalve ik.
Ik herinner mij iemand die altijd
als ik iets zei dat ze niet begreep
antwoordde: op zich is dit heel intrigerend.
En ik herinner mij ook dat ik dan
die uitspraak een aantal malen
in mijn hoofd moest herhalen:
op zich is dit heel intrigerend
totdat de betekenis verdampt was.
God kan ondoorgrondelijke dingen met ons doen
dankzij het feit dat hij niet bestaat
en zo kunnen ook ondoorgrondelijke dingen
worden beweerd dankzij het feit
dat ze nergens over gaan.
Sinds ik dit bedacht begrijp ik veel meer.
Het verlangen naar een sigaret is
het verlangen zelf.
Door: Rutger Kopland
Uit: Over het verlangen naar een sigaret (G.A. Van Oorschot B.V., 2001)
Over het verlangen naar een sigaret
Ken je het verlangen naar een sigaret,
naar die gelukkige tijd dat je nog rookte?
Niemand begrijpt dit verlangen behalve ik.
Ik herinner mij iemand die altijd
als ik iets zei dat ze niet begreep
antwoordde: op zich is dit heel intrigerend.
En ik herinner mij ook dat ik dan
die uitspraak een aantal malen
in mijn hoofd moest herhalen:
op zich is dit heel intrigerend
totdat de betekenis verdampt was.
God kan ondoorgrondelijke dingen met ons doen
dankzij het feit dat hij niet bestaat
en zo kunnen ook ondoorgrondelijke dingen
worden beweerd dankzij het feit
dat ze nergens over gaan.
Sinds ik dit bedacht begrijp ik veel meer.
Het verlangen naar een sigaret is
het verlangen zelf.
T.S. Eliot, The Love Song of J. Alfred Prufrock. Wellicht wat te lang om in zijn geheel hier te posten, dan is de pagina vol. Een filmpje van iemand die het voordraagt, dus.
Een erg goed gedicht van Eliot hierboven.
Met de grappige regels:
In de room the woman come and go.
Talking of Michelangelo.
en
I grow old... I grow old...
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.
Hier een gedicht van de Chileense dichter Pablo Neruda.
In het Engels vertaald door Alfred Yankauer.
A Dog Has Died
My dog has died.
I buried him in the garden
next to a rusted old machine.
Some day I'll join him right there,
but now he's gone with his shaggy coat,
his bad manners and his cold nose,
and I, the materialist, who never believed
in any promised heaven in the sky
for any human being,
I believe in a heaven I'll never enter.
Yes, I believe in a heaven for all dogdom
where my dog waits for my arrival
waving his fan-like tail in friendship.
Ai, I'll not speak of sadness here on earth,
of having lost a companion
who was never servile.
His friendship for me, like that of a porcupine
withholding its authority,
was the friendship of a star, aloof,
with no more intimacy than was called for,
with no exaggerations:
he never climbed all over my clothes
filling me full of his hair or his mange,
he never rubbed up against my knee
like other dogs obsessed with sex.
No, my dog used to gaze at me,
paying me the attention I need,
the attention required
to make a vain person like me understand
that, being a dog, he was wasting time,
but, with those eyes so much purer than mine,
he'd keep on gazing at me
with a look that reserved for me alone
all his sweet and shaggy life,
always near me, never troubling me,
and asking nothing.
Ai, how many times have I envied his tail
as we walked together on the shores of the sea
in the lonely winter of Isla Negra
where the wintering birds filled the sky
and my hairy dog was jumping about
full of the voltage of the sea's movement:
my wandering dog, sniffing away
with his golden tail held high,
face to face with the ocean's spray.
Joyful, joyful, joyful,
as only dogs know how to be happy
with only the autonomy
of their shameless spirit.
There are no good-byes for my dog who has died,
and we don't now and never did lie to each other.
So now he's gone and I buried him,
and that's all there is to it.
Un perro ha muerto
Mi perro ha muerto.
Lo enterré en el jardín
junto a una vieja máquina oxidada.
Allí, no más abajo,
ni más arriba,
se juntará conmigo alguna vez.
Ahora él ya se fue con su pelaje,
su mala educación, su nariz fría.
Y yo, materialista que no cree
en el celeste cielo prometido
para ningún humano,
para este perro o para todo perro
creo en el cielo, sí, creo en un cielo
donde yo no entraré, pero él me espera
ondulando su cola de abanico
para que yo al llegar tenga amistades.
Ay no diré la tristeza en la tierra
de no tenerlo más por compañero
que para mí jamás fue un servidor.
Tuvo hacia mí la amistad de un erizo
que conservaba su soberanía,
la amistad de una estrella independiente
sin más intimidad que la precisa,
sin exageraciones:
no se trepaba sobre mi vestuario
llenándome de pelos o de sarna,
no se frotaba contra mi rodilla
como otros perros obsesos sexuales.
No, mi perro me miraba dándome la atención necesaria
la atención necesaria
para hacer comprender a un vanidoso
que siendo perro él,
con esos ojos, más puros que los míos,
perdía el tiempo, pero me miraba
con la mirada que me reservó
toda su dulce, su peluda vida,
su silenciosa vida,
cerca de mí, sin molestarme nunca,
y sin pedirme nada.
Ay cuántas veces quise tener cola
andando junto a él por las orillas del mar,
en el Invierno de Isla Negra,
en la gran soledad: arriba el aire
traspasando de pájaros glaciales
y mi perro brincando, hirsuto,
lleno de voltaje marino en movimiento:
mi perro vagabundo y olfatorio
enarbolando su cola dorada
frente a frente al Océano y su espuma.
alegre, alegre, alegre
como los perros saben ser felices,
sin nada más,
con el absolutismo de la naturaleza descarada.
No hay adiós a mi perro que se ha muerto.
Y no hay ni hubo mentira entre nosotros.
Ya se fue y lo enterré, y eso era todo.
Met de grappige regels:
In de room the woman come and go.
Talking of Michelangelo.
en
I grow old... I grow old...
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.
Hier een gedicht van de Chileense dichter Pablo Neruda.
In het Engels vertaald door Alfred Yankauer.
A Dog Has Died
My dog has died.
I buried him in the garden
next to a rusted old machine.
Some day I'll join him right there,
but now he's gone with his shaggy coat,
his bad manners and his cold nose,
and I, the materialist, who never believed
in any promised heaven in the sky
for any human being,
I believe in a heaven I'll never enter.
Yes, I believe in a heaven for all dogdom
where my dog waits for my arrival
waving his fan-like tail in friendship.
Ai, I'll not speak of sadness here on earth,
of having lost a companion
who was never servile.
His friendship for me, like that of a porcupine
withholding its authority,
was the friendship of a star, aloof,
with no more intimacy than was called for,
with no exaggerations:
he never climbed all over my clothes
filling me full of his hair or his mange,
he never rubbed up against my knee
like other dogs obsessed with sex.
No, my dog used to gaze at me,
paying me the attention I need,
the attention required
to make a vain person like me understand
that, being a dog, he was wasting time,
but, with those eyes so much purer than mine,
he'd keep on gazing at me
with a look that reserved for me alone
all his sweet and shaggy life,
always near me, never troubling me,
and asking nothing.
Ai, how many times have I envied his tail
as we walked together on the shores of the sea
in the lonely winter of Isla Negra
where the wintering birds filled the sky
and my hairy dog was jumping about
full of the voltage of the sea's movement:
my wandering dog, sniffing away
with his golden tail held high,
face to face with the ocean's spray.
Joyful, joyful, joyful,
as only dogs know how to be happy
with only the autonomy
of their shameless spirit.
There are no good-byes for my dog who has died,
and we don't now and never did lie to each other.
So now he's gone and I buried him,
and that's all there is to it.
Un perro ha muerto
Mi perro ha muerto.
Lo enterré en el jardín
junto a una vieja máquina oxidada.
Allí, no más abajo,
ni más arriba,
se juntará conmigo alguna vez.
Ahora él ya se fue con su pelaje,
su mala educación, su nariz fría.
Y yo, materialista que no cree
en el celeste cielo prometido
para ningún humano,
para este perro o para todo perro
creo en el cielo, sí, creo en un cielo
donde yo no entraré, pero él me espera
ondulando su cola de abanico
para que yo al llegar tenga amistades.
Ay no diré la tristeza en la tierra
de no tenerlo más por compañero
que para mí jamás fue un servidor.
Tuvo hacia mí la amistad de un erizo
que conservaba su soberanía,
la amistad de una estrella independiente
sin más intimidad que la precisa,
sin exageraciones:
no se trepaba sobre mi vestuario
llenándome de pelos o de sarna,
no se frotaba contra mi rodilla
como otros perros obsesos sexuales.
No, mi perro me miraba dándome la atención necesaria
la atención necesaria
para hacer comprender a un vanidoso
que siendo perro él,
con esos ojos, más puros que los míos,
perdía el tiempo, pero me miraba
con la mirada que me reservó
toda su dulce, su peluda vida,
su silenciosa vida,
cerca de mí, sin molestarme nunca,
y sin pedirme nada.
Ay cuántas veces quise tener cola
andando junto a él por las orillas del mar,
en el Invierno de Isla Negra,
en la gran soledad: arriba el aire
traspasando de pájaros glaciales
y mi perro brincando, hirsuto,
lleno de voltaje marino en movimiento:
mi perro vagabundo y olfatorio
enarbolando su cola dorada
frente a frente al Océano y su espuma.
alegre, alegre, alegre
como los perros saben ser felices,
sin nada más,
con el absolutismo de la naturaleza descarada.
No hay adiós a mi perro que se ha muerto.
Y no hay ni hubo mentira entre nosotros.
Ya se fue y lo enterré, y eso era todo.
Als het leven geen zin heeft dan maakt het maar zin.
Om hardop voor te dragen: An Anna Blume (Kurt Schwitters)
En om te laten voordragen: Ursonate (Kurt Schwitters, voorgedragen door Jaap Blonk)
En om te laten voordragen: Ursonate (Kurt Schwitters, voorgedragen door Jaap Blonk)
Farts are jazz to assholes
Jabbe dabbe dab
Bedankt voor de hap.
Een dicht gemaakt door mijn vriendin toen ze jong was en moest bidden voor de pastoor die op bezoek was.
Tevens het laatste bezoek.
Bedankt voor de hap.
Een dicht gemaakt door mijn vriendin toen ze jong was en moest bidden voor de pastoor die op bezoek was.
Tevens het laatste bezoek.
http://steam-cards.com/?click=a07a01
voor gratis spellen
voor gratis spellen
Lonely
I hate the world that I think hates me
Punch holes in the wall you know that hurts me
Feel dark and cold alone it burns me
Wish someone would come and touch me
Walkin' alone in the prison yard
Seein' eyes that seem to see me so hard
Crawlin' like a snake right back in to my room
Feelin' like a dead man rolling around in my tomb
There's nothin' like findin' someone when you're lonely
Makes you wanna feel so all alone
There's nothin like finding someone when you're lonely
Makes you feel so...
Walk in to a crowded room I start to freeze
Words fall short now turns to what it's time to leave
Never happy, never sad, I can face
Can't stop lookin' I keep walkin' from place to place
There's nothin like finding someone when you're lonely
Makes you wanna be so all alone
There's nothin' like finding someone when you're lonely
Makes you feel so...
Aww, yeah!
Hear no sounds they seem to keep me sane
Knife in eyes and point me at my prey
Reachin' out of my soul it's senseless
Reachin' out of my mind it's useless
I feel the mute frustration when I see your eyes
Mute is a way but Isolation iyt hurts to try
I reach out my hand - it turns to stone
I get up, walk out the door, I'm better off alone
-Henry Rollins
I hate the world that I think hates me
Punch holes in the wall you know that hurts me
Feel dark and cold alone it burns me
Wish someone would come and touch me
Walkin' alone in the prison yard
Seein' eyes that seem to see me so hard
Crawlin' like a snake right back in to my room
Feelin' like a dead man rolling around in my tomb
There's nothin' like findin' someone when you're lonely
Makes you wanna feel so all alone
There's nothin like finding someone when you're lonely
Makes you feel so...
Walk in to a crowded room I start to freeze
Words fall short now turns to what it's time to leave
Never happy, never sad, I can face
Can't stop lookin' I keep walkin' from place to place
There's nothin like finding someone when you're lonely
Makes you wanna be so all alone
There's nothin' like finding someone when you're lonely
Makes you feel so...
Aww, yeah!
Hear no sounds they seem to keep me sane
Knife in eyes and point me at my prey
Reachin' out of my soul it's senseless
Reachin' out of my mind it's useless
I feel the mute frustration when I see your eyes
Mute is a way but Isolation iyt hurts to try
I reach out my hand - it turns to stone
I get up, walk out the door, I'm better off alone
-Henry Rollins
Nu ook verkrijgbaar: Just-in Beaver
Waarom schrijf ik
Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.
Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven -
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen:
ik ben gelukkig.
Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.
Toon Tellegen
Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.
Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven -
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen:
ik ben gelukkig.
Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.
Toon Tellegen
"Now which way do we go?" - Dorothy Gale
|
|
