Tijdens mijn rondje Haagse Bos net, waande ik me even in een foute B-film: ik rende langs het Enge Bosje, en daar zag ik ineens een stuk verder in het bos, in een soort dalletje vlak bij een boom een
lichaam liggen. Spijkerbroek, gympen, jack, donker/zwart hoofd, van achteren gezien...en niets bewoog. En ik was helemaal alleen daar, het is precies zo'n afgelegen stukje.
Mijn eerste reactie was eigenlijk heel beschamend: weg hier, eng!!!

Maar toen ben ik teruggehold en gaan kijken (vanaf het pad, je moest echt door het struikgewas heen om bij dat lichaam te komen) en ik zag nog steeds niets bewegen...maar ik durfde er ook niet in mijn eentje op af, dieper het bos in. Nog steeds niemand te bekennen ook. God, wat voel je je dan ineens eenzaam.
Het kòn natuurlijk gewoon een dakloze zijn die daar een tuk was gaan doen. Maar die zijn meestal rond 11 uur allang uit het bos verdwenen. Of het kon een lijk zijn. Of iemand die gewond was, dacht ik.
Toen kwam er eindelijk langs een zijpad een meneer met een hondje, die heb ik aangesproken. Maar die meneer reageerde heel lakoniek, ging niet eens dichterbij, en zei:"Nou, ik woon vlakbij, ik fiets zo wel even langs!" Want volgens hem konden 'ze heel agressief' zijn. Terwijl ik dacht: roep dan tenminste even.
Snel dus maar naar huis gerend (3 minuten), telefoon, fiets en eigen meneer opgehaald, en een paraplu (ter verdediging

). Mijn meneer riep vanaf het pad of alles okee was, en na een paar keer roepen kwam er een zeer verdwaasde donkere jongen met oranje spiegelende bril op overeind, die erg schrok en in het Engels ons geruststelde dat hij in orde was en alleen even was gaan slapen
Nouja, tot zover mijn heldendaden vandaag