Ik zie dat er een aantal vragen naar voren zijn gekomen over de kinderdoop en de erfzonde.
quote:
Kinderdoopsel
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een kind dat gedoopt wordt
Kinderdoopsel of kinderdoop is de doop van kleine kinderen. Het kinderdoopsel wordt veelal in de eerste dagen of weken van het leven van een kind toegediend en vindt doorgaans plaats tijdens een kerkelijke bijeenkomst.
De rituele handeling van het doopsel is een traditie in de verschillende christelijke kerken. Het vindt zijn oorsprong in het Nieuwe Testament (Handelingen van de Apostelen (16,15, 16,33 en 18,8) en de Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs (1,16)) en in uitdrukkelijke getuigenissen uit de tweede eeuw na Christus. In het prille begin van het ontstaan van de Kerk gebeurde het vaak dat hele gezinnen het doopsel ontvingen.
In de Rooms-katholieke Kerk is het kinderdoopsel gebruikelijk, omdat een kind bij de geboorte is belast met de erfzonde. Als het ongedoopt, en dus nog belast met de erfzonde, stierf, zou het niet in de Hemel komen maar in het Voorgeborchte. Deze leer is thans grotendeels verlaten, en tegenwoordig staat het Doopsel voor de opname van het pasgeboren kind in de gemeenschap van de Kerk.
Ook in de gereformeerde kerken is het kinderdoopsel gebruikelijk. Alleen in enkele Nederlands Gereformeerde Kerken wordt het geaccepteerd wanneer sommige ouders hun kinderen niet willen laten dopen, om hun kinderen deze keuze op latere leeftijd te geven.
Binnen veel andere protestantse groeperingen worden kinderen opgedragen in plaats van gedoopt, omdat men van mening is dat men pas gedoopt moet worden nadat hij of zij tot geloof in Christus als Verlosser is gekomen en daarvan publiekelijk belijdenis heeft afgelegd.
Kerkelijke gemeenten waar deze volwassendoop wordt toegepast zijn onder andere baptistengemeenten, (vrije) evangelische gemeenten, de charismatische pinkster- en volle evangeliegemeenten, maar bijvoorbeeld ook de meer vrijzinnig-protestantse Doopsgezinde Kerk.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Kinderdoopselquote:
Erfzonde
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Erfzonde. Schilder: Bertram von Minden. Kunsthalle HamburgDe erfzonde is, volgens de christelijke leer, de zondigheid die ieder mens door zijn geboorte aankleeft als gevolg van de zondeval van het eerste mensenpaar.[1] Vrijwel alle christelijke kerken onderschrijven dit leerstuk. De Joodse theologie en de Islam kennen het begrip niet. Niet-christenen gebruiken in dit verband soms de termen "menselijke imperfectie" of "het menselijk tekort".
Inhoud [verbergen]
1 De leer van de erfzonde
2 Historie van het erfzondebegrip
3 Maatschappelijke gevolgen
4 Zie ook
[bewerk] De leer van de erfzonde
Volgens de christelijke leer is de erfzonde het gevolg van de zondeval.[2] In het bijbelverhaal van de zondeval waren Adam en Eva de eerste paradijsbewoners, aan wie het door God verboden was te eten van de Boom van de kennis van goed en kwaad. Op aanraden van Satan in de gedaante van een slang aten zij toch van die boom. Hierdoor verwierven ze kennis van goed en kwaad en werden zij onderworpen aan zonde en dood. Door deze eerste zonde werd de gehele mensheid sterfelijk en behept met een zondige natuur.[3] Deze zondige en sterfelijke aard wordt, volgens het christendom, door ieder mens in de lijn van de geslachten 'geërfd' van de eerste voorouders.
De leer van de erfzonde is een centrale leerstelling in de christelijke dogmatiek. Het is een hoeksteen van de verzoeningsleer. De erfzonde veroorzaakt een verwijdering tussen mens en God en maakt een verzoening noodzakelijk. De erfzonde veroorzaakt tevens sterfelijkheid en lijden van de mens waardoor de zondige mens verlossing nodig heeft. Deze verlossing van de mens, tevens verzoening tussen mens en God, is gekomen, volgens het christendom, met de kruisdood en opstanding van de in Jezus Christus vleesgeworden God.
In de Rooms-Katholieke leer wast het doopsel de erfzonde af, maar er blijven sporen in de mens achter waardoor de geneigdheid tot zonde blijft bestaan, de zgn. 'begeerlijkheid'.[4] Protestanten beschouwen de doop als een symbolische afwassing van de verdorven aard van de mens.
Met erfzonde wordt in het christendom niet bedoeld dat men de specifieke zonden of de schuld voor de specifieke zonden van de ouders erft.[5]
http://nl.wikipedia.org/wiki/ErfzondeIk heb even een paar delen vet gedrukt, dan is het duidelijker.
Rituelen van moslims rond de geboorte.
quote:
1. De Geboorte
1.1. De bekendmaking, felicitaties en visites:
In het geval dat iemand eerder op de hoogte is van iemands pasgeboren baby, dient hij het initiatief te nemen om de vader het nieuws te gaan brengen. Het nieuws dat er een meisje is geboren dient op dezelfde manier verwelkomd te worden als wanneer er een jongen geboren is, en men moet dankbaar zijn tegen Allah. Het eerste dat gedaan moet worden als de baby geboren is, is de adhaan (de oproep tot het gebed), in zijn of haar oor te zingen. Het tweede is vocht van een dadel die tot fijne pulp is gekauwd, in de baby’s mond aan te brengen. Dit is niet verplicht maar aanbevolen (Soenna*). Felicitaties is een vorm van vreugde die de familie aan de ouders meedelen. Dit kan in elke vorm uitgedrukt worden. Het is een absoluut on-islamitische handeling om felicitaties en goede wensen over te brengen bij de geboorte van een jongen, maar dit achterwege te laten in geval van een meisje. Het antwoord op een felicitatie kan luiden als volgt: "Dank u wel", waaraan toegevoegd kan worden: "Moge Allah (stw) je Zijn zegeningen tonen en je ook een kind schenken".
1.2. Naamgeving
Ouders dienen het geven van een naam aan een pasgeboren kindje niet uit te stellen, ze dienen het zo snel mogelijk te doen, liefst binnen de 7 dagen na de geboorte. Als de ouders het eens zijn over de keuze van de naam, des te beter. Zoniet, dan heeft de vader het recht zelf te kiezen. Het is aanbevolen dat de ouders hun kinderen goede, mooie en betekenisvolle namen te geven, namen die uit 2 delen bestaan waarvan het eerste deel cAbd (slaaf) is, worden als mooi beschouwd, vb. Abderrahiem.
Kinderen mogen de namen van de profeten krijgen. Namen van engelen (zoals Djibriel) dienen vermeden te worden. Namen die verklaren, dat de persoon over exellente* morele deugden beschikt, zoals puurheid, eerlijkheid, gehoorzaamheid of vroomheid, dienen vermeden te worden. Namen die op droefheid, oorlog, e.d. negatieve zaken duiden, zoals Hoezn, Harb, e.d., dienen vermeden te worden. Het hebben en geven van goede namen is niet alleen belangrijk voor mensen, maar ook vereist bij het benoemen van straten, pleinen, steden,… Het veranderen van de namen van de mensen of plaatsen dient, als het nodig is, niet verworpen te worden. Het veranderen van verboden namen is een noodzaak. Het afkorten van een naam is een goede manier om iemand aan te spreken, vooropgesteld dat de ander er tevreden mee is. Het is het beste om, als men iemand wil aanspreken, die men niet kent, een algemene term te gebruiken die hem niet zal beledigen bijv. "Vriend" of "Broeder".
1.3. De zevende dag vieren en het slachten van een dier
De familie viert de geboorte van een nieuwe baby op de zevende dag na zijn of haar geboorte. Deze viering heeft twee belangrijke elementen nl. het slachten van een dier en het scheren van het babyhoofdje.
Om Gods’ zegen te gedenken en Hem om bescherming van het nieuwe kind te vragen, slacht de familie een dier. De traditie kent de volgende regels: .
Het daadwerkelijk slachten van een dier kan niet vervangen worden door bijvoorbeeld de waarde ervan om te zetten en als aalmoes te gaan schenken. Het dier dient een schaap, geit, koe of kameel te zijn (mannetje of wijfje) Diegene die slacht dient te zeggen: "Bismillah, lahoema hadha manka wa illaika" (d.w.z. In de naam van Allah, dit wordt alleen omwille van U gedaan).
Het vlees van het dier kan het beste in drie stukken verdeeld worden: het eerste deel dient om door de familie gegeten te worden en de andere delen worden onder verwanten, buren en armen verdeeld.
Dit offer is zeker niet verplicht als de familie het niet kan betalen.
1.4. Het scheren van het hoofdje en de besnijdenis
Op de zevende dag na de geboorte dient het hoofdje van de baby geschoren te worden. Het is aanbevolen dat het haar gewogen wordt en het gewicht ervan in zilver aan de armen en de behoeftigen gegeven wordt.
Op dezelfde dag kan saffraan*, indien voorhanden, over het hoofdje van de baby gewreven worden. Wat betreft jongens geldt dat er een besnijdenis moet volgen zo snel mogelijk na de geboorte. Deze traditie in de Islam voert ons terug tot de tijd van de profeet Ibrahiem (vzmh).
Bij een besnijdenis dient de voorhuid verwijderd te worden ten einde de eikel van de penis te ontbloten. Het is wel niet nodig dat de totale lengte en breedte van de voorhuid verwijderd wordt. De taak om de besnijdenis uit te voeren dient toevertrouwd te worden aan iemand die gekwalificeerd is voor deze taak. Als de toestand of de gezondheid van de jongen het niet toelaat om de besnijdenis uit te voeren, dient ze uitgesteld te worden naar een later tijdstip. Het is aangeraden dat ook volwassen personen die zich bekeerd hebben tot de Islam, de besnijdenis laten uitvoeren, met uitzondering wanneer de gezondheid het niet toelaat. Niettemin moet het advies van een dokter ingewonnen worden indien er medische redenen zouden zijn om de besnijdenis niet te laten uitvoeren. Over het algemeen vinden moslims dat de besneden man gezonder is en dat in feite de besnijdenis hem zal beschermen tegen bepaalde ziekten. De verwijdering van de voorhuid betekent immers een verkleining van de kans tot vervuiling of ontsteking.
http://www.flwi.ugent.be/cie/CIE/abid1.htm[ Bericht 0% gewijzigd door rutger05 op 19-02-2009 18:10:35 ]