Ik lees hier veel dingen die mij bekend voorkomen, alleen had ik dus een vriend met borderline. Het komt minder vaak voor, maar ook mannen kunnen borderline hebben.
Een relatie met een borderliner is heftig, en ik vind het ontzettend knap als mensen dat kunnen. Ik heb er na een jaar van veel strijd een punt achter gezet. Ik was gewoon op, echt letterlijk helemaal op. Deze jongen is vreselijk onzeker en dat mag je heel extreem zien want het was extreem. En daardoor ontzettend bang voor intimiteit. Dus ik werd onderhand een jojo... vooral alles doen om mij weg te duwen uit zijn leven. Maar ik ben koppig en liet mij nooit zomaar wegduwen. Ik was alles voor hem maar kon ook beter zover mogelijk uit zijn buurt blijven. Hij vroeg (en kreeg!) veel aandacht van mij en als het dan weer te serieus werd allemaal dan werd ik weer keihard weggeduwt. Mijn omgeving had dit eerder door dan ikzelf. Kan je nagaan hoe ver je er in kan zitten.
Eind november is de bom gebarsten. Ik zou het allemaal verkeerd zien, er was niets tussen ons.... Alles wat tussen ons is gebeurd en wat hij mij gezegd had het zou allemaal niets te betekenen hebben... Het was de druppel en ik heb voor mezelf de beslissing genomen dat ik hem niet meer wil zien. Dat resulteerde bij hem weer in paniek want hij wilde me wel blijven zien want ik was alles voor hem... maar dan gewoon een vriendin (yeah right) We spreken elkaar nog weleens via msn of mail (hij woont gelukkig ver weg

) en langzaam aan ging het gewoon beter... ik kwam zelfs ineens totaal onverwachts een andere leuke gozer tegen (juist wanneer je het niet verwacht... cliché maar waar!).
Hij kwam dat te weten en vond het geweldig leuk te horen. Er is niets tussen die nieuwe jongen en mij dat wil ik niet, want ik wil eerst mijn verhaal van vorig jaar rustig verwerken. Tot gisteren op msn met die ex zeg maar.... Ik zit nog steeds in zijn hart en dat hij mij inderdaad heel bewust heeft weggeduwd, hij hield wel van me, het was er wel, maar ik ben hem ontglipt door eigen toedoen. Hij hoopt dat ik heel gelukkig wordt met die ander (als hij het kon hij zou me letterlijk in de armen van die ander duwen) zolang wij maar wel gewoon vrienden kunnen zijn want nu er een ander is ben ik zeg maar veilig... Kan hij toch bij me zijn, van mij houden zonder dat het intiem wordt. Hoe ingewikkeld kan je het voor jezelf maken?
Resultaat is wel dat ik weer helemaal van de kaart ben. Hij wordt vriendelijk bedankt *not* want ik was aardig op weg mijn leven bij elkaar te graaien en verder te gaan... maar zo wordt het lastig los te laten omdat ik weet dat hij dus toch echt wel net zoveel van mij houdt als ik van hem... maar die rotziekte maakt het gewoon ontzettend moeilijk. En voor mij blijft het een big no! Ondanks dat mijn gevoel wat anders zou willen. Mijn verstand blijft zegevieren.
Ik ga hem regelmatig ook wel wat bewust uit de weg, dan kom ik een paar dagen niet op msn bijvoorbeeld omdat ik dan gewoon even geen zin heb in contact met hem. Een maand terug was hij daardoor (na 3 dagen stilte van mijn kant) zo ongerust dat hij dacht dat er weet ik veel wat was gebeurd dat hij me gewoon wakker ging bellen, bestoken met mail... Gelukkig woon ik ver weg, anders zou hij zeker aan de deur staan.
Weet je het is makkelijk om als buitenstaander te zeggen: laat hem gaan, hij is het niet waard. Maar dat is zoveel makkelijker gezegd dan gedaan. Je houdt nu eenmaal veel van iemand... want ondanks de vele klote momenten zijn er ook heel veel mooie dingen geweest en die mis ik heel erg. Maar bij mij is het punt geweest: tot hier en niet verder. Ik pak de draad op van het leven en krabbel langzaam overeind maar dit heeft gewoon tijd nodig... Ik was echt heel goed op weg tot hij gisteren de hele boel toch weer overhoop wist te halen.
Maar goed ik heb dus wederom besloten (en dat ook gezegd!) ik wil hem niet zien! Ik wil niet verder met hem. Hij hoopt op een mooie vriendschap maar ook dat zie ik totaal niet zitten. We hebben een gezamenlijke hobby zo kennen we elkaar, dus we zullen elkaar ongetwijfeld nog weleens tegenkomen. Maar dat is op neutraal terrein en tegen dan zijn we alweer een heel eind verder. Maar that's it. Tis over voor mij. Ik zal hem vast nog weleens spreken op msn, maar verder moet ie mij met rust laten. Tis zijn eigen schuld dat het kapot is. Hij heeft dit enkel en alleen aan zichzelf te danken. Hij heeft inmiddels prof hulp en ik hoop dat het ooit goed komt met hem, maar om heel eerlijk te zijn.... ik denk dat hij nooit gelukkig gaat worden met een lieve vrouw.
Wow deze reply is uiteindelijk langer geworden dan ik eigenlijk van plan was