Werken in een slachthuis

Er zijn veel beroepen in de wereld die echt ranzig zijn en waar je stalen zenuwen voor nodig hebt.
Maar er is voor mij 1 beroep wat ik een groot mysterie vind in hoe mensen dat dag in dag uit kunnen uit oefenen. En dan doel ik op de mensen die de dieren daadwerkelijk ombrengen in de slachthuizen.

Ik snap hier werkelijk helemaal niks van. De wreedheid waarmee dit gepaard gaat, en dag in dag uit zie je dan die dieren dood gaan. Dat kan een normaal mens toch niet volhouden? Je wordt toch binnen een week depressief en je krijgt dan toch verschrikkelijke nachtmerries?

En dan heb ik het nog geen eens gehad over de Halal of Kosher slachthuizen. Hier gaat het er nog tien keer zo wreed aan toe aangezien dieren hier zonder verdoving de keel doorgesneden wordt. Daar is het helemaal bizar en de mensen die dan daadwerkelijk die sneden toebrengen hoe kunnen die lui dat dag in dag uit doen?

Zijn er interviews met dit soort mensen die dit jaren gedaan hebben online te lezen? En zijn dit soort mensen wel is psychisch onderzocht?. Je kan toch bijna geen andere conclusie trekken dan dat deze mensen gek zijn. En hoe kunnen deze mensen met zichzelf leven?
Als iemand wat meer over de psychologische kant hiervan weet dan hoor ik het graag.

quote:

Op donderdag 26 november 2009 20:43 schreef rulerofdeath het volgende:
werk en prive gescheiden houden

Ja oke maar er zijn grenzen. Er gaat meestal ook veel fout en dan zie je die dieren lijden voor je ogen. Dat breekt je toch op lange termijn op?

quote:

Op donderdag 26 november 2009 20:44 schreef VeerEli het volgende:
Ik snap je wel, mij lijkt het ook walgelijk. Ik zou het ook nooit kunnen.
Denk dat mensen die dat werk doen dieren niet als levende wezens zien, of gewoon op de één of andere manier een knop flink kunnen omdraaien.

Ja dat konden de nazi's ook in de vernietigingskampen maar daarom blijven het nog wel pure misdadigers. Ik denk echt dat dit hetzelfde soort volk is dat in de tweede wereld oorlog ook in concentratie kampen het vuile werk opknapte. Beide hadden een steekje los.

quote:

Op donderdag 26 november 2009 20:48 schreef Sander het volgende:
Ahhh, een trolltopic. Zeg dat dan meteen.

Neem die vergelijking niet te serieus. Het gaat hier om het psychologische aspect he, en daarmee is dit een gegronde vergelijking.

quote:

Op donderdag 26 november 2009 20:49 schreef spijkerbroek het volgende:

[..]

Heb je ooit gedacht aan de mensen die de stukjes mens moeten verzamelen van idioten die voor de trein zijn gesprongen? Dat vind je minder erg dan dieren slachten?

Ik zou er werkelijk geen enkele moeite mee hebben.
Omdat er een wereld van verschil zit tussen het doden van een levend wezen en het schoonmaken van een plaats delict.

quote:

Op donderdag 26 november 2009 20:52 schreef trovey het volgende:
Alles went...werken in een slachthuis...autopsie doen op menselijke lijken die 3 weken in het water hebben gelegen en noem maar op, voor alles er is er wel iemand te vinden die er aan kan wennen.

Maar er zit toch een verschil tussen een levend wezen doden en lijken onderzoeken?
De wil om te leven is het diepste instinct wat een levend wezen bezit. En om daar dan een eind aan te moeten maken is toch het ergste wat er is?

quote:

Op donderdag 26 november 2009 20:56 schreef MOD het volgende:
Ach ik heb zo vaak op een boot gestaan om te vissen en dan ving ik er 100. Die gingen allemaal de ton in en liet ik sterven op het droge. Nooit moeite mee gehad omdat je weet dat je er lekker van kan eten naderhand. En zo is dat bij de slagerij ook me dunkt.

Ik heb een keer een tijd mee gelopen met een uitvaartverzorger, omdat we daar een item aan het maken waren voor in een film. De hele mikmak mogen aanschouwen van begin tot eind. Niet dat ik lijken heb zien liggen, maar zij wisten het in geuren en kleuren te vertellen over hoe ze mensen soms binnen krijgen, en dat ze die dan ook moeten verzorgen tot ze in de kist liggen. Waaronder dus ook treinspringers en mensen die 3 weken in het water hebben gelegen.

En als ik dan zag hoe nuchter die lui tegen het leven aan stonden verbaasde me dat, maar dat is ansich logisch. Gewoon je werk doen en er niet bij na denken.

Het hoort er bij, niet? Dit gebeurt al sinds mensenheugenis.

Natuurlijk heeft een lijkschouwer erg werk , maar die dood niemand. Dat is dus moreel gezien eens stuk minder zwaar lijkt mij dan. Het is ook niet leuk om dag in dag uit lijken te moeten opruimen, maar je zit tenminste niet met het schuld gevoel van dat je dag in dag uit dieren dood .

En dat voorbeeld van die vissen is treffend, maar voor mij zit er eigenlijk net een verschil tussen het dood maken van een varken en een vis. Beide zou ik erg vinden, maar met een varken zou ik veel meer moeite hebben.

Maar weet je wat ik interessant vind of, dat als er een menselijk ras zou ontstaan dat alle rechten zou verliezen, mensen dan met zo'n ras hetzelfde zouden kunnen doen als met de dieren nu. Dat ze dus gewoon gefokt worden voor consumptie en op dezelfde manier geslacht worden. Zou dat mogelijk zijn? En zouden mensen dit op dezelfde manier goed praten als dat nu het geval is met de dieren??