abonnement bol.com Unibet Coolblue
pi_75095809
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 20:28 schreef Jack. het volgende:

[..]

Ik kan er met hem wel over praten, heb dat al zo vaak gedaan in het begin. Maar hij heeft de persoon nooit gekend, dus hij kan zich moeilijk inleven en meer dan luisteren en beamen dat het moeilijk is kan hij ook niet doen, wat ik hem ook niet kwalijk neem verder.
Ik wil ook vermijden dat mensen me straks gaan mijden met het idee "straks begint hij er weer voor de triljoenste keer over, dus liever niet", dus ik probeer het ook dikwijls gewoon voor mezelf te houden. Uiteindelijk ben ik het die ermee moet om zien te gaan. Op momenten dat het echt onhoudbaar is, zal ik het wel op tafel gooien, en dan weet ik ook wel bij welke mensen ik daarvoor terecht kan. Maar zolang het houdbaar is, probeer ik anderen er niet mee lastig te vallen.

Overigens heb ik nu ook keelpijn, maar of het daardoor komt weet ik niet
Het helpt mij al vaak als ik kan zeggen: Snotver! ik heb het effe moeilijk met herinneringen. Je maat hoeft dan niks te zeggen, maar je hebt het wel even gezegd. Dat scheelt vaak al, dat je het zegt.
En. Als jij het zo brengt, hebben mensen de keus of ze er wel of niet over willen praten.
Vaak zijn mensen het niet gewend om over doodgaan en wat dat met zich meebrengt te praten. Als jij erover begint, is het vaak minder moeilijk.
Jij weet niet hoe mensen erover denken als je erover begint, want dat vermijd je. Je kan ook zeggen: joh, vind je het vervelend als vertel......
Je moet niet gaan invullen wat mensen denken, want dat weet je niet.


Tenslotte: Als je het kwijt moet, moet je het kwijt. Praat dan tegen je huisdier, je geranium of desnoods de telefoon zonder dat je iemand belt.
Oh ja,of hier he.....
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  zaterdag 28 november 2009 @ 23:31:15 #177
238709 Elkafila
I spy with my little eye..
pi_75099194
Tja...

Tijd heelt alle wonden.

Uiteindelijk gaat iedereen dood.

De dood is inherent aan (het) leven. Wat dat betreft moet je blij zijn als je, of iemand anders dood gaat. Het is immers een teken dat je leeft. Als je niet doodgaat heb je niet geleefd.
  zondag 29 november 2009 @ 00:06:55 #178
273257 nadiaschoonheid
the dream..help me to remember
pi_75100174
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 23:31 schreef Elkafila het volgende:
Tja...

Tijd heelt alle wonden.

Uiteindelijk gaat iedereen dood.

De dood is inherent aan (het) leven. Wat dat betreft moet je blij zijn als je, of iemand anders dood gaat. Het is immers een teken dat je leeft. Als je niet doodgaat heb je niet geleefd.
ja joh..ik ben dolgelukkig!
pi_75108065
even een rectificatie, ben van mezelf echt niet zo bot. Maar het was inderdaad de toon waarop dat meisje (is van zichzelf al een lomp dom wijf) dat zei. Als ik dan doodmoe voor de "ontspanning" door een tuincentrum loop is dat gewoon even teveel.

Wat eerder is aangedragen dat mensen ontwijken, maak ik andersom mee. Mensen willen juist aanspreken. Mijn moeder loopt daar erg tegenaan (letterlijk). Als ze een krop sla wil gaan halen, duurt dat ineens een half uur omdat ze iedereen tegenkomt waar ze eigenlijk geen zin in heeft. Maar mensen willen toch hun medeleven betonen. Dat is natuurlijk goed bedoelt van iedereen, maar soms zit je daar gewoon niet op te wachten. Vooral in het begin.... Staat ze daar te huilen in de supermarkt, terwijl ze alleen een krop sla wil halen. Dat soort dingen. Gewoon alleen "hoi" is soms al voldoende. Of even sterkte wensen. Maar die hele gesprekken... Vooral omdat pap super plotseling is overleden vroegen mensen "zag je dan echt niks?", dan kreeg ze weer een schuldgevoel terwijl ze hier helemaal niks aan kon doen. Maar dat kunnen we nu achteraf benaderen als de angst van mensen om dood te gaan. Pap is haast in 1 dag dood gegaan (het bleek later al een week mis te zijn, maar dat is achteraf..), mensen zijn bang dat dat bij hun ook kan gebeuren. Het kan iedereen gebeuren.

Die opmerking dat we blij moeten zijn dat iemand dood is gegaan, omdat wij nog leven heb ik ook niet echt door.... Beetje lullige opmerking.

Laatst zei iemand ( toen pap 2 weken was overleden) iets wat erop neer kwam dat mam over een paar jaar vast weer gelukkig kon worden met een andere man. Ook zo'n opmerking waar je dan niet op zit te wachten. Ze hadden een kei gelukkig huwelijk!

Och soms is het ook lekker om effe flink kwaad te worden op iemand. Dan ben ik het effe kwijt. Er zit een hoop frustratie te borrelen wat ik niet kwijt kan. Dus effe lekker pissig worden op iemand kan dan helpen. En als ik diegene toch niet echt mag, verlies ik er niks aan.

Ik snap ook wel dat mensen vaak pogingen doen om ons te helpen met praten. Maarja, wij moeten ook aan kunnen geven wanneer we daar geen zin in hebben. Of wanneer wel.....

Heb vannacht heel veel dromen gehad over pap. Hij was er steeds bij, maar ik wist dat hij was overleden. Dus bij de groepsfoto moest pap achter degene staan die de foto nam, omdat hij niet op de foto mocht, want hij was dood. Dat soort dingen. Heb in mijn dromen heel veel gehuild. Iets wat ik zo nog niet kan. Best raar, maar ook wel fijn.
Mam had laatst ook een fijne droom over pap. Dan is het net of hij er weer even is.

xx Miss Vanilla
pi_75111973
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 19:34 schreef krakkemieke het volgende:
Pyttpytt, wat Weltschmerz ook schrijft, verwerken is een werkwoord. Ik vind het geen diep, donker gebeuren, het is voor mij werk.
Als je er aan denkt en je voelt verdriet opkomen, dan hoort dat zo. Waarom wil je het verdringen? Dat verdriet accepteren, dat is werk.
Sterker nog, je hebt zelf ook invloed over wanneer het opkomt en wanneer niet. Als het nou elke dag wel een keer opkomt en je een halfuur in beslag neemt, dan kun je er ook voor kiezen om er elke dag een half uur voor te nemen en het te laten opkomen, of zelfs opwekken.

Kennelijk zit het erin en moet het eruit, dan kun je het er ook gecontroleerd uit laten, en dan kun je er weer even tegenaan. Het eruit laten komen lucht op, organiseer dan je eigen opluchting.
Wees gehoorzaam. Alleen samen krijgen we de vrijheid eronder.
pi_75132398
binnen mijn familie hebben we een 8 daagse "ritueel" waarbij we de doden eren en onze verdriet eigenlijk kunnen uitstorten in dat periode. Tot nu toe heeft het mij altijd geholpen.
With all due respect. F*ck you, Sir!
  maandag 30 november 2009 @ 09:18:04 #182
25865 Bill_E
vijf plus 98!
pi_75134744
quote:
Op maandag 30 november 2009 01:17 schreef otacon het volgende:
binnen mijn familie hebben we een 8 daagse "ritueel" waarbij we de doden eren en onze verdriet eigenlijk kunnen uitstorten in dat periode. Tot nu toe heeft het mij altijd geholpen.
Iedereen heeft zijn eigen rituelen. Maar een dierbare "verwerken" binnen 8 dagen lijkt me erg niet echt realistisch. Ik vermoed dat je het jezelf verplicht, en daarna een deur dicht gooit.
quote:
Op maandag 23 november 2009 09:23 schreef Some-Lady het volgende:
Mijn opa is dinsdagavond overleden
[...]
Ik kan dus accepteren dat ie er niet meer is, maar niet hoe mijn familie heeft gehandelt, heeft iemand hier ervaring mee, dat zijn/haar familie gewoon 'vergeet' om het even te melden?
Ik weet namelijk niet hoe ik hiermee overweg moet, vind het ook lastig om mn familie hier op aan te spreken
Mijn vader is van de week in Nederland geweest voor de begrafenis en alweer terug gevlogen naar waar hij woont (saudi arabie) ik zie hem bijna nooit en hij heeft me ook niet opgezocht.
Ik weet niet of dit hier moet maar ik wou het toch even kwijt.
Sterkte met je verlies. Het is niet echt netjes van je familie, maar ik hoop dat ze gedaan hebben wat ze het beste leek. Dus uit goede bedoelingen jou laat hebben ingelicht. Maar normaal is het nier nee!
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 23:31 schreef Elkafila het volgende:
Tja...

Tijd heelt alle wonden.
Uiteindelijk gaat iedereen dood.
De dood is inherent aan (het) leven. Wat dat betreft moet je blij zijn als je, of iemand anders dood gaat. Het is immers een teken dat je leeft. Als je niet doodgaat heb je niet geleefd.
Ik vertrouw erop dat je advies goed bedoelt is. Maar ik vermoed dat dit erg loze woorden zijn voor vele mensen die hier lezen/posten

[ Bericht 25% gewijzigd door Bill_E op 30-11-2009 09:24:02 ]
pi_75141953
Wat ik het meest irritant vind, wat ik ook opmaak aan de reacties hier, is dat ik rekening moet houden met het feit dat het voor ánderen, bij wie niets is gebeurt, moeilijk of confronterend is. Terwijl ík een verlies te verwerken heb, en de overbuurvrouw niet. Ik verwacht van niemand een bemoedigend relaas, het enige wat ik ik verwacht, en mijns inziens mag verwachten, is een 'dag', zoals we eerder ook deden, en niet genegeerd te worden. En inderdaad, ik hoef ook niet in de supermarkt de hele wijk aan hun neus te gaan hangen hoe of het wel niet met mij gaat. Je wordt al zo bekeken door dit soort gebeurtenissen, vreselijk.
En dat het confronterend is voor sommigen, en dat die daarom het onderwerp ontwijken, vind ik zo'n zwaktebod. Kom op zeg, alsof het een verassing is dat mensen vroeg dood kunnen gaan? En daarbij is het voor mij alsnog 10x confronterender. En ja in dit geval is het voor mij als dichts bij staande het állermoeilijkst, dus in dit ene geval neem ik het recht om egoďstisch te zijn. Maar de rest van de wereld vind kennlijk de eigen confrontatie belangrijker. Tja, sneu, heb er geen andere woorden voor.

Wat ik me afvroeg, of anderen het volgende herkenden. Ik heb vliegen altijd leuk en prima gevonden, maar sinds mijn moeders overlijden vind ik het doodeng. Ik sta ineens doodsangsten uit, zelfs zo erg dat ik een stewardess om iets kalmerens heb moeten vragen laatst. Zo vreselijk raar! Ik heb niets iets traumatisch meegemaakt dat direct met vliegen te maken had, en heb het idee dat het toch door het overlijden van mijns ouders komt, op een of andere manier... Maar wat de link is, ik snap er niets van. Maar het irritante is dat ik het niet weggeredeneerd krijg, die angst. heb ook geen idee wat ik er tegen moet doen, behalve mezelf dwingen om twee weken toch in het vliegtuig te stappen om te emigreren (pfff). Maar ik zie er nu al tegen op. Iemand die dit herkent...?
  maandag 30 november 2009 @ 19:05:17 #184
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_75154240
Die vliegangst herken ik niet, bij mij is het eerder andersom. Als ik morgen een vliegtuig zou instappen en ze vertellen onderweg dat we gaan neerstorten zou ik me daar gewoon in schikken...

Wat ik wel heb is angst om andere personen die dicht bij me staan ook te verliezen.
pi_75192780
quote:
Op maandag 30 november 2009 14:00 schreef Pyttpytt het volgende:
Wat ik het meest irritant vind, wat ik ook opmaak aan de reacties hier, is dat ik rekening moet houden met het feit dat het voor ánderen, bij wie niets is gebeurt, moeilijk of confronterend is. Terwijl ík een verlies te verwerken heb, en de overbuurvrouw niet. Ik verwacht van niemand een bemoedigend relaas, het enige wat ik ik verwacht, en mijns inziens mag verwachten, is een 'dag', zoals we eerder ook deden, en niet genegeerd te worden. En inderdaad, ik hoef ook niet in de supermarkt de hele wijk aan hun neus te gaan hangen hoe of het wel niet met mij gaat. Je wordt al zo bekeken door dit soort gebeurtenissen, vreselijk.
En dat het confronterend is voor sommigen, en dat die daarom het onderwerp ontwijken, vind ik zo'n zwaktebod. Kom op zeg, alsof het een verassing is dat mensen vroeg dood kunnen gaan? En daarbij is het voor mij alsnog 10x confronterender. En ja in dit geval is het voor mij als dichts bij staande het állermoeilijkst, dus in dit ene geval neem ik het recht om egoďstisch te zijn. Maar de rest van de wereld vind kennlijk de eigen confrontatie belangrijker. Tja, sneu, heb er geen andere woorden voor.

Wat ik me afvroeg, of anderen het volgende herkenden. Ik heb vliegen altijd leuk en prima gevonden, maar sinds mijn moeders overlijden vind ik het doodeng. Ik sta ineens doodsangsten uit, zelfs zo erg dat ik een stewardess om iets kalmerens heb moeten vragen laatst. Zo vreselijk raar! Ik heb niets iets traumatisch meegemaakt dat direct met vliegen te maken had, en heb het idee dat het toch door het overlijden van mijns ouders komt, op een of andere manier... Maar wat de link is, ik snap er niets van. Maar het irritante is dat ik het niet weggeredeneerd krijg, die angst. heb ook geen idee wat ik er tegen moet doen, behalve mezelf dwingen om twee weken toch in het vliegtuig te stappen om te emigreren (pfff). Maar ik zie er nu al tegen op. Iemand die dit herkent...?

Als je verdriet hebt, heb je het recht om daar op je eigen manier mee om te gaan en assertief te zijn. Daar heb je gelijk in en dat heb ik ook gedaan.
Maar dat geeft je niet het recht om egoistisch te zijn en te denken dat alleen jij recht op verdriet hebt. Of dat jij het meeste verdriet hebt.
Je zult altijd te maken hebben met hoe andere mensen reageren op zoiets en vaak zullen ze niet reageren zoals jij het zou willen. Dan helpt het om te beseffen dat veel mensen niet weten wat zoiets voor je betekent en dat ze dus niet reageren zoals jij wilt. Dat betekent niet dat de rest van de wereld zichzelf belangrijker vindt. Ze weten gewoon niet wat ze moeten zeggen.
En nee, je kan niet verwachten dat alles is zoals het was.


' Kom op zeg, alsof het een verassing is dat mensen vroeg dood kunnen gaan? En daarbij is het voor mij alsnog 10x confronterender'

Die quote van je lijkt me al een verklaring voor je vliegangst......

Sterkte!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_75195209
quote:
Op dinsdag 1 december 2009 19:24 schreef krakkemieke het volgende:

[..]

Als je verdriet hebt, heb je het recht om daar op je eigen manier mee om te gaan en assertief te zijn. Daar heb je gelijk in en dat heb ik ook gedaan.
Maar dat geeft je niet het recht om egoistisch te zijn en te denken dat alleen jij recht op verdriet hebt. Of dat jij het meeste verdriet hebt.
Je zult altijd te maken hebben met hoe andere mensen reageren op zoiets en vaak zullen ze niet reageren zoals jij het zou willen. Dan helpt het om te beseffen dat veel mensen niet weten wat zoiets voor je betekent en dat ze dus niet reageren zoals jij wilt. Dat betekent niet dat de rest van de wereld zichzelf belangrijker vindt. Ze weten gewoon niet wat ze moeten zeggen.
En nee, je kan niet verwachten dat alles is zoals het was.
Goed punt, maar toch was ik ook zo, in het begin.. Ik vond dat mensen of normaal moesten doen of gewoon hun mond houden. Ik ben enorm boos geweest naar mensen toe en dat hebben ze geweten ook. Nu heb ik de meest krankzinnige reacties gekregen, van 'het zit je niet mee' tot 'gelukkig hadden jullie geen kinderen samen'. Houdt dan gewoon je mond

Overigens komen de kutopmerkingen alweer. Hij is vandaag exact 23 maanden dood. 'Je gaat zeker weer geen oud&nieuw vieren?' en 'hij had beter een dag later kunnen gaan'. Tja. Tegenwoordig kan ik het aardig relativeren en weet ik dat men het goed bedoelt.. Maar ik ben echt enorm egoistisch geweest in mijn verdriet en ik vind nog steeds dat ik daar recht op had, eerlijk gezegd.
pi_75197757
Ik heb bijna 2 jaar geleden mijn moeder verloren aan de beruchte ziekte. Ik ben blij dat er een topic is om zoiets toch te kunnen delen..
  woensdag 2 december 2009 @ 00:45:10 #188
257624 telavivnick
hier is het altiojd warm
pi_75199280
quote:
Op vrijdag 13 november 2009 15:20 schreef Lavenderr het volgende:

[..]

Je hoeft natuurlijk niet te gaan als je er bang voor bent. Maar wat is je angst dan?

Ja, ik ga wel, regelmatig.
ik ben mijn ouders en zoon en toenmaligen vriendin en moeder van mijn zoon verloren in een auto ongeluk 13 jaar geleden mijn zoon was 1.5 jaar jong.wij wonen in israel en waren op vakantie in nederland ,bij mijn ouders.
ik ben alleen terug gegaan naar israel.
sinsdien ben ik nooit meer terug naar nederand geweest .het ongeluk was in duitsland gebeurd .

waarom..ben ik nooit meer terug naar nederland geweest .
ik ban bang.

wel een paar keer een ticket gekocht maar ben niet op het vliegrhuig gestapt.
bang ben ik voor... ik weet hoe ik nu ben.en ik weet niet hoe ik ben na een bezoek aan nederland bij de begraaf plaats ..ik heb nu een anderen vrouw en zoon van 5 ,en ik ben gelukkig .en dat wil ik zo houden .
2 keer per maand heb ik terapie voor 1 uur .
en dat is de manier hoe ik dit verwerkt .
vredesoverleg whahahahahahahahahahahha
pi_75209982
quote:
Op dinsdag 1 december 2009 19:24 schreef krakkemieke het volgende:

[..]

Als je verdriet hebt, heb je het recht om daar op je eigen manier mee om te gaan en assertief te zijn. Daar heb je gelijk in en dat heb ik ook gedaan.
Maar dat geeft je niet het recht om egoistisch te zijn en te denken dat alleen jij recht op verdriet hebt. Of dat jij het meeste verdriet hebt.
Je zult altijd te maken hebben met hoe andere mensen reageren op zoiets en vaak zullen ze niet reageren zoals jij het zou willen. Dan helpt het om te beseffen dat veel mensen niet weten wat zoiets voor je betekent en dat ze dus niet reageren zoals jij wilt. Dat betekent niet dat de rest van de wereld zichzelf belangrijker vindt. Ze weten gewoon niet wat ze moeten zeggen.
En nee, je kan niet verwachten dat alles is zoals het was.


' Kom op zeg, alsof het een verassing is dat mensen vroeg dood kunnen gaan? En daarbij is het voor mij alsnog 10x confronterender'

Die quote van je lijkt me al een verklaring voor je vliegangst......

Sterkte!
Nou weet je wat het is, voor goed bedoelde opmerkingen die er wat cru uitkomen, heb ik echt nog wel begrip. Dan snap ik echt wel dat niemand een perfecte reactie klaar heeft. Daar heb ik het hier niete ens over. Maar ik wordt spontaan genegeerd, ik krijg dus niet eens een reactie. Ik verwacht alleen een goedendag, zoals eerder ook. Dus niet eens iets aan het overlijden gerelateerd, zeg maar. Gewoon gedag, zoals we altijd deden. Dat vind ik zó raar, end aar kan ik gewoon geen begrip voor opbrengen. Ze stond verdomme voor het raam toen mijn vader na zijn overlijden het huis uit gedragen werd, sindsdien zegt ze geen gedag meer!

Toen mijn oom een aantal jaar geleden erg ziek was en daar ook aan overleed (ook kanker) heeft zijn broer (niet mijn vader gelukkig) niets meer van zich laten horen. Niets. Hij liet zijn broer stikken, 'omdat hij het moeilijk vond'. Hoe kún je zoiets doen? Jezelf zoveel belangrijker vinden? Tuurlijk is het moeilijk, dat is het voor iedereen, maar om je broer dood te laten gaan en daarbij compleet je broer te latens tikken, waar je eerst gewoon een goede relatie mee had? Voor zulk gedrag zal ik nooit begrip hebben, en ik mag hopen dat hij zelf eens dondersgoed zal beseffen wat zo'n actie voor gevolgen heeft. Soms moet je je ergens overheen zetten in dienste van een ander, en dat vind ik niet meer dan normaal, in deze situatie.

Voor degenen die hulp hebben gezocht.. Wat houdt dat soort hulp in? Is dat gewoon veel praten of zijn dat echt therapie achtige sessies? Ik denk er over om ook wat hulp te zoeken, want heb eigenlijk geen idee hoe ik verder moet, eigenlijk
pi_75212022
Wat Jack beschrijft, de angst om meer dierbaren te verliezen heb ik ook heel sterk. Mijn vriend moet smorgens laten weten als hij op het werk is aangekomen en 's avonds als hij weer thuis is, zodat ik weet dat hij veilig is. Ineens kan ik me daar heel erg zorgen om maken.
Daarnaast is mijn broer volgende week jarig. Hij wordt dan 31 jaar. Hij zei deze week tegen ons dat hij zelf altijd het gevoel had niet ouder dan 30 te worden. Dus hij gaat er min of meer vanuit dat er deze week of volgende week nog iets gebeurt waardoor hij geen 31 wordt.
In onze familie en omgeving wordt de een na de ander ernstig ziek. Dus dat maakt het vertrouwen niet gemakkelijker.

Morgen gaan we pap verstrooien. Een erg raar idee. Ik zie er erg tegenop. We doen het met het gezin + aanhang. Verder geen familie. Zo raar he, dat de as ooit pap was. Heeft iemand hier ervaring mee? Hoe werkt het?

Gister heb ik met mam films van vroeger gekeken om weer te weten hoe zijn stem klonk. Ineens kwam de bruiloft van hun voorbij. Erg emotioneel om te zien hoe ze vroeger straalden van geluk! De openingsdans etc. mooi en tegelijkertijd dubbel.....

xx Miss Vanilla
  woensdag 2 december 2009 @ 21:00:48 #191
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_75226262
quote:
Op woensdag 2 december 2009 13:33 schreef Pyttpytt het volgende:
Voor degenen die hulp hebben gezocht.. Wat houdt dat soort hulp in? Is dat gewoon veel praten of zijn dat echt therapie achtige sessies? Ik denk er over om ook wat hulp te zoeken, want heb eigenlijk geen idee hoe ik verder moet, eigenlijk
Die vraag heb ik hier eerder zelf ook gesteld, omdat ik daar ook over denk. Ik heb die stap nog niet gezet.
Ik heb dagen dat ik mezelf wel van een gebouw zou kunnen gooien, maar ook afgewisseld met dagen dat de mensen die het mij zo moeilijk maken bij het verwerken gewoon mogen doodvallen, dat ik dus heel erg kwaad ben maar tegelijkertijd ook wel de nodige energie vind om me erdoor te trekken.

Vooralsnog ben ik ook niet overtuigd van de meerwaarde van zo'n psycholoog/psychiater. Praten doe ik al genoeg, maar het gevoel waar ik vanaf wil blijft gewoon zitten en daar gaan zo iemand geen verandering in brengen. Dat is iets in mij dat geblokkeerd zit en waar ik voorlopig nog niet overheen raak, ongeacht hoeveel ik praat en hoeveel anderen mij erdoor willen praten.
pi_75226717
quote:
Op woensdag 2 december 2009 21:00 schreef Jack. het volgende:

[..]

Die vraag heb ik hier eerder zelf ook gesteld, omdat ik daar ook over denk. Ik heb die stap nog niet gezet.
Ik heb dagen dat ik mezelf wel van een gebouw zou kunnen gooien, maar ook afgewisseld met dagen dat de mensen die het mij zo moeilijk maken bij het verwerken gewoon mogen doodvallen, dat ik dus heel erg kwaad ben maar tegelijkertijd ook wel de nodige energie vind om me erdoor te trekken.

Vooralsnog ben ik ook niet overtuigd van de meerwaarde van zo'n psycholoog/psychiater. Praten doe ik al genoeg, maar het gevoel waar ik vanaf wil blijft gewoon zitten en daar gaan zo iemand geen verandering in brengen. Dat is iets in mij dat geblokkeerd zit en waar ik voorlopig nog niet overheen raak, ongeacht hoeveel ik praat en hoeveel anderen mij erdoor willen praten.
De meerwaarde van professionele hulp kan zijn dat ze dingen vragen waar je met je vrienden enzo niet over praat. Ze zijn er juist om vragen te stellen over dingen die in jouw geblokkeerd zitten. Daar zijn ze voor, anders kon je het zelf oplossen.

Het is wel zo dat je het zelf moet doen, ze geven alleen aanwijzingen.Het betekent dus ook dat je er zelf aan toe moet zijn om hulp te zoeken.
Maar het is niet gek, niet raar, zoals ik al zei, verwerken is werk.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_75226739
Sterkte Vanilla!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_75229691
quote:
Op woensdag 2 december 2009 14:43 schreef _Vanilla_ het volgende:
Wat Jack beschrijft, de angst om meer dierbaren te verliezen heb ik ook heel sterk. Mijn vriend moet smorgens laten weten als hij op het werk is aangekomen en 's avonds als hij weer thuis is, zodat ik weet dat hij veilig is. Ineens kan ik me daar heel erg zorgen om maken.
Daarnaast is mijn broer volgende week jarig. Hij wordt dan 31 jaar. Hij zei deze week tegen ons dat hij zelf altijd het gevoel had niet ouder dan 30 te worden. Dus hij gaat er min of meer vanuit dat er deze week of volgende week nog iets gebeurt waardoor hij geen 31 wordt.
In onze familie en omgeving wordt de een na de ander ernstig ziek. Dus dat maakt het vertrouwen niet gemakkelijker.

Dat gevoel van 'er gaat vast nog iets ergs gebeuren' heb ik ook zo erg!
In 2003 overleed mijn enige oma, in 2004 mijn oom, in 2005 werden beide ouders ziek, die overleden in 2007 en 2008, en tussendoor ook twee scheidingen in de familie. Daarna had en heb ik zo'n sterk gevoel van: what's next, wie nu? En ik merkte dat ik mezelf al schrap ging zetten om de volgende klap op te vangen, 'want die zou er zeker komen'. Ik zal vast eerste en miskraam krijgen, als ik al zwanger kan worden, ik krijgt vast zelf ook kanker, of mijn vriend komt onder een auto... ik maak mezelf soms helemaal gek, en het is zo moeilijk om te geloven dat het nu een keer rustig blijft en goed blijft gaan. Want tot nu toe kwam er steeds en steeds weer een keiharde klap. Als mijn vriend gebeld wordt door zijn ouders en hij reageert niet direct enthousiast, denk ik 'oh zal er iets zijn?', of als ik meer dan twee gemiste oproepen heb, dan zal er ook vast wel iets aan de hand zijn...
Nu voelt het alsof ik tegen een muur duw die ineens weg wordt getrokken: er is al een half jaar niets ernsitigs gebeurd nml....


_Vanilla_, sterkte komende tijd!
pi_75233057
quote:
Op maandag 30 november 2009 09:18 schreef Bill_E het volgende:

[..]

Iedereen heeft zijn eigen rituelen. Maar een dierbare "verwerken" binnen 8 dagen lijkt me erg niet echt realistisch. Ik vermoed dat je het jezelf verplicht, en daarna een deur dicht gooit.
Neeh verwerken doe ik niet, maar het haalt wel een soort van last van je schouders.
With all due respect. F*ck you, Sir!
  donderdag 3 december 2009 @ 00:35:38 #196
202682 childintime
*wait for the ricochet*
pi_75234405
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 23:31 schreef Elkafila het volgende:
Tja...

Tijd heelt alle wonden.

Uiteindelijk gaat iedereen dood.

De dood is inherent aan (het) leven. Wat dat betreft moet je blij zijn als je, of iemand anders dood gaat. Het is immers een teken dat je leeft. Als je niet doodgaat heb je niet geleefd.
Dat is een mooi gezegde als je zo'n ervaring weer een paar jaar achter je hebt liggen. Aan zoiets heb je geen boodschap als er een ouder, geliefde, vriend of naast familielid je net ontvallen is. Nu kan ik de dood van m'n zwager in dit daglicht zien; 5 jaar geleden, toen'ie van de 1 op de andere dag er niet meer was, en wij hem een week voor Kerst naar de begraafplaats brachten niet
pi_75258967
Vandaag pap verstrooid. Het was niet zo erg beladen als wat ik verwacht had. We kregen een strooi-urn mee en konden zelf een plekje zoeken in het bos. We hebben een plekje gekozen waar ook de zon schijnt. Dat geeft wel een fijn idee. Ieder van ons heeft een beetje gestrooid. Dat was goed. Ik heb nu het gevoel dat pap ook rust heeft. Wellicht dat door hem een plek te geven, wij het ook een plek kunnen geven.

De hulp in de vorm van een psycholoog helpt me in het ordenen en in het juiste perspectief plaatsen van mijn gedachten. Misschien maak ik wel problemen die er niet zijn? Ik wil graag verdrietig zijn / rouwen, maar het komt er niet uit. Voor mij is dat een probleem want ik hield veel van pap. Het lijkt net of het me niks doet, terwijl ik altijd zo'n gevoelsmens ben. Dus ik hoop dat de psycholoog me met dit vraagstuk kan helpen. Ik moet hier morgen naartoe. Een andere therapeut als die de intake deed, want daar kon ik niks mee. Ik vraag wel of ze achter haar bureau vandaan wil komen en naast me wil zitten. Ik kan niet praten met een bureau ertussen. Zo onpersoonlijk. Ik hoop dat er morgen wel een klik is, dan kan ik ook echt tot de diepten komen.
Met vrienden / Mr. Vanilla / familie praat ik ook wel, maar dat is anders. Het helpt ook wel, maar het is toch anders. Juist met iemand die er verder vanaf staat kan ik beter praten. Mensen die pap niet hebben gekend / geen beeld bij hem kunnen vormen kunnen juist helpen. Dat vond ik het fijne toen ik jaren terug in therapie ging. Toen kon ik ongestoord over mijn familie en dergelijke praten want ik wist dat de psycholoog hun toch nooit zou zien.
Maar zoals eerder gezegd, je moet er zelf aan toe zijn en zelf het werk doen. Ze geven alleen handreikingen.

xx Miss Vanilla
pi_75259086
Mooi gezegd over het zelf doen Miss. En als het niet klikt met de psych weet je dat je een andere kan vragen he.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_75259173
Dit wordt al de 2e van die organisatie. Maar inderdaad, als het nodig is gewoon een derde.
En ik heb voor januari vast, als back-up, bij een andere psychologiepraktijk een intake gepland.

xx Miss Vanilla
pi_75259257
Eh, waarom nog een andere, als ik mag vragen. Vraagteken.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
abonnement bol.com Unibet Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')