Oh Poppejans, wat erg!
Ik heb vandaag ook m'n dagje wel gehad... Wat kan ik een hormonaal monster zijn zeg! Ik herkende mezelf niet terug. Maar ik ben gestraft...
Het begon vanochtend.
N. ging sporten. 's Middags zou ie met een vriend naar de stad gaan om lekker een biertje te drinken op het terras. In z'n afwezigheid zat ik me al behoorlijk op te jutten. Normaalgesproken gaan we nl altijd iets samen doen met Koninginnedag, terwijl ie zich nu nog geen moment had afgevraagd hoe mijn dag eruit zou zien.
Hoe meer in erover nadacht, hoe kwader ik werd. Toen N. thuiskwam, kreeg ie dan ook meteen de volle laag. Volgens hem berustte 't allemaal op een misverstand. Hij was er immers stilzwijgend vanuit gegaan dat ik gewoon mee zou gaan. Maar daar tuinde ik natuurlijk niet in..!
Hoe langer we discussierden, hoe erger het uit de land dreigde te gaan lopen. Ik voelde een duiveltje in me omhoog komen en werd hoe langer hoe hysterischer.

Deels om escalatie te voorkomen en deels om N. eens flink te laten schrikken, greep ik de autosleutels en startte de auto met de woorden: "Mij zie je voorlopig niet meer terug!" We leken de Tokkies wel...
N. probeerde de autodeur nog open te krijgen, maar die zat inmiddels al op slot. Ik draaide de parkeerplaats af en reed het dorp uit. N. belde me meteen om me te sommeren onmiddellijk dit onverantwoorde gedrag te staken en naar huis te komen. Ik drukte 'm weg en reed verder.
Niet ver, hoor...

500 meter van huis heb ik de auto op een parkeerplaats gezet om lekker aan de Oosterschelde af te koelen. N. belde me nog een paar keer boos en ongerust op. Die dacht dat ik met m'n hysterische hoofd met 160 over de snelweg scheurde. Ik zou vast mezelf en ons kind iets aandoen of op z'n minst de auto in de prak rijden. Ik liet 'm lekker in de waan en drukte 'm weer weg... Pff, wat dacht ie wel! Ik had al 10 jaar m'n rijbewijs en nog nooit een krasje gereden! Daarnaast moest ie niet zo miepen over die auto, vond ik. Oke, oke, we hadden net een nieuwe Passat, maar ik zou straks heel cool de auto terug op de parkeerplaats zetten en quasinonchalant terug naar binnen lopen...
Na een half uurtje en een telefoongesprek met een vriendin, kwam ik tot inkeer. Misschien had ik me toch engszins onvolwassen en hormonaal gedragen, bedacht ik me. Ik besloot om terug naar huis te gaan en m'n excuses aan te bieden.
Kalm en weer helemaal tot rust gekomen, stapte ik weer in de auto. Het parkeerterrein achter me was helemaal leeg. In z'n achteruit reed ik dus een flink stuk naar achteren.
Om vervolgens de hele achterbumper aan gort te rijden tegen een hardhouten picknicktafel...
Leg dat maar eens uit...
[ Bericht 0% gewijzigd door Ssserpente op 30-04-2009 22:52:11 ]