PDD [Autisme, Asperger en PDD-NOS] deel 14

quote:

Op zaterdag 28 februari 2009 13:23 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Ik begrijp wat jij bedoeld. Dat had ik ook met mijn ex. Maar als jij iemand tegen komt die daar begrip voor heeft kan je best een relatie hebben.
Een autist kan prima een relatie hebben. Alleen moet je daar wel beiden hard voor werken. Misschien kost het wat meer moeite dan andere mensen. Maar het is wel waard. Althans dat vind ik.

Vroeger zocht ik ook vaak contact via I-net naar vrouwen, maar dat werkte niet echt, verder kom ik ook niet echt vaak buitenshuis, behalve voor de boodschappen en mijn werk. Uitgaan doe ik ook niet dus de kans dat ik iemand ontmoet is zeer klein (op het werk heb ik voorgenomen geen relatie/contact te zoeken dat wil ik liever gescheiden houden ivm mogelijke strubbelingen)

Het is soms weleens saai dat ik alleen ben maar gelukkig kan ik goed opgaan in mijn hobby's en heb ik ook een goed contact met mijn beide ouders waar ik met enige regelmaat naartoe ga, dus ondervind ik geen sociale verarming of isolatie

quote:

Op zaterdag 28 februari 2009 13:46 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Dus jij kiest er bewust voor alleen te blijven. Er zijn meer mensen die dat doen en gelukkig zijn. Dus waarom niet.
Ik wil toch een relatie. Maar als ik uit eindelijk toch alleen eindig zou ik dat ook niet erg vinden.

Klopt, vroeger wilde ik idd persé een relatie maar ben er nu achter dat alleen zijn toch beter is voor mij (tenzij ik natuurlijk ooit iemand ontmoet maar dat weet je nooit van te voren), ook nu ik al bijna 2 jaar weer een baan heb geeft me dat voldoende invulling

Ik vind het zelf prettig om een baan te hebben die een beetje voorspelbaar is, waarvan ik van te voren weet wat er gedaan moet worden en hoe ik dat ga doen. Maar nadeel ervan is dat ik niet word gestimuleerd, niet word geprikkeld. Dus als ik te lang dat werk doe word ik een robot, en dat wil ik ook niet

Er moet wel wat uitdaging in zitten ja

Relatie... dan zal ik als man toch eerst voor een leuk inkomen moeten zorgen, aangezien mannen daar vrij streng op beoordeeld lijken te worden. Of is mijn beeld ouderwets en zit ik er helemaal naast?

quote:

Op zondag 1 maart 2009 12:17 schreef tijnbrein het volgende:
Waarom kan ik op sommige vragen geen antwoord geven? Of de antwoorden die ik geef daar kan niemand wat mee omdat ze gewoon weg te vaag. Ik vind het zo lastig om aan te geven wat ik voel en waarom ik dat voel. Ik word er gek van.
Hebben meer mensen dat?

In een wereld die op prestatie gericht is, is het nu eenmaal moeilijk om gevoelens of dingen waarmee je moeite hebt, uitgebreid te verwoorden. Mijn ervaring is dat het soms deprimerend kan werken. Op een vraag als "Heb jij obsessies" geef ik dan ook liever geen antwoord (of ik nu wel of geen obsessies heb).

quote:

Op zondag 1 maart 2009 12:17 schreef tijnbrein het volgende:
Waarom kan ik op sommige vragen geen antwoord geven? Of de antwoorden die ik geef daar kan niemand wat mee omdat ze gewoon weg te vaag. Ik vind het zo lastig om aan te geven wat ik voel en waarom ik dat voel. Ik word er gek van.
Hebben meer mensen dat?

Welke vragen zijn dat dan? Kan je voorbeelden geven van de laatste paar vragen waarvan jij dacht 'wat moet ik hier nou mee?'

quote:

Op zaterdag 28 februari 2009 15:14 schreef DeHovenier het volgende:
Ik vind het zelf prettig om een baan te hebben die een beetje voorspelbaar is, waarvan ik van te voren weet wat er gedaan moet worden en hoe ik dat ga doen. Maar nadeel ervan is dat ik niet word gestimuleerd, niet word geprikkeld. Dus als ik te lang dat werk doe word ik een robot, en dat wil ik ook niet

Eentonig werk is op de lange of korte termijn funest voor mij, het moet uitdagend zijn.

quote:

Op zaterdag 28 februari 2009 16:06 schreef sempron2400 het volgende:
Relatie... dan zal ik als man toch eerst voor een leuk inkomen moeten zorgen, aangezien mannen daar vrij streng op beoordeeld lijken te worden. Of is mijn beeld ouderwets en zit ik er helemaal naast?

Ja en nee. Je kan een leuk salaris hebben, maar daarnaast moet je ook mensen tegenkomen die dat (willen) zien... (En bij dat laatste zit mijn 'probleem', net zoals Bong4002 al ongeveer aangaf)

quote:

Op zondag 1 maart 2009 12:17 schreef tijnbrein het volgende:
Waarom kan ik op sommige vragen geen antwoord geven? Of de antwoorden die ik geef daar kan niemand wat mee omdat ze gewoon weg te vaag. Ik vind het zo lastig om aan te geven wat ik voel en waarom ik dat voel. Ik word er gek van.
Hebben meer mensen dat?

Ja, ook 'gewone' mensen. Maar zijn zich er niet van bewust of zeggen uberhaupt niets omdat ze het antwoord niet weten of ...

quote:

Op zondag 1 maart 2009 13:33 schreef Black_Tulip het volgende:

[..]

Welke vragen zijn dat dan? Kan je voorbeelden geven van de laatste paar vragen waarvan jij dacht 'wat moet ik hier nou mee?'

Simpel voorbeeld: maar weinigen vinden het leuk om ruzie te hebben/te vechten op straat. Sla de krant maar open en lees de tig voorvallen van afgelopen week. Waarom doen mensen dat dan toch?

quote:

Op zondag 1 maart 2009 13:41 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Waarom snap ik de wereld om mij heen niet? En snappen andere mensen mij wel?
En meer van dat soort vragen.

Als ik ergens uitgebreid antwoord op moet geven zeg ik er al bij dat ik vaak in voorbeelden spreek omdat ik niet kan verwoorden wat ik denk en daarom veel voorbeelden gebruik. Dat helpt redelijk maar nog lang niet genoeg naar mijn mening. Is trouwens ook iets wat niet zomaar zal veranderen, er zit een verschil tussen mijn verbale en performale vermogens (ik ben slimmer dan ik in woorden kan zeggen, de v/p-kloof)

tvp

quote:

Op zaterdag 28 februari 2009 16:06 schreef sempron2400 het volgende:
Relatie... dan zal ik als man toch eerst voor een leuk inkomen moeten zorgen, aangezien mannen daar vrij streng op beoordeeld lijken te worden. Of is mijn beeld ouderwets en zit ik er helemaal naast?

Ligt maar aan de vrouw. Ja, het schijnt bewezen te zijn dat vrouwen aangetrokken worden door een dikke portemonnee. Maar dat geldt niet voor allemaal. Ik heb zelf een laag inkomen, mijn vriend is politiek vluchteling en mocht hier niet eens werken toen ik hem leerde kennen. Nu wonen we samen, maar hij studeert nog dus brengt ie ook niet veel binnen. Ik heb daar helemaal geen problemen mee eerlijkgezegd. Ik merk wel dat andere mensen het soms vreemd vinden - ook m'n familie heeft er wel commentaar op bijvoorbeeld. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die weinig waarde hecht aan geld.

Dus tot op zekere hoogte heb je misschien gelijk, maar dat betekent niet dat niemand op je zit te wachten als je geen dik salaris hebt.

Zijn er mensen hier met een persoonsgebonden budget (PGB) ?

Hoi allemaal, hier meld zich weer een PDD-NOS'er


Ik ben nu 18 jaar en werk al zo'n 1.5 jaar (vanaf mn 17de) in de ICT/computer sectie (zakelijke kant, niet echt particulier) als BBL-er (4 dagen werken, 1 dag school). Eerder heb ik bij een eenmanszaak gewerkt waarbij ik het na zo'n 3 maanden 'het niet meer trok'. Mijn werkgever was toen vaak bij klanten op locatie, en ik op kantoor. De verantwoordelijk en verwachtingen waren te hoog voor mij.

Nu werk ik iets meer dan een jaar bij mijn huidige werkgever (groter bedrijf met +/- 30 man personeel). Nu merk ik de laatste tijd dat het toch weer iets 'teveel' voor mee wordt (je wilt alles zo goed mogelijk doen - maar sommige situaties weet je gewoon niet op te reageren). Iets als rijlessen na werk trek ik al niet, en daar ben ik dus ook tijdelijk mee gestopt.

Mijn huidige werkgever weet niet dat ik PDD-Nos heb, maar ze merken soms wel aan me dat ik bij nieuwe situaties wat 'problemen' vertoon (hebben ze aangegeven, en ze zeggen dat dit in de ICT niet goed is omdat je constant nieuwe situaties krijgt). Mede met wat ze aangeven over de nieuwe situaties dat dat niet helemaal kan, en dat ik PDD-Nos heb zit ik dus met een probleem.

Nu zit ik dus met het punt van de toekomst.. ik merk aan mijn eigen dat 32uur werken, 8 uur school een erge last op mijn schouders begint te worden. ICT is mijn lust en mn leven, ik spendeer er veel tijd privé aan (tevens omdat ik zowat nooit uit ga of iets) en ik weet er toch wel het een en ander van.

Wat zouden jullie mij aanraden om te doen? Aankaarten bij werkgever? Een arbo-achtig iets inschakelen? RIAG?

quote:

Op zaterdag 28 februari 2009 13:30 schreef BONG4002 het volgende:

[..]

Vroeger zocht ik ook vaak contact via I-net naar vrouwen, maar dat werkte niet echt, verder kom ik ook niet echt vaak buitenshuis, behalve voor de boodschappen en mijn werk. Uitgaan doe ik ook niet dus de kans dat ik iemand ontmoet is zeer klein (op het werk heb ik voorgenomen geen relatie/contact te zoeken dat wil ik liever gescheiden houden ivm mogelijke strubbelingen)

Het is soms weleens saai dat ik alleen ben maar gelukkig kan ik goed opgaan in mijn hobby's en heb ik ook een goed contact met mijn beide ouders waar ik met enige regelmaat naartoe ga, dus ondervind ik geen sociale verarming of isolatie

Dus je hebt alleen sociaal contact met je ouders en je collega's? Heb je geen vrienden dan?

quote:

Op maandag 2 maart 2009 19:21 schreef .Ken het volgende:
Hoi allemaal, hier meld zich weer een PDD-NOS'er


Ik ben nu 18 jaar en werk al zo'n 1.5 jaar (vanaf mn 17de) in de ICT/computer sectie (zakelijke kant, niet echt particulier) als BBL-er (4 dagen werken, 1 dag school). Eerder heb ik bij een eenmanszaak gewerkt waarbij ik het na zo'n 3 maanden 'het niet meer trok'. Mijn werkgever was toen vaak bij klanten op locatie, en ik op kantoor. De verantwoordelijk en verwachtingen waren te hoog voor mij.

Nu werk ik iets meer dan een jaar bij mijn huidige werkgever (groter bedrijf met +/- 30 man personeel). Nu merk ik de laatste tijd dat het toch weer iets 'teveel' voor mee wordt (je wilt alles zo goed mogelijk doen - maar sommige situaties weet je gewoon niet op te reageren). Iets als rijlessen na werk trek ik al niet, en daar ben ik dus ook tijdelijk mee gestopt.

Mijn huidige werkgever weet niet dat ik PDD-Nos heb, maar ze merken soms wel aan me dat ik bij nieuwe situaties wat 'problemen' vertoon (hebben ze aangegeven, en ze zeggen dat dit in de ICT niet goed is omdat je constant nieuwe situaties krijgt). Mede met wat ze aangeven over de nieuwe situaties dat dat niet helemaal kan, en dat ik PDD-Nos heb zit ik dus met een probleem.

Nu zit ik dus met het punt van de toekomst.. ik merk aan mijn eigen dat 32uur werken, 8 uur school een erge last op mijn schouders begint te worden. ICT is mijn lust en mn leven, ik spendeer er veel tijd privé aan (tevens omdat ik zowat nooit uit ga of iets) en ik weet er toch wel het een en ander van.

Wat zouden jullie mij aanraden om te doen? Aankaarten bij werkgever? Een arbo-achtig iets inschakelen? RIAG?

Welkom op Fok!

Ik zou denk ik naar iemand van je school/opleiding gaan en hem/haar je probleem uitleggen, je decaan ofzo. Mss kan er bemiddeld worden.

quote:

Op maandag 2 maart 2009 19:21 schreef .Ken het volgende:
Hoi allemaal, hier meld zich weer een PDD-NOS'er


Ik ben nu 18 jaar en werk al zo'n 1.5 jaar (vanaf mn 17de) in de ICT/computer sectie (zakelijke kant, niet echt particulier) als BBL-er (4 dagen werken, 1 dag school). Eerder heb ik bij een eenmanszaak gewerkt waarbij ik het na zo'n 3 maanden 'het niet meer trok'. Mijn werkgever was toen vaak bij klanten op locatie, en ik op kantoor. De verantwoordelijk en verwachtingen waren te hoog voor mij.

Nu werk ik iets meer dan een jaar bij mijn huidige werkgever (groter bedrijf met +/- 30 man personeel). Nu merk ik de laatste tijd dat het toch weer iets 'teveel' voor mee wordt (je wilt alles zo goed mogelijk doen - maar sommige situaties weet je gewoon niet op te reageren). Iets als rijlessen na werk trek ik al niet, en daar ben ik dus ook tijdelijk mee gestopt.

Mijn huidige werkgever weet niet dat ik PDD-Nos heb, maar ze merken soms wel aan me dat ik bij nieuwe situaties wat 'problemen' vertoon (hebben ze aangegeven, en ze zeggen dat dit in de ICT niet goed is omdat je constant nieuwe situaties krijgt). Mede met wat ze aangeven over de nieuwe situaties dat dat niet helemaal kan, en dat ik PDD-Nos heb zit ik dus met een probleem.

Nu zit ik dus met het punt van de toekomst.. ik merk aan mijn eigen dat 32uur werken, 8 uur school een erge last op mijn schouders begint te worden. ICT is mijn lust en mn leven, ik spendeer er veel tijd privé aan (tevens omdat ik zowat nooit uit ga of iets) en ik weet er toch wel het een en ander van.

Wat zouden jullie mij aanraden om te doen? Aankaarten bij werkgever? Een arbo-achtig iets inschakelen? RIAG?

Lijkt net alsof ik dit zelf heb geschreven Herkenbaar dus.. in zowat alles..

quote:

Op maandag 2 maart 2009 11:44 schreef EchtGaaf het volgende:
Zijn er mensen hier met een persoonsgebonden budget (PGB) ?

Ik heb er 1 maar ik maak er geen gebruik van ^^

quote:

Op maandag 2 maart 2009 20:17 schreef DeHovenier het volgende:

[..]

Welkom op Fok!

Ik zou denk ik naar iemand van je school/opleiding gaan en hem/haar je probleem uitleggen, je decaan ofzo. Mss kan er bemiddeld worden.

Mijn decaan/mentor/whatever-you-name-it weet van mijn PDD-Nos af. Opzich is het wel een idee, maar helaas heb ik met mijn school een minder goede ervaring hier mee. Die beginnen al meteen dat de opleiding ten einde is als ik geen werk heb.

quote:

Op maandag 2 maart 2009 20:32 schreef .Ken het volgende:

[..]

Mijn decaan/mentor/whatever-you-name-it weet van mijn PDD-Nos af. Opzich is het wel een idee, maar helaas heb ik met mijn school een minder goede ervaring hier mee. Die beginnen al meteen dat de opleiding ten einde is als ik geen werk heb.

Ik weet niet hoe jouw schoolsysteem werkt, hebben zij een verantwoordelijkheid in de baan die je hebt of ligt dit helemaal bij jou?
Bij het laatste heeft je school weinig waarde voor je pdd-nos en kan je beter bij een hulpverlener specifiek daarvoor zijn (als je die al niet hebt?)

In princiepe moet ik zelf voor een baan zorgen.

Ik had voorheen een zogenaamd 'rugzakje', een persoon die elk x tijd met je om tafel ging zitten om te kijken hoe het ging. Helaas heeft mijn huidige school hier ook niet veel mee gedaan (ik ook niet). Volgens mij kom ik er wel nog voor in aanmerking...