Ik heb nog eens door The Informers gebladerd, en ik weet weer waarom ik dat boek dus echt niet leuk vond. Ik weet weer waarom ik vroeger Brett Easton Ellis brilliant vond, maar tegenwoordig een verschrikkelijke schrijver, vooral zijn oudere werk.
Lunar Park is dan misschien iets minder beklemmend en deprimerend, maar ik denk dat ik zojuist Brett Easton Ellis van mijn lijstje met schrijvers af heb gehaald.
De man is extreem goed in het beschrijven van mensen die hun leven tot een inhoudsloze hel weten te maken. Ongeacht de vaart die er in een verhaal zit, het lijkt allemaal zo kil en grauw en leeg en deprimerend, dat ik er haast een paniek aanval van zou kunnen krijgen.
De schrijver die het duidelijk maakt dat een leven vol drugs en sex en rock 'n roll uiteindelijk tragisch tot z'n eind komt. En dat de figuren die er zo'n levenstijl op nahouden hun omgeving mee naar beneden sleuren. Ellis schrijft eigenlijk alleen maar over slachtoffers van een decadente levenstijl, figuren die niet doorhebben dat ze de keuze hebben om een beter leven te leiden, figuren die te ver zijn afgezakt om te zien dat ze zichzelf helemaal klem hebben gezet. Hopeloze slachtoffers die telkens maar doorgaan en doorgaan en doorgaan en alles kapotmaken dat ze aanraken.
Hunger I want it so bad I can taste it.
it drives me mad to see it wasted,
when I need it so bad that it's burning me.
I'm hungry!