Schuldvraag bij ongelukken.

quote:

Op vrijdag 6 maart 2009 15:04 schreef Lekkere_Kwal het volgende:
Waar haal je vandaan dat de rechters dit niet doen? Ik heb het idee dat je het feit dat ik geen voorbeelden geef van discussies tussen rechters op dit gebied (simpelweg omdat ik niet tussen de rechters leef) interpreteert als een statement dat rechters hier niet over discussiëren en/of dit niet op het intellectuele vlak doen..

Volgens mij ga je ervan uit dat ze dat wel doen, anders slaan je posts nergens op. Niks bijzonders, want in de populaire media en minder populaire media komt het beeld naar voren dat ze daar voor gestudeerd hebben. Echter de strafmaatbepaling is geen onderdeel van de rechtswetenschap, daar is niet op of voor te studeren. De toverformule 'gelet op de ernst van het feit en de persoon van de dader' dekt het intellectuele proces volledig, er wordt op gelet, maar hoe dat dan tot welke strafmaat leidt is volledig onontgonnen terrein. De motivering kan dan ook net zo goed de feitelijk opgelegde straf dragen, als een veel hogere of lagere. Of dat nou bovenstaande toverformule is, of een variant daarop.

Eerst had je dan ook grote verschillen tussen de arrondissementen in strafmaat bij vergelijkbare delicten, want de hoven harmoniseerden de boel door middel van het hoger beroep binnen het arrondissementent. Daar moest wat aan gebeuren, en in plaats van te kijken hoe die straf nou tot stand zou moeten komen, moesten rechters toen naar andere rechters gaan kijken. Daardoor is het allemaal wel gelijk getrokken, maar een rechter die niet weet wat hij op moet leggen, gaat dan kijken naar wat andere rechters opgelegd hebben, die ook niet wisten wat ze op moesten leggen. Want ze weten geen van allen waarom een x aantal maanden op zijn plaats is of niet, maar als iedereen hetzelfde doet valt het niet op. Daar is natuurlijk niks intellectueels aan.

Dus het verwijt dat anderen het zomaar beter menen te weten of niet intellectueel genoeg zijn is nogal misplaatst, omdat de benadering van de rechters niet wezenlijk anders is.

Dit alles binnen het kader van de wetgeving, immers die geeft een mininum en eventueel maximum straf aan. De rechtbank (want let wel: meestal is er bij het strafrecht sprake van meer dan één rechter) is dan 'gerechtigd' om binnen dat bereik te kiezen voor de daadwerkelijke strafmaat, dit omdat elke situatie anders is.

Wat mijn punt daarbij is, is dat veel buitenstaanders het wel accepteren als er een hogere straf wordt opgelegd, maar nauwelijks als er een lagere straf wordt opgelegd. Die scheve verhouding lijkt mij niet intellectueel onderbouwd maar emotioneel. En natuurlijk blijft het een mening van de rechtbank, maar wel eentje die door precedenten in de loop der jaren meer dan alleen natte-vingerwerk is geworden.

Daarnaast staat het natuurlijk iedereen vrij om te stellen dat bepaalde straffen steevast te laag worden opgelegd, maar ik zie maar bar weinig intellectuele onderbouwing hiervoor, men is nogal snel met zijn oordeel dat vooral moordenaars te weinig krijgen (net zoals veel mensen vinden dat een familielid te veel straf heeft gekregen, ongeacht het delict) en de media steunt ze hierbij.

Amerikanen zijn hier inderdaad nog stukken beter in dan onze Televaag lezers. Zie ook bijvoorbeeld het begrip 'doodstraf' wat veel (vooral veel Bijbel-volgende) Amerikanen voor moordenaars 'hun verdiende loon' vinden terwijl ze voorbij gaan aan de vraag wat hiermee bereikt wordt.

En vergeet ook niet dat de strafmaat ook afhangt van de bewezen schuld, als het OM het weer eens verknalt en de verdachte daardoor strafvermindering krijgt of zelfs vrijuit gaat is iedereen in rep en roer, terwijl men de rechterlijke macht én het OM zwart maakt door de veroordelingen van Ernst Louwes en Lucia de Bruin.

Er wordt enorm met twee maten gemeten en dát vindt ik barbarisme.

quote:

Op vrijdag 6 maart 2009 15:46 schreef Lekkere_Kwal het volgende:
Dit alles binnen het kader van de wetgeving, immers die geeft een mininum en eventueel maximum straf aan. De rechtbank (want let wel: meestal is er bij het strafrecht sprake van meer dan één rechter) is dan 'gerechtigd' om binnen dat bereik te kiezen voor de daadwerkelijke strafmaat, dit omdat elke situatie anders is.

Er is geen minimum straf, noch een vastliggende strafmodaliteit, en de straffen die in de praktijk uitgedeeld worden staan los van het maximum dat door de wetgever is bepaald. Er is geen relatie tot dat maximum. Dat is een volledig vrije ruimte zonder enige houvast.

quote:

Wat mijn punt daarbij is, is dat veel buitenstaanders het wel accepteren als er een hogere straf wordt opgelegd, maar nauwelijks als er een lagere straf wordt opgelegd. Die scheve verhouding lijkt mij niet intellectueel onderbouwd maar emotioneel.

Het opleggen van die 'lage' straf is net zo goed emotioneel en niet intellectueel onderbouwd. Dus als je dan de vraag stelt wie het bij het rechte eind heeft, dan zie ik niet in waarom dat dan de rechter zou moeten zijn.

quote:

En natuurlijk blijft het een mening van de rechtbank, maar wel eentje die door precedenten in de loop der jaren meer dan alleen natte-vingerwerk is geworden.

Nee, als je voorgaand natte vingerwerk als uitgangspunt neemt voor je eigen natte vingerwerk, dan houd je natte vingerwerk over.

quote:

Daarnaast staat het natuurlijk iedereen vrij om te stellen dat bepaalde straffen steevast te laag worden opgelegd, maar ik zie maar bar weinig intellectuele onderbouwing hiervoor, men is nogal snel met zijn oordeel dat vooral moordenaars te weinig krijgen (net zoals veel mensen vinden dat een familielid te veel straf heeft gekregen, ongeacht het delict) en de media steunt ze hierbij.

Maar wat maakt dat oordeel dan minder dan dat van een rechter?

quote:

Op vrijdag 6 maart 2009 16:05 schreef Lekkere_Kwal het volgende:

En vergeet ook niet dat de strafmaat ook afhangt van de bewezen schuld, als het OM het weer eens verknalt en de verdachte daardoor strafvermindering krijgt of zelfs vrijuit gaat is iedereen in rep en roer, terwijl men de rechterlijke macht én het OM zwart maakt door de veroordelingen van Ernst Louwes en Lucia de Bruin.

Hoezo hangt de strafmaat af van bewezen schuld? Als die niet bewezen is volgt vrijspraak en als die wel bewezen kan straf volgen. Als het OM blundert waardoor een verdachte vrijuit gaat dan is een verwijt op zijn plaats, ongeacht of hij anders niet vrijuit was gegaan. Als een rechter blundert als in genoemde zaken dan is een verwijt ook zonder meer op zijn plaats.

quote:

Er wordt enorm met twee maten gemeten en dát vindt ik barbarisme.

Het zijn nogal hoogdravende woorden voor een slecht geinformeerd iemand. De Nederlandse rechterlijke macht is heel slecht in het bepalen van schuld, en heel slecht in het uitleggen van de strafmaat, om de eenvoudige reden dat er niks uit te leggen is.

Ik begrijp die ophef over een schuldige ook niet echt..

Dit is helaas een samenspel van hele ongelukkige omstandigheden waarbij helaas een dood meisje is gevallen..

Had je die kinderen wel alleen op een dropping moeten sturen? Aan de andere kant kun je van een kind van 13 ook wel verwachten dat zij weet dat het gevaarlijk is om op de weg te lopen..

Had die jongen beter op moeten letten? Ja misschien wel, maar misschien zag hij het ook wel te laat.. Misschien was het zowieso niet te voorkomen??

Allemaal vragen waar je geen antwoord op hebt.. En daarom vind ik ook niet dat je iemand hierom kan straffen.. Want ik denk dat die jongen zich al genoeg klote voelt omdat hij een meisje van 13 heeft doorgereden, moet zo iemand dan nog maar een trap na hebben??
En die ouders zullen zich ongetwijfeld ook enorm schuldig voelen, omdat zij het toelieten dat haar dochter mee deed aan die dropping.. Zouden die zitten te wachten op een rechtzaak??

quote:

Op vrijdag 6 maart 2009 16:19 schreef Weltschmerz het volgende:
De Nederlandse rechterlijke macht is heel slecht in het bepalen van schuld

kijk, dat is dan weer zon conclusie die zodanig verstrekkend is -en dan ook nog in algemene zin is geformuleerd- dat hij nogal wat onderbouwing behoeft. Tot op heden ontstijg je het borreltafelniveau niet, dus doe ns een beetje beter je best.