Hoe gaat het met de (nieuwe) moeders # 77

quote:

Op dinsdag 16 juni 2009 10:42 schreef LovelyLady het volgende:

[..]

Ohja.. arme jij ik vind nog steeds dat ze je niet serieus genoeg hebben genomen destijds. Wat een prutsers.

Bij Sander had ik een knip en als ik me niet lekker voel (als in weerstand laag, ziek of tijd vd maand) dan is het best gevoelig. Bij Koen was ik maar een klein beetje gescheurd en niet gehecht dus dat viel me allemaal wel mee.

het is nu en dan nog steeds gevoelig. toevallig was ik laatst aan het opruimen en kwam ik dat kraamboek tegen. het staat er gewoon drie keer in genoteerd door de kraamhulp dat het er raar uitzag en erg zeer deed. misschien dat ik nu wat overbezorgd ben hoor, maar als je zelf twijfelt aan of het allemaal wel goed zit erachteraan gaan. desnoods buiten de verloskundigen (of gyn, of coassistent) om naar de huisarts. beter dat je uitgemaakt wordt voor aansteller dan dat je achteraf hele nare medicijnen moet!

Cara vorige keer zelfs na een bevalling met de vacuumpomp slechts een piepklein schaafwondje van nog geen halve cm (moest me van de gyn voorbereiden op erger). Twee kleine hechtinkjes erin die al heel snel in de kraamweek alweer vanzelf eruit waren. Geen last gehad met zitten/ bijna niet met plassen behalve dan een beurs gevoel. En nu zou ik niet eens meer weten waar die hechtinkjes precies gezeten hebben eigenlijk...

Nu maar hopen dat het deze keer net zo gaat

[ Bericht 0% gewijzigd door Stiemie op 16-06-2009 11:59:53 ]

Ik zal mijn knip/scheurverhaal maar niet plaatsen voor de nog zwangere dames onder ons.

@simmu heb je het nog wel eens na laten kijken bij de ha? Hier hebben ze toendertijd nog een hechting eruit gehaald die heel strak stond en bij de nacontrole hebben ze het nog een keer nagekeken. Bij mij is het nog steeds niet helemaal over maar goed ik heb dan ook een knip en een scheur en zelfs mijn bil is gehecht. Heb gewoon een driedubbele t-splitsing aan littekens down under.

Ik weet dat er genoeg mensen zijn die het allemaal maar eng vinden, de nare kanten van een bevalling. Die geen bevallingsverhalen durven lezen of alleen degenen die vantevoren zijn aangemerkt als 'niet eng'.
Ik ben juist van het tegenovergestelde kamp. Ik heb zoiets van laat mij maar weten wat er allemaal mogelijk is, dan ga ik goed voorbereid ten strijde. Daarom waardeer ik het echt heel erg van jullie dat je dit wilt delen!

Volgens mij is het helemaal goed gekomen 'down under' Kan het zijn dat ik veranderingen van weer voel aan mijn perineum?

Een dag na de bevalling had ik spierpijn, alsof ik een hele dag in de sportschool was geweest. En het gevoel alsof je een enorme (en dan bedoel ik echt een ENORME) trap onder je reet hebt gehad.
De hechtingen begonnen na een dag of drie wat te trekken maar niet dat ik niet meer kon zitten of zo. Ik vond het ook wel prettig om op een harde ondergrond te zitten, maar daarin ben ik vast een uitzondering. En poepen vond ik de eerste keer heeeeel eng. Mijn man was er ook niet erg gerust op geloof ik. Toen ik zei dat ik moest poepen zei ie: "oooooow jeej de vorige keer dat je dat zei...kregen we een kind"

Bij mij is het allemaal weer prima hersteld. Heeft een half jaartje geduurd denk ik tot het helemaal weer pijnloos was. Na een maand was de pijn grotendeels weg. Voor de volledigheid: toen ik 's ochtends naar huis ging, wilde ik niet met de rolstoel, want ik kon er niet op zitten. Het halve ziekenhuis heeft me naar buiten zien strompelen. Ging echt niet goed en eigenlijk was het stom van me, als ik nu terug denk, om te gaan lopen. Maar ik kon zo wel de rolstoel overslaan.

Rolstoel in ziekenhuis was beide keren verplicht. Werden ze heel kwaad dat ik niet wilde. Ze duwden me er bijna in.

Jaaaaa, die spierpijn, serieus, niemand verteld dat je

Ik werd wakker. Aaaaah, we hebben een baby!
*rek rek* AUW!
Dus ik tegen de kraamhulp: ik heb spierpijn!!!!!! Niet normaal!
Zij: wat ráár? Heb je gisteren iets raars gedaan wat je anders niet doet dan? Iets van lichamelijke inspanning of sport?

Ik: oja

quote:

Op dinsdag 16 juni 2009 12:45 schreef freecell het volgende:
Jaaaaa, die spierpijn, serieus, niemand verteld dat je

Ik werd wakker. Aaaaah, we hebben een baby!
*rek rek* AUW!
Dus ik tegen de kraamhulp: ik heb spierpijn!!!!!! Niet normaal!
Zij: wat ráár? Heb je gisteren iets raars gedaan wat je anders niet doet dan? Iets van lichamelijke inspanning of sport?

Ik: oja

ja dat ging hier precies zo. Net een oud vrouwtje.

Ow ja Diaan, volgens mij is het veel minder, de haaruitval that is, niet mijn haar. Ik heb het nou aan de voorkant heel kort en in mijn gezicht dan valt het niet zo op

Hier viel het mee met de spierpijn. Wel had ik een pijnlijk bovenbeen. Toch een spiertje verrekt toen mijn door de ruggeprik gevoelloze been "omviel" omdat ik het even vergat vast te houden

quote:

Op dinsdag 16 juni 2009 11:58 schreef Mibos2 het volgende:
Ik zal mijn knip/scheurverhaal maar niet plaatsen voor de nog zwangere dames onder ons.

@simmu heb je het nog wel eens na laten kijken bij de ha? Hier hebben ze toendertijd nog een hechting eruit gehaald die heel strak stond en bij de nacontrole hebben ze het nog een keer nagekeken. Bij mij is het nog steeds niet helemaal over maar goed ik heb dan ook een knip en een scheur en zelfs mijn bil is gehecht. Heb gewoon een driedubbele t-splitsing aan littekens down under.

ja, toen de huisarts zich er eenmaal mee 'bemoeide' ging het een stuk beter. 8 weken na de bevalling trok die er nog steeds stukjes 'zelfoplossende' hechtdraad uit. zo stom hoe dat dan gaat. die week ervoor zat ik op controle bij de gyn coassistent die beweerde dat alles er prima uitzag, de week erna controle bij de huisarts dus en die stukjes draad nog. wat er nu zit schijnt littekenweefsel te zijn.

kijk, meestal gaat alles gewoon goed. maar soms niet en de enige die zijn of haar lichaam goed kent ben je zelf. dus als er iets onverwacht erg zeer doet, of raar is of wat dan ook moet je gewoon aan de bel trekken. en als ze niet luisteren moet je harder trekken en als dat niet werkt mag je gerust schoppen

Ik laat het complete verhaal ook maar effe zitten.. Staat wel ergens in het bevalverhalentopic (aug'07)

Van het knippen en scheuren heb ik niks gevoeld. Tenminste, niet wat ik me kan herinneren. Ergens kan ik me een injectspuit herinneren, dus het kan zijn dat ik verdoofd ben voor het knippen, maar het kan net zo goed een spuit water zijn geweest om het schoon te maken. Het ging allemaal zo snel dat ik het niet goed heb meegekregen.

Het hechten heb ik zeker niets van gevoeld, maar dat was onder narcose, dus dat is wel weer logisch.

Na de tijd nog 2 ontstoken hechtingen gehad(bleh), en daar is nog wel wat littekenweefsel voelbaar. Maar wat verder naar achteren, dus geen last van verder. Ik heb wel het idee dat de streep van de scheur net even iets netter geheeld is dan die van de knip, alsof dat lijntje net even wat dikker is. Niet vervelend, of lastig, maar wel aanwezig..

Mag ik hier ook meekijken? Mijn lief is zondag bevallen van een prachtige zoon, en ik ben dus wel niet zelf de moeder, maar wel soort van mee-mama... En ik heb echt heel veel vragen enzo, die ik verder ook niet echt ergens kwijt kan... Het "Hoe is het met de nieuwe papa's"-topic is heel erg rustig dus dat duurt dan ook dagen voordat je reactie krijgt lijkt het wel. En bovendien ben ik ook niet echt een papa he ;-)

Tuurlijk mag je hier meekijken Pandora Welkom! Hoe heet jullie prachtige zoon en hoe bevallen de 1e dagen zo met zijn drieen?

Als je lief is bevallen van een kindje en jij bent een vrouw, dan ben je toch moeder Of denk ik dan te simpel

Gefeliciteerd in ieder geval en geniet

Ik denk net zo simpel, Troel
Misschien ook wel omdat mijn zusje en haar vrouw ook mama's zijn

Ik vind ook dat je gewoon een mama bent net als wij gefeliciteerd!
Hoe voel je je als nieuwe mama?

Thanks all!
Ik ben geen mama, ook (nog) geen mee-mama. Daarvoor is onze relatie eigenlijk nog te pril (pas enkele maanden, maar ja, soms weet je het gewoon al heel snel dat deze persoon je toekomst is)
We wonen ook niet samen (sterker nog, 275 kilometer van elkaar) enzo. Dus ik kan/wil zeker nog geen aanspraak maken op de titel mama.
Maar wil wel heel graag haar partner zijn... en een rol spelen (hoewel die voorlopig fysiek nog maar klein kan zijn door de afstand) in het leven van haar zoontje.
De frummel heeft een nogal ongebruikelijke naam, dus die post ik liever niet hier. Stel dat er bekenden van haar zouden langskomen en die naam zien, en de datum daaraan koppelen, dan sta ik mooi voor joker natuurlijk als ik allemaal domme vragen ga stellen hier. ;-)

Hoe ik me voel? Vooral erg in de war.
Door de afstand heb ik toch al het idee dat ik er niet genoeg voor haar kan zijn; doordat onze relatie zo pril is nog kennen we elkaar ook nog niet echt van haver tot gort zeg maar; en nu zegt ze dus ook allerlei dingen (waarschijnlijk in haar vermoeidheid en hormoonexplosies) die me erg raken. Bijvoorbeeld dat ik niet een dag eerder naar haar toe hoef te komen omdat ze alleen wil zijn. Terwijl ze vorige week het er nog over had dat ze zo opzag tegen alleen zijn.
Bovendien heb ik vandaag op mijn werk mijn "coming-out" gedaan, waarbij ik dus niet alleen aan mensen moest vertellen dat ik ditmaal een relatie met een vrouw heb (na 13 jaar met een man), maar dat die dus ook nog eens is bevallen. En dan zoooo vaak uitleggen dat zij echt lesbi is maar heel graag een kind wilde dus een donor had gezocht en - overduidelijk - gevonden; en dat ik al jaren weet dat ik bi ben en bla bla bla en vragen en noem maar op.
Dus ik zit er ook doorheen.
En tegelijk voel ik me dan weer schuldig dat ik zit te mekkeren over dat ik het zo lastig vind allemaal terwijl zij met die knul in het ziekenhuis is en dat ik tenminste nog geslapen heb gisteren en vandaag en zij niet, en ik heb niet hoeven bevallen en kan me geen voorstelling maken van hoe zij zich voelt dus waar haal ik het lef vandaan om mezelf zielig te vinden enzo...
Beetje in de war dus!

Ik zit ook al een beetje te bedenken wat ik moet zeggen (Overigens ben ik nog steeds van mening dat je wel degelijk moeder bent hoor, maar dat terzijde).

Ik zou inderdaad zoals LL aangeeft kijken of er een mogelijkheid is om toch naar je partner toe te gaan of te polsen of ze dat prettig zou vinden.

ik heb de uitslag van mijn bloed terug.. stofwisseling gaat als een malloot..dus als ik nog meer dan 3 kilo afval dan wordt het ziekenhuis

Als je lief bevallen is dan ben jij ook gewoon Mama vind ik.
Of het wel of niet je dna heeft doet er vind ik echt niet toe
Van harte gefeliciteerd

Edit: Jeetje Kleurdoos dat is niet goed
En wat hebben ze als oplossing dan? Sterkte

quote:

Op dinsdag 16 juni 2009 16:40 schreef Kleurdoos het volgende:
ik heb de uitslag van mijn bloed terug.. stofwisseling gaat als een malloot..dus als ik nog meer dan 3 kilo afval dan wordt het ziekenhuis

He bah Kleurdoos Zou je wellicht geholpen kunnen zijn met de familie producten die ik gebruik? Of heeft energieverrijking niet echt veel zin bij jou?

(dan krijg je dus zoiets ) (Mag overigens alleen gebruikt worden onder begeleiding, je hebt er ook een machtiging voor nodig van een arts om het vergoed te krijgen, ik noem het dus puur zodat het aangekaart kan worden en het wellicht uit zou kunnen maken zoals het bij mij doet, ik heb geen aandelen )

Pandorra lastige moeilijke situatie, maar wil je toch feliciteren met de kleine man
hopelijk vind je toch een makkelijke mannier om naar haar en de kleine heen te kunnen gaan.

Kleurdoos wat een ellende, en nu nog meer onderzoeken ?