Je kind weghouden bij bepaalde groepen mensen

Hm, ik geloof niet dat ik mijn zoon bewust weghoud van bepaalde groepen. Wij wonen hartje centrum, maar wél een 'nette' wijk (gheghe, wel weer tegenover een hoerenkiet! ). Maar zoals Piglet zegt, ik ga ook niet expres groepen die ik liever niet tegenkom opzoeken om mijn menneke weerbaar te maken.

Grappig, ik liep vandaag bij ons in het centrum een andere weg vanaf de bushalte dan normaal en dan moet ik dus langs een gebouw waar alle dakloze, zwervers, junks en weet ik veel rondloopt. en even heb ik toen gedacht over te steken. Maar dat heb ik niet gedaan omdat ik me er ineens bewust van was dat het eigenlijk er gewoon bijhoort en ik er al jaren langs loop zonder dat er wat gebeurd.
Dus nee ik ontwijk niets, alleen agressie of gevaar uiteraard. Ik vind ook dat iedereen gelijk behandeld moet worden, hoe moeilijk ook, en ik hoop dat we haar dat bij kunnen brengen, ook de verschillen tussen mensen en omstandigheden enzo.

Maar eens is de eerste keer dat je kindje mensen ziet die 'anders' zijn, hoe ga je dan om met verbazing of opmerkingen uit een peuter- of kleutermondje?

Ik ben het verder eens met het gros van de meningen hier; niet uit de weg gaan.

Wij wonen in Amsterdam; grote kans dat ze voldoende gaat zien zonder dat we daar moeite voor hoeven te doen. We zijn ook niet van plan om het allemaal mooier voor te doen dan het is, door plaatsen of mensen te ontwijken.

quote:

Op dinsdag 18 augustus 2009 23:05 schreef Smirre het volgende:
Maar eens is de eerste keer dat je kindje mensen ziet die 'anders' zijn, hoe ga je dan om met verbazing of opmerkingen uit een peuter- of kleutermondje?

Ik ben het verder eens met het gros van de meningen hier; niet uit de weg gaan.

Toen het kind d'r helm nog had, stond ik een keer in de lift naar de parkeergarage met achter mij nog wat mensen. Waaronder ook een vrouw met een kind. Dat kind vroeg heel zachtjes aan haar moeder waar die helm nou voor was (hoorde ik) waarop haar moeder op luide toon door de lift schalde; "JIJ MAG BEST WEL EVEN AAN DIE MEVROUW VRAGEN WAAROM DAT KINDJE EEN HELM OP HEEFT!"

Zo zou ik er dus niet mee omgaan .

Ik ben overigens zo de lift uitgelopen, dikke lul voor het schreeuwmens. Laat d'r zelf maar opzoeken waar die helm voor was.

quote:

Op dinsdag 18 augustus 2009 16:00 schreef YPPY het volgende:
Er loopt een ander topic, maar deze insteek vond ik wel interessant.

Het gaat erom of je bewust je kind weghoudt van groepen/individuen omdat je hen zelf niet 'goed/geschikt' vindt. Ontloopt je bijvoorbeeld stelselmatig hangjongeren? Loop je niet voorbij een terras met dronken bezoekers? Of confronteer je je kind daar juist wel mee?

Ik ben niet van het ontwijken, liever dat ze samen met mij iets meemaakt en leert dat de maatschappij ook zo is, dan dat er ze op latere leeftijd plotsklaps mee te maken krijgt. Wanneer je erbij bent, kun je vragen beantwoorden en erover vertellen. Dat het niet goed is, maar dat het wel bestaat.

Ze is twee weken terug bij een instelling voor mensen met een behoorlijk ernstige handicap geweest. Daar was ze van onder de indruk, maar ze heeft er zeker geen last van gehad. Als ze geluk heeft, mag ze daar ook Sinterklaas gaan vieren. Ze krijgt nu mee dat deze mensen ook bestaan. Ik weet nog goed dat ik bij een koor zat en dat heel veel 8 jarigen overstuur raakten omdat ze geen idee hadden dat 'zo'n enge mensen' bestonden. En dan was het op een afstand van ongeveer 30 meter. Liever dat ze met mij erbij een keertje schrikt en ik erbij ben, dan dat ze alleen is.

Hoe gaan jullie hiermee om?

Face life !

Weghouden en afschermen creeert louter wereldvreemde kinderen!

Ik heb Ruben nog niet zozeer ergens weggehouden, ik heb soms wel moeite om hem mee te nemen naar bepaalde mensen omdat ik het niet eens ben met hun doen en laten en hij nog niet de leeftijd heeft waarop ik hem duidelijk kan maken dat ik liever niet heb dat hij ook dat soort dingen zou doen.

Ik denk dat ze best dingen mogen zien die anders zijn van de " standaard norm" .
Bewust opzoeken, nee.
Maar ik denk als je familie hebt die bijv. in een instelling zitten je ze niet weg moet houden om het kind te beschermen.
Als je je kind leert dat als ze iets niet weten ze het aan mama en of papa mogen vragen en je het op hun niveau uitlegt ze zelf wel kunnen aangeven wat ze ervan vinden en je daar op kan inspringen.

Maar het zal wellicht ook deels aan het kind liggen hoe je er mee omgaat denk ik?

Dit topic ga ik even volgen, TS heeft goede punten.

Het contrast tussen de buurt waar het beste vriendje van mijn zoon woont, en die van ons zou niet groter kunnen zijn. Wij wonen hartje Bangkok, in een 'gated community' van zo'n 15 huizen en een appartementengebouwtje. We hebben daar bewust voor gekozen, omdat we het belangrijk vonden dat de kinderen enigszins buiten kunnen spelen nu ze nog zo jong zijn, en daar maken ze dankbaar gebruik van.

Zoonliefs beste vriendje woont in de grootste sloppenwijk van Bangkok. Zijn ouders zijn gespecialiseerd in kleinschalige, 'community based' ontwikkelingsprojecten en geloven er heilig in dat je dan ook tussen de mensen moet wonen die je probeert te helpen. Ze wonen in een ieniemini huisje en de overeenkomst tussen de meeste van hun buren is dat ze continu in aanraking komen met drugs, drank, mishandeling, prositutie en criminaliteit.

En daar gaan mijn kinderen spelen. Maar wel met mij, en met de moeder van het vriendje erbij, zodat we de boel in de gaten kunnen houden (dochter rende een keer op blote voeten de straat op. Aaaahhhh.... naalden!) en zodat we vragen kunnen beantwoorden. Ik help soms ook mee bij projecten, en vooral m'n dochter vindt dat heel erg interessant. Mijn zoon eigenlijk niet: die heeft het geaccepteerd als iets wat gewoon zo is, een ander stukje van de werkelijkheid.

Ik ga er dus ook vanuit dat het het beste is ze te leren omgaan met alle groepen mensen. Ik denk alleen dat je grenzen stellen en die uitleggen aan je kind daar ook een deel van is. Die immer-behoeftige vriend kan best vriendelijk gegroet worden, maar hoeft nou ook niet dagelijks te over de vloer te komen. Niet direct vanwege je kind, maar omdat dat een deel is van jouw normen en waarden. Toch?

Ik hou Chris niet weg bij bepaalde groepen mensen. Maar hier heb je ook niet echt grote probleemgroepen in de wijk, dus dat is makkelijk. En liever inderdaad "enge" groepen ontdekken met mij, dan over een paar jaar in paniek raken..

Maar op straat ed mensen ontwijken is nog makkelijk. Dat is af en toe.
Wat nou met de basisschool, waar kindjes dagelijks heen gaan. Ontwijken jullie dan (misschien onbewust) specifieke groepen ook niet?
Hier heeft de wijkschool realtief veel kindjes met taalachterstand, gedragsproblemen etc. En daar moet dus aandacht aan gegeven worden. Waarschijnlijk voor ons een reden om Chris toch op een andere school te doen, waar de aandacht netjes verdeeld worden, ook voor de doorsnee kindjes. Maar dat betekend wel dat we een groep uit de maatschappij ontwijken..

Die groep zijn dat wel de kindjes en moeders waar ik nu wekelijks mee naar een ouder-kind-ontmoetingsgroep ga. Dus ik heb persoonlijk niet echt iets tegen ze.. Maar praktisch gezien. (je kind thuis alleen turks leren, omdat ze op de peuterspeelzaal wel nederlands leren, en ook nog eens gesubsidieerd dubbele uren mogen )

we gaan niet met selene op bezoek bij sangdrax zijn oom (in een instelling), maar dat is om de oom te beschermen, niet selene.

Ik hou mijn kids ook niet weg bij bepaalde groepen mensen..
Iig niet bewust.

Ik ben in een erg witte omgeving opgegroeid, waar alles overal wel koek en ei was. Maar als we dan met de familie een dadje naar Amsterdam gingen, dan liepen we door allerlei buurten, ook de hoeren/drugsbuurten. En dan werd ons verteld wat dat was, en dat het niet onveilig was, maar je moest met niemand meegaan en als ze je aanspreken, niet aankijken en doorlopen. En doordat ik deze buurten inmiddels dus goed kende, ging ik op mijn 14e al met een vriendinnetje 1,5 uur met de trein om een dagje naar Amsterdam te gaan, en op mijn 17e zonder ouders naar Parijs. Ik wist waar de hoeren en drugsshops zaten, dus dar kwam ik niet.
Ik denk dat mijn ouders dat redelijk bewust hebben gedaan, omdat dat soort toestanden gewoon niet in onze buurt voorkwamen. Da's fijn om in op te groeien, maar het is ook fijn om te weten wat er nog meer speelt in de wereld, en hoe je daar mee om moet gaan.

Wie ik wel letterlijk afstand wil houden van mijn kinderen later, zijn rokers. Er wordt niet nooit never gerookt waar mijn kind bij is. Daar ben ik heel stellig in, rond mij en mijn kinderen wordt niet gerookt. Goddank is mijn vriend er ook zoeen Gelukkig rookt er niemand van mijn familie en vrienden, dus voorlopig zit ik safe

Ik sta hier eigenlijk nooit zo bij stil, want zoals de meesten al zeggen hoort dit bij de maatschappij. Ik heb mn zoontje weleens meegenomen naar een feestje op mn werk en daar kunnen in de ogen van anderen ook aparte types bij zitten (geestelijke gezondheidszorg). Ook is hij een keer meegeweest toen ik een client van me even hielp verhuizen op mn vrije dag.

quote:

Op dinsdag 18 augustus 2009 23:32 schreef k_i_m het volgende:

[..]

Toen het kind d'r helm nog had, stond ik een keer in de lift naar de parkeergarage met achter mij nog wat mensen. Waaronder ook een vrouw met een kind. Dat kind vroeg heel zachtjes aan haar moeder waar die helm nou voor was (hoorde ik) waarop haar moeder op luide toon door de lift schalde; "JIJ MAG BEST WEL EVEN AAN DIE MEVROUW VRAGEN WAAROM DAT KINDJE EEN HELM OP HEEFT!"

Zo zou ik er dus niet mee omgaan .

Ik ben overigens zo de lift uitgelopen, dikke lul voor het schreeuwmens. Laat d'r zelf maar opzoeken waar die helm voor was.

Hoe zou je er dan wel mee om gaan? Wat was de gepaste reactie geweest van die moeder?
Serieuze vraag van mij hoor, ik ben altijd van mening dat kinderen zulke dingen wel gewoon mogen vragen. Ik zie het bv al vaak zat als ik met mn honden buiten ben, kleine kindjes die heel blij dr naar toe lopen en ze willen aaien. Hoe verschillend ouders daarop kunnen reageren en hoe vormend dat kan zijn voor die kinderen.
Echt van hysterisch gillend de kids naar achteren trekken tot niet eens kijkend terwijl die kinderen mn honden proberen te meppen ( maar dan grijp ik zelf wel in ).

Ik denk dat het al een hele hoop scheelt als de moeder op een rustige manier tegen het kindje zou zeggen, misschien kun je dat die mevrouw zelf even netjes vragen ipv keihard te kwekken.

quote:

Op woensdag 19 augustus 2009 10:11 schreef oh-oh het volgende:

[..]

Hoe zou je er dan wel mee om gaan? Wat was de gepaste reactie geweest van die moeder?
Serieuze vraag van mij hoor, ik ben altijd van mening dat kinderen zulke dingen wel gewoon mogen vragen. Ik zie het bv al vaak zat als ik met mn honden buiten ben, kleine kindjes die heel blij dr naar toe lopen en ze willen aaien. Hoe verschillend ouders daarop kunnen reageren en hoe vormend dat kan zijn voor die kinderen.
Echt van hysterisch gillend de kids naar achteren trekken tot niet eens kijkend terwijl die kinderen mn honden proberen te meppen ( maar dan grijp ik zelf wel in ).

Ruben is ook een kind wat op een hond zou afrennen. Maar dan bij de hond stopt hij en dan kijkt hij eerst vragend en ik heb dan ook geprobeerd uit te leggen dat hij aan de baas moet vragen of de hond geaaid mag worden, zeker bij honden die hij niet kent. Geen idee of hij dat al begrijpt, maar hopelijk leert hij het door veel herhalen. De hondjes van de buren kennen hem inmiddels en hij kent die hondjes en dat is geen probleem, maar zelfs daar zie je even de aarzeling en een vragende blik naar de buurvrouw.

quote:

Op woensdag 19 augustus 2009 10:13 schreef Troel het volgende:

[..]

Ruben is ook een kind wat op een hond zou afrennen. Maar dan bij de hond stopt hij en dan kijkt hij eerst vragend en ik heb dan ook geprobeerd uit te leggen dat hij aan de baas moet vragen of de hond geaaid mag worden, zeker bij honden die hij niet kent. Geen idee of hij dat al begrijpt, maar hopelijk leert hij het door veel herhalen. De hondjes van de buren kennen hem inmiddels en hij kent die hondjes en dat is geen probleem, maar zelfs daar zie je even de aarzeling en een vragende blik naar de buurvrouw.

Ja precies, zo hoort het ook, je leert je kind dat het eerst altijd even moet vragen of hij mag aaien.
Maar ik zie bv echt heel vaak mensen echt een kind wegzwiepen, vaak moslims , die zijn bang voor honden, honden zijn onrein. Maar ook mensen die er zelf bang voor zijn en zo hun angst meteen op hun kinderen projecteren, dat is toch doodzonde?
Ik snap ook wel dat die moeder mss niet heel subtiel was omdat ze wat te hard praatte in het geval van het kindje met de helm, maar heel verkeerd vond ik dr antwoord niet, om het maar te vragen. Of zie ik dat verkeerd?

het is de toon die het zet Oh-Oh ^^

Ik snap dat dat zo was in dit geval, toch vraag ik me af wat wel wenselijk gevonden wordt in zo een specifieke situatie. Dat het kind zo iets vraagt vind ik normaal, hoe "moet" je dan als volwassene reageren?
Zachtjes antwoord geven wordt mss ook als onbeschoft gezien ( staat ze achter mn rug te smiespelen ) , zeggen dat je later antwoord geeft is vast ook niet goed, en mss wist die moeder het ook wel echt niet? Als ze gewoon netjes gezegd had vraag dat maar aan die mama, was het dan wel goed geweest?

quote:

Op woensdag 19 augustus 2009 01:32 schreef Troel het volgende:
Ik heb Ruben nog niet zozeer ergens weggehouden, ik heb soms wel moeite om hem mee te nemen naar bepaalde mensen omdat ik het niet eens ben met hun doen en laten en hij nog niet de leeftijd heeft waarop ik hem duidelijk kan maken dat ik liever niet heb dat hij ook dat soort dingen zou doen.

Dat lijkt mij dus inderdaad het moeilijkste... Dat je het (nog) niet kunt uitleggen.

quote:

Op dinsdag 18 augustus 2009 17:59 schreef kaatjejannie het volgende:
ik ben geboren en opgegroeid in het spijkerkwartier in Arnhem. Dit was de hoerenbuurt met de daarbijhorende problematiek. Ik wist op mijn vijfde al wat ik moest doen als ik een spuit vond, ik wist wat te doen als ik junks tegenkwam. Mijn basisschool vriendinnetjes mochten van hun ouders niet bij mij spelen. Maar toen dr eentje toch was, had ze al bijna een spuit opgepakt.

Ik ben er niks slechter van geworden. Ik ben zelfs van mening dat het me goed gedaan heeft. Ik ben nu niet bang als ik in de avond over straat moet, ben niet op mijn mondje gevallen bij opmerkingen.

Ben ook vroeger met mijn vader meegeweest naar zijn werk, hij werkte in de verstandelijk gehandicapten zorg, en later in de psychiatirie. Vond het allemaal machtig interessant. Nu werk ik zelf in dezelfde sector.

Ik heb daar ook jaren gewoond, mis het nog steeds. Ik ben daar weggegaan ivm de kinderen die toen in de planning zaten (overigens is de buurt echt al enorm opgeknapt). Ik ben in een dorp gaan wonen, heel rustig enzo , ze kunnen op straat spelen en nog meer geweldige voordelen, maar ik verpieter hier.
De stad uitgaan was de grootste fout die ik ooit gemaakt heb, ik zou kruipend teruggaan als ik kon (wordt ook aan gewerkt, alleen wil manlief nog niet zo).

Ik heb een licht verstandelijk gehandicapte zoon die ook autistisch is, dus mn andere 2 kinderen worden daar iedere dag al mee geconfronteerd. Al is t bij ons eerder zorgen dat het niet teveel wordt ivm dingen nog eens extra gaan opzoeken (mijn middelste moest bijv op de psz echt leren dat niet alle kinderen je zonder reden in je gezicht proberen te bijten, hij was eerst erg afstandelijk of begon juist al bij voorbaat te meppen)
En manlief kom van Curaçao, dus ook voldoende contact met allochtonen

Ik vind dat je je kinderen niet snel hoeft weg te houden ergens (kleine kinderen horen niet om 23 uur nog op straat ofzo, maar ik bedoel binnen het normale leefpatroon), je kan ze best veel uitleggen. Maar je moet ook letten op de leeftijd en het kind. Ik zou een gevoelig kind van 3 niet tussen een groep ernstig gehandicapten zetten. Ik kan me voorstellen dat dit heel eng is voor een kind, dan bereik je mss eerder het tegenovergestelde. Maar als we op straat iemand zien met een beperking dan loop ik niet om ofzo uiteraard, wat ik wél doe bij bijv de drugsboot. Daar loop ik met mijn zeer jonge kinderen niet langs, ik ga dat niet opzoeken.

Ik hou haar weg bij mensen waarvan ik weet dat ze haar veel teveel zullen kwetsen. Maar die ken ik dus.
Mensen op straat weet je niet wat ze gaan doen, ook normaal ogende mensen kunnen raar uit de hoek komen.
Je hebt leuke dronken mensen, en rare dronken mensen maar ik ga met haar wel op een terrasje zitten.
Ook parkpop is een voorbeeld alle soorten mensen maar wij zitten er tussen op een kleedje.
Soms zijn de mensen waar je het niet van verwacht de liefste die je tegenkomt op een dag.
Ik wil dat ze zelf leert om dingen/mensen te beoordelen, als ze oud genoeg is zal ik er na afloop van de dag over praten.

Maar ik vind het onzin om bijvoorbeeld een blokje om te lopen als er 2 zoenende mannen staan.
Dat hoort bij het leven en is imo ook totaal niets mis mee. Liefde is liefde

quote:

Op woensdag 19 augustus 2009 10:13 schreef _evenstar_ het volgende:
Ik denk dat het al een hele hoop scheelt als de moeder op een rustige manier tegen het kindje zou zeggen, misschien kun je dat die mevrouw zelf even netjes vragen ipv keihard te kwekken.

Door haar geviswijf had ik ineens 10 paar ogen in mijn nek van de rest van de mensen die ook in de lift stonden. Nou raak je daar wel aan gewend dat je de hele dag nagewezen en gestaard word, maar als iemand op zo'n expliciete manier mijn aandacht probeert te krijgen vind ik dat gewoon ronduit onbeschoft, en zal ik net zo onbeschoft terug reageren.

Het is al erg genoeg dat mensen zich zo raar gaan gedragen als ze iets zien wat ze niet kennen en ik ben helemaal niet de beroerdste om uit te leggen wat er aan de hand is. Maar als je een verklaring van me eist kan je hem lekker in je reet stoppen.