Zolangzamerhand, ondanks dat het voor mij anders was/is, voelt het ook helemaal ok zo. Het is nu eenmaal zo, ze komen er niet en je richt je leven natuurlijk ook anders is zonder kinderen en daardoor besef je meer wat een impact het zou zijn op je/ons. En een deel van mij, groot deel zelfs, is ook wel blij dat ik niet de zorgen enzo ga krijgen die onlosmakend met kinderen samenhangen.
Natuurlijk heb ik het heel soms nog wel eens een klein beetje moeilijk ermee, maar eerlijk gezegd heb ik dat tegenwoordig alleen nog maar met mijn neefje (en dan nog maar soms) maar dat zal zijn omdat het eigen is toch en hij lijkt ook heel erg op mij

Niet moeilijk om dan te bedenken hoe het soms zou zijn..... Maar als ik naar vrienden kijk... dan moet ik eerlijk zeggen dat ik het wel best vind zo en dat ik mijn leven alleen met de mr erg fijn vindt op deze manier...
Ik kan me zolangzamerhand ook niet zoveel meer voorstellen bij de drang om maar kinderen te krijgen .. Ergens vind ik het ook best primitief

en snap ik soms niet dat mensen zich zo kunnen laten leiden door een gevoel. En tis niet dat je leven perse zoveel leuker wordt ervan lijkt mij namelijk. Je relatie ook niet (ook al zeggen mensen altijd hoe het je leven kan verrijken enzo, aan meerdere kanten zie ook toch dat mensen best meer problemen met elkaar gaan krijgen alleen al door verschillen in opvattingen over opvoeden bijvoorbeeld / stress/zorgen en een veranderende intimiteit tussen man en vrouw door de kinderen....
en misschien ben ik er dus zolangzamerhand wel te egoistisch voor geworden. Ik zou namelijk mijn leven/ons leven helemaal niet meer zo ingrijpend willen veranderen.