Ik ben 30 jaar oud en gebruik het rekeningnummer van één van mijn ouders. Waarom? Dat zal ik jullie uitleggen. Ik was als tiener (en zelfs nog een poos daarna) behoorlijk onzelfstandig. Zowat al mijn geldzaken werden door mijn moeder geregeld. Ik had er simpelweg geen omkijken naar en in al mijn naïviteit vond ik dat wel makkelijk. Zo kon het voorkomen dat ik, bij het aanschaffen van een nieuwe PC jaren geleden, gebruik maakte van een aflopend krediet. Ik had geen idee wat het inhield. Tot ik met de gevolgen te maken kreeg, wat resulteerde in een schuld van om en nabij de 5000 euro.
Zo'n achterstand is niet heel eenvoudig weg te werken en dat heeft natuurlijk wel wat jaartjes gekost. In de zomer van 2006 is de laatste betaling geweest, zodat ik sinds die tijd compleet schuldenvrij ben. Maar in de periode dat ik de schuld afbetaalde is er wel wat schade aangericht. Omdat het krediet bij mijn eigen bank (Postbank) was afgesloten werd mijn rekeningnummer geblokkeerd toen bleek dat ik niet betaalde. Ik wist van niks, al leg ik hiervan de schuld achteraf wel degelijk bij mij. Ik had beter moeten weten. Toen ik daar achter kwam was het kwaad al geschied. Ik had geen rekeningnummer meer. Zelfs toen bleef ik naïef en ging verder op het rekeningnummer van één van mijn ouders. Daarop werd mijn salaris gestort en via dat rekeningnummer betaal ik mijn verzekeringen, zorgkosten, huur etc. Opnieuw vond ik dat eigenlijk wel prima, het werkte nu eenmaal.
Maar de situatie is veranderd. Ik ben de laatste jaren behoorlijk volwassen geworden, heb dus sinds 2006 geen schulden meer en heb alweer zeven jaar een vast inkomen omdat ik al die tijd voor dezelfde baas heb gewerkt. Maar het rekeningnummer van mijn ouders gebruik ik nog steeds. En daar wil ik graag verandering in aanbrengen. Maar goed, de (terechte) BKR-codering staat en veel banken deinzen daarvoor terug, met als gevolg dat geen enkele bank mij een simpele basisrekening wil laten openen op basis van die A3-codering (betalingsachterstand gedurende looptijd). Wel werd mij gezegd dat ik een soort convenantenrekening kon openen en dat moest gebeuren bij de bank waar je voor het laatst klant bent geweest. De Postbank dus. Het hoofdkantoor geeft mij echter veel tegenstrijdige adviezen met betrekking tot die convenantenrekening. Daar schijnt een covenantenaanvraagformulier bij te horen wat ik bij de Postbank moet inleveren, gelijktijdig met een nieuwe aanvraag voor een 'gewoon' rekeningnummer. Maar die verklaring blijkt nergens te verkrijgen! Telefoontjes met het hoofdkantoor leverden mij tripjes op naar de sociale dienst, het stadskantoor, de Postbank zelf en zelfs de tip dat ik helemaal geen aanvraagformulier hoefde in te vullen, maar gewoon naar één van de Postbank Adviesbalies diende te gaan en dat kon in mijn woonplaats.
Daar ben ik dus vanmorgen geweest. Maar hoe vreemd, niemand wist mij te vertellen wat zo'n convenantenrekening was, laat staan waar ik zo'n aanvraagformulier vandaan diende te toveren. Dus belde Postbank zelf maar met het hoofdkantoor. Daar leek in eerste instantie het verlossende antwoord van te komen. Zij wisten de Postbank-medewerkers ervan te overtuigen dat een convenantenrekening een basisrekening was, geschikt voor primaire levensbehoeften, zoals het op laten storten van salaris en betalen van rekeningen. Er kwamen pinpassen bij, eigenlijk de hele reutemeteut, behalve de optie rood staan. Laat ik daar nu net geen bezwaar tegen hebben. Maar een formulier hoorde daar wel degelijk bij. Te verkrijgen bij de stadsbank. Maar goed, die hebben we niet in mijn woonplaats. Dan naar de dichtstbijzijndste gemeentelijke kredietbank. Die is in Breda en dat is een eindje uit de richting. Dus mail ik met de vraag of zo'n aanvraagformulier voor een convenantenrekening niet gewoon per post is op te sturen. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een mail terug dat ze geen idee hadden waar ik het over had. Na enige uitleg in een vervolgmail kwam aan het licht dat ze wel zo'n aanvraagformulier hadden liggen, maar dat dit alleen gold voor bestaande klanten van de kredietbank zelf.
Ik ben inmiddels ten einde raad. Als ik google op 'convenantenrekening' of 'eigen rekeningnummer met BKR' dan kan ik verhalen lezen van mensen die inderdaad bij de gemeentelijke kredietbank terecht konden en klant werden, maar dat waren mensen die duizenden euro's schuld hebben en volop in de schuldsanering en schuldhulpverlening zitten. Ik heb het idee dat mijn situatie gewoon anders is en kan me soms niet aan de indruk onttrekken dat er voor mij ook andere opties zouden moeten zijn. Maar welke? Natuurlijk kan ik wachten tot de zomer van 2011 als de codering komt te vervallen, maar dat is toch nog een hele tijd en daar wil ik simpelweg niet op wachten. Ik voel me, zonder rekeningnummer, net een crimineel. Ik heb nooit iemand wat misdaan, maar kan blijkbaar volgens de Nederlandse wetgeving geen eigen rekening openen.